ตกกลางคืนก็ฝึกจิตเข้าสมาธิร่ำเรียนกรรมฐานสมัยยังบวชเรียนอยู่ที่วัดพุทไธศวรรย์มิได้จริงจังมากนัก ด้วยจริตตัวชอบวิชาดาบเป็ทุนเดิมอยู่แล้ว เมื่อครั้งยังเยาว์พ่อเคี่ยวเข็ญข้าั้แ่ยังจำความได้ ให้หัดจับดาบแขนขาถูกดัดขึ้นรูปให้ถูกต้องตามตำรา ฝึกเพลงดาบทุกกระบวนท่าจนช่ำชอง
ก่อนจะไปบวชเรียนกับขรัวท่านก็มีดาบไม้เป็ของเล่นั้แ่หัวเท่ากำปั้น แม้พระครูจะด่าปากเปียกปากแฉะให้หัดฝึกอาคมเป็วิชาเอาตัวรอดก็ได้เพียงกระพี้ สุดท้ายพระครูต้องถือไม้เรียวกระหนาบจนกูอ่อนข้อจำใจต้องท่องจำเรียนรู้บาลีสันสกฤตและเขียนอักษรขอมเอาไว้จารลงเลขยันต์,อักขระลงหุ่นพยนต์พระครูท่านว่าขลังนักแล ข้าเฝ้าท่องเขียนชนวนจนชำนาญกว่าจะคล่องมือคล่องปากต้องขวายขนาบฟาดโบยเป็รอยไปทั่วกายาท่านพระครูถือกูเป็ศิษย์เอกก้นกุฏิ
พอสำเร็จอาคมก็เข้าวัยบวชเป็พระภิกษุ จึ่งเริ่มหัดดาบใหม่อีกคราั้แ่ต้นทบทวนกระบวนท่าแม่ไม้กลเชิงอาวุธ ด้วยมิได้จับต้องดาบมาร่วม 10 พรรษา กว่าจะคล่องชำนาญใช้เวลาถึง 5 พรรษา ก่อนจะมีเหตุต้องลาสิกขาออกจากร่มกาสาวพัสตร์หลุดจากเพศสมณะด้วยอาลัย
ที่นี่นั้นห่างไกลจากผู้คนนักเหมาะสมที่จะฝึกวิปัสสนาให้แก่กล้าเข้าถึงณานสมาบัติ การทำจิตให้อยู่ในฌานต่อเนื่องคือทรงฌาน สัมมาสมาธิมีลำดับต่างๆเช่นปฐมฌาน,ทุติยฌาน,ตติยฌาน,จตุตถฌานและปัญจมฌาน ขอเพียงบรรลุขั้นต้นปฐมฌาน ก็จักสามารถใช้อิทธิฤทธิ์เบื้องต้นได้แล้ว
การกระทำของหลี่ินั้นอยู่ในสายตาของยายเฉินตลอดเวลา แววตาของแกสลดลงเมื่อเห็นภาพตรงหน้า'น่าเสียดายเหลือเกินที่เขาไม่ใช่หลี่ิ แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็คนที่์ส่งมาเพื่อเชิดชูตระกูลเฉินของเรา'แกประสานมือขอบคุณ์เพราะหลานของแกนอกจากเจ็บป่วยนอนติดเตียงตลอดเวลาแล้วไม่สามารถทำสิ่งใดได้เลย
ค่าใช้จ่ายในการรักษาแพงมากแต่ไม่อาจรักษาโรคร้าย ทำได้แค่เพียงยื้อชีวิตของเขาเอาไว้เท่านั้น จนเงินที่ลูกชายและเงินเก็บของครอบครัวกว่า 30 เหรียญทองต้องหมดไป ตระกูลเฉินต้องสิ้นเนื้อประดาตัวเพราะเด็กคนนี้ ทำให้ตาแก่ที่แขนพิการต้องปีนเขาเก็บสมุนไพรจนพลาดพลั้งตกมาตาย ถ้าไม่ใช่เพราะความรักที่มีต่อหลานชายสองตายายคงไม่ต้องอยู่อย่างอดอยากแร้นแค้นเช่นนี้
่สายของวันรุ่งขึ้น หลี่ิสะดุ้งตื่นเพราะได้ยินเสียงคนทะเลาะกันที่หน้าบ้าน เขาจึงเดินออกไปดูจึงเห็นป้าหลี่เ้าของร้านขายเสื้อในหมู่บ้านกำลังยืนด่าทอพร้อมกับโยนกองผ้าที่ยายเฉินทอขึ้นมาใส่หน้าแก ยายเฉินก้มลงหยิบผ้าขึ้นมาดูน้ำตาอาบแก้มพยายามเอ่ยปากขอร้อง ป้าหลี่ไม่ใส่ใจผลักยายแก่ล้มลง
"ไม่ต้องมาบีบน้ำตาขอร้องข้า นี่ดูซิดู ผ้านี่มันสลับสีบางเส้นยังจับเกินจับขาดแบบนี้จะขายได้ยังไง นับจากนี้ข้าจะไม่รับซื้อผ้าจากยายอีก ส่วนผ้าน่ารังเกียจพวกนี้น่ะเก็บไว้ใช้เองเถอะ"ป้าหลี่ตวาดเสียงดัง หันมองมาที่ร่างของหลี่ิอย่างดูแคลนแค่นเสียงเยาะกล่าว"เชอะ.สมน้ำหน้า เพื่อเ้าเด็กกำพร้าขี้โรค ถึงกับยอมอดตายคงได้ตายจริงๆแล้วล่ะ ฮ่า.ฮ่า."
