พิมพ์กาญจน์เธอกำลังยืนรอนิชาภากับภาดาแล้วก็อัทราด้วยความตื่นเต้น จนเธอทำตัวไม่ถูกแล้วก็ไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองเลย ตอนนี้ก็เป็เวลาที่อัทราบอกว่าจะมาถึงที่นี่กี่โมง ยิ่งรู้ว่าตอนนี้เห็นเครื่องบินลงลานเวย์ก็ยิ่งทำให้เธอตื่นเต้น ที่จะได้เจอคนที่เธอเฝ้ารอมาตลอดสิบปีที่ผ่านมา วรรณาที่มากับเธอด้วยก็รู้ว่าตอนนี้พิมพ์กาญจน์ตื่นเต้นมาก แค่พูดถึงชื่อของนิชาภาพิมพ์กาญจน์ก็ยิ้มอย่างกับคนที่มีความรักแล้ว แต่พอเธอถามทีไรก็ไม่ตอบแล้วก็เอาแต่ยิ้มให้ตลอด มันเลยทำให้วรรณาไม่รู้ว่าจริงๆแล้วพิมพ์กาญจน์รู้สึกกับนิชาภายังไง
“จันทร์ยิ้มลูกตื่นเต้นจนมือเย็นขนาดนี้เลยหรอเรา”
“จ๊ะแม่ ยิ้มก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องตื่นเต้นขนาดนี้ด้วยเหมือนกันจ๊ะแม่”พิมพ์กาญจน์เธอถูมือตัวเองไปมาเพื่อให้หายตื่นเต้น แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ช่วยอะไรเธอได้เลย
“อยากเจอพี่น้ำหวานขนาดนั้นเลย ถ้าไม่ติดว่าพี่น้ำหวานของลูกเป็ผู้หญิงนะ แม่จะคิดว่าหนูกำลังมีความรักกับพี่เขาแล้วเนี่ย”
“แม่เอาอะไรมาพูดเนี่ย ยิ้มยังไม่คิดเื่นั้นหรอก”ยังไม่คิดแต่ว่าแก้มสองข้างของเธอกลับแดงระเรือขึ้นมาซะงั้น แถมยังมีอาการเขินเล็กน้อยให้เห็นด้วย
“ไม่ชอบก็ดีแล้ว ลุงอัทบอกว่าหนุ่มๆพี่น้ำหวานเขาเยอะ”พิมพ์กาญจน์เธอหน้าเปลี่ยนเลยทันทีเมื่อพูดถึงเื่นี้ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่สนใจว่ามีใครมาจีบนิชาภา แต่เธอก็รู้สึกไม่ชอบทุกครั้งเวลาที่ได้ยินเื่แบบนี้
“นั่นไงลุงอัทกับป้าดามาแล้วลูก”วรรณาเธอชี้ไปที่อัทรากับภาดาแล้วก็สาวสวยอีกคนที่ใส่แว่นตาดำเดินมาข้างๆกัน พิมพ์กาญจน์เธอค่อยๆหันไปมองช้าๆ เธอยังไม่รู้หรอกว่าคนไหนคือนิชาภาเพราะว่าไม่ได้เจอกันนาน ถึงแม้ว่าจะเคยเห็นในรูปมากแล้วตลอดก็ตาม
“เดินเร็วๆสิลูก น้านากับหนูจันทร์ยิ้มยืนรอเราอยู่นะลูก”
