ความเดิมตอนที่แล้ว
เดซี่กลับมาใช้ชีวิตหลังฟื้นจากอุบัติเหตุ ร่างกายของเธอดีขึ้นจนสามารถกลับหอและเตรียมตัวเรียนได้อีกครั้ง แต่เธอยังคงฝันถึงชายคนหนึ่งใต้ต้นไม้ใหญ่ซ้ำ ๆ ทุกครั้งที่เขายื่นมือมา เธอกลับจับเขาไว้ไม่ทัน และตื่นขึ้นมาพร้อมความเ็ปเหมือนหัวใจลืมใครบางคนไป
วันนี้เป็วันแรกที่ฉันกลับไปเรียน แค่คิดว่าต้องเดินกลับเข้าไปในมหาวิทยาลัยอีกครั้ง หัวใจก็เต้นแรงจนแทบไม่เป็จังหวะ ทั้งตื่นเต้น ทั้งประหม่า และแอบกังวลอยู่ลึก ๆ เพราะฉันมีเวลาเตรียมตัวแค่หนึ่งอาทิตย์เท่านั้น ก่อนจะต้องกลับมาเรียนให้ทันเพื่อน ๆ หลังจากหายไปนานกว่าที่คิด
ฉันเป็นักศึกษาปีหนึ่งของมหาวิทยาลัย K เอกภาษา ก่อนเกิดอุบัติเหตุ ฉันเคยคิดว่าการเป็เด็กปีหนึ่งก็วุ่นวายมากพอแล้ว ไหนจะปรับตัวกับเพื่อนใหม่ วิชาเรียนใหม่ อาจารย์ใหม่ และชีวิตในหอพักที่ต้องดูแลตัวเองมากขึ้น แต่พอกลับมาครั้งนี้ ทุกอย่างกลับให้ความรู้สึกแปลกไปนิดหน่อย เหมือนฉันยังเป็คนเดิม แต่ข้างในกลับมีบางส่วนที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
อย่างน้อยก็ยังมีเพื่อน ๆ อยู่ข้าง ๆ
่เช้าผ่านไปได้ดีกว่าที่คิด อาจารย์ไม่ได้กดดันฉันมากนัก เพื่อนในคลาสก็เข้ามาทักทายด้วยความดีใจ หลายคนถามว่าอาการเป็ยังไงบ้าง ฉันยิ้มตอบจนแก้มแทบแข็ง พยายามทำตัวให้เหมือนเดซี่คนเดิมที่สุด ทั้งที่บาง่สมาธิของฉันก็เผลอหลุดไปไกลอย่างไม่มีเหตุผล บางครั้งสายลมพัดผ่านหน้าต่างห้องเรียนเบา ๆ ฉันก็เผลอหันไปมองข้างนอก เหมือนกำลังรอเห็นอะไรบางอย่าง ทั้งที่นอกหน้าต่างมีเพียงสนามหญ้า ต้นไม้ และนักศึกษาที่เดินผ่านไปมาเท่านั้น
จนกระทั่งตอนเย็น พี่เนย์ชวนฉันไปหาที่เรียนภาษาเกาหลี
จริง ๆ ฉันไม่ได้มีความคิดอยากเรียนภาษาเกาหลีอะไรเลยสักนิด แต่พี่เนย์อ้อนวอนขอให้ฉันไปเป็เพื่อนด้วยสีหน้าที่ปฏิเสธยากมาก เหตุผลของแกก็เดาไม่ยาก เพราะพี่เนย์มีความฝันอันยิ่งใหญ่ นั่นคือสักวันหนึ่งแกจะไปเกาหลี ไปตามหาโอปป้าของแก และก่อนจะไปถึงจุดนั้น แกต้องพูดภาษาเกาหลีให้คล่องเสียก่อน
