เกี้ยวรักท่านอ๋อง ฉบับชายาข้ามมิติ [แปลจบแล้ว]

        เสี่ยวมู่อวี่เป็นเด็กผู้ชาย แต่เป็นองค์หญิงแห่งราชวงศ์เป่ยหมิงการผสมผสานความขัดแย้งนี้ได้ซ่อนเรื่องราวไว้มากมาย

        อวิ๋นอี้มองดูเขาที่น่าสงสาร ทนดุเขามิได้ทำได้เพียงกล่อมเขาเสียงเบา

        เด็กน้อยในอ้อมแขนสะอื้นอยู่นานก่อนจะค่อยๆหยุดร้องไห้

        แม้หรงซิวจะมีใบหน้าเย็นชา แต่จิตใจอบอุ่นเขายื่นผ้าเช็ดหน้ามาให้ถูกเวลาอวิ๋นอี้รับมาอย่างรวดเร็วแล้วเช็ดน้ำตาให้เจ้าตัวเล็ก

        ร้องเสียงดังมาเกือบครึ่งวัน เมื่อดึกลงเรื่อยๆทั้งสองถึงได้รู้สาเหตุของเรื่องนี้

        พูดแล้วเสี่ยวมู่อวี่ก็เป็นเพียงเด็กที่น่าสงสารคนหนึ่ง

        มารดาผู้ให้กำเนิดของเขาเป็นสาวใช้ที่มิมีตัวตนในวังเพราะว่ามีความสัมพันธ์กับองค์ฮ่องเต้เพียงคืนเดียวพลันโชคดีตั้งครรภ์ทารกน้อยคนหนึ่ง

        ปกติแล้วในราชวงศ์ต่างๆการตั้งครรภ์เด็กผู้ชายจะเป็นเรื่องราวที่น่ายินดีและสมควรป่าวประกาศแต่ในราชวงศ์เป่ยหมิง กลับกลายเป็นโศกนาฏกรรม

        ทั้งหมดเป็นเพราะคำสาปนั่น

        ลูกขององค์ฮ่องเต้ทั้งแปดคนเป็นพระโอรสทั้งสิ้นจริงๆ เขารู้สึกหมดหวังแล้ว และหลังจากที่รู้ว่ามารดาของเสี่ยวมู่อวี่ตั้งครรภ์อารมณ์ของเขาก็แปรปรวนมากขึ้นเรื่อยๆ

        เขากลัวจะต่อยอดคำสาปนั่นเพราะแม้แต่บัลลังก์ของเขายังเกิดจากการเหยียบกองกระดูกพี่น้องนับไม่ถ้วนขึ้นมา

        กลัวว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย ทำให้เขาเย็นชาและเพิกเฉยต่อพระโอรสทุกองค์

        นั่นอาจเป็นเหตุผลว่าเหตุใดมารดาผู้ให้กำเนิดของเสี่ยวมู่อวี่ถึงมีความคิดที่กล้าหาญ

        นางซื้อสตรีมีครรภ์หลายคนที่กำลังจะคลอดทุกคนในตอนที่นางคลอดนั้น ก็เอาเด็กสลับกัน

        เมื่อรู้ว่าทารกที่เกิดมาเป็นเด็กผู้ชายก็รีบเอาทารกหญิงจากสตรีคนอื่นมา นำทารกหญิงไปให้ฮ่องเต้ดูทำให้ฮ่องเต้จิตใจมั่นคงขึ้น จากนั้นรับก็ลูกชายกลับมาเลี้ยงดู

        มันเป็นการหลอกลวง ที่มิมีทางให้หวนกลับตั้งแต่แรก

        เสี่ยวมู่อวี่ ถูกเลี้ยงมาแบบเด็กผู้หญิงถึงสี่ปีตลอดเวลานั้นมิมีผู้ใดสงสัยเลย

        เขาหน้าตาดีมาก ตาโต สะอาดสะอ้านตอนที่อวิ๋นอี้เห็นเขา หากมิใช่เพราะเขาสวมใส่เสื้อผ้าเด็กผู้ชายนางก็คงจะเข้าใจผิดคิดว่าเป็นเด็กผู้หญิงเช่นกัน

        ไม่น่าแปลกใจเลยที่แม้แต่ฮ่องเต้แห่งราชวงศ์ผู้ปราดเปรื่องจะยังไร้ความสงสัยใดๆ

        เล่ามาถึงครึ่งทาง อวิ๋นอี้ยังคงสับสนนางไร้ความอดทนและอดมิได้ที่จะถาม “ภายหลังเล่า?”

