ชายายอดพิษ พิชิตใจอ๋องมัจจุราช [นิยายแปล]

ฉู่จี้เฟิงเงยหน้าขึ้น แววตาเปี่ยมด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “รอให้เรื่องนี้จบลง ข้าก็จะได้พักผ่อนอย่างเต็มที่สักช่วงหนึ่ง แล้วข้าจะเชื่อฟังเจ้า ดูแลร่างกายให้ดีเป็นอย่างไร”

ซูอิ่นเย่ว์เห็นเขายอมถอยหนึ่งก้าว ก็ไม่ได้ถือโอกาสรุกคืบไปมากกว่านั้น เพียงพยักหน้าตอบรับ

ยามที่นางอยู่กับฉู่จี้เฟิง เส้นประสาทตึงเครียดอยู่ตลอดเวลา กลัวว่าตนเองจะเผลอล่วงเกินเขาเข้า ทว่าตอนนี้เขายิ้มละไม อ่อนโยนดั่งหยก นางรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก

จู่ๆ นางก็พลันนึกถึงคำพูดของซูลั่วฝู 

หากฉู่จี้เฟิงเป็นเช่นนี้ตลอดมา อ่อนโยนเช่นนี้ ไม่คิดกลอุบายใดๆ ไม่เกิดจิตสังหาร เช่นนั้นการใช้ชีวิตเป็นสามีภรรยากับเขาชั่วชีวิตก็นับว่าดีไม่น้อย

ท้ายที่สุดแล้ว การจะหาบุรุษที่รูปโฉมสูงส่งเยี่ยงเขานั้นมิใช่เรื่องง่าย บางทีทั้งแผ่นดินอาจไม่มีผู้ใดเทียบเคียงเขาได้เลยด้วยซ้ำ

คิดถึงตรงนี้ นางก็อดไม่ได้ที่จะเผลอจ้องเขาอีกหลายครั้ง

ช่างรูปงามจริงๆ …

ฉู่จี้เฟิงเงยหน้าขึ้น เห็นแววตาเหม่อลอยเล็กน้อยของนาง จึงเอ่ยถาม “เจ้าจ้องข้าอยู่ตลอดทำไม”

ซูอิ่นเย่ว์นึกถึงจุดจบของซูเยียนหนิง รีบก้มหน้าลงทันที “ข้าเพียงมองซื่อจื่อสองสามครั้งเท่านั้น มิถึงกับต้องควักลูกตาของข้าหรอกกระมัง”

เมื่อครู่ นางกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่!

ฉู่จี้เฟิงเป็นคนเช่นไร จะมีความคิดใช้ชีวิตเป็นสามีภรรยากับเขาได้เยี่ยงไร!

ฉู่จี้เฟิงหัวเราะออกมา แล้วยื่นมือมาหยิกแก้มของนางเบาๆ “สตรีน่าเกลียดเช่นนั้นจะมาเทียบกับเจ้าได้อย่างไร”

ซูอิ่นเย่ว์ชะงักไปครู่หนึ่ง ปฏิกิริยาแรกคือสงสัยว่าฉู่จี้เฟิงคงจะเสียสติไปแล้ว

แต่ไม่นานนางก็ตั้งสติได้ รีบพยักหน้าอย่างจริงจัง “นั่นก็แน่อยู่แล้ว พวกเราอยู่ในเรือลำเดียวกัน เป็นสหายร่วมรบ! ต่อไปไม่ว่าเรื่องเล็กหรือใหญ่ ข้าจะฟังคำสั่งของซื่อจื่อทั้งหมด!”

เมื่อฉู่จี้เฟิงได้ยินเช่นนั้น แววตาเขาก็เย็นลงเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยมือออก

เห็นสีหน้าของเขาเปลี่ยนไป ซูอิ่นเย่ว์ก็อดหวาดหวั่นไม่ได้ มือที่กำลังนวดให้เขาก็ออกแรงน้อยลงตามไปด้วย

เพียงแค่เขาขยับเล็กน้อย นางก็ถอยหลังไป ราวกับหวาดกลัวว่าเขาจะลงมือกับนาง

ฉู่จี้เฟิงขมวดคิ้ว “ข้าแค่ต้องการเปลี่ยนท่า เจ้ากลัวอะไรหรือ”

ซูอิ่นเย่ว์ถอนหายใจช้าๆ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ย “เวลาที่ท่านฆ่าคน สีหน้าก็เป็นเช่นนี้”

“เจ้ากลัวว่าข้าจะลงมือกับเจ้า?”