ผลก็เลยมาตกที่ฉัน
ทำยังไงได้ล่ะ คิดเสียว่าพูดได้หลายภาษาก็คงดีเหมือนกัน อีกอย่างฉันเป็พวกปฏิเสธคนไม่เก่งอยู่แล้วด้วย
พักเที่ยงวันนั้น พวกเรานั่งกินข้าวกันที่โต๊ะประจำใต้ตึกเรียน เสียงนักศึกษาคุยกันดังคลอไปทั่วโรงอาหาร กลิ่นข้าวแกงกับเสียงช้อนกระทบจานทำให้บรรยากาศวันแรกของการกลับมาเรียนดูเป็ปกติกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะ ฉันวางช้อนลง แล้วหันไปมองเพื่อนทั้งสี่คนที่กำลังตั้งหน้าตั้งตากินเหมือนอดอยากมาจากไหน
“นี่พวกมึง ตอนเย็นหลังเรียนเสร็จ พี่เนย์ชวนกูไปหาที่เรียนภาษาเกาหลีอะ พวกมึงไปด้วยกันนะ แล้วเดี๋ยวแวะหาอะไรกินตอนเย็นด้วย”
มายมิลเงยหน้าขึ้นจากจานข้าว เคี้ยวไปด้วยตอบไปด้วยอย่างไม่คิดมาก
“อืม ไปก็ได้ แต่อย่ากลับดึกนะ กูติดละคร”
บิวตี้พยักหน้าตามทันที
“เอาสิ เดี๋ยวกูลงเรียนด้วย น่าสนใจดี”
ฉันหันไปหาอีกสองคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม
“แล้วมึงสองคนล่ะ เอมมี่ แยม ไปด้วยกันไหม”
แยมทำหน้าลำบากใจนิดหน่อย
“ขอโทษนะมึง ตอนเย็นกูมีนัดไปกินข้าวกับดะแล้วอะ”
เอมมี่ยกโทรศัพท์ขึ้นมาให้ดูข้อความ
“ส่วนกู แมนเพิ่งไลน์มาตอนก่อนหมดคาบ บอกว่าเย็นนี้แม่มันชวนไปกินข้าวด้วย คงไปด้วยไม่ได้ว่ะ”
ฉันถอนหายใจยาวทันที
“โอ๊ย เบื่อพวกมีแฟน เนอะ บิว มาย”
มายชี้นิ้วเข้าหาตัวเองทันที สีหน้าจริงจังมาก
“คือกูก็มีนะ แต่กูไปด้วยได้ เพราะวันนี้ไม่มีนัดกับแฟน”
ฉันนิ่งไปหนึ่งวิ ก่อนจะโบกมือเหมือนยอมแพ้
“เออ กูลืม สรุปมึงจะไปด้วยใช่ไหม”
“ไป”
แยมวางช้อนลงแล้วหรี่ตามองฉันอย่างจับผิด
“มึงอะตัวดี ไม่ต้องมาอิจฉาพวกกูเลย มึงนั่นแหละมีคนมาจีบเยอะแยะ ไหนจะพี่เร พี่กาย พี่โย ตัวท็อปทั้งนั้น แต่เสือกเล่นตัว”
มาย บิว และเอมมี่แทบจะประสานเสียงพร้อมกัน
“จริง!”
