“เอาไป!”
ในวินาทีชี้เป็ชี้ตายในที่สุดเจียงจืออวี๋ก็ยอมเปิดปากโพล่งออกมา
อีกฝ่ายทั้งห้าคนปักใจแน่วแน่ว่าจะต้องชิงแหวนมิติมาให้ได้เื่นี้จึงไม่ใช่แค่ว่าเธอจะยอมเสียสละไป๋ฉางเซิงเพื่อรักษาแหวนไว้ได้หรือไม่แต่มันไม่มีทางเลือกให้เธอเลยั้แ่ต้น
ต่อให้ฆ่าไป๋ฉางเซิงไปแล้วคนพวกนี้ก็ไม่มีทางยอมปล่อยแหวนมิติในมือเธอไปอยู่ดี
ในเมื่อเป็เช่นนี้จะฝืนดึงดันไปทำไม?
แม้ยาพลังเืยี่สิบเม็ดจะมีมูลค่ามหาศาลแต่ขอแค่รักษาชีวิตไว้ได้ วันหน้าย่อมหาใหม่ได้เสมอ
ภายใต้สายตาจับจ้องของคนทั้งห้าเจียงจืออวี๋ถอดแหวนมิติออกจากนิ้วแล้วขว้างออกไปทางฝ่ายตรงข้าม
“ทำแบบนี้ั้แ่แรกก็สิ้นเื่แล้วไม่ใช่เหรอ?”
เ้าผมทองคนที่เป็หัวหน้ายกมือขึ้นรับแหวนมิติไว้พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม จากนั้นเขาก็รวมสมาธิจิตลงไปตรวจสอบของภายในแหวน
ทว่าเพียงไม่กี่วินาทีต่อมารอยยิ้มบนใบหน้าเขาก็จางหายไป เขาหันกลับมามองเจียงจืออวี๋อีกครั้ง
“น้องสาว อย่าล้อเล่นกับพี่ชายแบบนี้สิ”
“ในนี้มียาพลังเืแค่ยี่สิบเม็ด คิดว่าพวกพี่เป็ขอทานหรือไง?”
สำหรับเจียงจืออวี๋ยาพลังเืยี่สิบเม็ดถือเป็เงินก้อนโต
แต่สำหรับเหล่านักสู้ที่กรำศึกในทุ่งร้างมานับไม่ถ้วนกลุ่มนี้ตัวเลขเท่านี้ย่อมไม่เพียงพอจะอุดปากพวกเขาได้
“พวกพี่มากันตั้งห้าคน ยาพลังเืแค่ยี่สิบเม็ดแบ่งกันแล้วจะได้คนละเท่าไหร่เชียว”
“อย่าลีลา ส่งมาให้หมด!”
เจียงจืออวี๋รู้สึกจนใจแต่ก็ทำได้เพียงสะกดกลั้นอารมณ์อธิบายออกไป “ฉันเพิ่งมาทุ่งร้างได้ไม่นานนี่คือทรัพย์สินทั้งหมดที่ฉันมีแล้ว”
“เหอะ ยังจะหลอกพี่ชายอีกเหรอ?”
หัวหน้ากลุ่มผมทองแค่นเสียงเย็น“คนที่มีปัญญาซื้องูเกล็ดขาวที่กลายพันธุ์รอบสองมาเป็สัตว์เลี้ยงิญญาได้บนตัวจะมีเพียงยาพลังเืแค่ยี่สิบเม็ดได้ยังไง?”
“ในเมื่อไม่ยอมส่งมาดีๆ งั้นพี่ชายคงต้องลงมือค้นตัวด้วยตัวเองแล้วล่ะ”
“วางใจเถอะน้องสาว พี่จะทำอย่างเบามือที่สุดเลย”
ดาบยาวถูกเก็บเข้าฝักพร้อมกับรอยยิ้มหยาบโลนที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง
ตอนแรกไป๋ฉางเซิงคิดว่าไอ้หมอนี่้าแค่ทรัพย์สินจนถึงตอนนี้เขาถึงเพิ่งรู้ว่าตัวเองดูแคลนขีดจำกัดความเลวของพวกผู้ฝึกยุทธ์บางคนในทุ่งร้างต่ำเกินไป
เงินมันก็อยากได้ส่วนตัวเจียงจืออวี๋ มันก็ไม่คิดจะปล่อยไปเหมือนกัน!
“เสี่ยวไป๋!”
