หลังจากหญิงสาวที่บังเอิญขี่ม้ามากับชายหนุ่มอีกคนกลับม้าเพื่อไปช่วยหลี่จินหลี่จินก็เริ่มเห็นตัวของสัตว์เวท มันเป็แรดตัวออกสีฟ้าขาวสูง3-4เมตรมีนอเป็สีคล้ายๆน้ำแข็งมันยาวประมาณ10ซม.
ซึ่งมันก็แปลกสำหรับหลี่จิน เขาคิดว่านอมันน่าจะยาวสัก 1 เมตรเพราะมันคือสัตว์เวท เป็อะไรที่เหนืุ์...และหลังจากหลี่จินรู้ความความสูงของมันเขาก็เริ่มปรับระดับองศาของลำกล้องจาก20เป็10องศา
ระยะห่างระหว่างเขากับสัตว์เวทขณะนี้มีประมาณ1กิโลเมตร...หลี่จินที่แบบนั้นก็เริ่มเตรียตัวโจมตีโดยการตรวจเช็กปืนใหญ่
การเผาไหม้ประมาณของชนวนใช้เวลาประมาณ 2 วินาที ความเร็วของเป้าหมายประมาณ 9 เมตรต่อวินาที แล้วไม่รู้ทำไมคนทั้งสองถึงต้องกลัวแรดตัวนี้เพราะม้าธรรมดายังวิ่งได้เร็ว 24 เมตรต่อวินาที ซึ่งม้าที่ดูเท่แบบนั้นอาจจะเร็วกว่าด้วยซ้ำ…
ตอนนี้เป้าหมายอยู่ระยะ500ร้อยเมตร!!
และหญิงสาวที่วนกลับมาถึงตัวของหลี่จินก็ลงจากม้าที่ดูท่าทางาเ็ตามตัวมีรอยไหม้กับรอยกัด "เ้าฟังข้าให้ดีๆนะข้าชื่อฟางเมิ่งลู่และถ้าเ้า้ามีชีวิตรอดให้ขึ้นมากับข้าซะ" หญิงสาวเดินเข้ามาข้างหน้าพร้อมกับพูดเชิงคำสั่ง
หลี่จินมองหน้าเธอและกลืนน้ำลาย'ใกล้ที่สุดในชีวิตกับผู้หญิง'หลี่จินและประเมินหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าอย่างรวดเร็วผมสีออกทองๆชุดก็สีทองขาวถ้าคนที่คลั่งพระเ้ามาเห็นคงะโ"บุตรแห่งพระเ้า!!!"และคุกเข่าลงคำนับ
"หืม!..ข้าชื่อหลี่จินเ้าเออ..ฟางเมิ่งลู่ข้ามาเ้าควรหลบออกจากตรงหน้าของข้าได้แล้วเพราะสัตว์เวทกำลังจะมาถึงและถ้าเ้าบังข้าเช่นนี้ข้าจะไม่สามารถโจมตีมันได้"หลี่จินพูดและเอื้อมหน้าจากเฟยเมิ่งลู่ไปดูสัตว์เวท
2ร้อยเมตรกว่าๆ!และนอของแรดก็เริ่มงอกออกมาตอนนี้มันยาว1เมตรตัวของมันจากฟ้าขาวก็เริ่มกลายเป็สีขาวทั้งตัวพร้อมด้วยลอยเท้าที่กลายเป็น้ำแข็ง