“หวานก็เดินเร็วแล้วนะแม่ หวานขอพักที่โรงแรมนะคะหวานไม่ไปพักที่บ้านคุณยาย”นิชาภาเธอบอกับภาดาแล้วก็อัทราอย่างนี้มาตลอดทางที่นั่งเครื่องมา ในที่สุดเธอก็ต้องยอมมาด้วยตามที่ภาดา้า ถ้าเธอยังอยู่บ้านก็ไม่มีเงินใช้ติดตัวแถมแม่บ้านภาดาก็ไม่ให้อยู่ด้วยสักคน นิชาภาเธอจึงจำใจยอมตามมาโดยที่ไม่ได้เต็มใจเลยสักนิดเดียว
“พี่อัทพี่ดาสวัสดีค่ะ นาคิดถึงพี่จังเลยค่ะ”
“พี่ก็คิดถึงทุกคนทางนี้เหมือนกัน แล้วนี่หนูจันทร์ยิ้มใช่ไหม”
“สวัสดีค่ะป้าดา หนูจันทร์ยิ้มค่ะ”พิมพ์กาญจน์เธอยกมือไหว้แล้วก็ยิ้มให้กับภาดา นิชาภาเธอยืนอยู่ข้างๆเห็นพิมพ์กาญจน์ยิ้มแล้วเธอก็รู้สึกอึ้งไปเลยอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็นั้นเธอก็ไม่ได้สนใจอะไรกับพิมพ์กาญจน์อยู่แล้ว
“โตขึ้นแล้วสวยมากเลยนะลูก มาให้ป้ากอดหน่อยมา...”ยิ่งโตก็ยิ่งสวยมันเลยทำให้ภาดารู้สึกเอ็นดูพิมพ์กาญจน์มากกว่าเมื่อก่อนซะอีก พิมพ์กาญจน์เธอก็ขยับเข้าไปกอดภาดาด้วยความคิดถึงเหมือนกัน สายตาของเธอก็ยังจ้องมองดูผู้หญิงที่ใส่แว่นตาดำยืนอยู่ข้างๆภาดา เธอก็ยิ่งมั่นใจว่านี่คือนิชาภาที่เธอเฝ้ารออย่างแน่นอน
“น้ำหวานลูกนี่ป้าวรรณาจำได้ไหม สวัสดีป้าวรรณาสิลูก”อัทราบอกนิชาภาที่ยืนอยู่อย่างเบื่อหน่ายไม่ได้รู้สึกดีใจที่ได้มาที่นี่เลย
“สวัสดีค่ะ ขอโทษด้วยนะคะคุณน้าหนูจำไม่ได้”นิชาภาเธอยกมือไหว้แล้วก็พูดออกไปตามตรงว่าจำไม่ได้จริงๆ พิมพ์กาญจน์เธอได้ยินอย่างนี้แล้วเธอก็รู้สึกไม่ค่อยดีเลย
“ไม่เป็ไรหรอกลูก หนูไม่ได้อยู่ที่เมืองไทยตั้งนานน้าเข้าใจลูก”
“แกยังปรับตัวให้ชินกับที่นี่ไม่ได้ นาอย่าคิดมากเลยนะเดี๋ยวหลานก็ชินกับที่นี่”ภาดาเธอพูดปลอบใจวรรณาเพราะเธอรู้จักนิสัยของลูกสาวตัวเองดีว่าเป็คนยังไง
“จ๊ะพี่ดา ยิ้มลูกทักทายพี่เขาสิคิดถึงพี่เขามากไม่ใช่หรอเรา หนูน้ำหวานลูกน้องดีใจมากเลยนะที่วันนี้หนูจะมาที่นี่ด้วย”
!จะดีใจทำไม...ฉันไม่ได้อยากมาที่นี่เลยสักนิดเดียว!
