กว่าหนึ่งก้านธูปที่บ้านซาคาอิกลายมาเป็สมรภูมิเล็กๆ ที่แสนดุเดือด ภายในดุเดือดปานนี้แต่นอกจากบ้านติดกันแล้วก็ไม่มีใครได้ยินเสียงต่อสู้อีก แน่นอนว่าหลายๆ คนโดนวางยาสลบ ส่วนพวกที่ยังไม่สลบก็ตัวสั่นงันงกหวาดกลัวหัวหดจนไม่กล้าขยับตัวไปไหน
ยูกิโกะสาวใช้วัยกลางคนวิ่งฝ่าอากาศหนาวของฤดูใบไม้ผลิเพื่อมายังกรมอาญาประจำเมืองเท้าเปล่า นางนึกถึงเสียงต่อสู่ที่น่าพรั่นพรึงนั่นแล้วก็กลัวว่าจะมีเหตุนองเืจนลืมความหนาวเสียดผิวไปเสียสนิท
แฮ่ก...แฮ่ก...
บรรยากาศภายในเมืองหากไม่ใช่แหล่งสถานเริงรมย์ก็ไม่มีที่ใดเปิดทำการในยามนี้ ตามทางเดินจึงเหลือเพียงแสงจากโคมไฟหน้าบ้านให้พอเห็นทางสลัวๆ ยูกิโกะหัวใจเต้นแรงด้วยทั้งความเหนื่อยและความกลัว ในที่สุดนางก็มาถึงจุดหมายเสียที
"แฮ่ก...แฮ่ก... ข้ามาร้องทุกข์ บ้านซาคาอิมีเสียงแปลกประหลาด!" นางะโใส่หน้าทหารยามหน้ากรมอาญา
"ประหลาด? เป็เช่นไร?" เขาเหลือบมองสาวใช้ในชุดซอมซ่อ หากไม่ได้เกิดที่เมืองนี้คงคิดว่านางเป็ขอทานมาโป้ปดเป็แน่
"เสียงสู้กัน...แฮ่ก...ข้าเห็นเงาดำวูบไหวจากทางสวนหลังบ้านพวกเขา ท่านช่วยส่งมือปราบไปดูหน่อยเถิด อาจเกิดการปล้นลูกเซียน" ยูกิโกะโพล่งออกมาไม่หยุดแม้จะหอบหายใจไปด้วยก็ตาม
เมื่อได้ยินคำว่า 'ปล้นลูกเซียน' ทหารยามทั้ง 4 คนที่เฝ้าหน้าประตูก็ลอบส่งสายตามองกันทันที
"ขอบใจเ้ามาก ทหาร เรียกมือปราบไปบ้านซาคาอิ 10 นาย!" เขาะโส่งต่อบอกไปทางด้านใน
ครึ่งก้านธูปต่อมา...
"มือปราบแห่งเมืองซากิขออนุญาตตรวจค้น!" หัวหน้ามือปราบะโเสียงดัง
น่าแปลกนัก ซามูไรที่คอยเฝ้ารอบตัวบ้านราวกับไร้ตัวตน ทั้งยังไม่มีสาวใช้หรือพ่อบ้านมาขานรับคำขอของพวกมือปราบอีก มือปราบชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำทั้ง 10 จึงหันมามองหน้ากันเพื่อเป็สัญญาณ จากนั้นจึงค่อยแบ่งกันออกเป็ 2 กลุ่มแล้วแยกกันเข้าไปในบ้านแล้วทางหลังสวนอย่างเงียบสงัด
ยูกิโกะสาวใช้ผู้แจ้งความแก่กรมอาญาแอบมองจากมุมถนนไกลๆ เพื่อไม่ให้ความตื่นกลัวของตนไปทำลายการทำงานของเ้าหน้าที่ เมื่อเห็นว่ามือปราบเข้าไปในบ้านแล้วจึงเบาใจลงไป 3 ส่วน ผ่านไปได้ไม่กี่อึดใจจากนั้นทางด้านหลังสวนก็มีเสียงร้องจากหลายชีวิตด้วยความใและเ็ป เป็เสียงฝ่ายใดบ้างก็สุดรู้ เงาดำหลายสายะโหลบหนีขึ้นกำแพงจากไป นางคิดถูกจริงๆ ที่เรียกมือปราบมา
ทางด้านมือปราบ 5 นายที่เข้ามาในบ้านนั้น พวกเขาเข้ามาในตัวคฤหาสน์ที่ใหญ่โตของเศรษฐีอันดับต้นๆ ของเมืองก็ให้แปลกใจว่าคฤหาสน์ใหญ่ขนาดนี้กลับไม่มีโคมไฟจุดไว้สักจุด หลายคนลงไปนอนกับพื้น อยู่ในอิริยาบถที่แตกต่างกันไป บางคนกำลังพับผ้า บางคนกำลังเช็ดถู บนพื้นระเกะระกะไปด้วยของตก ทั้งกาน้ำชา ถ้วย ชาม มือปราบทั้ง 5 รีบแยกกันไปตรวจดูชีพจรของแต่ละคนทันที
"พวกเขาแค่สลบไป" มือปราบคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
"ทางนี้ด้วย"
"ทางข้าก็ด้วย"
"ไฟมิได้จุดเช่นนี้คงหลับไปก่อน่ค่ำเป็แน่"
ต่างคนต่างลงความเห็น และในเวลาเดียวกันนั้นสตรี 2 คนบนชั้น 2 ได้รู้ตัวแล้วว่ามีคนกลุ่มใหม่กำลังเข้ามา เพราะพวกนางได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี จึงมีประสาทััที่ไวกว่าคนทั่วไป ทั้ง 2 หันขวับมองหน้ากันทันที สาวใช้หน้าจืดยกยิ้มขึ้นมาเหมือนนางคิดแผนชั่วบางอย่างขึ้นมาได้ นาโอะกัดฟันกรอดอย่างหงุดหงิดที่เหยื่อของนางอาจหลุดลอยไป
ข้าไม่อยากสอบตกนะ!