ซูอิ่นเย่ว์เอ่ยอย่างตรงไปตรงมา “คืนนั้นตอนที่ท่านถามข้า ท่านก็คิดจะฆ่าข้า หากข้าไม่ไหวพริบดีพูดไปว่าไม่รู้ว่าพิษชนิดที่สามคืออะไร เกรงว่าข้าคงตายไปนานแล้ว”

คนผู้นี้เปลี่ยนสีหน้ารวดเร็วยิ่งกว่าฟ้าฝน นางจึงต้องระวังตัว ทรัพย์สินเพียงน้อยนิดของนางสำหรับฉู่จี้เฟิงแล้วไม่ถือเป็นสิ่งใดเลย

ฉู่จี้เฟิงไม่คิดว่านางจะสังเกตได้ละเอียดถึงเพียงนี้ “แต่ว่าข้าก็ยังไม่ได้ฆ่าเจ้าอยู่ดี”

ซูอิ่นเย่ว์เบะปาก

คืนวันแต่งงานเขาพูดว่าจะไว้ชีวิตสวีชิงหย่วน แต่พอหันกลับไปก็ฆ่าคนผู้นั้นอยู่ดี

ตอนนี้เขาไม่ฆ่า ไม่ได้แปลว่าในอนาคตจะไม่ฆ่า

จู่ๆ สีหน้าของฉู่จี้เฟิงเปลี่ยนไป เขายื่นมือออกไปคว้าตัวนางดึงเข้ามาในอ้อมอก

นางไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าของนางกระแทกเข้ากับแผงอกอันแข็งแกร่งของเขา เจ็บปวดไปหมด ทันใดนั้นประกายเย็นก็วาบขึ้น ปรากฏลูกธนูพุ่งเข้ามาทางหน้าต่างรถม้า ปักเข้ากับแผ่นไม้

หากไม่ใช่เพราะฉู่จี้เฟิงดึงนางเอาไว้ นางคงต้องตายแน่

ซูอิ่นเย่ว์ตกใจจนเหงื่อชุ่มทั้งตัว ยังไม่ทันตั้งสติ ธนูอีกหลายดอกก็พุ่งมาจากรอบทิศ

โชคดีที่รถม้าทำจากไม้ดำชนิดพิเศษ ธนูจึงไม่สามารถทะลุผ่านเข้ามาได้ง่ายๆ แต่เหล่านักฆ่าก็ไม่ได้โง่ พวกมันเล็งเป้าหมายมายังหน้าต่างรถม้า!

ซูอิ่นเย่ว์ไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน โดยสัญชาตญาณจึงกอดฉู่จี้เฟิงไว้แน่น

เขาเผลอใจลอยไปชั่วขณะ จึงถูกลูกธนูเฉียดแขนจนเลือดไหลซึมออกมา!

“ท่านบาดเจ็บ!” ซูอิ่นเย่ว์มองแผลของเขา สีของเลือดดูแปลกไป นางรีบตระหนักได้ทันที “ปลายลูกธนูมีพิษ ท่านใช้กำลังภายในไม่ได้!”