'ไม่ได้การแล้ว'หลี่จินคิดและผลักฟางเมิงลู่ออกไปข้างๆ"นี้เ้าจะทำอะไร!"ฟางเมิ่งลู่ะโ
แต่หลี่จินไม่สนใจนั้นทำให้ฟางเมิ่งลู่กัดฟันแต่เ้ากลับไม่หนีเ้ากลับยกมือขึ้นแผ่พลังงานบางอย่างออกมามีรัศมีประมาณ60เมตรแสงที่เรียกได้ว่าเป็แสงที่ศักสิทธิ์ล้อมรอบพวกเขาทั้งสองคนเอาไว้เป็โดม
"นี้เ้าจะทำอะไรกัน! สร้างโดมแบบนี้ข้าจะเล็งได้ยังไง!" หลี่จินถาม ถึงจะมันจะน่าใและหลี่จินพึ่งเคยเห็นมันเป็ครั้งแรก แต่มันก็ขวางทางปืนใหญ่ของเขา
"เ้าน่ะอยู่เฉยๆไปเลย! ข้าไม่คิดว่าของแปลกๆนั้นจะทำอะไรมันได้ หึ!...ถ้าไม่ใช้เพราะว่าข้าเป็คนล่อมันมาข้าจะไม่ยุ่งกับเ้าเลย!"พูดจบเธอก็มาตั้งสมาธิกับการควบคุมโล่
"เออ..ฟางเมิ่งลู่เ้าควรทำให้โดมของเ้ามีหนามแหลมเพื่อเวลามีอะไรมาชนมันก็จะรับาเ็ด้วย"หลี่จินแนะนำเพราะตอนที่เขามองโดมเขาเผลอเห็นภาพของปลาปักเป้า
ฟางเมิ่งลู่ขมวดคิ้วถึงเธอจะไม่ชอบใจในตัวหลี่จิน แต่ก็รู้ว่าคำแนะนำนั้นมีค่าควบคุมให้โดมเล็กลงอย่างร้อนรนเพราะสัตว์เวทมนตอยู่ห่างออกไป
อีก100เมตร...
หลังจากลงขนาดของโดมลงฟางเมิ่งลู่ก็เริ่มที่จะสร้างหนามล้อมรอบตัวโดมนั้นเพราะมันเป็ครั้งแรกหนามจึงยาวแค่ประมาณ 5 ซม.
ซึ่งเมื่อฟางเมิ่งลู่เสร็จการแปรสภาพโล่พวกเขาทั้งสองคนก็รอสัตว์เวทพร้อมทั้งจิตใจที่ลุกเป็ไฟ
10 เมตรสุดท้าย...ปัง! นอของแรดกระแทกโดมหนามและหนามแทบไร้ประโยชน์ สัตว์เวทใช้นอของมันที่เป็น้ำแข็งแทงโดมหนามและโดมก็แตกออกเหมือนกระจก โชคดีที่มันก็ทำให้แรดกระเด็นถอยหลังจากแรงที่เกิดขึ้น
ขณะเดียวกันฟางเมิ่งลู่ก็กระเด็นถอยหลังล้มลงจากการเสียสมดุลของโดม แต่หลี่จินไม่ได้เข้าไปดูอาการ เขาหยิบไม้ขีดไฟของคนในโลกนี้ขึ้นมาจากนั้นก็กะเวลา...
ตามจิตวิทยาสิงมีชีวิตประเภทสัตว์ป่าที่ดุร้ายเมื่อมันไล่ตามเหยื่อ และเหยื่อเกิดการตอบโต้สิ่งแรกที่มันจะทำก็คือคำรามเพื่อแสดงความน่าเกรงขาม...