หลี่ิขบกรามแน่นเขาไม่เคยถูกใครประนามเช่นนี้มาก่อน อดบังเกิดโทสะขึ้นมามิได้"ป้าพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไร"ป้าหลี่หันมามองเด็กน้อยที่สาดสายตาเกรี้ยวกราด นางเท้าสะเอวเยื้องกายเข้ามาใกล้ พูดอย่างเดือดดาลว่า"ทำไมเ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ทำปากดีคิดจะต่อยตีอย่างนั้นเหรอ ไอ้เด็กสถุล"นางถ่มน้ำลายลงพื้นต่อหน้า หลี่ิคลั่งแค้นจนตัวสั่นพุ่งตัวเข้าไปผลักป้าหลี่จนล้ม ซ้ำยังขึ้นคล่อมต่อยตีอีกหลายหมัด ป้าหลี่กรีดร้องดังหมูถูกเชือดยกมือป้องหน้า
ยายเฉินใรีบจับตัวหลานชายแยกออกมา ร่างอ้วนของป้าหลี่ค่อยๆดันตัวลุกขึ้นมาผมเผ้าฟูฟ่องหน้าตาบวมปูดปากแตกเืซึม นางเหมือนคนบ้าสลัดฝุ่นออกจากร่าง ลืมความเ็ปวิ่งไปคว้าจอบที่พิงอยู่ข้างรั้วบ้าน
นางะเิโทสะออกมาะโด้วยความคลั่งแค้น"ไอ้เด็กชั่ว ตายซะเถอะ"แล้ววิ่งตรงเข้ามาทำร้าย เงื้อจอบสุดแขนหวังสับร่างหลี่ิให้ตกตาย ยายเฉินเห็นดังนั้นใกรีดร้องรีบหันหลังบังร่างหลานชาย
หลี่ิเอี้ยวตัวดันร่างยายแก่ออกห่างด้วยกำลังแรง ครั้นยืนปักหลักได้จ้องเขม็งไปที่คมจอบที่สับลงมาที่กลางศรีษะ "ใช้ท่าสลับฟันปลา" ก้าวเท้าซ้ายหลบไปทางกึ่งซ้าย 1 ก้าว พร้อมทั้งโน้มตัวเอนไปทางซ้าย เอียงศีรษะและตัวหลบออกวงนอกของคมจอบ"ปึก"เสียงคมจอบปักลงพื้น หลี่ิพุ่งกายเข้าชิดร่างป้าหลี่ใช้มือซ้ายดันต้นแขนขวาของนาง ใช้ท่อนแขนขวาของตนล็อคเข้าที่ท่อนแขนขวาของนางปากร้าย กดแขนซ้ายดันร่างอ้วนของป้าหลี่ลงงัดท่อนแขนข้างขวาขึ้น หักแขนของนางจนร้องโหยหวนด้วยความเ็ป นางรีบปล่อยมือจากด้ามจอบพยายามดิ้นรนออกจากการกดล็อคของเด็กวัย 10 ขวบแต่ไร้ผล ท่อนแขนที่แข็งราวกับคีมเหล็กไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย นางหมดหนทางถึงกับร้องไห้โฮขอชีวิต
ป้าหลี่ร้องโหยหวนเ็ปทรมาน ถ้าหลี่ิขยับแขนดันขึ้นอีกเล็กน้อย คงได้ยินเสียง"กร๊อบ"ของกระดูกแขนที่หักเป็แน่ ยายเฉินรีบลุกขึ้นมาห้ามปรามหลานชาย "อาิเ้าปล่อยป้าหลี่ไปเถิด อย่าได้ทำร้ายนางมากไปกว่านี้เลย"นางเปล่งวาจาด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน หลี่ิคลายโทสะลงแล้วจึงคลายท่อนแขนดันร่างป้าหลี่จนล้มหัวทิ่มคะมำพื้นไปคลุกฝุ่นอีกครา
ป้าหลี่คลานออกมาไกลหันมามองหลี่ิด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย ะโเสียงสั่นมองไปที่ยายเฉิน"อีกสามวันถ้าหา 10 เหรียญทองที่ยืมไป คืนข้าไม่ได้ล่ะก็! ข้าจะยึดบ้านหลังนี้ ถ้าไม่ยอมออกไปดีๆข้าจะเอาสัญญาเงินกู้ไปฟ้องหัวหน้าหมู่บ้าน"แล้วจ้องไปที่เด็กชั่วยิ่งเห็นยิ่งชังน้ำหน้านัก โกรธจนตัวสั่น"ส่วนเ้าระวังตัวเอาไว้ให้ดี"แล้วเดินกระโผลกกระเผลกลากสังขารสะบักสะบอมออกจากบ้านสองยายหลานไป
23K