นางใช้แรงฉีกผ้าตรงชายกระโปรงออกมาผืนหนึ่ง แล้วพันแผลบริเวณแขนของเขา

ชาวบ้านบนถนนต่างกรีดร้องหนีกระจัดกระจาย ความโกลาหลเกิดขึ้นทันที หลายคนได้รับเคราะห์กรรม

ฉางอู๋อิ่งชักกระบี่ออกมา ออกคำสั่งให้หน่วยองครักษ์ชื่อหลงคุ้มกันรถม้า แต่เหล่านักฆ่าซุ่มโจมตีมานานแล้ว ยังมีผู้มีวรยุทธ์สูงส่งคอยปล่อยธนู ทำให้แม้องครักษ์ชื่อหลงที่มีฝีมือไม่ธรรมดาก็ยังเสียเปรียบ ถูกสังหารและได้รับบาดเจ็บเป็นจำนวนมาก

มีองครักษ์ชื่อหลงคนหนึ่งเพิ่งหยิบพลุสัญญาณออกมา ก็ถูกธนูยิงทะลุร่าง พลุสัญญาณตกไปที่ใดไม่มีใครรู้

ซูอิ่นเย่ว์บนรถม้ายังไม่ถึงกับตื่นตระหนก แต่การที่นักฆ่าระดมยิงธนูใส่รถม้าก็ทำให้ม้าตื่นตกใจ

ฉู่จี้เฟิงดึงกระบี่ยาวจากแผ่นไม้ขึ้นมา กอดซูอิ่นเย่ว์ไว้ แล้วพานางกระโดดลงจากรถม้า

“ซื่อจื่อ!” ฉางอู๋อิ่งฟาดฟันธนูมรณะอย่างสุดกำลัง “บ่าวจะคุ้มกันท่าน หนีไป!”

ฉู่จี้เฟิงจ้องมองด้วยสายตาเย็นเยียบ “นอนซมอยู่หลายเดือน ผู้อื่นคงคิดว่าซื่อจื่อผู้นี้เป็นศพไปแล้ว หากวันนี้ไม่สู้ เกรงว่าหลายคนคงหัวเราะเยาะเป็นแน่”

ซูอิ่นเย่ว์เผลอจับชายแขนเสื้อของเขาโดยไม่รู้ตัว “ศักดิ์ศรีสำคัญหรือชีวิตสำคัญ? ท่านลืมไปแล้วหรือว่าหัวลูกธนูนั่นมีพิษ?”

“ถนนสายนี้เต็มไปด้วยนักฆ่า หากไม่สังหารไปบ้าง คงยากที่เราจะฝ่าวงล้อมออกไปได้ ข้าจะไปครู่เดียวเดี๋ยวกลับมา” เขาไม่รู้ว่าหยิบสิ่งใดขึ้นมาแล้วยัดใส่มือของนาง “ช่วยเก็บไว้ให้ข้าด้วย”

ฉางอู๋อิ่งได้ยินเข้าก็ตกใจไม่น้อย ซ้ำยังจ้องซูอิ่นเย่ว์ด้วยความอิจฉาริษยา

สิ่งนั้นอยู่ในมือของนาง ตนเองจึงจำเป็นต้องคอยปกป้องนาง

ฉู่จี้เฟิงถือกระบี่กระโดดขึ้นไปบนหลังคา คมกระบี่พลิ้วไหวกระจายราวกับละอองน้ำหมอกทั่วท้องฟ้า แสงกระบี่บางดุจเส้นไหม เขาสังหารพลธนูไปหลายคนเพียงแค่ครึ่งกระบวนท่า

นักฆ่าคนหนึ่งร้องตะโกน “เขาคือฉู่จี้เฟิง! รวมพลังสังหารเขา!”

ชั่วพริบตาเดียว นักฆ่ากว่าสิบคนต่างชักอาวุธหลากชนิดแล้วกรูเข้าหา!

ร่างของฉู่จี้เฟิงเคลื่อนไหวอย่างพลิ้วไหว แม้ต้องต่อสู้กับคนมากมายแต่ก็ไม่ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

ฉางอู๋อิ่งเห็นนักฆ่าที่อยู่ตรงหัวถนนยังมีคนมาสมทบอีก จึงรีบดึงซูอิ่นเย่ว์ออกไปจากที่นั่น

“เราจะไม่สนใจซื่อจื่อแล้วหรือ” ซูอิ่นเย่ว์เอ่ยถาม

“นับว่าเจ้าพอมีจิตสำนึกบ้าง!” ฉางอู๋อิ่งกล่าว “ซื่อจื่อมีฝีมือไร้เทียมทาน เหล่านักฆ่าเหล่านั้นคงไม่สามารถทำร้ายเขาได้ในเวลาอันสั้น ด้านหน้านี้ก็ใกล้ถึงจวนอ๋องแล้ว เราต้องกลับไปขอความช่วยเหลือ!”