ฉันหันขวับไปมองพวกมันทีละคน
“พร้อมเพรียงกันเกินไปไหม”
บิวตี้หัวเราะ
“ก็มันจริงนี่”
ฉันย่นจมูก
“ก็กูไม่ได้ชอบพวกพี่ ๆ เขานี่ แล้วจะให้คบได้ยังไง”
แยมรีบสวนทันที
“ไม่คบไม่ว่า แต่มึงอะตัดสัมพันธ์แบบไร้เยื่อใยเกินไป บางอย่างมึงก็พูดตรงเกิ๊น”
มาย บิว และเอมมี่พยักหน้าพร้อมกันอีกครั้ง
“จริง อันนี้เห็นด้วย”
ฉันวางช้อนลง แล้วมองเพื่อนทั้งสามอย่างระแวง
“พวกมึงสามคนมีใครเขียนบทให้พูดปะเนี่ย อะไรจะพร้อมกันขนาดนั้น เออ ๆ กูไม่แซวเื่มีแฟนของพวกมึงก็ได้”
เอมมี่ยกนาฬิกาขึ้นดู ก่อนจะรีบตัดบท
“กูว่าพวกเราควรเข้าเรียน่บ่ายได้แล้วนะ ก่อนจะเมาท์กันยาวกว่านี้”
พวกเราหัวเราะกันเบา ๆ ก่อนจะเก็บจานแล้วแยกย้ายขึ้นเรียน ่บ่ายผ่านไปได้ด้วยดี แม้ฉันจะยังมีอาการเหนื่อยง่ายอยู่บ้าง แต่ก็พยายามทำตัวให้ปกติที่สุด พยายามหัวเราะเวลาคนอื่นหัวเราะ พยายามตอบเวลาอาจารย์ถาม และพยายามไม่สนใจความรู้สึกว่างเปล่าแปลก ๆ ที่ยังคงนั่งอยู่ลึก ๆ ในอกเหมือนแขกที่ไม่ได้รับเชิญ
หลังเลิกเรียน ฉันกับบิวและมายลงมารอพี่เนย์ที่สวนหย่อมของมหาวิทยาลัย รอไม่ถึงสิบนาที รถของพี่เนย์ก็มาจอดเทียบข้างทางพร้อมเ้าตัวที่ลดกระจกลงมาโบกมือเรียกอย่างร่าเริง
“ขึ้นมาเลยสาว ๆ วันนี้ภารกิจยิ่งใหญ่ เราจะไปตามหาที่เรียนภาษาเกาหลีกัน!”
มายกระซิบข้างหูฉันทันที
“พี่มึงจริงจังมากนะ”
ฉันหัวเราะ
“เื่โอปป้า พี่เนย์ไม่เคยเล่น”
พวกเราสี่คนไปดูที่เรียนภาษาเกาหลีตามที่พี่เนย์หาข้อมูลไว้ หลังจากสอบถามรายละเอียดจนพี่เนย์พอใจ และบิวตี้เริ่มทำท่าเหมือนสนใจลงเรียนจริง ๆ พวกเราก็แวะไปเดินตลาดหัวมุมต่อ หาอะไรกินเล่นและเดินชอปปิงก่อนกลับหอ
ตลาดตอนเย็นคึกคักกว่าที่คิด แสงไฟจากร้านค้าสองข้างทางส่องกระทบพื้นถนน เสียงคนขายเรียกลูกค้าแข่งกับเสียงรถที่วิ่งผ่านเป็ระยะ กลิ่นของกินลอยปะปนกันไปหมด ทั้งหมูปิ้ง ลูกชิ้นทอด ขนมเบื้อง และน้ำหวานสีสดที่เรียงรายอยู่ในถังน้ำแข็ง ทุกอย่างดูมีชีวิตชีวาเสียจนฉันเผลอยิ้มออกมาได้หลายครั้ง บิวตี้ลากฉันไปซื้อของกิน มายยืนต่อรองราคากิ๊บติดผม ส่วนพี่เนย์แวะดูร้านขายเครื่องประดับพลางบ่นว่าอยากได้ต่างหูแบบนางเอกเกาหลี
หลังเดินกินเดินซื้อกันจนเริ่มเหนื่อย พวกเราก็พากันเดินกลับไปที่ลานจอดรถ
ตอนนั้นเอง สายตาของฉันเหลือบไปเห็นคุณยายคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงมุมถนน
