บทที่13 การเต้นรำก็ไม่ได้ยากเท่าไร
เฉินหนานเขามาที่สนามอีกครั้งเพื่อการแข่งรายการต่อไปทว่าเหลียนชิงตามมารังควานเขาเฉินหนานไม่เคยเจอผู้หญิงหน้าลำคานขนาดนี้มาก่อนเลยจึงถอนหายใจแรงๆออกมา
“เธอจะตามฉันทำไมหะเธอเห็นไหมว่าเ้าหน้าหล่อนั่นมันจะกินฉันอยู่แล้ว”
“นั่นไม่ใช่ปัญหาของฉันเสียหน่อย”
“เธอนี่มัน เห้อ ชั่งเถอะยังไงเราคงไม่ได้เจอกันอีกแล้วหลังจากวันนี้”
“ดูนายมั่นใจจังเลยนะ”
“เหอะๆแน่นอนเธออยู่ห่างๆฉันสามเมตรเดียวแฟนเธอเข้าใจผิด”
“ไอ้คนปากเสียฉันยังไม่มีแฟน”
“ชั่งเถอะถอยไปฉันต้องลงแข่งทุ่มน้ำหนักอีก”
“นี่นายเป็สัตว์ประหลาดหรือไงยังมีแรงเหลืออยู่รึไง”
“ฉันเองก็อยากถามคนที่ลงชื่อให้ฉันเหมือนกันว่าเห็นฉันเป็อะไร”
“มีอะไรจะถามครูงั้นหรือ”เมิ่งชิงอู๋ได้ยินประโยคหลังพอดี
“อ่อไม่มีอะไรครับผมกำลังไปลงแข่งแล้ว”เฉินหนานรู้สึกทรมานกับวันนี้สุดๆ
“ฉันเป็ถึงมหาเทพเซียนนะทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้”ถือว่านี่เป็ครั้งแรกที่เฉินหนานที่เคยนิ่งสงบสติแตกเพราะเหลียนชิง
จากนั้นทุกคนก็กลับเข้าสู่สนามอีกครั้งมีเสียงเพลงร้องดังขึ้นเพื่อปลุกเร้าอารมณ์ได้สนุกกับการเชียร์กีฬานักเรียนจากจงซานรูปร่างสูงใหญ่ราวกับหมี
“ดูไอ้บ้านั่นดิอย่างกะหมีควายเลย”
“แบบนี้เราแพ้แน่”
“ดูไปก่อนเราชนะไปสองรายการแล้ว”หลังจากนั้นการแข่งทุ่มน้ำหนักก็เริ่มขึ้น การแข่งแบ่งเป็ข้างระสามคนเหมือนเดิม จงซานทำไปได้ 18เมตร 20เมตร วันเดอร์เล่ล์ทำได้ 17เมตร 21เมตร ตอนนี้ต้องตัดสิ้นกันในการทุ่มน้ำหนักครับสุดท้ายแล้วระหว่างเฉินหนานกับเจียซิงตู้ เสียงโหร้องกดดันทั้งสองคนเฉินหนานยืนยิ้มให้ซิงตู้ทำให้มันขนลุกขึ้นมาทันที
“ไอ้บ้านี่มันเป็เกย์ป่าววะ”ซิงตู้รู้สึกแปลกๆ เฉินหนานส่ายหัวบางทีการยิ้มให้คนอื่นอาจไม่ได้เป็การดีเท่าไร เสียงเชียร์เร่งเร้าให้เกิดความฮึกเหิมขั้นมาเจียซิงตู้ตั้งท่าทุ่มเพื่อรวบรวมพลังจากร่างกายแรงจากขาส่งไปที่ลำตัวจากนั้นไปถึงแขนพลังทั้งหมดในรางกายถูกนำออกมาใช้ในครั้งนี้ครั้งเดียว ตูม!!!ลูกเหล็กพุ่งออกไปเสียงเชียร์ก็โหมราวกับว่าจะสามารถช่วยดันลูกเหล็กให้ไปได้ไกลขึ้น ตุบ!!! ลูกเหล็กเมื่อไปถึงจุดสูงสุดของมันก็ตกลงมาได้ 22เมตร เสียงเชียร์ดังขึ้นอีกครั้งตัวอักษรบันอัฒจันทร์เป็ชื่อของซิงตู้ มันยกแขนทั้งสองขั้นแล้วร้องคำรามด้วยความสะใจราวกับหมี