“สะ...สวัสดีค่ะน้ำหวาน ปะ...เป็ยังไงบ้างคะ”พิมพ์กาญจน์เธอรู้สึกประหม่าเหมือนกันแล้วก็ลืมคำพูดที่เธอเตรียมมาหมดเลยที่จะคุยกับนิชาภา
“ก็ดี จะไปกันได้ยังคะแม่ หวานจะได้ไปจองห้องที่โรงแรมด้วย”นิชาภาเธอไม่ได้สนใจสักนิดเลยแล้วก็ยังคิดที่จะนอนโรงแรมอยู่อีกด้วย
“................”พิมพ์กาญจน์เธอรู้สึกเสียใจยังไงอย่างบอกไม่ถูกเลยทีเดียว มันเหมือนกับว่าเธอกับนิชาภาไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเลย ความรู้สึกของในตอนเด็กกับตอนนี้มันไม่เหมือนกันเลย ที่เวลาเธอสองคนได้เจอกันก็จะดีใจแล้วก็ยิ้มให้กันทุกครั้ง แม้แต่ว่าที่จะจากกันเพียงวันเดียวก็ยังไม่อยากจะจากกันเลยเลย
ตลอดทางที่พิมพ์กาญจน์เธอก็คิดมาตลอดทางกับเื่ของนิชาภา ที่ดูไม่เหมือนก่อนไม่เหมือนคนเดิมที่เธอรู้จัก นิชาภาที่เธอรู้จักจะเป็คนน่ารัก ยิ้มแย้มแล้วก็เข้ากับครอบครัวของเธอได้ดีแล้วก็อยากจะมาบ้านคุณยายบ่อย แต่นิชาภาคนนี้ที่เธอได้เห็นในวันนี้ดูเป็คนที่ไม่น่าคบ เอาแต่ใจ ไม่น่ารัก ถึงจะดูสวยแล้วก็เซ็กซี่ก็ตามแต่เธอก็รู้สึกไม่ชอบเลย การแต่งตัวเธอก็เข้าใจว่าเป็สไตล์ของแต่ละคน แต่แต่งตัวโชว์มากขนาดนี้เธอรู้สึกไม่ชอบเสื้อผ้าที่นิชาภาใส่ด้วย มันก็เลยทำให้ดูขัดตาขัดใจเธอไปซะทุกอย่างเลย
“คุณยายคะมาถึงกันแล้วค่ะ”
“มากันแล้วเรอะ...มาๆมาพายายออกไปหน่อยเร็วแม่ลิน”กัลยาเธอนิลินให้มาประคองเธอออกไปที่หน้าบ้าน เมื่อรู้ว่าพิมพ์กาญจน์พาทุกคนมาถึงที่บ้านแล้ว
“ที่นี่ยังเหมือนเดิมเลยเนอะคุณ ดูสิทุกอย่างยังเหมือนเดิมทุกอย่างเลย”ภาดาเธอลงจากรถมาแล้วก็มองไปรอบๆก็ยังเห็นทุกอย่างเหมือนเดิม
“ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปมากหรอพี่ดา จะเปลี่ยนไปก็เป็คนเรานี่แหละพี่ดา จากเด็กน้อยก็โตเป็สาวกันจากคนแก่ก็แก่มากขึ้นกว่าเดิมอีก”
“พ่ออัทแม่ดามากันแล้วเรอะ”เสียงของกัลยาร้องถามหาอัทรากับภาดาด้วยความคิดถึงที่ไม่ได้เจอกันนาน
“น้ำหวานลูกลงมาไหว้คุณยายก่อนสิลูก...”ภาดาบอกนิชาภาที่ยังนั่งอยู่บนรถเหมือนเดิมไม่ยอมลงรถสักที
“หวานไม่อยากลงนี่คะแม่ ร้อนก็ร้อนคุณแม่จะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ”นิชาภาเธอร้อนจริงๆรับไม่ได้กับสถานที่นี้ เธอมองดูเข้าไปในบ้านแล้วก็ไม่รู้ว่าจะมีแอร์เปิดให้เธอหรือเปล่า