ซึ่งเมื่อแรดเขาน้ำแข็งลุกขึ้นมันก็สะบัดแต่ไม่คำรามและเริ่มย่อตัวเตรียมพุ่งทันที
'ชิบหายล่ะ' หลี่จินสถบในใจพร้อมกับวิ่งไปที่ฟางเมิ่งลู่ที่กำลังเตรียมสู้และะโเพื่อแสดงน้ำเสียงเด็ดขาด "เ้ามียาอะไรที่มันสามารถเพิ่มระดับมิราสหรือฟื้นฟูได้ไหม"
ฟางเมิ่งลู่มองหน้าหลี่จินอย่างแปลกประหลาดว่าว่าถามอะไรตอนนี้แต่ก็ด้วยสถานการณ์เ้าก็ยื่นขวดที่มีน้ำฟ้าอยู่ในนั้นให้หลี่จิน
"มันคือน้ำธาราบริสุทธิ์ที่ช่วยใหคนที่ยังไม่เกินระดับ10เพิ่มระดับขึ้นทันที2ระดับเป็อย่างน้อย5ระดับคือมากที่สุด..."ฟางเมิ่งลู่พยายามอธิบายสรรพคุณให้หลี่จินฟัง
ซึ่งหลี่จินก็คว้ามันเอาไว้โดยไม่สนใจฟังคำอธิบายและะโขึ้นอีกครั้ง "ปิดหูเอาไว้ซะ!" จากนั้นเขาก็วิ่งไปที่ปืนใหญ่
ส่วนฟางเมิ่งลู่ที่ได้ยินคำพูดก็ขมวดคิ้วสงสัย และเธอก็ไม่สนใจเตรียมการต่อสู้กับแรดเขาน้ำแข็งอีกรอบ
หลี่จินที่ได้รับขวดน้ำยามาก็เปิดฝาและกระดกรวดเดียวหมด...ไม่นานก็เริ่มรู้สึกพลังที่ฟื้นฟูจากการสร้างปืนใหญ่และระดับกำลังจะเพิ่มขึ้น
แต่หลี่จินไม่สนใจ เขาััปืนใหญ่พร้อมกับถ่ายทอดพลังแฝงเข้าไปในปืนใหญ่และควบคุมให้ฐานที่เขาสร้างแบนราบเพื่อลดความสูงของมัน
เพราะแรดเขาน้ำแข็งสูงประมาณ4-5เมตร ถ้าเรายิงะุจากจุดที่ต่ำพอ ะุจะหลีกเลี่ยงนอที่เป็ส่วนแข็งและพุ่งเข้าใส่ท้องที่น่าจะเป็ส่วนที่เปราะบางที่สุดของสัตว์ส่วนใหญ่
หลี่จินที่ใช้พลังก็ควบคุมให้ปืใหญ่ที่สูง 1 เมตรกว่าเหลือความสูงแค่ประมาณ 30 เิเ...
ในทันทีที่หลี่จินเงยหน้าขึ้นแรดก็ห่างออกไปไม่ถึง 20 เมตรแล้ว และกำลังจะพุ่งชนพวกเขาทั้งสองหอกแสงก็บินผ่านสายตาของหลี่จินไป มันกระแทกตาของแรดถึงมันจะเสกน้ำแข็งมากันได้แต่มันก็ยังชะงักไปครู่หนึ่ง
ซึ่งหลี่จินอาศัยจังหวะนั้นจุดไฟฉนวนปืน พร้อมกันนั้นเขาก็ะโออกไปด้านข้างแล้วเอามือปิดหู
ฟางเมิ่งลู่ที่เห็นการกระทำแปลกของหลี่จินก็สงสัยหนักขึ้นไปอีก และด้วยสัญชาตญาณเธอก็ควบคุมพลังงานแสงสีขาวทองคลุมหูของเธอเอาไว้..และไม่นานเกินรอ...ปัง!!!
ะุพุ่งกับหมุนออกจากตัวลำกล้องปืนอย่างรวดเร็วพร้อมกับกระทบกับส่วนท้องของแรดเขาน้ำแข็ง และด้วยความรุนแรนของมันะุก็เจาะทะลุตัวของแรดจนเป็รู!!
“โฮ่ฮฮฮฮ"แรดเขาน้ำแข็งร้องออกมาด้วยความาเ็และล้มลงกับพื้นโดยที่ร่างกายยังไถลไปกับพื้น
หลี่จินที่เห็นอย่างงั้นก็รีบะโหลบไปด้านข้างเพราะการโดนร่างที่สูง 4 เมตรชนคงไม่ตลก
ซึ่งร่างของแรดเขาน้ำแข็งไถลไปไกล 6-7 เมตรค่อยหยุดลง และหลี่จินที่กำลังนอนอยู่บนพื้นก็ลุกขึ้น
ทันใดนั้นก็รู้สึกแปลกใจเพราะเขาก็เริ่มััพลังมิราสในร่างกายเพิ่มขึ้นอย่างน้อย2เท่า!...ถึงจะดีใจแต่ก็ไม่รู้ว่ายามีผลกระทบรึเปล่าแต่อย่างน้อยตอนนี้ก็รอดชีวิต
"ม..เมื้อกี้มันคืออะไร! มิราสของเ้าหรือ...เ้าชื่อหลี่จินใช้ไหม! เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น!!"