“ไอ้บ้านั่นคนรึป่าวว่ะ”
“แรงควายชัดๆอีกนิดเดียวก็ทะลายสถิติทุ่มน้ำหนักโลกแล้วที่ทำไว้ 23.12เมตร”
“ควายชัดๆยอมแพ้ไปได้เลย”ซิงตู้ยักคิ้วให้เฉินหนานราวกับบอกว่ามันจบแล้ว เฉินหนานเดินเข้ามาเตรียมตัวที่จะโยนลูกเหล็กบ้างทว่าเสียงโห่ร้องของจงซานก็กดข่มวันเดอร์เล่ล์จนหมดแม้ว่าพวกเขาจะมีสองร้อยคนทว่าเขาใช้ไม้เคาะให้เสียงดังขึ้นบวกกับที่คะแนน22เมตรพวกเขาก็เหมือนยอมแพ้ไปแล้ว
“ดูเหมือนว่าทุกคนฝากความหวังไว้ที่เราต้องออกแรงสักนิดแล้ว”เฉินหนานก็เริ่มสนุกมาบ้างแล้วหลังจาไปอยู่แดนเซียนมานานนี่ถือว่าเป็ครั้งแรกในรอบแปดหมื่นปี เฉินหนานไม่ได้ทำท่าเอาจริงเท่าไรเพียงแต่ออกแรงมากกว่าเดิมนิดเดียว ตูม!!!อากาศถูกลูกเหล็กฉีกกระชากมันออกมาแล้วแหวกสายลมโหมกระหน่ำพุ่งออกไปเกิดเสียงของการเสียดสีของอากาศแล้วพุ่งจมลงไปในดิน
“ฉิบหายแล้วแรงไป”เฉินหนานยิ้มแห้งๆให้ทั้งอัฒจันทร์เงียบกริบทุกคนอ้าป้างค้าง 40 เมตร เสียงโห่ร้องก็พลันดังขึ้นปากบองซิงตู้แถบตกถึงพื้น
“มันยังใช่คนไหมเนี่ย”การเหวี่ยงลูกเหล็กแบบไร้เื่ราวแต่ไปได้ไกลขนาดนี้จะเป็ไปได้ไง ฝ่ายตรวจสอบก็ตรวจสอบเรียวลบร้อยปรากฏไม่มีอะไรผิดกฎตู้ซิงถูกหามออกไปด้วยอาการช็อก
ผอ.จงซานถึงกับปาดเหงื่อออกหน้าของเขากระตุกไม่หยุด
“เด็กคุณมั่งมากความสามารถจริงๆ”
“ไม่หลอกครับมันฟลุ๊ค”
“ไอ้บ้ามิน่าล่ะถึงได้ตอบตกลงง่ายๆที่แท้แกมีไพ่ลับนี่เอง”ผอ.จงซานแอบด่าในใจ
เมื่อการแข่งทุ่มน้ำหนักจบลงเฉินหนานก็มานั่งรอการแข่งอันสุดท้ายตอนนี้เวทีกำลังประกอบกันอยู่อยู่ตรงกลางสนามรอบนี้จะเป็การแข่งหนึ่งต่อหนึ่งตัดสินไปเลยโดยจะให้ทั้งสองแต่งชุดจอมยุทธ์เพื่อความบันเทิงและรักษารากฐานความเป็จีนเฉินหนานสวมชุดสีขาวเข้ากับตัวของเขาทว่ามันทำให้เขาคิดถึงตอนที่อยู่ในแดนเซียนยิ่งนักทว่าอยู่ๆเขาก็มีความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างเหมือนเขาซื่อสารกับจิตของใครได้มันคุณเคยมากจากนั้นมันก็หายไป