“อย่ามาทำนิสัยเสียกับแม่นะน้ำหวาน ลงมาจากรถแล้วก็ไปสวัสดีคุณยาย”ภาดาเธอบอกด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจนิชาภาที่เอาแต่ใจมากเกินไปแล้ว
“ไหนว่ะแกเ้าสาวของแก ฉันอยากจะเห็นใจจะขาดแล้ว”นิลินขยับเข้าไปหาพิมพ์กาญจน์ที่ทำหน้าตาเหมือนไม่ดีใจเหมือนกับตอนก่อนที่จะออกไปรับทุกคนเลย
“อยู่ในรถ สงสัยจะไม่อยากลงจากรถเพราะว่ามันร้อน”เพราะตลอดทางนิชาภาก็บ่นว่าร้อนมาตลอดทางทั้งที่ก็ไม่ได้ร้อนมากกมายอะไรขนาดนั้น
“ทำไมทำหน้าตาอย่างนั้นเล่า ยิ้มหน่อยเดี๋ยวสาวไม่ชอบนะ”
“ไม่ชอบก็ช่างสิ ไม่เหมือนที่ฉันคิดไว้สักนิดเลย”พิมพ์กาญจน์เธอพูดอย่างนั้นแล้วก็เดินเข้าไปในบ้านทันที นิลินเธอก็มองตามด้วยความไม่เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมพิมพ์กาญจน์ทำท่าทางเหมือนไม่พอใจอะไรสักอย่าง
“ไหนล่ะแม่น้ำหวานหลานยายอยู่ไหนล่ะพ่ออัท”
“นั่นไงครับคุณแม่กำลังเดินมานั่นไงครับ”กัลยาก็มองตามดูที่ตอนนี้กำลังเดินตามหลังภาดามาทางตัวเอง
“สวัสดีค่ะคุณแม่ คุณแม่สบายดีนะคะ”
“ก็เรื่อยๆแหละลูก แม่แกเยอะแล้วก็จะเจ็บออดๆแอดๆตามประสาคนแก่แหละลูก”กัลยาได้เห็นภาดากับอัทราอย่างนี้เขาก็ดีใจ ถึงแม้ว่าอัทรากับภาจะโทรมาหาเธออยู่บ่อยๆก็ตาม มันก็ไม่ได้ทำให้หายคิดถึงเหมือนตอนที่ได้เจอกัน
“นั่นแม่น้ำหวานเรอะ เปลี่ยนไปเยอะเลยนะยายจำไม่ได้เลย”
“สวัสดีค่ะคุณยาย”นิชาภาเธอยกมือไหว้แล้วก็เอามือพัดหน้าตัวเองอย่างรู้สึกร้อนแล้วก็เบื่อ นิลินที่ยืนมองเธอดูก็รู้แล้วว่าทำไมพิมพ์กาญจน์ถึงอารมณ์ไม่ค่อยดี
“มาให้ยายกอดให้หายคิดถึงหน่อยมาลูก”นิชาภาถึงเธอจะไม่ค่อยชอบที่แบบนี้แต่เธอก็ขยับเข้าไปให้กัลยากอดอย่างเต็มใจ เธอไม่ได้รู้สึกรังเกียจคนแก่แต่อย่างใด เพียงแต่เธอไม่ชอบสถานที่ที่มันเต็มไปด้วยป่ามีแต่ต้นไม้อย่างนี้ แถมยังวันนี้เธอยังต้องนอนอยู่ที่นี่ด้วย มันเลยทำให้เธอรู้สึกเบื่อหน่ายมากกว่าเดิมที่ทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากทำตามที่ภาดาสั่ง
