บทที่ 10
พบหมูป่า (รีไรท์)
“สาบานได้... ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย” หยางเซียวเล่อกางมืออย่างไร้เดียงสา “ฉันไม่ได้แตะต้องนายด้วยซ้ำ แต่นายมาโทษฉัน ?”
ฉินหลงอ้าปากของเขาอยู่นาน แต่ไม่สามารถโต้แย้งคำพูดของหยางเซียวเล่อได้เลย อันที่จริงแล้ว มันไม่ใช่ความผิดของหยางเซียวเล่อสำหรับเื่นี้
ถ้าเขาบังคับให้หยางเซียวเล่อรับผิด อาจจะทำให้ หลี่ซีซี มองเขาในแง่ร้าย อีกอย่างเขายังหวาดกลัวภูมิหลังของ หยางเซียวเล่อ และไม่กล้าพูดอะไรที่หนักหน่วงและโหดร้ายเกินไป
เมื่อมองไปที่รูปลักษณ์ที่ตลกขบขันของฉินหลง หลี่ซีซีก็อดไม่ได้ที่จะปิดริมฝีปากและหัวเราะคิกคัก เสียงหัวเราะนี้ ทำให้ฉินหลงโกรธจัดมากขึ้นไปอีก
หลังจากที่ใบ้กินอยู่นาน ฉินหลงก็รู้สึกเกลียด หยางเซียวเล่อมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม เดิมทีเขาแค่้าทำให้ หยางเซียวเล่อล้มลงในแอ่งโคลน แต่ตอนนี้เขา้าทำร้าย หยางเซียวเล่อให้าเ็ !
“ไม่สิ ! เอาให้ตายไปเลย !” เมื่อเหลือบมองที่ตีนเขา ภายในใจของฉินหลงขบคิดว่า หากคนธรรมดากลิ้งตกลงมา จากูเา อัตราการรอดชีวิตนั้นแทบจะเป็ศูนย์ จริงไหม ?
หากหยางเซียวเล่อบังเอิญกลิ้งตกลงมาจากูเา โดยที่ด้านหน้ามีพงหญ้าเป็กอ ๆ ที่ดูเรียบ ๆ แข็งแรง
อันที่จริงมันถูกสร้างขึ้นมาอย่างจงใจ โดยฉินหลงและ หลี่เหิง อีกทั้งยังมีก้อนหินหลายก้อนที่เกลื่อนพื้นดินอยู่
อาจจะมีบางทีที่เขาสะดุดก้อนหินและล้มลงใกล้ ๆ กับเนินเขาสูงชัน
ดวงตาของฉินหลงเปลี่ยนไปมา ราวกับว่า เขาก็กังวลอยู่ในใจลึก ๆ ว่าแผนการนี้จะถูกใครสังเกตเห็นหรือไม่
เมื่อทั้งสี่คนเดินไปที่กอหญ้า จู่ ๆ ฉินหลงก็นั่งลงริมทาง และไม่พูดอะไร เขาเหวี่ยงจอบสำหรับขุดหน่อไม้ทิ้งไปด้านข้างและร้องว่า "ไม่ มันอึดอัดเกินไป ฉันเต็มไปด้วยคราบสกปรก ฉันต้องถอดเสื้อผ้าออกมาล้าง"
“ได้ เราจะรอนาย” หยางเซียวเล่อเหลือบมองหลี่ซีซี ซึ่งไม่ได้แสดงความคิดเห็นใด ๆ ฉินหลงขยิบตาให้หลี่เหิง ทันใดนั้น หลี่เหิงก็ทำท่าราวกดท้องของตนเองและร้องขึ้นว่า "อุ๊ย ปวดท้อง ฉันอยากเข้าห้องน้ำ"
หลี่เหิงพบสถานที่สำหรับขับถ่ายใกล้ ๆ กับหลี่ซีซี เขาหันกลับมาทันที
หลี่เหิงมองดูพวกเขาอย่างเขินอาย "ทำไมพวกนายไม่เดินนำหน้าเราไปก่อน เดี๋ยวพวกเราจะเดินตามไปทีหลัง"
“ได้ งั้นฉันจะพาคนอื่น เดินนำไปก่อน เดี๋ยวพวกนายตามมาก็แล้วกัน” หยางเซียวเล่อเหลือบมองเขาอย่างว่างเปล่า และกำลังจะจากไปพร้อมกับหลี่ซีซี
ฉินหลงรีบะโว่า "ช่วยหยิบจอบมาให้ฉันหน่อย ฉันอยากเข้าห้องน้ำด้วย"
ตำแหน่งของจอบอยู่ด้านข้างของกอหญ้า เมื่อ หยางเซียวเล่อคว้าจอบ เขาจะเหยียบลงบนหญ้าปลอม ๆ ที่พวกเขาทำขึ้นและล้มลงกับพื้น
เมื่อถึงเวลา ฉินหลงที่อยู่ใกล้เขามากที่สุดจะรีบวิ่งเข้าไปทันทีเพื่อทำให้ดูเหมือนว่า เขาเข้าไปช่วยหยางเซียวเล่อ แต่อันที่จริงเขากำลังจะผลักหยางเซียวเล่อลงไปที่ตีนเขา
ซึ่งพื้นที่รอบ ๆ มักจะมีก้อนกรวดมากมาย การผลักของฉินหลงเป็การผลักหยางเซียวเล่อไปสู่ทางลาดชันและกลิ้งลงจากูเาตลอดทาง
ตรงหน้าของหยางเซียวเล่อมีหญ้าปลอม ๆ อยู่แล้ว หยางเซียวเล่อจะไม่รู้ได้อย่างไร ?