“สงสัยคิดไปเอง”คู่ต่อสู้ของเฉินหนานคือจาเซาหลง
“ดูเหมือนโลกมันกลมเสียจริงๆกำลังอยากอัดมันอยู่พอดี”จางเซาหลงแค่นเสียงแม้เขาจะมีอำนาจในเมืองจงซานมากแต่นี่นี้เขาไม่กล้าแสดงมันออกมาแม้แต่ัต่างถิ่นก็อาจตายได้เมื่อเจองูเ้าที่เมื่อมีโอกาสได้อัดเฉินหนานเขายินดีนัก
“อัดมันให้เละเลยลูกพี่”ลูกน้องจางเซาหลงส่งเสียงข่มขู่ เหลียนชิงเองแทนที่จะอยู่ฝั่งของจงซานกลับมาเดินกวนประสาทเฉินหนานแล้วถามประวัติของเฉินหนานจากคนอื่นๆในโรงเรียนเขาใครเล่าจะทนทานคำถามสาวงามได้
“เธอมาทำบ้าอะไรในห้องแต่งตัวโรงเรียนฉันเนี่ย”เธอยิ้มอย่างซุกซนแล้วแล้วเอาลิ้นดันแก้มไว้
“ช่วยไม่ได้นายไม่คุยกับฉัน”เธอทำราวกับว่าเฉินหนานนั่นแหละที่ผิด
“เธอบ้าหรือไงฟังชัดๆนะ ฉัน ไม่ ใช่ เพื่อน เธอ”
“ฉันประทับใจมากนะที่นายเก่งขนาดนี้”เธอทำท่าซึ่งกับความเก่งกาจของเขา
“ยัยโคนมหลบไปเดี๋ยวนี้ไปอยู่กับโรงเรียนเธอไป”ฉางเย่กำลังมาตามเฉินหนานไปที่เวทีแต่ดันมาเจอคู่ปรับ
“ฉันไม่ไปมีอะไร”เธอทำหน้ากวนประสาทใส่ฉางเย่
“เอาล่ะฉันไปเอง”ฉินหนานหมดความอดทนกับเหลียนชิงแล้วหนีออกไป
“ไหนบอกไม่ได้ชอบเพื่อนฉันไง”
“ก็ใครว่าฉันชอบเ้าคนหยาบคายนั่น”ทั้งสองยืนท้าวเอวเถียงกัน
เมื่อเวทีเตรียมพร้อมทั้งก็มีการประกาศให้ทั้งสองขึ้นเวทีในตอนนี้เองเสียงของนักเรียนบนอัฒจันทร์ก็กังขึ้นมาอีกครั้งแม้ว่าจงซานจะชนะแค่รายการเดียวทว่าการแข่งอันสุดท้ายนี้ถือเป็ของจริงการต่อสู้คู่กับคนจีนมาช้านานแล้วโรงเรียนจงซานโดดเด่นเื่ศิลปะการต่อสู้มากผิดกับวันเดอร์เล่ล์ที่ไม่มีแม้แต่ชมรมมวยสากล
“โอ้ฉันทำพลาดไปหวังว่าเขาจะไม่ได้รับอันตรายนะ”เมิ่งชิงอู๋เธอกำลังจะเดินไปเพื่อถอนตัวให้กับเฉินหนานเธอคิดว่าจะเป็การต่อสู้เพื่อกระชับความสัมพันธ์เท่านั้นไม่คิดเลยว่าจะจริงจังกันขนาดนี้ทว่าเฉินหนานก็ไปถึงหน้าเวทีเสียแล้วจางเซาหลงตีลังกาขึ้นเวทีโชว์ความเท่สาวๆกรี๊ดเสียงดังจนหูชาเฉินหนานขึ้นบันไดเวทีตามปกติแล้วไปยืนตรงหน้าจางเซาหลงที่สวมชุดจอมยุทธ์สีดำ