เจียงจืออวี๋ที่เคยขมวดคิ้วแน่นกลับผ่อนคลายลงในจังหวะนี้เธอะโเรียกเสียงต่ำ
พร้อมกันนั้นเธอก็เตะเท้าเข้าที่ด้ามหอกยาวที่ปักอยู่บนดินจนมันลอยขึ้นมาอยู่ในมืออย่างมั่นคง
ส่วนไป๋ฉางเซิงในตอนที่ได้ยินเสียงเรียกของเจียงจืออวี๋เขาก็เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว
เขาอ้าปากงูพุ่งเข้าฉกที่ข้อเท้าของชายที่ยืนอยู่ข้างๆทันที
จุดนี้ไม่มีอุปกรณ์ป้องกันขวางกั้นหากถูกกัดเข้า ต่อให้พิษระดับสองจะไม่ถึงตายแต่มันก็เพียงพอจะทำให้พลังรบของอีกฝ่ายลดฮวบลงได้
ทว่าเห็นได้ชัดว่าฝ่ายตรงข้ามระวังตัวจากการลุกฮือกะทันหันของพวกเขาอยู่แล้ว
การลอบโจมตีของไป๋ฉางเซิงถูกหลบได้โดยง่ายและดาบโลหะผสมเล่มหนึ่งก็ฟันลงมาที่หัวของเขาอย่างรวดเร็ว
ไป๋ฉางเซิงไม่กล้าเอาชีวิตไปเสี่ยงวัดดวงว่าเกราะศิลาคุ้มกายเลเวลสามจะต้านทานดาบนี้ได้หรือไม่เขาจึงจำต้องล่าถอยเพื่อหาโอกาสใหม่
ทางด้านเจียงจืออวี๋เองก็สถานการณ์ไม่ต่างกัน
ตอนแรกเธอคิดจะชิงจังหวะก่อนเพื่อ'จับโจรต้องจับหัวหน้า' โดยการจัดการคนที่เป็ผู้นำ
เพราะอีกฝ่ายไม่ได้สวมชุดป้องกันหอกโลหะผสมย่อมสามารถทลายเกราะป้องกันได้ง่ายๆ
แต่พอได้ปะทะกันจริงๆกลับไม่เป็อย่างที่คิด
ต่อให้ทักษะของเจียงจืออวี๋จะล้ำเลิศเพียงใดแต่เมื่อต้องเผชิญกับค่าพลังเืที่ถูกกดทับอยู่หลายเท่า หรืออาจจะเป็สิบเท่าแค่เื่ปฏิกิริยาตอบสนองและพละกำลัง ทั้งสองฝ่ายก็อยู่คนละระดับกันแล้ว
ผู้ฝึกยุทธ์ระดับสามสามารถสังหารผู้ฝึกยุทธ์ระดับหนึ่งได้ในพริบตา!
เคร้ง!
ตึง!
เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นร่างของเจียงจืออวี๋กระเด็นถอยกรูดกลับมาสมทบกับไป๋ฉางเซิงที่จุดเดิม
“ดูไม่ออกเลยนะว่าน้องสาวจะเป็พวกใจเด็ดขนาดนี้”
“แต่แบบนี้ก็ดี ยิ่งดุพี่ชายยิ่งชอบ”
“พวกแกไปจัดการฆ่างูตัวนั้นซะ อาศัยจังหวะที่น้องสาวเขากำลังเดือดๆแบบนี้แหละ ย่างมันกินซะเลย”
“ส่วนแม่หนูคนนี้ฉันจัดการเอง เสร็จแล้วพวกแกค่อยมาต่อแถว!”
“รอให้พวกเราอิ่มหนำสำราญกันแล้ว ค่อยไปจัดการจ้าวอสูรตัวนั้นกัน!”
ถ้อยคำดูิ่เหยียดหยามพรั่งพรูออกมาจากปากเ้าผมทองแต่เจียงจืออวี๋กลับทำราวกับไม่ได้ยิน
เธอก้มหน้าลงเล็กน้อยพลางเหลือบมองไป๋ฉางเซิง
“พวกมันมุ่งเป้ามาที่ฉัน”
“เดี๋ยวฉันจะพยายามถ่วงเวลาพวกมันทั้งห้าคนไว้ให้ได้นานที่สุดนายรีบหนีไปให้ไกลที่สุดซะ”
“หลังจากฉันตาย พันธสัญญาิญญาจะสลายไปเอง จากนี้ไปนายจะเป็อิสระ”
นี่มันใช่เวลามาสั่งเสียไหมเนี่ย?
ไป๋ฉางเซิงเริ่มจะหมดคำพูด
เจียงจืออวี๋จะถ่วงเวลาได้นานแค่ไหนเขาไม่รู้แต่ที่แน่ๆ คือ หลังจากคนพวกนี้ฆ่าเจียงจืออวี๋แล้ว เขาก็ไม่มีทางรอดไปได้อยู่ดี
ในเมื่อหนีไม่พ้นงั้นทำไมไม่ลองแลกชีวิตดูสักตั้ง?
