[FanFic Percy Jackson รุ่นลูก] สายเลือดแห่งโพไซดอนที่หายสาบสูญ [รีไลฟ์]

ตอนที่ 133 เราขอท้าดวลท่านทั้งสอง

        สองคนที่เคยเจอกันก่อนหน้ามาหลายปีก่อนสำหรับคนหนึ่งแค่ไม่กี่นาทีแต่อีกคนนานเป็นปีกว่าจะได้เจอแถมความทรงจำพึ่งกลับมาทำเอาเขาคิดเลยว่าสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจมานานคืออะไรจนกระทั่งตอนนี้เขาได้รู้แล้วว่าคนที่ช่วยเขาไว้นั้นคือใครและคนคนนั้นคือลูกสาวของเพื่อนและว่าที่ลูกสะใภ้แสนเก่งของเขาพอนึกถึงตอนนั้นเขาจะไม่บอกภรรยาแน่ ๆว่าในใจแอบสนใจลูกสะใภ้ไปช่วงขณะไม่งั้นเขาได้ตายแน่ ๆเจสันตั้งสติก่อนจะเอ่ยถึงเรื่องก่อนหน้าที่อีกฝ่ายพูดขึ้นมา

        “เมื่อกี้เธอบอกว่ามีแผน? ไหนเล่ามาสิ”

        “ค่ะ จากที่ฟังมากองทัพของแซเทิร์นแบ่งออกเป็นห้ากลุ่มล้อมค่ายแห่งนี้เอาไว้เป็นวงกว้างที่สามารถทำให้เราจนมุมอยู่ภายในนี้และโจมตีได้อย่างง่ายดายทางหนีของเรามีแค่ข้ามไปยังอีกค่าย นอกจากค่ายจูปิเตอร์จะโดนโจมตีด้วย”

        “ไม่โดนนะ ตอนนี้มีแค่ที่นี่ที่โดน”

        โพรทาเลียได้ยินแบบนั้นก็เข้าใจทันใดว่าทำไมมีแต่ที่นี่ที่โดนโจมตีอยู่ตำแหน่งเดียวมันเพราะตัวเธอที่แซเทิร์นต้องการนั้นเอง

        “งั้นมีแผนเดียวที่ได้ผลดีที่สุดและเป็นเหยื่อล่อพวกมันให้ตายใจได้คือการใช้กำลังพลแค่นายเดียวเท่านั้น”

        “กำลังพล?”

        “นายเดียว?”

        “จะบ้าหรือไง!? ให้คนเดียวออกไปโจมตีพวกมันเนี่ยนะ?”

        “แล้วกำลังพลคนนั้นจะเป็นใครกัน?”

        “พวกนายไม่น่าถามเลยนะ...ก็มีอยู่คนหนึ่งที่ทำได้...”เจสันเงยหน้ามองด้วยสายตาอันเฉียบคมมองเจ้าของแผนนี้“เธอกำลังจะบอกว่าให้เธอจัดการเองคนเดียวสินะโพรทาเลีย”

        ใบหน้าเล็กจ้องมองชายหนุ่มพร้อมกับรอยยิ้มที่ยิ้มมุมปาก “ถูกต้องค่ะ!”

        “ห๊า!!” เพอร์ซีย์ได้ยินแบบนั้นก็ตกใจที่ลูกสาวของเขานั้นจะออกลุยเดี่ยว“โพรทาเลียจะบ้าหรือไง!!!”

        “ใช่ค่ะ! หนูบ้า!! ไม่งั้นคงไม่ทำอะไรแบบนี้นะคะ”

        “เอ่อ...ลูกอย่าซ้ำเติมตัวเองสิ...”

        “ก็พ่อเริ่มดูก็ย้ำให้ไงคะ!” โพรทาเลียเอียงคออย่างสงสัย

        เพอร์ซีย์ที่โดนลูกตอบกลับแบบนั้นเขาก็โดนภรรยากระแทกข้อศอกใส่ทันทีที่พูดแบบนั้นกับลูกสาวทำเอาเขาเจ็บซี่โครงอย่างจัง ทุกคนมองก็สมน้ำหน้าหน่อย ๆก่อนที่โพรทาเลียจะเอ่ยพูด

        “แต่หนูต้องความช่วยเหลือจากพี่น้องสายเลือดเฮเฟตัสหน่อยนะคะ”

        “หือ? อยากให้ทำอะไรล่ะ!! ในฐานะพี่น้องสายเลือดเดียวกันฉันช่วยได้หมดล่ะ!!”