“แกตายแน่”เฉินหนานกี่เกียจจาพูดได้แต่ยิ้ม
“กลัวจนหัวหดเลยงั้นหรือ”
“แล้วฉันทำเหมือนว่ากลัวตอนไหน”
“ถ้านายคุงเข่าและยอมแพ้ฉันจะปล่อยนายไป”จางเซาหลง้าที่จะทำให้เฉินหนานอับอายเหลียนชิงจะได้เลิกสนใจเฉินหนาน
“นายฝันอยู่หรือเปล่าหรือว่ายังซ็อกที่สาวเมิน”
“ทำปากดีไปแกได้เจอดีแน่”
“ที่จริงฉันกาว่าจะให้ต่อสู้ออกมาดูสูสีอยู่หลอกนะแต่ดูเหมือนว่านายยังไม่รู้จักโตทำตัวเป็กบก้นบ่อฉันจะทำไห้มันจบแบบหน้าอายสุดๆไปเลย”
“ปากดีนักจะตายอยู่แล้ว”จากนั้นเสียงระฆังก็ดังขึ้นเป็สัญญาณให้เริ่มการประลองได้ เหลียนชิงฉายเย่ยืนชมอยู่ขอบเวทีกองเชียร์ก็กระทืบเท้าเป็เสียงดังทำให้เกิดความตื่นเต้นขึ้นมาตอนนี้ทั้งอัฒจันทร์แทบลุกเป็ไฟ จางเซาหลงเร่งเล้าพลังในร่างกายมีพลังฉีหมุนวนรอบตัวเขาเบาบาง ตูม!!!เข้าพุ่งเข้าหาเฉินหนานด้วยความเร็วทั้งหมดราวลูกปืนที่หมัดที่มีพลังอำนาจของกิเลนพุ่งไปที่อกเฉินหนานอยางรุนแรง เฉินหนานยืนเอามือไขว้หลังไม่หลบหลีกมาดของเขาเหมือนจอมยุทธ์น้อยเมื่อจางเซาหลงเข้ามาในระยะของเขาฝ่ามือเฉินหนานวาดผ่านอากาศจนทำให้อากาศปั่นป่วนแรงลมพลิกตลบจนเวทีสั่นไหวเพียงโบกมือเบาๆก็ยังรุนแรงขนาดนี้ เพียะ!!!!!เสียงตบหน้ากังสนั่นหวันไหวไปทั้งเวทีหน้าของจางเซาหลงกระแทกอัดไปกับเวทีสติของเขาหลุดทันทีจากนั้นทุกอย่างก็จบลง เงียบ ไร้สุ้มเสียงสำเนียงใดมันคือความเงียบที่แม้มีคนเป็พันก็ยังไม่มีเสียงใดๆหลุดออกมาพวกเขาอ้าปากค้าง
“โอ้จบแล้วๆผู้ประกาศยังไม่ประกาศคนชนะอีกหรือ”เืของจางเซาหลงที่พุ่งออกมาตอนโดนตบกระจายเต็มพื้น
“ผู้ชนะครั้งนี้คือโรงเรียนวันเดอร์เล่ล์”จากนั้นเสียงโห่ร้องก็ดังไปทั้งอัฒจันทร์จางเซาหลงไม่ได้เจ็บหนักแต่อย่างใดเฉินหนานกะน้ำหนักมือส่งให้ไปกระแทกตรงจุดที่ทำให้สลบเบาๆเท่านั้นก็ส่งให้จางเซาหลงสุดยอดอัจฉริยะในวิชาต่อสู้หลับไป ในตอนนี้เองเหลียนชิงดวงตาที่มองเฉินหนานซับซ้อนขึ้นไปอีก