อันที่จริง พวกเขาควรจะทำหญ้าปลอมให้มันเหมือนมากกว่านี้สักหน่อย ?
มุมปากของเขาเหยียดยิ้มน้อย ๆ ทันใดนั้นก็ชี้ไปที่ด้านหลังของฉินหลงและอุทานว่า "งู !"
ฉินหลงหันศีรษะไป และเห็นหัวงูกลม ๆ โผล่ออกมาจากหญ้าข้างหลังเขา ในทันทีหัวใจของเขาดีดตัวขึ้นสูง และะโออกจากพื้นของตนเองทันที
จู่ ๆ เท้าของเขาก็ว่างเปล่าขึ้นโดยไม่คาดคิด ทั้งร่างเสียสมดุลและล้มลงหงายหลัง หลังศีรษะของเขากระแทกกับก้อนหิน จากนั้นศีรษะของเขาก็ปูดนูนขึ้นมา และโลกก็พลันมืดลง
“โอ๊ย !”
เมื่อเห็นสิ่งนี้ หลี่เหิงที่เพิ่งปลดเข็มขัดจากอีกด้านหนึ่ง รีบวิ่งไปพร้อมกับกางเกงของเขาและร้องว่า "ฉินหลง !"
ไม่ใช่แค่คนสองคนเท่านั้นที่ตื่นตระหนก ในขณะที่เห็นงูตัวนั้น เสียงกรีดร้องของหลี่ซีซีก็ตามมา เธอซ่อนตัวอยู่ข้างหลัง หยางเซียวเล่อ เพื่อหาที่หลบภัยทันที
เมื่อเห็นฉากนี้ ใบหน้าของฉินหลงก็ฉายแวว ความขุ่นเคือง และความมุ่งร้าย งูที่เขาเห็น ทำให้เขาไม่มีเวลาสนใจอย่างอื่นและถอยกลับไปครั้งแล้วครั้งเล่า ทำไมถึงมีสิ่งมีชีวิตอยู่เื้ั ตามติดก้นของฉินหลง ?
แน่นอนว่าเื่นี้ มันไม่ได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญ เื่นี้ถูกสร้างขึ้นมาโดยหยินเทียนหลาง ที่กำลังนอนี้เีอยู่ไม่ไกล ในขณะนี้เขาเหลือบมองที่ฉินหลง และปากของเขายังคงขยับว่า "ขู่มันให้ตาย ! เร็วเข้า !"
หลี่ซีซีคว้าข้อศอกของหยางเซียวเล่อ ร่างของเธอส่งกลิ่นหอมจาง ๆ กระจายจากด้านหลังของหยางเซียวเล่อ ความอ่อนโยนของก้อนนุ่มนิ่มที่ล้อมรอบแขนของหยางเซียวเล่อ
ภายใต้การถูไถของหลี่ซีซีโดยไม่รู้ตัว หยางเซียวเล่อรู้สึกถึงการมีอยู่ของ์เป็ครั้งแรก
“นี่ เป็แค่งูกะหล่ำไม่ใช่เหรอ ?”