        “นั้นลูกฉัน ลีโอ!! ไม่ใช่พี่น้องของนาย!!”

        “พ่อฉันบอกแล้วว่าให้ดูแลโพรทาเลียให้ดีในฐานะลูกสาวของท่านฉันก็ต้องดูแลน้องสาวของตัวเองหน่อยล่ะนะ!!”

        “ลูกฉัน!!”

        “น้องฉัน?!”

        “เลิกทะเลาะกันได้แล้ว!!” เจสันขึ้นเสียงขึ้นมาทันใด

        ทุกคนหยุดชะงักลงเมื่อได้ยินเสียงที่เบ่งออกมาดังทั่วบริเวณนั้นพวกวัยรุ่นที่อยู่แถวนั้นต่างก็หยุดนิ่งรวมถึงเด็กน้อยสองคนที่อยู่ข้างผู้ได้ยินก็แอบสะดุ้งก่อนจะวิ่งไปหาพ่อของพวกเขาทันทีฟีนีอุสก็อุ้มลูกทั้งสองเพื่อปลอบเบา ๆ

        “พ่อครับ...ทำหลาน ๆ ตกใจหมด”

        “อ๊ะ!!” เจสันมองหลาน ๆ ที่กอดคนเป็นพ่ออย่างตกใจ

        โพรทาเลียรีบเดินไปหาลูกทั้งสองคนพร้อมกับปลอบ “ไม่ตกใจนะ เดวิคคาเร็นน่า...”

        “แม่! คุณปู่ตะโกนเสียงดังมากอ่ะ!!” คาเร็นน่าอ้าแขนไปหาแม่พร้อมกับโอบกอดอย่างหวาดกลัว

        “โอ๋ ๆ คุณปู่เขาไม่ได้ตั้งใจนะ โอ๋ ๆ” โพรทาเลียอุ้มลูกสาวพร้อมกับปลอบ

        เจสันมองลูกสะใภ้ปลอบหลานทั้งสองทำเอารู้สึกแย่เลยเขานึกถึงตอนลูกสาวลูกชายโดนเขาดุทีเดียวกว่าจะคืนดีกันหลายวันเลยจนเขาต้องรีบเข้าไปขอโทษหลานทั้งสองอย่างรวดเร็วไม่งั้นเขาคงโกรธแน่ ๆ

        “หลาน ๆ ปู่ขอโทษนะ...ที่เสียงดัง...ยกโทษให้ปู่นะ” 

        น้ำเสียงอันอ่อนและสื่อว่ารู้สึกผิดจนเด็กทั้งสองรอดสายตาออกมาจากอกพ่อแม่ก็มองปู่ด้วยสายตาเฉยชาก่อนที่จะหันหน้าหนีด้วยความอาการที่ยังงอนคนเป็นปู่เจสันเห็นแบบนั้นก็ช็อกเลยที่หลาน ๆทำตัวเหมือนลูกของเขาไม่มีผิดหลังจากนี้เขาต้องหาอะไรมาปลอบอีกแล้วโพรทาเลียเห็นก็ได้แต่หัวเราะในลำคอ เธอหอมแก้มลูกทั้งสองคนที่ยังงอนปู่อยู่แต่ไม่นานหรอกเดียวก็หายระหว่างที่ประชุมกันเล็กน้อยทุกคนต่างแยกย้ายไปทำงานของตนเองต่อแต่ทว่าโพรทาเลียมีเรื่องจะคุยกับพ่อของเธอต่อตอนแรกเพอร์ซีย์ไม่รู้ว่าลูกสาวต้องการอะไรจนกระทั่งออกเดินทาง