เฟยเมิ่งลู่ที่พึ่งเอามือกุมหูก็เอามือออกและถามหลี่จินด้วยความใ เพราะเธอพึ่งเคยเห็นมิราสแบบนี้ที่เสียงดังมาก
แต่มันก็แปลกเพราะดูจากความเสียหายที่เกิดขึ้นระดับของหลี่จินน่าจะสูง แล้วเขาจะดื่มยาธาราบริสุทธิ์เพื่อฟื้นฟูทำไม ในเมื่อคนระดับนั้นคงมียาประเภทอื่น
ส่วนหลี่จินที่ได้ยินคำถามลุกขึ้นตอบคำถามที่ฟางเมิ่งลู่ที่ถามเกี่ยวกับปืใหญ่ "ไม่...มันไม่ใช้มิราสแต่มันคือวิทยาศาสตร์..."
แต่ทันใดนั้นขณะที่ฟางเมิ่งลู่กำลังจะถามเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์แต่แรดนอน้ำแข็งที่หลี่จินคิดว่าตายแล้วก็เริ่มลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล!
มองไปที่รูบาดแผดซึ่งตอนนี้มีน้ำแข็งลองรับอยู่ ก็ทำให้หลี่จินแทบอยากสถบออกมา พร้อมกันนั้นเขายังเปิดการต่อสู้ด้วยการหยิบะเิออกจากกระเป๋า จุดไฟแล้วโยนใส่แรดเขาน้ำแข็งแต่ 1 วินาที 2 วินาทีผ่านไป...5วินาทีผ่านไปมันก็ยังไม่ะเิ!
'ความเย็นทำให้ไฟดับ?' หลี่จินคิดพร้อมกับเหลือบมองฟางเมิ่งลู่ที่กำลังรวบรวมพลังใช้ทักษะอะไรบางอย่าง
จากนั้นเขาก็หยิบปืนที่สะพายบนหลังเล็งไปช่องน้ำแข็งที่แรดเขาน้ำแข็งสร้างขึ้นซึ่งตอนนี้มันกำลังจะลุกขึ้นได้และยิง ปัง!
"โฮ่ฮฮ"แรดเขาน้ำแข็งร้องออกมาเล็กน้อยเพราะถึงจะไม่เข้าเนื้อหนัง แต่มันก็ยังเ็ป ซึ่งในเวลาต่อมามันก็ยังเคลื่อนที่มาทางพวกของหลี่จิน
ส่วนฟางเมิ่งลู่ที่รวบรวมพลังงานใส่ในวงล้อมมือก็บีบมันกลายเป็เข็มที่ยาวมากกว่า 1 เมตรก็ชูมือที่เข็มอยู่จากนั้นเธอก็ขว้างเข้มเข้าใส่แรดนอน้ำแข็ง! ซึ่งไม่รู้ทำไมเธอถึงไม่ซ้ำแผลเก่า..หรือเธออาจจะเหนื่อยเกินไปจากการหนี?