นิชาภาเธอนั่งเบื่ออยู่ในห้องนอนที่เธอจะต้องนอนในคืนนี้ แต่ก็ยังดีที่ห้องนี้มีแอร์ให้เธอเปิดได้รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง ที่ไม่ต้องร้อนอบอ้าวเหมือนอยู่ที่ห้องด้านนอก สำหรับคนที่อยู่ที่นี่จนชินแล้วมันก็ทำให้ทุกคนไม่ได้ร้อนจนทนไม่ได้ เพราะแค่ลมธรรมชาติพัดมาแต่ละครั้งมันก็ทำให้พวกเขาเย็นสบายแล้ว แต่สำหรับนิชาภามันไม่ใช่อย่างนั้นเพราะเธอไม่เคยมาอยู่กับธรรมชาติแบบนี้ บรรยากาศที่นี่กับเมืองนอกที่เธออยู่ก็ต่างกันมากด้วย
“โอ๊ย...นี่ฉันจะนอนที่นี่จริงหรอเนี่ย”นิชาภาเธอพูดกับตัวเองแล้วก็เดินไปมาด้วยความคิด ว่าจะทำยังไงดีที่จะได้ไปนอนที่โรงแรมในคืนนี้
“สระว่ายน้ำก็ไม่มี น้ำอุ่นก็ไม่มี สเต็กก็ไม่มีให้กิน นี่ฉันต้องกินอาหารบ้านนอกๆนี่ด้วยใช่ไหม แม่นะแม่ทำไมต้องบังคับกันอย่างนี้ด้วยเนี่ย”
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
อาหารทุกอย่างจัดเตรียมไว้บนโต๊ะหมดเรียบร้อยแล้ว พิมพ์กาญจน์เธอจึงถูกให้มาตามนิชาภาลงไปกินข้าว พิมพ์กาญจน์เธอก็ขึ้นมาตามนิชาภาตามที่วรรณาสั่ง แต่เธอก็พานิลินขึ้นมาตามด้วยกันเพราะเธอยังรู้สึกประหม่าอยู่เวลาที่พุดคุยกับนิชาภา ถึงแม้ว่าจะไม่ชอบในส่วนใหญ่ที่นิชาภาเปลี่ยนไปก็ตาม
“หลับหรือเปล่าว่ะแกทำไมไม่เปิด”
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”พิมพ์กาญจน์เธอก็ไม่รู้ว่าข้างในห้องนิชาภากำลังทำอะไร เธอก็เลยเคาะห้องอีกครั้งเพื่อให้นิชาภามาเปิดประตู
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“เคาะอยู่นั่นแหละคนยิ่งร้อน...”นิชาภาเธอบ่นแล้วก็เดินไปเปิดประตูด้วยความหงุดหงิดที่มีคนมารบกวนเธอในเวลานี้
“มีอะไร...”นิชาภาเธอเปิดประตูออกมาเห็นเป็พิมพ์กาญจน์ก็ยิ่งหงุดหงิดที่มารบกวนเธอ
“คือผู้ใหญ่ให้มาตามน้ำหวานไปกินข้าว ตอนนี้ทุกคนอยู่ที่โต๊ะหมดแล้ว”พิมพ์กาญจน์เธอส่งสายตาให้นิลินพูดแทนตัวเอง ส่วนตัวเธอก็ยืนมองดูนิชาภาอย่างสำรวจ
“อย่ามาเรียกฉันแบบนี้เหมือนคนรู้จักกันหรือว่าสนิทกับฉัน เธออายุเท่าไหร่...”นิชาภาเธอยังไม่รู้จักกับนิลินเลยแล้วนิลินก็มาเรียกเธออย่างนี้เหมือนรู้จักกันมาก่อนเธอเลยไม่ชอบ
“ยี่สิบเอ็ดค่ะ แล้วจะให้ฉันเรียกว่าอะไรล่ะคะ”นิลินเธอรู้เลยว่านิชาภานั้นเป็คนเยอะอยู่เหมือนกัน แต่เธอก็พยายามใจเย็นไว้เพราะกลัวว่าจะได้ทะเลาะกัน
“เธออายุน้อยกว่าฉัน เธอก็ควรให้เกิยรติฉัน...เธอด้วยเหมือนกัน แต่ก่อนฉันอาจจะสนิทกับเธอแต่ตอนนี้ไม่ใช่”นิชาภาเธอหันไปมองพิมพ์กาญจน์เหมือนกับบอก แล้วเธอก็เดินแทรกนิลินกับพิมพ์กาญจน์ออกไปจากห้องของตัวเอง