คุณยายนั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกเตี้ย ๆ ข้างหน้ามีตะกร้าขนมเล็ก ๆ กับช่อดอกไม้ที่จัดใส่แจกันไว้ไม่กี่ช่อ ไฟริมทางส่องลงบนใบหน้าที่มีริ้วรอยของแกอย่างอ่อนโยน รอบตัวผู้คนเดินผ่านไปมา แต่แทบไม่มีใครหยุดมอง ภาพนั้นทำให้ฝีเท้าของฉันช้าลงโดยไม่รู้ตัว ทั้งที่ไม่รู้จักแก ไม่รู้ว่าแกนั่งอยู่ตรงนั้นมานานแค่ไหน แต่หัวใจกลับอ่อนลงอย่างประหลาด เหมือนมีบางอย่างกระซิบเบา ๆ ให้ฉันเดินเข้าไปหา
“พวกมึงเดินไปก่อนนะ เดี๋ยวกูตามไป”
ฉันบอกเพื่อน ๆ แล้วเดินเข้าไปหาคุณยาย ก่อนจะนั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าแก
“คุณยายคะ ขายอะไรบ้างคะเนี่ย”
คุณยายเงยหน้าขึ้นมองฉัน แววตาอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก แปลกมากที่เพียงได้สบตา ฉันกลับรู้สึกเหมือนความวุ่นวายรอบตัวเบาลง เสียงตลาดที่เคยดังอยู่เมื่อครู่คล้ายถูกลดระดับลงจนเหลือเพียงสายลมอ่อน ๆ ที่พัดผ่านปลายผม
“ยายขายขนมกับช่อดอกไม้ใส่แจกันน่ะลูก”
ฉันมองของที่เหลืออยู่ตรงหน้า ขนมถูกห่อไว้อย่างเรียบร้อย ส่วนช่อดอกไม้ช่อสุดท้ายวางอยู่ด้านข้าง กลีบสีขาวเล็ก ๆ ดูสะอาดตา แม้ฉันจะยังไม่ได้มองให้ชัดว่ามันคือดอกอะไร
“เหลืออีกเยอะไหมคะคุณยาย เดี๋ยวหนูช่วยซื้อ คุณยายจะได้รีบกลับบ้าน มันดึกแล้ว”
“เหลือขนมอีกสิบห่อ แล้วก็ดอกไม้อีกหนึ่งช่อลูก”
“งั้นเดี๋ยวหนูเหมาหมดเลยนะคะ ทั้งหมดเท่าไหร่คะ”
คุณยายยิ้มบาง ๆ
“ขนมห่อละยี่สิบลูก ส่วนดอกไม้ ยายแถมให้นะ”
ฉันรีบส่ายหน้า
“ไม่เป็ไรค่ะคุณยาย ของซื้อของขาย กว่าคุณยายจะทำมาได้ต้องใช้เวลานะคะ คิดเงินมาเถอะค่ะ”
คุณยายมองฉันอยู่นาน ก่อนจะเลื่อนช่อดอกไม้เข้ามาใกล้
“ไม่เป็ไรหรอกลูก เอาไปเถอะ ยายให้ ดอกไม้นี้มันเหมาะกับหนูมากเลยนะ”
ฉันก้มมองช่อดอกไม้แวบหนึ่ง ความรู้สึกบางอย่างวูบผ่านหัวใจ แต่ยังไม่ทันจับต้องได้ก็หายไป ฉันจึงเปิดกระเป๋าสตางค์ หยิบธนบัตรหนึ่งพันบาทออกมา แล้ววางลงบนฝ่ามือของคุณยายอย่างเบามือ
“ถ้าอย่างนั้นเอาแบบนี้ดีไหมคะคุณยาย หนูให้เงินนี้ แล้วขอแค่ดอกไม้ช่อเดียวค่ะ ส่วนขนมหนูไม่เอา ให้คุณยายเก็บไว้ทานนะคะ เงินที่เหลือถือว่าเป็ค่าขายของของวันพรุ่งนี้ คุณยายหยุดพักอยู่บ้านสักวันนะคะ”
คุณยายก้มมองธนบัตรในมือ สีหน้าใขึ้นมาทันที