แม้ว่าซูอิ่นเย่ว์จะกังวลเรื่องฉู่จี้เฟิง แต่นางไม่กล้าทำเกินตัว ได้แต่เร่งฝีเท้าวิ่งไปข้างหน้าพร้อมฉางอู๋อิ่งสุดชีวิต

นักฆ่าด้านหลังจวนจะตามทันอยู่แล้ว ฉางอู๋อิ่งคนเดียวรับมือสี่มือไม่ไหว ใบหน้าของเขาเปลี่ยนสี

ทันใดนั้น ฉู่จี้เฟิงก็ปรากฏตัวขึ้นราวภูตพราย เข้าขวางด้านหลังแทนพวกเขา แกว่งกระบี่ปล่อยเพลงกระบี่ที่ทรงอานุภาพ ส่งผลให้เหล่านักฆ่าหลายคนต้องถอยกรูด

น่าเสียดาย ที่เขาใช้กำลังภายในเพียงครั้งเดียว มุมปากก็มีเลือดไหลซึมออกมา

เหล่านักฆ่าเห็นแล้วก็นึกในใจว่า 

ฉู่จี้เฟิงป่วยหนักจริง ซ้ำยังถูกลูกธนูยิงที่แขน พิษเริ่มแพร่กระจาย เวลานี้เขาเพียงแค่ฝืนต้านเอาไว้เท่านั้น!

นักฆ่าทั้งหมดโถมเข้าหาอีกครั้ง ทว่าฉู่จี้เฟิงยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ยามชักกระบี่ขึ้นเสียงกระบี่กรีดอากาศดังกังวาน แรงสั่นสะเทือนทำให้หน้าอกของนักฆ่าอึดอัด แก้วหูเจ็บแปลบ

คมกระบี่เย็นเยียบพาดผ่าน ลำคอถูกปลิดชีพในคราเดียว ไร้ซึ่งความลังเลแม้แต่น้อย!

นักฆ่าทั้งหลายคิดว่าตนมีชัยแน่นอน คาดไม่ถึงว่าฉู่จี้เฟิงเพียงคนเดียวจะต้านพวกเขากว่าสิบคนได้อย่างไม่ยากเย็น!

เขาช่างเหมือนมัจจุราชจากนรกโดยแท้!

พร้อมกับที่ศีรษะหลุดลงทีละหัว กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วถนน ธารโลหิตนองพื้นราวกับสายน้ำ

ชาวบ้านบางคนที่ซ่อนตัวอยู่เห็นฉู่จี้เฟิงสังหารอย่างบ้าคลั่ง ถึงกับเป็นลมหมดสติไป

นักฆ่าที่เหลืออยู่เพียงสองสามคนต่างหวาดกลัวสุดขีด ไม่กล้าปะทะกับฉู่จี้เฟิงอีก

ทว่าฉู่จี้เฟิงกลับค่อยๆ ก้าวเข้าใกล้ “เมื่อครู่ยังมั่นใจนักมิใช่หรือ ไฉนจึงไม่กล้าสู้แล้ว”

นักฆ่าทั้งหมดเหลือบมองกันและกัน ก่อนตัดสินใจพร้อมกันว่าจะรีบหนีเอาตัวรอด

เพิ่งจะกระโดดขึ้นไปบนหลังคา ลูกธนูไม่รู้มาจากทิศใดพุ่งเข้าใส่ พรากชีวิตของพวกเขาในพริบตา

เสียงฝีเท้าดังมาจากท้ายถนน เป็นฉางอู๋อิ่งที่นำกององครักษ์มาสมทบ

ฉู่จี้เฟิงหันกลับไป เห็นซูอิ่นเย่ว์กำลังวิ่งตรงมาหาตนเอง เขาอดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย คิดว่าวันนี้ดวงอาทิตย์ช่างอบอุ่นเสียจริง