        เสียงลิฟต์กำลังแล่นไปข้างบนเสียงสั่นสะเทือนจนมาถึงชั้นบนสุดทุกคนต่างมองหน้ากันชั่วขณะก่อนที่ประตูจะเปิดกว้าง เพอร์ซีย์หันหน้าออกไปนอกประตูเขาเห็นสถาปัตยกรรมอันคุ้นเคยถึงมันช่างเป็นสถานที่ที่เพอร์ซีย์ไม่อยากมาถ้าไม่จำเป็นและไม่ใช่เพราะว่าลูกสาวของเขาต้องการจะมาโพรทาเลียเดินนำหน้าไปก่อนอย่างไม่คิดอะไรจนเพอร์ซีย์กับโฟกัสที่ตามมาด้วยก็รีบเดินตามอีกฝ่ายโพรทาเลียอยากจะตรงดิ่งไปยังที่ที่เธออยากจะไปแต่ทว่าการไม่พบกับเจ้าของสถานที่นี่ก่อนอาจจะเป็นการเสียมารยาทเพอร์ซีย์พาเข้าไปยังสภาเทพ เหล่าทวยเทพกำลังประชุมก็มีการแจ้งเข้ามาว่าบุตรแห่งโพไซดอนและหลานสาวมาขอเข้าพบทวยเทพได้ยินก็ยอมเชิญพวกนั้นเข้ามา แต่พวกเขาหารู้ไหมว่าตัวเองนั้นกำลังจะเจอภัย

        ทวยเทพกลายร่างให้เล็กลงเพื่อพูดคุยกับมนุษย์ให้ง่ายขึ้นทั้งสามคนก้าวเข้ามายังสภาเทพอย่างไม่เกรงกลัวแต่หนึ่งในนั้นกำลังรับพลังอันรุนแรงของทวยเทพจนตอนนี้สติไม่อยู่กับตัวเลยสักนิดยิ่งมีพลังที่ดึงดูดเธออยู่อีกมันยิ่งรับไม่ไหวกว่าเดิมจนอยากสลบไปตรงนี้โฟกัสเห็นพี่สาวทำท่าทางไม่ดีแต่เธอก็รู้สึกเช่นเดียวกัน

        “พี่...ไหวไหม?”

        “อืม...พอได้...ถ้าขุดพลังออกมาปะทะก็ดีแต่ว่าพลังของเราเน้นโดยตรงไม่ใช่ทางอ้อมนี่สิ”

        “ก็จริงนะ...แต่พวกเทพ...”

        เพอร์ซีย์ได้ยินบทสนทนาของลูกทั้งสองก็หันไปมองอย่างสงสัย “ทั้งสองเป็นอะไรหรือเปล่า?”

        “เอ่อ...แค่...”

        “พวกเธอปล่อยพลังมากดดันนะคะคงโกรธเมื่อตอนนั้นที่พวกหนูเล่นงานพวกเขานะ”

        เพอร์ซีย์ได้ยินแบบนั้นก็หันไปมองด้วยความไม่พอใจที่พวกนี้เล่นกันอะไรจนพวกเขาเดินมาถึงปลายทางพวกเขาก้มโค้งทำความเคารพเทพทั้งหลาย

        “ขอทำความเคารพเหล่าเทพ”

        “ไม่นึกว่าพวกเจ้าจะมาที่นี่แห่งนี้หลังจากพวกเรานั้นได้ข้อมูลใหม่เข้าในหัวของพวกเรากันจริงไหม?หลานสาวโพไซดอน?” ซุสเอ่ยพูดเขาหันไปมองเด็กหญิงผมสีดำ

        โพรทาเลียเก็บอาการของตนเองก่อนจะทดลองบางอย่างเธอลองแผ่แรงกดดันของตนเองออกมาเช่นกันจนทำเอาเทพแต่ละองค์ที่แผ่แรงกดดันมาก่อนหน้ารู้สึกว่าแรงกดดันจากอีกฝ่ายนั้นช่างแข็งแกร่งเกินไปจริงๆ ก่อนที่โพรทาเลียเห็นจะยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเลิกทำ

        “ไม่รู้สินะ ตอนนั้น...พวกเทพแต่ละองค์...ไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในหัวเลยสักนิดนอกจากอยากกลับบ้าน พวกท่านอยากมาวุ่นวายเอง”

        “เจ้าว่าไงนะ!?”

        “หยุดซะ ซุส!! ตอนนั้นถ้าบุตรโพไซดอนไม่ห้ามลูกสาวตอนนี้ท่านคงไม่อยู่ให้มาเชิดคอได้ น่าเสียดายที่ตอนนั้นเจ้าฆ่าไปนิด!!” เฮร่าประชดอย่างไม่พอใจเพราะถ้าซุสหายไปลูกชู้แต่ละคนคงไม่โผล่มาขนาดนี้

        “เฮร่า!!”

        “ผัวเมียห้ามทะเลาะกัน!!” โพไซดอนกล่าวออกมาก่อนจะมองสายเลือดของเขา“พวกเจ้ามาที่นี่เนื่องจากเหตุอันใด?”