ขณะเดียวกันตัวเข็มแสงก็พุ่งเข้าไปแทงลำตัวของแรดเขาน้ำแข็ง ทำให้มันร้องออกมาอีกที...แต่มันก็ยังทุลักทุเลเดินเข้ามาอีกโชคดีตอนนี้มันช้าลงมาก
"ฟางเมิ่งลู่..หนี!!" หลี่จินที่เห็นก็หันไปะโเพราะอีกไม่นานเข็มแสงก็จะหายไปและแรดเขาน้ำแข็งก็คงกลับมาเคลื่อนไหวได้อีกครั้ง
ส่วนเหตุผลที่พวกเขาต้องวิ่งหนีไป ก็เป็เพราะม้าหนีไปเพราะเสียงปืนใหญ่พูดง่ายๆหลี่จินพาซวย
แต่มันก็มีส่วนโชคดีอยู่บ้าง เพราะดูจากาแถึงแม้จะใช้น้ำแข็งห้ามเื แต่การโจมตีทั้งสองครั้งมันน่าจะโดนอวัยวะสำคัญ ไม่นานสัตว์เวทตัวนี้คงจะเกิดอาการจำพวกอวัยวะภายในล้มเหลว
ส่วนฟางเมิ่งลู่ที่ได้ยินคำพูดของหลี่จินก็พยักหน้า พร้อมกับเดินไปหาหลี่จินอย่างอ่อนแรงเพราะท่าเมื่อกี้ผลาญพลังแฝงไปเยอะ
ซึ่งหลี่จินก็รีบบรรจุะุและเตรียมเดินออกไปแต่ฟางเมิ่งลู่กลับยื่นขวดที่มีน้ำสีน้ำเงินไปให้หลี่จิน
"นี่คือยาเหมือนเมื่อกี้ ซึ่งถ้ากินเป็ครั้งที่สองหรือกินตอนอยู่ระดับเกิน 10 จะช่วยฟื้นฟูพลังแฝงได้ เ้ากินซะ!"ฟางเมิ่งลู่พูด เพราะเธอยังคิดว่าปืนใหญ่เมื่อกี้มันเป็การใช้มิราสและคงกินพลังแฝงไปเยอะ
หลี่จินรับเอาไว้เพราะไม่อยากเถียงให้เสียเวลา และหลังจากรับมันมาแล้วกินเข้าไปพลังแฝงก็ฟื้นตัวเต็มที่ก็เพราะหลังจากกินยาเพิ่มระดับมิราสก็ยังไม่ได้ใช้พลังแฝงมากนัก
ส่วนฟางเมิ่งลู่ที่ได้กินยา สีหน้าก็เริ่มกลับมาเป็ปกติ
'ยาราคาแพงสินะ'หลี่จินคิดพร้อมกับวิ่งนำไปแต่ก็ยังชะลอฝีเท้าเพราะเขาคิดว่าร่างกายของลูกคุณหนูที่ไม่ได้ออกกำลังกายคงจะอ่อนแอ...แต่ทันใดนั้นฟางเมิ่งลู่ก็วิ่งแซงหลี่จินไปอย่างรวดเร็ว!
"นี้เ้าไม่เคยเรียนทักษะมิราสพื้นฐานมารึไง! รวมพลังแฝงที่เท้าซะ!!"ฟางเมิ่งลู่ะโ เธอแปลกใจมากเพราะหลี่จินที่ดูเก่งไม่รู้จักทักษะพื้นฐานพวกนี้!
'ทักษะพื้นฐานเหมือนเคลือบพลังแฝงที่ตาอะนะ? มันไม่มีในห้องสมุดเลยและั้แ่ปลุกมิราสมาเขาก็ยุ่งกับการฝึกมิราสจนลืมศึกษาเื่แบบนี้ไปเลย'
หลี่จินคิดและลองทำตามถ่ายทอดพลังแฝงลงไป...โอ้!!! เขาวิ่งเร็วขึ้นจริงๆด้วย มันเป็เหมือนมีเกราะที่ห่อหุ้มขาของเขาและเสริมประสิทธิภาพให้วิ่งเร็วขึ้น
