ตอนที่15
“สร้างอุปกรณ์เวทย์!!”ทั้งสามคนใ
อุปกรณ์เวทย์คืออุปกรณ์ที่ช่างตีเหล็กสร้างสิ่งต่างๆขึ้นมา สามารถรองรับการใช้งานผสานกับเวทมนตร์ได้ดีกว่าอุปกรณ์ทั่วไป พร้อมกับมีความสามารถพิเศษทางเวทมนตร์ติดมาด้วยโดยส่วนมากจะมีหินพลังงานเป็แกนหลัก แบ่งระดับตามหินพลังงานที่เป็แกนกลาง ระดับ1ถึงระดับ6 คือสีแดง สีเหลือง สีเขียว สีน้ำเงิน สีเทา สีม่วง ตามลำดับ แต่การสร้างขึ้นมาแต่ละครั้งนั้นยากมากมีอัตราการสร้างสำเร็จที่ต่ำ ทำให้มีราคาที่แพงตามไปด้วย
“แล้วเ้ามีความมั่นใจมากน้อยแค่ไหนที่จะทำมันขึ้นมาได้”กายอยากรู้ว่าโอกาสที่ดราฟจะสร้างสำเร็จได้ มันมีมากน้อยแค่ไหน
“เนื่องจากมีเวลาน้อยมากปกติคงเป็ไปไม่ได้ แต่ถ้าพยายามให้มากขึ้นเพื่อชดเชยเวลาที่น้อยนิดนี้ข้ามั่นใจว่าข้าสามารถสร้างสำเร็จได้แน่ แน่นอนว่าถ้าแค่ระดับ1”ดราฟแสดงสีหน้าจริงจังออกมา
“ถ้าอย่างงั้น เ้าก็ฝึกสร้างอุปกรณ์เวทย์ให้โกเลมหมายเลขสิบไปด้วยเลยก็ได้ และข้าจะพยายามหาวัตถุดิบละเงินมาให้มากที่สุด แล้วก็เ้าลิงกับไก่แจ้ทำไมไม่ลองให้ลูกวัวสร้างอุปกรณ์เวทย์ให้ด้วยละ แน่นอนว่าเป็การฝึกสร้าง”กายคิดว่าถ้าได้ฝึกสร้างอุปกรณ์เวทย์บ่อยๆอาจจะมีโอกาสสร้างสำเร็จมากขึ้น
“เอาตามที่เ้าเสือว่ามาแล้วกัน ข้าก็จะหาวัตถุดิบและเงินมาให้เ้าฝึกสร้างอาวุธเวทย์ให้ข้าด้วย เ้าอาจจะบังเอิญสามารถสร้างขึ้นมาได้จริงๆก็ได้”ฟิลิบยังคงปากเสียเหมือนเดิม
“ข้าก็เอาด้วย แต่ของข้าขอแบบเจ๋งๆเลยนะ”ปีเตอร์ร่วมด้วย
“ถ้าสร้างครั้งเดียวไม่ได้ ก็สร้างร้อยครั้ง ถ้ายังไม่ได้อีกก็สร้างหมื่นครั้งไปเลย แต่ถ้ายังไม่ได้อีกก็พอเถอะกลับไปล่าสัตว์เหมือนเดิมดีกว่า”ฟิลิบพูดให้กำลังใจแก่ดราฟเพื่อนรัก
“แล้วทำไมไม่ให้สร้างอีกแสนครั้งก่อนละ ค่อยให้กลับไปล่าสัตว์เหมือนเดิม”ปีเตอร์ถามอย่างสงสัย
“แล้วเ้ามีปัญญาหาเงินให้ลูกวัวลองสร้างอุปกรณ์เวทย์สักแสนรอบไหมล่ะ”ฟิลิบและปีเตอร์พูดคุยกันโดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่าตอนนี้ดราฟได้จ้องมองพวกตนอย่างเคืองๆ
‘เฮ้อเ้าพวกนี้ เราเองเคยได้ยินว่าการสร้างอุปกรณ์เวทย์หรืออาวุธเวทย์ระดับ1อาจจะต้องสร้างเป็ร้อยครั้งถึงจะได้อุปกรณ์หรืออาวุธเวทย์มา1ชิ้น แต่ถึงจะมีอัตราการสร้างสำเร็จที่ต่ำมากขนาดไหนก็ตาม ก็ยังไม่เคยได้ยินว่าต้องสร้างเป็พันเป็หมื่นครั้ง เพื่อที่จะได้อุปกรณ์เวทย์แค่ชิ้นเดียว’กายก็คิดว่าดราฟคงจะสามารถสร้างได้สำเร็จภายในร้อยครั้งแน่นอน