        คำถามนั้นทำให้คนที่อยากฟังกล่าวเดินออกมาจากด้านหลังผู้เป็นพ่อทุกสายตาจับจ้องมาที่หญิงสาวที่ก้าวมาข้างหน้ายิ่งทุกสายตามองพวกเขานึกถึงเรื่องในอดีตที่เคยเจอหญิงสาวที่พวกเขาไม่เคยรู้จักมาก่อนจนตอนนี้รู้แล้วว่าคือใครซุสจ้องมองคนตรงหน้าครั้งแรกที่เธอเจออีกฝ่ายเขานึกว่าเป็นแค่มนุษย์กึ่งเทพธรรมดายิ่งตอนนั้นโดนโจมตีอยู่ฝ่ายเดียวช่างขายขี้หน้าสุด ๆ เขายิ่งสงสัยเข้าไปอีกว่าอีกฝ่ายนั้นต้องการอะไรดวงตาสีเขียวประกายจ้องมองทวยเทพที่กำลังจ้องมองเธอก่อนที่ปากอันเล็กจ๋อยจะเอ่ยพูดบางสิ่งออกมา

        “ฉันขอยืมสถานที่แห่งหนึ่งค่ะ!!” โพรทาเลียเอ่ยออกมาเป็นนัย ๆ

        “สถานที่?”

        “เจ้าจะมาขอยืมอะไร?”

        “โคลอสเซียมค่ะ!!”

        เมื่อเอ่ยสิ่งที่ต้องการทุกคนได้แต่จ้องมองอย่างงุนงงว่าสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการมีแค่นี้เองงั้นเหรอก่อนที่ซุสจะเอ่ยถามอีกครั้ง

        “แค่นี้?” 

        “ใช่ค่ะ!!”

        ซุสได้ยินก็ส่ายหัวอย่างขบขันเขาไม่อยากเชื่อว่าอีกฝ่ายเดินทางมาถึงนี้เพียงแค่ต้องการที่จะขอยืมสถานที่ในเขาโอลิมปัสถ้ามาแค่นี้แค่แจ้งคนส่งข้อความมาก็ได้ไม่ต้องมาเสนอหน้าให้เขาเห็นก็น่าจะดีกว่า

        “ถ้ามีแค่นั้นครั้งหน้าไม่ต้องมา-”

        “แต่ว่ายังมีอีก!”

        “หือ?” ซุสพูดยังไม่จบอีกฝ่ายก็พูดต่อจนเขานั้นยกคิ้วอย่างสงสัยว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรอีก

        “ฉันขอท้าดวลกับท่าน...ซุส!!”

        “!!!” 

        คำท้าดวลทำให้ทุกคนต่างตกตะลึงเมื่อเห็นหญิงสาวต้องการจะท้าดวลกับหนึ่งในมหาเทพผู้เป็นพ่อและปู่ถึงกับจ้องมองกันอย่างงุนงงว่าทำไมจู่ ๆ อีกฝ่ายพูดแบบนั้นซุสที่ได้ยินก็ไม่อยากเชื่อหูตัวเองที่มนุษย์กึ่งเทพไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมมาท้าดวลกับเขาเสียงสนทนาของเหล่าเทพทำให้โพรทาเลียรับรู้ว่าพวกเขาคิดว่าเธอต้องบ้าแน่ ๆที่ท้าดวลกับซุสแต่ว่ายังไม่หมดเธอหันไปหาชายที่อยู่ในชุดเดิมจนทำให้คิดว่าอีกฝ่ายนั้นมีอยู่ชุดเดียวใช่ไหม

        “และก็ท่าน แอรีส!!”

        “เจ้าท้าดวลผิดคนแล้วนะ!! เจ้าจะแพ้เปล่า ๆ นะ!!” แอรีสยกยิ้มอย่างตื่นเต้น เพราะตอนนั้นเขายังสู้ได้อย่างไม่เต็มทีเลยด้วยซ้ำ

        “ยังไม่ได้สู้เลยนะ ท่านคิดว่าตัวเองจะชนะหรือ?”

        “เจ้าจะหาว่าข้าจะแพ้เจ้างั้นเหรอ?”

        “ไม่รู้สินะ!!”

        “ได้!! กี่โมงดีล่ะ!?”