และแล้วการแข่งกีฬาก็จบลง่ค่ำจะเป็งานเต้นรำเพื่อสานสัมพันธ์ของสองโรงเรียนจุดอ่อนอย่างเดียวของเฉินหนานคือการเต้นของโลกนี้เขาเคยดูทีวีที่ไหนกันอีกยางแดนเซียนมีแต่หญิงสาวเท่านั้นถึงมีสิทธิ์ได้ร่ายรำเฉินหนานมัดผมแล้วแต่งตัวด้วยชุดสูท(ใครนึกภาพทรงผมพระเอกไม่ออกก็ตามรูปปกนะครับ)ชุดสูทที่เฉินหนานสวมใส่ทันสมัยเละเหมาะกับเขามากๆชุนพวกนี้เหยาหลันเคยซื้อให้หลายชุดเดิมทีเขากำลังจะไม่เขาร่วมงานเลียงทว่าเขาเป็ตัวแทนนักกีฬาในกาเปิดฟลอร์เต้นรำช่วยไม่ได้ก็เขาดันได้ที่หนึ่งในการเต้นรำนี่นะเขาได้รับสิทธิ์ในการจะเลือกคู่เต้นได้ทุกคนๆเฉินหนานนั่งดูคลิปวิดีโอในโทรศัพท์เพื่อเรียนรู้การเต้นรำ
“ให้ตายเถอะรู้แบบนี้ฉันแกล้งแพ้ให้หมดไปแล้ว”จางเซาหลงนั่งจ้องมองเฉินหนานอย่างเคียดแค้นหน้าของเขามีผ้าพันแผลปิดเอาไว้เนื่องจากมันบวมมาก
“รอก่อนเถอะฉันจะแก้แค้นแก”ในตอนนี้เฉินหนานไม่ได้สนในใครนอกจากวิดีโอการเต้นรำ
“ลูกพี่ใกล้ถึงเวลาแล้วมานั่งหน้าห้องน้ำทำไมเนี่ย”จินเปาพยายามเตือนเขา
“เดี๋ยวฉันไป”
“ลูกพี่สาวๆแต่งตัวกันสวยๆทั้งนั้นแต่ลูกพี่มานั่งหลบเนี่ยนะ”
“งั้นหรือใครสวยสุดล่ะ”จินเปาคิดสักพัก
“ก็ต้องสาวที่หน้าอกใหญ่ๆจากจงซานไงเธอโคตรสวยเลยขนาดฉางเย่และหวังซียังสู้ไม่ได้”เฉินหนานหัวเราะ
“จะมีคนแบบนั้นได้ยังไง”
“อ่อครูเมิ่งก็สวยสุดยอดเลยลูกพี่”
“งั้นหรือเดี๋ยวฉันออกไป”
“ว่าแต่ลูกพี่เวลาแต่งตัวดีๆนี่โคตรหล่อเลย”
“ที่จริงฉันหล่อตลอดแหละ”
จากนั้นเฉินหนานก็เดินออกมาพร้อมกับจินเปาแน่นอนว่าตอนนี้เขาดังมากเนื่องจากเขาได้แสดงความสามารถด้านกีฬาและการต่อสู้ทำให้สาวๆที่มั่นใจในตัวเองมองเขาตาเป็มันเฉินหนานไม่ได้สนใจในหัวเขามีแต่คิดเื่การเต้นเฉินหนานมองหาคู่เต้นที่สามารถส่งเสริมเขาให้ไปได้รอดโดยไม่อับอายครั้งนี้ หวังซีเดินเขามาหาเขาพยายามจะมาพูดกับเขาเพราเธอเห็นว่าเฉินหนานกลับมาเป็ปกติแล้วไม่ได้เอ๋ออีกแล้วแถมยังโด่งดังขนาดนี้เธออยากใช้ความสวยและความสัมพันธ์ที่ผ่านมาของเธอเพื่อทำให้ได้เฉินหนานกลับมาอีกครั้งคนทว่า
“นายมาได้สักทีนะ”ฉางเย่รู้ทัน เธอไม่ชอบหน้ากวังซีที่ทิ้งเพื่อนเธอตอนลำบากเธอแต่งด้วยด้วยชุดสีฟ้าเธอสวยเหมือนกันกับรูปปั้นแกะสลักเอาไว้ เช่นเดียวกับหวังซีแม้จะดูร้ายกาจแต่เธอก็เหมือนภาพวาดของนาง์
“อ่อฉันกำลังเครียดเื่เต้นรำอยู่เลย”