“กลับกันเถอะ กลับไปจัดการเื่ของตัวเองกันเถอะ”พูดเสร็จกายเดินไปเก็บโกเลมกลับบ้าน
“หมายเลขสิบกลับบ้านเรากันดีกว่า”กายขี่คอโกเลมสั่งให้โกเลมเดินกลับบ้าน
“ข้าไปด้วย!”ฟิลิบ
“ข้าไปด้วย!”ปีเตอร์
กายที่ได้ยินก็สั่งให้โกเลมใช้แขนที่เหลืออีกข้างตั้งขนานกับพื้นใช้เป็แทนที่นั่งได้ สามารถนั่งได้แค่1คนเท่านั้น
ทั้งสองมองหน้ากันแล้วปีเตอร์ก็ออกตัววิ่งก่อน
“เสร็จข้าละ ฮ่าฮ่า เอ๊ะ…”ปีเตอร์วิ่งได้ไม่ไกลก็รู้สึกโดนดึงไปข้างหลัง
“เฮ้ยยย! เ้าทำอะไร ข้าเป็คนพูดก่อนนะว่าจะไปด้วยแล้วเ้าจะวิ่งออกไปก่อนทำไม คิดจะแย่งที่ข้าเหรอ?”ฟิลิบตามจับปีเตอร์ทัน ถึงจะรู้คำตอบอยู่แล้ว ฟิลิบก็ยังถามออกไปอยู่ดี
“ไม่เกี่ยวว่าพูดก่อนหลัง ใครไปถึงก่อนก็ได้นั่งมีแค่นี้แหละ”ปีเตอร์พยายามสลัดให้หลุด
“เ้าก็เป็คนแบบนี้ตลอดไม่เปลี่ยน ฮึบบบบ”ฟิลิบออกแรงดึงปีเตอร์ไปข้างหลัง
“เหวออ อ้ากก ใครจะไปยอมกัน”ปีเตอร์ใช้แรงดึงสู้กลับ
ด้วยที่ปีเตอร์มีแรงเยอะกว่าทำให้ฟิลิบไม่สามารถดึงรั้งได้นาน
“อึบบ ถ้าอยากไปมากนักก็ไปเลย” <ปล่อย> จู่ๆฟิลิบก็ปล่อยมือออกทำให้ปีเตอร์ที่กำลังพยายามดึงอย่างเอาเป็เอาตายล้มลงกับพื้น
“แอ๊กก! หน็อยแน่ทำกันได้นะ”เมื่อเห็นปีเตอร์ล้มลง ฟิลิบวิ่งออกไปปีเตอร์ที่คิดจะจับฟิลิบไว้แต่ก็ไม่ทันแล้ว
“ชิ ฝากไว้ก่อนเถอะ”ปีเตอร์ยอมแพ้ปล่อยให้ฟิลิบวิ่งไป เมื่อเห็นว่าไปไกลแล้วปีเตอร์ลุกขึ้นแล้วเดินตามไป
เมื่อเดินไปเรื่อยๆถึงเห็นว่าฟิลิบหยุดวิ่งยืนนิ่งไปจากนั้นเหมือนฟิลิบถอนหายใจก่อนแล้วเดินต่อไปไม่ได้วิ่งเหมือนตอนแรก
“เป็อะไรไปหรือว่าจะรอเรา อืม..แต่คงไม่มีทางเป็ไปได้ หืมม...”ปีเตอร์เริ่มสังเกตุเห็นบางอย่าง
“ได้ไงกัน? อะฮ่า ฮ่า เฮ้อออโดนเล่นอีกแล้วสิ”ปีเตอร์เห็นว่าดราฟไปนั่งที่แขนของโกเลมเป็ที่เรียบร้อยแล้ว และคิดว่ากายต้องเรียกให้ดราฟขึ้นไปนั่งแน่นอน
“ลูกวัวข้าไม่คิดเลยว่าเ้าจะเป็คนอย่างนี้ ทั้งที่ข้าและเ้าลิงสู้กันแทบตายเพื่อที่จะได้ที่นั่งนั้นมาครอง แต่เ้ากลับตีเนียนมาแย่งหน้าตาเฉยเลยนะ”ฟิลิบอดบ่นออกมาไม่ได้ถึงจะรู้เหมือนกันว่ากายคือตัวการ
“ยังเหลือที่ว่างอีก2ที่นะ้าไหม”กายไม่สนใจว่าทั้งสองจะว่าอย่างไร ก็เพิ่มที่นั่งพิเศษให้สองคน กายชี้นิ้วไปที่ขาโกเลม