แต่สิ่งที่ความควบคุมความเร็วในการวิ่งไม่ใช้แค่ขา มันมีกล้ามเนื้อก้นกับสะโพก กล้ามเนื้อต้นขาหน้าและหลังสุดท้ายก็กล้ามเนื้อแกนลำตัวแต่ตอนนี้ยังไม่ต้องใช้เพราะไม่ได้วิ่งหนีแค่จะถ่วงเวลา
'แต่ถ้าเราวิ่งไปเรื่อยๆและเจอคนบริสุทธิ์อาจจะมีคนเสียชีวิตและดูจากตอนนี้เราใช้พลังแฝงได้ต่อประมาณ 3 ชั่วโมงแต่ถ้าใช้เต็มที่ก็คงไม่เกิน3ชั่วโมงซึ่งแรดอาจจะยังไม่ตาย'
คิดได้ยังงั้นหลี่จินก็หยุดเคลื่อนที่พร้อมกับใช้พลังแฝงใส่กล้ามเนี้อส่วนต่างๆที่เกี่ยวกับการวิ่ง
"เฮ้ย!!เ้าจะทำอะไรน่ะ" ฟางเมิ่งลู่ที่เห็นหลี่จินหยุดวิ่งก็หยุดฝีเท้าตามแล้วถาม
หลี่จินที่ได้ยินก็คิดหลักการที่ใช้วิ่งสักพัก แล้วตั้งท่าพร้มอกับหันไปพูดกับฟางเมิ่งลู่ว่า "เ้าหนีเข้าไปในเมืองซะ!ข้าจะวิ่งล่อมันออกไปเอง!"หลี่จินะโและออกตัวไป
ฟางเมิ่งลู่ที่เฝ้ามองอยู่ก็ขมวดคิ้วแล้วพึมพัมว่า "ข้าไม่ได้้าให้เ้ามาช่วยล่อสัตว์เวท!" พูดจบเธอก็วิ่งตามไปทางที่หลี่จินไป
ตัวหลี่จินที่วิ่งนำก็หยิบะเิมือพร้อมกับไม้ขีดไฟออกมาออกมาเตรียม เพราะถึงครั้งก่อนมันจะดับ
แต่ถ้าเราโยนออกไปในตอนที่ชนวนใกล้จะถึงดินปืน ชนวนที่ติดไฟเมื่อโดนความเย็นกระทันหันมันมันก็จะยังไม่ดับทันที ซึ่งอากาศที่ควบแน่นจากความเย็นก็จะทำให้ไฟกระจาย (ละมั้ง) ออกและมันก็จะตามด้วยเสียงตูม
ขณะเดียวกันหลี่จินวิ่งไปไม่นานก็เห็นแรดเขาน้ำแข็ง ที่กำลังวิ่งเข้ามาทางตัวเองอย่างเชื่องช้าก็พึมพำออกมา
'อึดดีจริงๆโดนทั้งขนาดนั้นยังวิ่งอยู่อีกถ้าเราได้สร้างะุปืนใหญ่อีกลูกคงจะดีไม่น้อย' หลี่จินคิดพลางจุดไปชนวนะเิ
หลังเห็นมันติดไฟหลี่จินก็วิ่งเข้าเข้าใส่แรดเขาน้ำแข็งอย่างรวดเร็วเพื่อสะสมพลังงานจลน์กะเวลา1วินาที2วิ...และเมือระยะห่างระหว่างทั้งสองคือ 100 เมตรหลี่จินก็โยนะเิออกไป!
เพราะด้วยแรงที่แรดเขาน้ำแข็งพุ่งไปข้างหน้า ทำให้ทั้งะเิและมันชนกันอย่างรุนแรง
ตูม!เสียงของะเิมือที่หลี่จินโยนใส่แรดเขาน้ำแข็งะเิขึ้น ทำให้เกิดแผลทีลำตัวตรงจุดที่เป็แผลเก่าจากปืนใหญ่ ผลที่ตามมาคือน้ำแข็งที่มันสร้างขึ้นเพื่อขุดรูและห้ามเืหลุดออก!!
