ณ. คฤหาสน์
7:20 น.
เย้ย!! นายออกไปเดี๋ยวนี้ บอกให้ออกไปไง ฉันไล่เขาในขณะที่ยังไม่เห็นหน้าเขา นายทำอะไรฉันน่ะ
"ใครจะไปทำอะไรเธอ ฉันแค่มาปลุกเธอตื่นนอน "
"O_O แล้วนายคนนั้น เขาไปไหนแล้ว"
"ไปนอนคอนโดเขาสิ"
เป็ไปได้ไง เขาให้ฉันขึ้นมานอนเตียงนุ่มๆงั้นเหรอ แต่ฉันมองดูตัวเองแล้วไม่มีชิ้นส่วนไหนหายไปนะ ยังไงก็ช่างเถอะ ฉันรีบลุกไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่ดีกว่า สภาพดูไม่ได้ และที่สำคัญฉันหิวข้าวมาก
วาฟิกซ์ : ขึ้นรถสิ
เชอรี่ : ฉันหิวข้าว พาฉันแวะกินข้าวที่ไหนก่อนก็ได้
ณ. ตอนนี้ ฉันแทบไม่ได้สนใจคนตรงหน้าเลย ว่าจะเป็ผู้ชายที่ฉันชื่นชอบมากแค่ไหน แต่ตอนนี้ฉันขอได้กินข้าวก็พอแล้ว ท้องฉันร้องใหญ่แล้ว
เชอรี่: นายจะพาฉันไปไหน ฉันบอกว่าหิวข้าวไง
วาฟิกซ์ : เธอมองหน้าฉันก่อน จะให้ฉันพาไปกินร้านตามห้างอ่ะเหรอ ฉันได้โดนแฟนคลับรุมทึ้งกันพอดี
เชอรี่: ฉันขอโทษ ลืมไปว่านายเป็นายแบบ
วาฟิกซ์ : ไปกินข้าวที่คอนโดฉันแล้วกัน
เชอรี่: เดี๋ยวก่อนนะ ฉันไม่ได้อยากไปคอนโดนายนะ
วาฟิกซ์ : นั่งไปเฉยๆแล้วก็หยุดถาม
เชอรี่: นี่ นี่! นายจอดให้ฉันลงตรงสถานีรถไฟก็ได้ ฉันกลับบ้านต่อเอง
วาฟิกซ์ : ใครเป็ นี่ นี่ เธอ
เชอร์รี่: นายวาฟิกซ์ ฉันบอกให้จอดไง มันเลยป้ายสถานีรถไฟแล้ว
วาฟิกซ์ : บอกให้หยุดพูดไง
เชอรี่: นายเป็บ้าไปแล้วเหรอ
วาฟิกซ์ : แล้วเธอเป็บ้าอะไร มาโวยวายใส่ฉันเนี่ย
เชอรี่: ฉันโมโหหิว
วาฟิกซ์ : ใกล้จะถึงแล้ว
เชอรี่: ทำไม ทำไม ฉันต้องมากับนายด้วยล่ะ
วาฟิกซ์ : ถ้าเธอยังไม่หยุดสงสัย ฉันจะจับเธอแก้ผ้าขังไว้ในห้องฉันแล้วนะ
เชอรี่: กรี๊ดดดด นายมันบ้า แสดงว่าเมื่อคืน...เปน...เป็นายเหรอ
วาฟิกซ์ : หยุดคิดเื่นั้นไปได้เลย สภาพเธอ? หึหึ
เชอรี่: กรี๊ดดดดดดด
วาฟิกซ์ : โธ่โว๊ยยย
ตลอดทางมา เธอโวยวายผมไม่หยุดสักที ทั้งๆที่ผมก็บอกเหตุผลว่าทำไมไม่แวะกินข้าวตามห้างหรือข้างทาง เพราะผมไม่อยากโดนรุมถ่ายรูปหรือขอลายเซ็นต์ อีกอย่างเธอเป็แฟนคลับผมซะด้วย ผมเห็นในกระเป๋าเธอมีไดอารี่เกี่ยวกับผม และรูปภาพผมเต็มไปหมด หน้าจอโทรศัพท์ก็รูปผม ผมแอบเปิดกระเป๋าเธอดู พอดีได้ยินเสียงโทรศัพท์ของเธอดัง สายโทรเข้าเป็แม่ ของเธอ
ผมให้เธอเดินตาม มาที่ห้องผม โดยห้ามโวยวายเด็ดขาด ถ้าเธอโวยวายผมจับเธอแก้ผ้าในห้องแน่นอน ฮ่าๆ ผมขู่เธอไปงั้นแหละ ได้ขู่เธอแล้วเห็นเธอทำหน้าใ มันดูน่ารักดีและเธอดูไม่มีพิษไม่มีภัยอีกต่างหาก