        “เดี๋ยวนี้เลยค่ะ!!” โพรทาเลียตอบอย่างชัดเจน

        แอรีสจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจที่อีกฝ่ายกล้ามาท้าเขาแต่เขาก็ชอบใจที่มีคนมาท้าดวลเขาแต่คนเป็นพ่อถึงกับอึ้งที่พาลูกสาวมาที่นี่เขานึกว่ามาขออะไรแต่นี้มาขอท้าดวลอีกทำเอาเขาตกใจจนอยากว่าลูกสาวของเขาจริง ๆปากของโพรทาเลียกำลังขยับไปมาเหมือนเธอกำลังคุยกับใครก่อนที่เธอจะขยับมือของเธอพร้อมกับตราที่กำลังเรืองแสงออกมาก็มีสิ่งบางอย่างพุ่งออกมาจากฝ่ามือของเธอลำแสงที่ออกมาปรากฏของร่างจุติแต่ละคนออกมาทุกคนเห็นก็ตะลึงถึงจะกี่ครั้งก็ยังตะลึง โพรทาเลียหันไปมองทุกคนก่อนจะออกคำสั่ง

        “ระหว่างฉันต่อสู้กับเทพสององค์พวกนายแต่ละคนไปสกัดพ่อแม่ของตนเอาไว้ล่ะ”

        “รับทราบ!!”

        “ระหว่างคุมตัวแบบนั้น ต่อสู้กันเองมั้งได้ไหม?”ลักซ์กล่าวเขาอยากปะทะกับพ่อของเขา

        “อย่าทำอะไรเด็ดขาดฉันมีพลังได้แค่ประคองพวกนายให้อยู่ในร่างชั่วคราวได้ไม่นาน”

        “โธ่...”

        “งั้นเล่นสนุกกับพ่อได้ใช่ไหม? ฉันอยากเล่นหมากรุกกับท่านนะ!!” เซเรน่าเสนอสิ่งที่เธออยากเล่นกับพ่อมาตลอดหลังจากที่เธอตายไป

        “ตามสบาย”

        “เย้!! ท่านพ่อ!! เรามาเล่นหมากรุกเหมือนเมื่อก่อนกัน!!”

        เซเรน่าหันไปพูดกับบิดาของตนเองด้วยสีหน้าสดใสเหมือนเด็กแรกแย้มทำเอาคนเป็นบิดาเห็นรอยยิ้มนั้นก็เปี่ยมไปด้วยความสุขมาก ๆ โฟกัสได้ยินคำพูดของพี่สาวพูดแบบนั้นทำให้เธอลองทำมั้งพวกอดีตชาติฝั่งโฟกัสก็โผล่ออกมาพวกนั้นไม่ต้องพูดก็รับรู้แล้วว่าต้องการให้ทำอะไรพวกโพรทาเลียเรียกเชิญไปกับพวกเธอตรงดิ่งกันที่โคลอสเซียมเหล่าเทพที่ไม่เกี่ยวข้อง แต่ต้องเป็นพยานพวกเขาก็ได้แต่มานั่งมองกัน บางคนหันไปสนใจลูกของตนเองซุสกับแอรีสมาอยู่ที่ใจกลางโคลอสเซียมพร้อมกับโพรทาเลียที่เตรียมพร้อมที่จะต่อสู้พวกอดีตชาติต่างพากันส่งเสียงเชียร์

        “โพรทาเลีย!! อัดเทพทั้งสองให้สลบไปเลย!!”

        “เอาเท่าที่ทำได้นะ!!”

        “โพร ฉันพนันข้างเธอไว้นะ!!”

        “นี่ยังไม่เริ่มก็พนันกันแล้วเหรอ!?”

        “สิทธิ์ของฉันนี่น่า!!”

        “น่ารำคาญจริง ๆ พวกผู้ชายพวกนี้...”

        “งั้นเจ้าอย่าไปฟังดีกว่านะ” โพไซดอนหันไปมองลูกสาวเขาใช้น้ำทำเป็นร่มป้องกันไม่ใช่ลูกสาวโดนแดดเผา

        “ขอบคุณเจ้าค่ะ”

        “รักลูกเจ้าจังนะ โพไซดอนแต่อีกคนกำลังยืนโดนแดดอยู่นั้นนะ”

        เทพีดีมิเทอร์หันสายตาไปมองคนที่อยู่อีกมุมกำลังจ้องมองสถานการณ์อันตึงเครียดอยู่

        “เพอร์ซีย์!!” โพไซดอนเอ่ยเรียกอีกฝ่าย

        เพอร์ซีย์ก็หันไปมองอีกฝ่ายเรียก เขาก็เดินตรงไปหาอีกฝ่าย “ครับ?”