ลากไปลงนรกได้คนหนึ่งก็ถือว่าเสมอตัวลากไปได้สองคนก็ถือว่ากำไร!
สายตาของไป๋ฉางเซิงกวาดมองชายทั้งสี่คนนั้นพลางวิเคราะห์สถานการณ์อย่างต่อเนื่องว่าต้องทำอย่างไรถึงจะลากใครสักคนมาเป็ตัวตายตัวแทนได้
เวรเอ๊ยอย่าให้ฉันหนีไปได้นะ ไม่งั้นพวกแกทั้งห้าคน ฉันจะตามเช็กบิลให้เรียบเลย!
ขณะที่ทั้งห้าคนรุกคืบเข้ามาเรื่อยๆและการต่อสู้กำลังจะปะทุขึ้นทุกเมื่อ จู่ๆ ก็เกิดเหตุไม่คาดฝัน
มีรถอีกคันหนึ่งขับตรงมาจากที่ห่างไกลด้วยความเร็วสูงเงารถเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
“เวรละ!”
“ตัวขัดลาภมาจากไหนนักหนาวะ!”
หัวหน้าผมทองมองเงารถที่ปรากฏขึ้นกะทันหันพลางสบถและถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างหัวเสีย
เพียงครึ่งนาทีรถออฟโรดคันใหม่ก็มาหยุดอยู่ต่อหน้าทุกคน
ไม่รู้ว่าเป็มิตรหรือศัตรูไป๋ฉางเซิงจึงยังคงอยู่ในสภาวะเตรียมพร้อมเต็มที่
รถคันนั้นไม่ได้มีทีท่าว่าจะหยุดนิ่งเมื่อแล่นผ่านทั้งสองฝ่ายที่กำลังเผชิญหน้ากันอยู่ มันเพียงแค่ชะลอความเร็วลงจากนั้นกระจกฝั่งที่นั่งข้างคนขับก็เลื่อนลง พร้อมกับมีคนชะโงกหน้าออกมามอง
ไป๋ฉางเซิงเห็นชัดเต็มตาคนที่นั่งอยู่ในรถคือเด็กสาวที่มีอายุมากกว่าเจียงจืออวี๋ไม่เกินสองปี
ทว่าเพียงแค่สบตาแวบเดียวกลับทำให้ไป๋ฉางเซิงรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล
ผู้ฝึกยุทธ์ระดับสามอีกคนแล้ว!
หลายวันที่ผ่านมาพวกเขาไม่เจอผู้ฝึกยุทธ์ระดับสามเลยสักคนเดียวแต่ทำไมวันนี้ถึงแห่กันมาเหมือนนัดกันไว้แบบนี้
ไม่ใช่แค่ไป๋ฉางเซิงที่เห็นเด็กสาวคนนั้นเจียงจืออวี๋รวมถึงพวกผมทองทั้งห้าคนก็เห็นเช่นกัน
“แค่ระดับจ้าวอสูรตัวเดียว ทำไมถึงดึงยัยผู้หญิงคนนี้มาได้ล่ะเนี่ย?”
“ช่างเถอะ ถอยก่อนพวกเรา รีบไปให้ถึงจุดหมายดีกว่าอย่าให้คนอื่นชิงตัดหน้าไปได้”
เห็นได้ชัดว่าการปรากฏตัวกะทันหันของเด็กสาวคนนั้นทำให้แผนการของพวกผมทองรวนไปหมด
แม้พวกมันจะมั่นใจว่าสามารถจัดการเจียงจืออวี๋กับไป๋ฉางเซิงได้ในพริบตาแต่ตอนนี้หมดอารมณ์แล้ว
มีบางอย่างที่สำคัญกว่ารอพวกมันอยู่จนไม่อยากจะเสียเวลาแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นทั้งห้าคนเตรียมจะจากไปไป๋ฉางเซิงก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
สุภาษิตที่ว่า‘ลูกผู้ชายแก้แค้นสิบปีไม่สาย’ มันมีเงื่อนไขว่าต้องมีชีวิตอยู่รอดไปให้ได้ก่อน
ทว่าเจียงจืออวี๋ดูเหมือนจะไม่คิดเช่นนั้น
“รุ่นพี่ซิน! เดี๋ยวค่ะ!”
คำเรียก'รุ่นพี่ซิน' เพียงคำเดียวถึงกับทำให้รถออฟโรดที่กำลังจะเคลื่อนตัวจากไปหยุดกะทันหัน
ประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับเปิดออกเด็กสาวในชุดรัดรูปสีดำที่มีมีดสั้นสองเล่มเหน็บอยู่ที่เอวก้าวลงมาจากรถ
เธอหันมามองเจียงจืออวี๋พลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“เธอรู้จักฉันด้วยเหรอ?”
1K