“นายไม่ลองถามครูเมิ่งดูล่ะเธอเคยแข่งเต้นรำตอนเรียนมหาวิทยาลัยนะ”เฉินหนานตาเป็ประกาย
“ฉันรอดแล้ว”ในระหว่างที่เขากำลังจะเดินไปหาครูเมิ่ง
“นายแต่งตัวแบบนี้ก็ดูดีเหมือนกันนะ”เฉินหนานจำเสียงได้แต่แกล้งทำเป็ไม่ได้ยินเดินหนีไป
“ไอ้คนไร้มารยาทเอ้ย”เหลียนชิงโกรธจนหน้าอกเธอยกขึ้นและลงเธอหายใจฮึดฮัดไม่พอใจอย่างมากเธอแต่งตัวมาวันนี้หวังว่าจะทำให้เฉินหนานอ้อนวอนเธอแต่เขาไม่แม้เแต่มอง
“ไอ้บ้าๆฉันจะตามจองล้างจองผลาญนาย”เฉินหนานเดินไปถึงครูเมิ่งกำลังจะเอ่ยถามเสียงประกาศก็ดังขึ้น
“ได้เวลาเปิดฟลอร์เต้นรำขอเชิญนักกีฬาดีเด่นที่กลางเวทีพร้อมคู่เต้นรำด้วยครับ”เฉินหนานถึงกับพูดไม่ออกเขามองไปทางซ้ายทางขวาไม่เห็นใครที่ไว้ใจได้จึงโค้งให้ครูเมิ่งทันที เมิ้งชิอู๋ยิ้มให้อย่างงดงามเธอสวมชุดสีขาวชุดเธอรัดรูปทำให้สัดส่วนเธอเด่นชัดและงดงามมากจากนั้นเธอก็จับมือเขาไปแล้วเดินไปกลางฟลอร์เต้นรำเมื่อเพลงเริ่มขึ้นทั้งคู่ก็เริ่มเต้ารำมือของเฉินหนานจับเอวของเธออย่างแ่เบา
“เธอเคยเต้นมาก่อนหรือเปล่า”
“นี่ครั้งแรกครับผมเพิ่งดูในคลิปเมื่อกี้เอง”เธอหัวเราะ
“งั้นเริ่มจากง่ายๆก่อนนะ”ทั้งคู่เต้นอย่างช้าๆทว่าว่าพร์เของเฉินหนานมันรอบด้านเกินไปไม่นานเข้าก็เรียนรู้ได้อย่างไม่น่าเชื่อเขานึกถึงคลิปที่ดูจากนั้นเขาก็เป็ฝ่ายนำเธอเต้น แชมบ้า สโลว์ฟอกซ์ทรอท รุมบ้า เมิ่งชิงอู๋ถึงกับแปลกในเฉินหนานเต้นได้ดีและเธอสนุกมาก
“ไหนบอกว่าไม่เคยเต้นไง”
“ผมพูดจริงๆนะคงเพราะครูเต้นได้สง่างามมากมันทำให้ผมเรียนรู้ได้ไวมั้งครับ”
“เธอเขาใจพูดนะ”เมิ่งชิงฮู๋ยิ้ม
“อ่อวันนี้ครูสวยมากครับมีนัดกับหนุ่มๆแน่เลย”เฉินหนานหัวเราะ
“ฉันโสดย่ะ”ทุกคนต่างตาค้างกับการเต้นที่พลิ้วไหวและงดงามของทั้งสองไม่นานหนุ่มๆใจกล้าก็ไปโค้งสาวเพื่อขอสาวๆเต้นรำหลังจากเต้นกับครูเมิ่งเสร็จก็มีสาวๆใจกล้ามาโค้งให้เฉินหนานเต้นกับพวกเธอเขาเต้นไปหลายรอบเขาพยามหนีเหลียนชิงแต่ไม่ได้ผลเธอเข้ามาโค้งใส่เขาเฉินหนานต้องยอมรับว่าเธอมีความพยายามมากจริงๆเขาไม่สามารถปฏิเสธได้มันจะเป็การเสียมารยาทมากฝ่ายหญิงถึงขนาดลดศักดิ์ศรีมาโค้งให้แล้ว…