        “เจ้ามานั่งสิ ไปยืนกลางแดดทำไม?”

        “ขอโทษครับ...ผมกำลังเครียดนะลูกผมท้าดวลกับเทพนะ!!”

        “อย่ากังวลไป บุตรโพไซดอนคนที่ท้าไม่ใช่โพรทาเลียสักหน่อย”

        ชายหนุ่มที่มีดวงตาเหมือนจะปิดตลอดเวลาเอ่ยพูดขึ้นเขากำลังฮ้าวอย่างง่วงนอน ทำเอาคนเป็นพ่อได้แต่ส่ายหัว แล้วทุกคนที่อยู่ตรงนั้นได้แต่พยักหน้าอย่างเห็นด้วย

        “พวกคุณพูดแบบนี้หมายความว่าไง?”

        “รอดูพวกท่านก็เห็นเองล่ะ!!”

        พวกเธอที่ฟังคำพูดของสายเลือดไดโอนีซุสกล่าวแบบนั้นทำให้สงสัยว่าคำกล่าวนั้นแฝงอะไรกันก่อนที่ในลานประลองโพรทาเลียกำลังจ้องมองเทพทั้งสองที่กำลังเตรียมตัวคุยกันว่าตัวเองจะทำอะไรก่อนเธอก็หลับตาลงอย่างไม่สนใจอะไร ดวงจิตของเธอโดนดึงสู่ห้วงแห่งจิตอันมืดมิด ภายในมีแสงสว่างแค่เล็กน้อยกลิ่นอายของสายฟ้ากำลังแล่นไปตามร่างกายของเธอโพรทาเลียลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกับหันไปมองก็เห็นชายร่างสูงผมสีน้ำตาลทองกำลังจ้องมองเธออีกฝ่ายใส่ชุดกรีกแบบเดียวกับที่เธอเห็นครั้งก่อนเขาเดินตรงมาหาเธอพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่โพรทาเลียมองยังไงมันก็แฝงความโกรธเกรี้ยวและความไม่พอใจอยู่ภายในชายหนุ่มอ้าแขนต้อนรับอีกฝ่ายที่อยู่ในที่แห่งนี้ตามที่นัดหมายกันมา

        “เธอมาแล้ว ดีจริง ๆที่เธอมาแต่ว่าฉันมีเรื่องจะบอก-”

        “หยุดก่อน!”

        “หือ?”

        “ฉันขอพูดอะไรบางอย่างก่อนนายบอกว่าใครกันที่อยากให้ฉันตาย ฉันบอกคำ ฉันรู้อยู่แล้ว?”

        “รู้อยู่แล้ว? เธอรู้ว่าใครกัน?”

        “เคออส คนที่สรรค์สร้างโลกนี้แองเจิลเคยบอกแล้วนะ”

        “ว่าไงนะ!! ทำไมมีแต่คนชอบบอกอะไรเจ้ากัน! แองเจิลอีกคนเป็นคนบอกเองว่าอย่าบอกใครแต่ทำไมกัน!!”

        “ช่างสิ...”

        “ว่าไงนะ!?” ฮาลอนมองอีกฝ่ายที่พูดแบบนั้นก็เกิดข้อสงสัยทันที“เธอ...ถ้ารู้อยู่แล้วจะมาทำไม?”

        “ที่ฉันมาก็เพราะนายไงล่ะ!!”

        “ห๊า!?” 

        “นายเห็นข้างนอกนี่? ฉันเตรียมการแสดงไว้ให้นายอยากปลดปล่อยให้ก็ตามสบายฉันให้เวลา1 ชม. ถ้านายชนะ นายอยากทำอะไรก็ตามใจแต่ถ้านายแพ้นายต้องยอมรับบททดสอบให้ฉันเพราะฉันรู้สึกว่าอีกไม่นานหายนะกำลังจะมา!!”

        ฮาลอนได้ยินแบบนั้นใบหน้าของเขาเผยริมฝีปากที่ฉีกยิ้มอย่างดีใจเหมือนคนบ้าโพรทาเลียเห็นก็รู้สึกว่าการประลองครั้งนี้อาจจะไม่จบเพียงแค่หนึ่งชั่วโมงที่เธอกำหนดเป็นแน่

จบตอนที่ 133 โปรดติดตามตอนที่ 134ต่อไป