“ไม่ดีกว่า ข้าเดินเอาเองดีกว่า”ฟิลิบเดินเองดีกว่าไปเกาะขาโกเลมกลับบ้าน
“ข้าขอลองหน่อยแล้วกัน”ปีเตอร์เดินไปเกาะขาโกเลม
กายที่เห็นว่าปีเตอร์เกาะขาโกเลมจริงๆกายสั่งให้โกเลมเริ่มเดินอีกครั้ง
ฟิลิบที่เห็นสภาพของแต่ละคนก็เริ่มคิดถึงอนาคตที่ต้องเจอว่าจะสนุกหรือเหนื่อยมากว่ากัน เดินมาสักพักพอถึงหมู่บ้านทุกคนก็แยกย้ายกันไป
“กลับบ้านเลยแล้วกัน ก่อนอื่นต้องเก็บโกเลมก่อน”กายทำการ<คืนร่าง>โกเลมให้กลับไปเป็หินพลังงาน
กายทดลองจนสามารถรู้ได้ว่าการเรียกโกเลมแต่ละครั้งจะใช้พลังงานแห่งการสร้าง และการสร้างสามารถควบคุมขนาดความใหญ่ของโกเลมได้ด้วยการควบคุมปริมาณพลังแห่งการสร้างมากหรือน้อยในการเรียกแต่ละครั้ง
ยิ่งใส่พลังแห่งการสร้างเยอะร่างของโกเลมจะมีขนาดใหญ่และถ้าใส่พลังลงไปน้อยขนาดโกเลมจะเล็กลง และหินพลังงานของโกเลมหมายเลขสิบสามารถดูดกลืนพลังอื่นเพื่ออัพเกรดตัวเองได้
“สเตตัส โอเพ้น”กายเช็คสเตตัสตัวเอง
มนุษย์ :กาย อายุ10ปี
อาชีพผู้สร้างโกเลมฝึกหัด เลเวล 1 อัพเกรด 4/10
โกเลม 1/1
พลังโจมตี 20
ความทนทาน 20
ความเร็ว 15
มานา 3/10
พลังแห่งการสร้าง 0/10
สกิล
สร้างโกเลม เลเวล 2
ควบคุมโกเลม เลเวล 2
สเตตัสส่วนใหญ่เพิ่มขึ้นหลังจากฝึกอย่างหนักและทดลองใช้สกิลต่างๆของกาย แต่เลเวลไม่ได้เพิ่มขึ้นเพราะการอัพเกรดของเลเวลจะเพิ่มขึ้นตามเลเวลของโกเลม กายสังเกตเห็นเื่นี้เพราะตอนที่โกเลมหมายเลขสิบเลเวลอัพแล้วแต้มอัพเกรดของตนจะเพิ่มขึ้นตาม ดังนั้นต้องมุ่งไปที่การอัพเลเวลโกเลม
โกเลม:หมายเลขสิบ
หินพลังงานเลเวล 4 อัพเกรด 5/40
พลังโจมตี 20
ความทนทาน 26
ความเร็ว 10
การตอบสนอง 10
สกิล
ทุบ เลเวล 2
พุ่งชน เลเวล 2
โกเลมเลเวลอัพขึ้น4เลเวลโดยส่วนมากมาจากการดูดกลืนพลังงานต่างๆ หินพลังงาน มานา แร่ธาตุต่างๆ และพลังแห่งการสร้าง ถึงเลเวลจะเพิ่มขึ้นแต่หินพลังงานของโกเลมหมายเลขสิบก็ยังเป็สีแดงอยู่ หินพลังงานระดับ1
“คงต้องแบ่งเวลามาอัพเลเวลบ้างแล้ว แต่ก็ต้องแบ่งเวลาหาเงินด้วย”กายต้องแบ่งเวลาตารางใหม่และหลังจากนี่จะใช้โกเลมในการล่าสัตว์และรับจ้างต่างๆเพื่อหาเงินให้มากขึ้นด้วย เริ่มฝึกทักษะต่อสู้และการเอาตัวรอดกับแจ็คและแมรี่ ฝึกทักษะโกเลม ล่าสัตว์ป่านำไปขาย ทำแบบนี้วนเวียนไปเรื่อยๆจนเวลาล่วงเลย