“ดูแล้วเ้าสาวแกเนี่ยจะเอาเื่อยู่เหมือนกันนะจันทร์ยิ้ม”พิมพ์กาญจน์เธอไม่ได้ตอบอะไรก่อนที่เธอจะเดินตามนิชาภาไป นิลินเธอก็เดินตามออกไปและคิดว่าวันนี้คงจะได้นิชาภาวีนใส่ก็ได้
นิชาภาเธอมองดูอาหารที่อยู่บนโต๊ะแล้วก็มองด้วยความสงสัยว่ามันคืออะไร เพราะว่าบางอย่างเธอก็กินไม่เป็แล้วก็ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย ซึ่งวรรณาเธอก็ไม่ได้เตรียมอาหารอย่างอื่นไว้เลย นอกจากอาหารที่พวกเธอกินกันเป็ประจำ แล้วเมื่อก่อนอัทรากับภาดาก็กินได้แล้วก็ชอบด้วย แต่เธอลืมคิดไปเลยว่านิชาภาจะกินอาหารพื้นบ้านอย่างนี้ได้หรือเปล่า
“what!!...นี่มันอะไรคะมัม”นิชาภาเธอจับจานที่มีหนูนาทอดกรอบใส่จานขึ้นมา เพราะเธอไม่เคยเห็นตัวแบบนี้อยู่บนโต๊ะอาหารสักที
“มันเป็หนูนาทอดกรอบน่ะค่ะคุณ คุณน้ำหวานไม่เคยกินแบบนี้หรอคะ”นิลินที่นั่งอยู่ข้างๆพิมพ์กาญจน์ก็อดที่จะพูดขึ้นไม่ได้ เพราะรู้สึกหมั่นไส้นิชาภาที่รู้สึกเื่เยอะไปหมด
“oh! no!!...หวานไม่กินนะคะแบบนี้ หวานกินไม่เป็หรอกนะคะ”นิชาภาเธอก็พูดออกไปตามตรงเลยว่าเธอไม่กิน
“แล้วนี่อะไรคะ...”นิชาภาเธอจับขึ้นมาเป็ตัวเขียดตัวเล็กที่ทอดกรอบเหมือนกัน อยู่ในจานเต็มไปหมดเลยซึ่งมันยิ่งทำให้เธอรับไม่ได้
“อันไหนที่กินไม่ได้ก็ไม่ต้องกินสิลูก กินแกงเขียวหวานหรือว่าน้ำพริกปลาทูที่อยู่ต่อหน้าลูกก็ได้”ภาดาเธอบอกนิชาภาที่ดูเหมือนว่าจะกินอะไรไม่ได้เลย เพราะอาหารที่อยู่บนโต๊ะมีหลายอย่างที่นิชาภาไม่เคยกินจริงๆ
“นาขอโทษนะพี่ดา นาลืมว่าหนูน้ำหวานอาจจะไม่เคยกินอย่างนี้”
“เมื่อก่อนก็เคยกิน ยังเคยบอกให้ยิ้มไปเอาหนูทอดมาให้กินอยู่บ่อยเลย บอกว่ามันอร่อยด้วย...”พิมพ์กาญจน์เธอพูดถึงเหตุการณ์เมื่อตอนนั้นที่นิชาภาก็ยังกินแล้วก็ชอบด้วย
“ไม่มีทางฉันไม่เคยกินอะไรแบบนี้ แม่คะหวานไม่ขอกินข้าวนะคะหวานกินอาหารแบบนี้ไม่เป็”
“จันทร์ยิ้มลูกไปเจียวไข่ให้พี่เขาหน่อยไป อาหารที่นี่ก็เป็แบบนี้แหละนะน้ำหวาน เดี๋ยวตอนเย็นค่อยกินอาหารที่หลานชอบแล้วกันนะ”กัลยาเธอก็ไม่ค่อยชอบเหมือนกันที่นิชาภาเปลี่ยนไป แต่เธอก็เข้าใจว่าวัฒนธรรมของเมืองไทยกับที่เมืองนอกมันต่างกัน แม้แต่อาหารการกินก็แตกต่างกันไปไม่เหมือนกัน