'แพ้ะเิซะงั้น?!' หลี่จินคิดพร้อมกับหยิบะเิมือขึ้นมาอีกอัน จากนั้นมองดูสัตว์เวทว่ามันตายรึยังจนกระทั้งฟางเมิงลู่เดินตามมาถึง
"เมื้อกี้เสียงอะไร?เ้าใช้ทักษะหรือ" ฟางเมิ่งลู่ที่วิ่งตามมาถามและมองร่างของแรดน้ำแข็งที่นิ่งอยู่
"มันไม่ใช้มิราสแต่มันคือ..."หลี่จินกำลังจะอธิบายแต่ฟางเมิ่งลู่ขัดขึ้นก่อน
"ไม่ต้องอธิบาย..ข้าเข้าใจว่าทุกคนมีความลับ...ขอแนะนำตัวอีกครั้งข้าชื่อฟางเมิ่งลู่มิราสประเภทควบคุมระดับ15มิราสคือแสงศักสิทธิ์"ฟางเมิ่งลู่พูดพร้อมกับโค้งคำคับแบบชนชั้นสูง
"หลี่จินมิราสระดับ 4 แต่หลังจากกินยาของเ้าไปก็เลื่อนขั้นแต่ยังไม่ได้ตรวจสอบส่วนประเภทคือ..แปลงรูป"หลี่จินพูดด้วยรอยยิ้ม
"ประเภทแปลงรูป! เ้าล้อข้าเล่นใช้ไหม?! เป็ประเภทแปลงรูปแต่เ้ายังสามารถแสดงทักษะแบบนั้นได้และยังระดับไม่ถึง 10 เ้าโกหกข้าใช้หรือไม่ เออ...ข้าไม่ได้ดูถูกมิราสประเภทแปลงรูปแต่ระดับ 10 โจมตีแรดเขาน้ำแข็ง 2 ครั้งเพื่อปิดชีวิตข้าไม่เคยเห็นมาก่อน..."
ฟางเมิ่งลู่อุทานเสียงดังในตอนแรกในตอนแรก แต่ก็ค่อยๆลดเสียงลงในตอนหลังแล้วก็ก้มหน้าเพราะเธอตระหนักว่าเธอพูดเหมือนดูถูกมิราสของหลี่จิน
หลี่จินมองฟางเมิ่งลู่และหันหน้าไปมาซ้ายขวากลัวจะมีโอตาคุจากโลกวิ่งเข้ามาโจมตี...เมื่อไม่เห็นก็รู้สึกโล่งใจปนแปลกใจเพราะท่าทีของหญิงสาวตรงหน้ามันคืออะไรกัน พึ่งเคยเจอกันครั้งแรกทำไมถึงตัวตัวสนิทสนมแบบนี้
ยิ่งดูการแต่งตัวของเ้าตัวยิ่งรู้ว่าเธอคงไม่ค่อยถูกกับคนแปลกหน้าเพราะคนส่วนเข้ามาหาเพราะมีนัยแอบแฝง ซึ่งเมื่อเป็แบบนั้นเธอต้องถือตัวหน่อยไม่ใช่ตัวสนิทแบบนี้...คิดแล้วก็ปวดหัวชั่งมันดีกว่า...
แต่ในขณะที่หลี่จินกำลังจะบอกว่ามันไม่ใช้มิราสก็มีเสียงหมาป่าที่ร้องคำรามพร้อมกับวิ่งเข้ามาทางพวกเขาทั้งสองคน
'ทำไมการพูดว่าเป็วิทยาศาสตร์มันยากจังวะ!' หลี่จินคิดในใจพร้อมกับเตรียมจุดะเิ...
ไม่นานก็เห็นต้นเสียง มันเป็หมาป่าสูง2เมตรสีขาวออกเขียวนิดหน่อย
"นั้นมันสัตว์เวทขั้นกลาง!สูงกว่าแรดเขาน้ำแข็งเมื่อกี้ 1 ขั้น ซึ่งเราในตอนนี้ไม่มีทางสู้ได้แต่จะหนีก็หนีไม่ได้เพราะมันเป็สัตว์เวทประเภทหมาป่าที่เด่นเื่ความเร็ว!" ฟางเมิ่งลู่ที่เห็นก็หันไปอธิบายกับหลี่จิน
"ถ้าอย่างงั้นพวกเราก็ต้องสู้..." หลี่จินหันหน้าไปทางฟางเมิ่งลู่ก่อนจะเห็นว่าเธอก็หันมาทำให้เขารีบหันกลับ 180 องศาแล้วค่อยพูด
"ใช่เราต้องสู้!" พูดจบเธอก็สร้างโดมหนามขึ้น
แต่ทันใดนัน! ในขณะที่ทั้งสองกำลังเตรียมใจก็มีดาบแสงั์พุ่งลงมาจากฟ้าและแทงทะลุลำตัวของหมาป่าซึ่งในเวลาต่อมาก็มีคนตกลงตามพร้อมกับเหยียบบนด้ามดาบ!!
6K