        เสี่ยวมู่อวี่มิมีข้อสงสัยเกี่ยวกับเพศของเขาเขาถูกปฏิบัติเหมือนเด็กผู้หญิงตั้งแต่ยังเป็นเด็ก แต่งตัวเหมือนเด็กผู้หญิงในโลกของเขา เขาคิดว่าเด็กผู้หญิงควรจะเป็นเช่นเขานั่นแหละ

        มารดาสอนเขามาตั้งแต่เด็กว่าห้ามให้ผู้ใดแตะต้องร่างกายของเขาเขาเชื่อฟังมาตลอด

        เพราะหากว่าไม่เชื่อฟังมารดาจะดุเขาไม่ยอมให้ทานหรือนอน จนกว่าเขาจะจำ

        เรื่องทุกอย่างย่อมมีข้อยกเว้น

        มีวันหนึ่งที่เขาผล็อยหลับไปอากาศร้อนมากจนเขาถอดเสื้อชั้นในออกโดยมิได้ตั้งใจ คืนนั้นเขาหลับสบายมาก

        เมื่อตื่นขึ้นในวันรุ่งขึ้น สาวใช้เป็นผู้พบเขา

        เมื่อสาวใช้เห็นร่างของเขานางก็กรีดร้องด้วยความตกใจและวิ่งออกไป เสี่ยวมู่อวี่มิรู้ว่าเกิดกระไรขึ้นผู้ใดจะรู้ว่ารุ่งเช้าที่ปกติสุขจะยั่วยวนมารดาที่มิได้เจอเขามาเป็นเวลานานเข้า

        มันเป็นวันที่น่าสะพรึงกลัวยังคงอยู่ในความทรงจำของเขาราวกับฝันร้าย

        เมื่อมารดาเข้ามาท่าทีดุร้าย เขากลัวจนคอหดมิกล้าทำกระไร

        เขากังวลว่าเขาจะทำให้นางไม่พอใจจึงไม่กล้าแม้แต่จะก้าวไปข้างหน้า ทว่านางมิแม้แต่จะมองเขานางนั่งอยู่บนเก้าอี้สูง และสั่งให้ทุกคนปิดประตูหน้าต่างทุกบาน

        ในห้องที่อุดอู้ผสานกับเสียงร้องของสาวใช้

        เป็นสาวใช้คนที่เห็นร่างของเขาในตอนเช้า

        มารดาของเขาสอนบทเรียนที่ยากจะลืมเลือนแก่เขาด้วยความโหดร้ายนองเลือด รุนแรงและการทรมาน

        นางให้คนตัดลิ้นของสาวใช้และตัดนิ้วของนางเพื่อที่นางจะได้ไม่สามารถบอกหรือเขียนความลับใดๆ เกี่ยวกับเขาได้เลย

        ตั้งแต่นั้นมาเขาก็รู้เรื่องเพศของเขา

        เขาเป็นเด็กผู้ชายทว่าเขาต้องอยู่อย่างเด็กผู้หญิง

        หลอกลวงตนเองเพียงเพื่อเอาชนะความรักของท่านพ่อเพียงเพื่อช่วยให้ท่านแม่ได้มีตำแหน่งที่สุขสบายในวังหลัง

        อายุน้อยๆทว่าต้องแบกรับภาระที่ไม่ควรจะต้องแบกรับ

        เสี่ยวมู่อวี่ใช้ชีวิตอย่างเจ็บปวด นับแต่นั้นมาเขาก็ฝันร้ายทุกคืน ฝันถึงสาวใช้ที่น่าสงสารคนนั้นและตื่นขึ้น

        วันแล้ววันเล่า จนด้านชาไปเสียหมด

        เขาไม่ต้องการที่จะหลอกลวงอีกต่อไปแล้วเขาอยากหลบหนีไป ตราบใดที่เขาได้รอดพ้นจากวัง เขาจะไม่ต้องแบกรับเรื่องมากมายเช่นนั้นทั้งยังได้อยู่ห่างจากท่านแม่ที่โหดร้าย

        โอกาสที่รอคอยมาถึงแล้ว ฮ่องเต้จะออกไปล่าสัตว์เขาพลันอ้อนขอไปด้วย

        เขาเป็นองค์หญิงสุดที่รักของท่านพ่อแน่นอนว่าจะไม่ขัดใจเขา

        อาศัยช่วงที่ฝูงชนชุลมุนเขาออกจากพื้นที่ล่าสัตว์เงียบๆ เขามิรู้ว่าตนเองจะไปที่ใดรู้เพียงว่าเขาต้องการจากไปในที่ไกลๆ เขาเดินไปมิได้หยุด ไปไกลมากหลบอยู่ในโพรงไม้บ้าง ในกอหญ้าบ้าง

        และเรื่องหลังจากนั้น อวิ๋นอี้ก็รู้ทุกอย่างแล้ว

        นางได้พบกับเสี่ยวมู่อวี่ที่หนีออกมาเด็กอายุน้อยๆ อย่างเขาโกหกนาง นางคิดมิถึงเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดกับเขาเหมือนกับที่นางคิดมิถึงเรื่องอุบายของเขา

        จงใจปกปิดตัวตนตั้งใจให้นางเดินทางมาที่เมืองหลวงของต้าอวี่ห่างออกไปจากเมืองหลวงของราชวงศ์เป่ยหมิง

        ผู้ใดจะรู้ว่าอวิ๋นอี้กลายเป็นพระชายาเจ็ดที่ตกหน้าผาไป!