“ผมขอโทษด้วยนะครับคุณแม่ที่ทำให้หนูจันทร์ยิ้มต้องลำบากเลย ผมเองผิดเองครับที่ไม่ได้สอนให้น้ำหวานกินอหารไทยบ่อยในตอนที่อยู่ที่โน้น แล้วน้ำหวานเองก็ไม่ชอบกินอาหารไทยด้วย”
“เฮ้อ...แม่ก็ไม่รู้จะพูดยังไงนะ แต่ก็ช่างเถอะแล้วนี่จะมาอยู่ที่นี่กี่วันล่ะ”
“ยังไม่รู้เหมือนกันครับ ผมกำลังหาทางที่จะมาทำธุรกิจที่บ้านเราดีกว่าครับ ตอนนี้ผมก็อายุมากขึ้นทุกวันผมก็อยากกลับมาอยู่บ้าน”ซึ่งเขาก็ตกลงกับภาดาแล้วว่าจะกลับมาอยู่ที่ไทยถาวรเลย ซึ่งตอนนั้นพ่อของภาดาได้เสียชีวิตแล้วก็ยกกิจการให้ภาดาไปดูแลต่อ พวกเขาจึงได้ย้ายไปอยู่ที่นั้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่ตอนนี้ทุกอย่างก็ลงตัวหมดแล้วเขาก็เลยอยากกลับมา
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้วลูก อยู่บ้านเรามันก็มีความสุขดีกว่าอยู่ที่อื่นนั่นแหละนะ”
“ครับคุณแม่...”นิชาภานั่งฟังผู้ใหญ่คุยกันเธอก็หวังว่าอัทรากับภาดาจะไม่พาเธออยู่ที่นี่หลายวัน ไม่อย่างนั้นเธอได้ใจขาดตายแน่ๆที่ต้องอยู่ที่บ้านนอกนี้
พิมพ์กาญจน์ที่กำลังทำไข่เจียวให้นิชาภาอยู่นั้น เธอก็ตั้งใจทำเพื่อให้มันถูกปากของนิชาภา เธอก็หวังว่านิชาจะชอบไข่เจียวที่เธอทำ นิลินที่เข้ามาในครัวด้วยก็มองดูพิมพ์กาญจน์ทำอย่างตั้งใจ แม้แต่เธอเวลาที่บอกให้พิมพ์กาญจน์ทำให้กินก็ยังไม่ตั้งใจทำอย่างนี้มาก่อนเลย
“ทำดีๆทำอร่อยๆนะ เดี๋ยวยัยคุณหนูน้ำหวานจะไม่ชอบเอา”
“แกไม่ต้องพูดมากเอาแครอทในตู้มาให้ฉันหน่อย”เธอจำได้ว่าในตอนเด็กๆนิชาภาบอกว่าชอบกินแครอทใข่เจียวมากๆ เพราะเป็วิธีเดียวที่ทำให้นิชาภายอมกินผักได้
“แต่เ้าสาวแกเนี่ยเื่มากเื่เยอะจังเลยนะ แค่วันนี้ยังขนาดนี้ถ้าอยู่หลายวันแกจะรับมือไหวหรอจันทร์ยิ้ม”
“อยู่ไปเขาก็คงชินเองแหละมั้ง แกหยุดถามฉันได้แล้วฉันจะตั้งใจทำไข่เจียว”พิมพ์กาญจน์เธอก็ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็ยังไงหรอกนะ เพราะแค่นี้เธอก็รู้ว่านิชาภาเปลี่ยนไปเยอะมาก แต่เธอก็อยากนิชาภาคนที่น่ารักของเธอเหมือนเดิม
“อ่ะจ้า...แค่เจียวไข่ก็ต้องใช้สมาธิสูงจ้า...”นิลินเธอพูดประชดเล็กน้อยก่อนที่เธอจะจับแตงกวาที่วางอยู่นั้นขึ้นมากัดกิน แล้วเธอก็คิดว่าต่อไปพิมพ์กาญจน์ได้เจอปัญหาหนักแน่ๆ ถ้าหากว่ายังอยากแต่งงานกับคนอย่างนิชาภาอยู่ แต่ก็นั่นแหละทุกอย่างมันก็อาจจะเปลี่ยนไปได้ทุกเวลา
จบตอน
2K