นาโอะมองหนูน้อยไทเซย์แล้วก็รีบพุ่งตัวเข้าไปหมายจะอุ้มหนี แต่อีกฝ่ายนั้นอยู่ใกล้กว้าจึงได้คว้าผ้าพ่อตัวหนูน้อยแล้วโยนไปทางอื่น โชคดีที่ปะทะเข้ากับกองฟูกมุมห้องหนูน้อยจึงไม่าเ็ใดๆ
สาวหน้าจืดขว้างดาวกระจายเหล็กกล้าออกไปทางนาโอะอีกรอบ คาดว่าจะเล่นให้ตายภายในการโจมตีเดียวจึงเล็งจุดตายเอาไว้คือหัวใจ นาโอะไหวตัวทันจึงะโหลบ แม้จะไม่โดนหัวใจแต่่เอวด้านซ้ายของนางกลับโดนบาดลึกจนเป็แผลใหญ่ ดาวกระจายดอกนั้นลอยคว้างไปปักกับผนังห้องทันที การโจมตีโรมรันเช่นนี้หากโดนเข้ากับขั้วหัวใจมีหวังได้หมดลมทันทีแน่ อาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังตกตะลึงในความเร็วของนาง นาโอะจึงะโไปทึ้งผมของสตรีผู้นั้นหวังจะต่อยหน้าให้หายแค้น
ทว่าผมที่ดึงมานั้นกลับหลุดลอกเอาทั้งหนังศีรษะและผิวหน้าสตรีผู้นั้นมาด้วย!
จากสตรีหน้าจืดกลับเป็สาวสวยที่งามจนลืมไม่ลง โดยเฉพาะรอยยิ้มสุดสยองกับแววตาอาฆาตคู่นั้น
นาโอะที่ยืนอึ้ง ทั้งยังมีผมปลอมของอีกฝ่ายหลุดติดมือมาถือค้างไว้ เด็กอายุ 11 ปีแถมยังหัวทื่ออย่างนางไม่รู้ว่าควรทำอะไรต่อ
ทันใดนั้นเองเงาร่างสูงของบุรุษผู้หนึ่งก็มาอยู่ตรงหน้าประตู บุรุษผู้นี้อยู่ในชุดพรางตัวสีดำทั้งตัว คงจะเป็นินจาที่บุกเข้ามาเหมือนกัน เขาสำรวจนาโอะและและสตรีหน้างามสลับกันด้วยใบหน้าที่เ็าราวกับมองต้นไม้ใบหญ้า
"ไปกันก่อนเถิดนางแอ่นมือปราบกำลังเดินขึ้นบันไดมาแล้ว" เสียงทุ้มนุ่มแฝงความเ้าเล่ห์ดังขึ้น นาโอะมองไม่เห็นหน้าเขาจึงบอกไม่ได้ว่าชายผู้นี้มีอายุอานามเท่าไร นินจานั้นไม่เอ่ยชื่อจริงของตนให้ผู้อื่นรู้ ในระหว่างพวกเขาจึงมีฉายาเรียกเป็ชื่อสัตว์หรือดอกไม้ต่างๆ
"นังเด็กนี่เห็นหน้าข้าแล้ว เราฆ่ามันก่อนแล้วเอาเด็กไปด้วยดีหรือไม่?" นินจาสาวฉายานางแอ่นเอ่ยขึ้นแล้วปราบตามองนาโอะที่กำลังใช้มือปิดแผลด้วยความเ็ปอยู่
"คำสั่งจากอินทรีย์เหินให้ถอยก่อนแล้วค่อยกลับมาใหม่" เขาตอบ
"หากเ้าคิดจะแย่งเหยื่อพวกเราล่ะก็ข้าตามฆ่าเ้าแน่สาวน้อย" บุรุษชุดดำหันมามองนาโอะด้วยแววตาเ้าเล่ห์อย่างน่าขนลุก เขามองนาโอะทั้งตัวราวกับกำลังจดจำลักษณะของนาง จากนั้นเงาร่างของทั้งสองก็พุ่งออกจากห้องไปทางระเบียงทางเดิน นาโอะไม่ได้กลัวคำขู่ แต่เสียงฝีเท้าของมือปราบค่อยๆ ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ นางจึงหันไปมองเ้าหนูน้อยในห่อผ้าที่ถูกโยนไปตกกลางกองฟูก
1K