        ที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้นคือองค์ชายจากเป่ยหมิงมาตามหาเขาจริงๆทั้งยังมาอาศัยอยู่ในจวนองค์ชายเจ็ดอย่างพอดิบพอดีด้วย

        สิ่งใดที่ถูกกำหนดให้เผชิญอย่างไรก็ต้องเผชิญอยู่ดี

        หลังจากเล่าเรื่องยาวเหยียดจบน้ำตาเสี่ยวมู่อวี่แห้ง ลำคอแหบแห้งไปหมด เขามองมาที่นางด้วยดวงตาบวมแดงมุมปากของเขาเต็มไปด้วยความคับข้องใจ

        “ไม่เอา!” เขาดึงชายเสื้ออวิ๋นอี้“ท่านแม่ ไม่เอานะพ่ะย่ะค่ะ! อย่าส่งข้ากลับไปเลย!”

        “ไปนอนก่อนเถิด”อวิ๋นอี้ตอบเขาในทันทีมิได้ อย่างไรเสียตัวตนของเขาคือองค์หญิงของประเทศอื่นเรื่องนี้มิใช่เรื่องเล็กๆ จะใช้อารมณ์ตัดสินใจมิได้

        แม้ว่าเด็กน้อยจะมิรู้กระไร ทว่าอ่อนไหวมากดูเหมือนว่าเขาจะรู้กระไรบางอย่างจึงร้องเสียงดังและกอดคอนางแน่นเหมือนหมีป่า

        “ท่านแม่! ไม่เอา! ไม่เอา!”เขาสั่นด้วยความตื่นตระหนก “ข้าไม่กลับไป! นางมิปล่อยข้าแน่! ข้ากลับไปมิได้!”

        “รู้แล้ว รู้แล้ว”อวิ๋นอี้ทำได้เพียงกล่อมเขา “เราไปนอนก่อนดีหรือไม่? แม่จะพาเจ้าไปนอนตื่นแล้วค่อยคุยกันนะ”

        เหมือนว่าเขาคงจะเหนื่อยกับการร้องไห้เอะอะโวยวายแล้วเมื่ออุ้มเขากลับไปที่เตียง ไม่นานเสี่ยวมู่อวี่ก็ผล็อยหลับไปทั้งยังกรนด้วย

        หรงซิวเอนตัวลงกับเตียง กอดอกมองนาง “ยังไม่ลุกอีก？จะให้ข้าอุ้มหรือ?”

        อวิ๋นอี้มิทันจะได้เขม่นเขา เขาเคลื่อนไหวรวดเร็วอุ้มเอวนางขึ้นมาเสียแล้ว

        อวิ๋นอี้อดมิได้ที่จะพูดว่า“อยู่ต่อหน้าเด็กนะเพคะ จริงจังหน่อยได้หรือไม่?”

        “ข้ายังจริงจังมิพอหรือ?” เขายิ้มอย่างชั่วร้าย “ข้ายังมิได้จูบเจ้าเสียหน่อย”

        พูดกับเขาไม่ไหว เขามีเหตุผลของตนเองเสมอ

        ทั้งสองคนออกจากเรือนของเสี่ยวมู่อวี่เบาๆระหว่างทางกลับ ทั้งคู่มีความคิดในใจ

        เมื่อกลับถึงห้องอวิ๋นอี้ไม่สามารถเก็บซ่อนคำพูดของนางได้ นางมองดูบุรุษหนุ่มถอดรองเท้าให้ ขยับขาเท้าของนางเกือบจะเตะโดนหน้าเขา

        หรงซิวขมวดคิ้วและยกเท้าขึ้นนวดตามใจชอบทำให้นางจั๊กจี้จนดึงเท้ากลับ

        “จะหนีทำไม?” เขาจับนางแน่นเลิกคิ้วมองนาง “เจ้าคิดอย่างไรกับเรื่องเสี่ยวมู่อวี่?”

        “ข้าไม่คิดว่าเขาจะโกหกนะ”อวิ๋นอี้พูด “ข้ามิอยากให้เขากลับไปอยู่แล้วแต่ข้ารู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างสองประเทศ หากเราไม่ส่งเขากลับแล้วถูกค้นพบเข้า มันจะแก้ตัวมิได้ พูดกระไรก็จะลำบากน่ะสิเพคะ”