“โธ่ แม่หนู นี่มันเยอะไป ยายรับไว้ไม่ได้หรอก ยายขอแค่ค่าขนมสองร้อยก็พอลูก”
“รับไปเถอะค่ะ” ฉันจับมือแกไว้เบา ๆ “ไว้เป็ค่ารถกลับบ้านด้วยนะคะ ถือเสียว่าหนูเป็ลูกหลานที่อยากช่วยเหลือ”
ดวงตาของคุณยายแดงขึ้นอย่างช้า ๆ แกมองฉันเหมือนจะพูดอะไรหลายอย่าง แต่สุดท้ายกลับทำได้เพียงยกมือขึ้นไหว้
“โธ่ แม่คุณเอ๊ย ทำไมเป็คนดีอย่างนี้นะ ขอบใจมากนะลูก ขอบใจจริง ๆ”
ฉันรีบยกมือรับไหว้แทบไม่ทัน
“คุณยายคะ อย่าไหว้หนูเลยค่ะ เดี๋ยวหนูอายุสั้น”
คุณยายหัวเราะเบา ๆ เสียงนั้นนุ่มนวลอย่างประหลาด ก่อนแกจะหยิบช่อดอกไม้เล็ก ๆ ขึ้นมาใส่มือฉัน มือของแกทั้งอุ่นและเย็นในเวลาเดียวกัน คล้ายััของสายลมยามเช้า
“อะ นี่ดอกไม้ของหนู” คุณยายกุมมือฉันกับช่อดอกไม้ไว้พร้อมกัน “ยายจะอวยพรให้นะ”
ฉันนิ่งฟังโดยไม่รู้ตัว
“ยายขอให้ดอกไม้ช่อนี้นำพาแต่ความโชคดีมาให้หนู อะไรที่ทำหายไป ก็ขอให้หาเจอ”
หัวใจของฉันกระตุกเบา ๆ
“นี่เป็ดอกไม้แห่งความรัก ขอให้มันนำพาให้หนูได้เจอกับรักแท้นะจ๊ะ”
ทันทีที่คำอวยพรจบลง สายลมอ่อน ๆ ก็พัดผ่านเข้ามา ทั้งที่เมื่อครู่ตลาดรอบตัวร้อนอบอ้าวและแทบไม่มีลมเลย ลมนั้นแตะผิวกายฉันเบา ๆ ก่อนความรู้สึกบางอย่างจะไหลผ่านปลายนิ้วที่กุมช่อดอกไม้ แผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างนุ่มนวลและลึกจนฉันเผลอกลั้นหายใจ
แค่ชั่ววินาทีเดียว
แต่กลับเหมือนมีบางสิ่งในหัวใจถูกปลุกให้ขยับ
“ขอบคุณสำหรับพรนะคะคุณยาย” ฉันยิ้มให้แก แม้ในใจจะยังรู้สึกแปลก ๆ “เป็พรที่ดีมากเลยค่ะ เดี๋ยวหนูต้องไปแล้วนะคะ คุณยายกลับบ้านดี ๆ นะคะ สวัสดีค่ะ”
ฉันยกมือไหว้คุณยาย ก่อนจะรับดอกไม้ช่อนั้นไว้แนบอก แล้วลุกเดินกลับไปหาเพื่อน ๆ ที่กำลังหันมามองอย่างสงสัย
ตอนนั้นฉันไม่ได้หันกลับไปมองอีกเลย
จึงไม่เห็นว่าคุณยายที่นั่งอยู่ตรงมุมถนนเมื่อครู่ ค่อย ๆ หายไปจากตรงนั้นอย่างไร้ร่องรอย
มายเดินเข้ามาหาฉันเป็คนแรก
“มึงนั่งทำอะไรตรงนั้นอะ”
“อ๋อ พอดีกูช่วยซื้อของจากคุณยายน่ะ”
มายขมวดคิ้วทันที
“คุณยาย? คุณยายที่ไหน กูเห็นมึงนั่งคนเดียว”
ฉันชะงัก
“ก็คุณยายคนนั้นไง”
ฉันหันกลับไปชี้ตรงมุมถนนที่เพิ่งเดินจากมา แต่ตรงนั้นกลับว่างเปล่า ไม่มีเก้าอี้ ไม่มีตะกร้าขนม ไม่มีแจกันดอกไม้ และไม่มีคุณยายคนเดิม เหลือเพียงแสงไฟริมทางที่ส่องลงบนพื้นถนนเงียบ ๆ ราวกับตรงนั้นไม่เคยมีใครนั่งอยู่ั้แ่แรก
“อ้าว...”
ฉันกะพริบตาอย่างงุนงง
// คุณยายเดินเร็วจัง เมื่อกี้เพิ่งแยกกันเอง //
แม้จะรู้สึกแปลกอยู่บ้าง แต่ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก บางทีคุณยายอาจรีบเก็บของกลับบ้านก็ได้ หรือไม่ฉันอาจจะมัวแต่เดินกลับมาเลยไม่ทันสังเกต
พี่เนย์ที่เดินตามหลังมาหยุดมองช่อดอกไม้ในมือฉัน
“แล้วนี่ดอกไม้ในมือนั่นคืออะไร ไปแอบซื้อมาตอนไหน” พี่เนย์ก้มมองใกล้ ๆ ก่อนจะเบิกตานิด ๆ “นั่นมันดอกเดซี่นี่ แถวนี้มีขายด้วยเหรอ”
คำว่าเดซี่ทำให้ฉันก้มลงมองช่อดอกไม้ในมือทันที
กลีบดอกสีขาวเล็ก ๆ เรียงรอบเกสรสีเหลืองนวล
ดอกเดซี่จริง ๆ
เพียงแค่เห็นมันชัด ๆ หัวใจของฉันก็เหมือนถูกใครบางคนกระแทกเบา ๆ จากข้างใน ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ ขณะที่ภาพบางอย่างแล่นผ่านเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว
ทุ่งดอกไม้สีขาวกว้างสุดสายตา
ท้องฟ้าสีคราม
ต้นไม้ใหญ่บนเนิน
เสียงหัวเราะของใครบางคน
มืออุ่น ๆ ที่เคยจับมือฉันไว้
และดวงตาคู่หนึ่งที่มองฉันด้วยความรักจนหัวใจเจ็บ
“โอ๊ย...”
ฉันยกมือขึ้นกุมศีรษะทันที ความปวดแล่นขึ้นมาเหมือนมีอะไรบางอย่างะเิออกจากส่วนลึกของความทรงจำ ภาพเ่าั้ไหลเข้ามาไม่หยุด เร็วเกินไป สับสนเกินไป แต่กลับชัดเจนขึ้นทีละน้อยราวกับจิ๊กซอว์ที่หายไปกำลังถูกวางกลับเข้าที่เดิม
“เดซี่!”
เสียงของบิว มาย และพี่เนย์ดังขึ้นพร้อมกัน
ฉันพยายามลืมตา มองช่อดอกไม้ในมืออีกครั้ง ทั้งที่น้ำตาเริ่มเอ่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ภาพของผู้ชายคนนั้นแวบกลับมา รอยยิ้มใต้ต้นไม้ใหญ่ เสียงหนึ่งที่เคยเรียกชื่อฉันอย่างอ่อนโยน และคำบางคำที่เหมือนลอยมาจากที่ไกลแสนไกล
// เดซี่... //
หัวใจของฉันบีบรัดแน่น ความทรงจำที่เคยพร่าเลือนเริ่มค่อย ๆ ปะติดปะต่อเป็เื่ราว ภาพในความฝันที่เคยเอื้อมไม่ถึงกำลังขยับเข้ามาใกล้ ใกล้เสียจนฉันแทบััได้ถึงลมอ่อน กลิ่นดอกไม้ และความอบอุ่นของมือใครบางคนที่เคยจับมือฉันไว้แน่นมาก น้ำตาหยดหนึ่งกลิ้งลงมาตามแก้ม ไม่รู้เพราะความเ็ป หรือเพราะหัวใจของฉันกำลังจะจำเขาได้
743
![คุณหนูโอเมก้ากับเบต้าคนสวน [โอเมก้าxเบต้า]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1753970660_9338693.webp)