อย่างไรก็ตาม หยางเซียวเล่อมองดูงูตัวนั้นเบา ๆ และะโไปข้างหนึ่ง เขาเอนตัวออก และใช้มือขวาบีบงูที่ยาวเจ็ดนิ้วจากด้านหลังของมันแล้วยกร่างของงูขึ้น
งูกะหล่ำชนิดนี้อาศัยอยู่ที่เชิงเขา สามารถพบเห็นได้ทุกที่ งูที่เขาพบนั้นยังมีขนาดเล็กอยู่ อาจพูดได้ว่า มีรังงูอยู่ที่เชิงเขา
เมื่อมองไปที่สามคน สภาพที่หยางเซียวเล่อเห็นคือ คนหนึ่งกลัวมากจนิญญาบินหนีไป และอีกคนก็กลัวมาก จนไม่ได้ใส่กางเกงกลับเข้าไป มีเพียงหยางเซียวเล่อที่เล่นกับงูกะหล่ำในมือของเขา
หลี่ซีซีเหยียดปากของเธอด้วยความรังเกียจ และมองไปที่ฉินหลงที่เหลือกตาขาว ด้วยความกลัว
ช่างแตกต่างกับหยางเซียวเล่อราวฟ้ากับเหว
หลังจากที่ทำผิดแผนหลายครั้ง ฉินหลงและหลี่เหิงก็หมดความคิดที่จะทำร้ายหยางเซียวเล่ออีกต่อไป ตอนนี้พวกเขาคิดเพียงแต่อยากจะกลับไปนอนที่บ้านพักแล้ว
แต่ว่าถ้าหากเขากลับไปตอนนี้ เกรงว่าความประทับใจอันดีงามของหลี่ซีซีที่มีต่อฉินหลง คงไม่มีหลงเหลืออีกต่อไป !
ไม่ เขาต้องทำบางอย่าง เพื่อทำให้หลี่ซีซีเปลี่ยนความคิดของเธอ เขาจะขุดหน่อไม้เพิ่มสักสองสามหน่อ เพื่อสร้างภาพลักษณ์ใหม่ อย่าปล่อยให้หลี่ซีซีหมดหวังต่อตัวเขา !
หลังจากเดินมานานกว่าครึ่งชั่วโมง ในที่สุดทั้งสี่ก็มาถึงยอดูเา ตามที่หยางเซียวเล่อกล่าว หน่อไม้ที่นี่ขุดได้ง่ายมากที่สุด ดังนั้นทั้งสี่จึงยืนอยู่ใกล้ ๆ กันและเริ่มใช้จอบขุดลงไปยังหน่อไม้ที่พบ
จอบของหยางเซียวเล่อเพิ่งตกลงไป และทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ นกป่าที่บินอยู่ไม่ไกล ดูเหมือนจะหวาดกลัวอะไรบางอย่าง เขาประหลาดใจที่มีเสียงหอน "ฮึ่ม ๆ" เข้ามาในหูของเขา
"ไม่ ! วิ่ง ! มีหมูป่า !"
"อะไร ?" ก่อนที่หลี่ซีซีจะตอบสนอง หยางเซียวเล่อก็คว้าดึงเธอมา เนื่องจากหยางเซียวเล่อเติบโตมากับูเาั้แ่เด็ก เขาคุ้นเคยกับเสียงร้องของสัตว์ร้ายต่าง ๆ อยู่แล้ว
ไม่มีเวลามากพอที่จะอธิบาย เขาดึงหลี่ซีซีให้วิ่งลงจากูเาอย่างรวดเร็วและร้องว่า “หมูป่า วิ่งหนีเร็ว !”
ฉินหลงและหลี่เหิงตกตะลึงมาก ก่อนที่พวกเขาจะตระหนักว่า พวกเขาไม่รู้ว่ามีอันตรายมากมายบนูเา และพวกเขาไม่ได้คาดหวังว่าจะเจอแผ่นเหล็กบนูเา !
หลี่เหิงรีบวิ่งและบังเอิญล้มลงกับพื้น เขาร้องอุทานไปที่ฉินหลงว่า "ช่วยด้วย ช่วยด้วย !"
เมื่อมีคนที่กำลังวิ่งหนีลงมาจากูเาโดยไม่หยุดพัก เพราะได้ยิน "คำราม" ยาว ๆ ใบหน้าหมูป่าน่าเกลียดที่ปกคลุมไปด้วยขนสีดำ ก็พุ่งออกไปพร้อมกับเขี้ยวสองอันที่ใหญ่โต
ในตอนนี้มันพบเข้ากับร่างของหยางเซียวเล่อ และปลดปล่อยความเยือกเย็นออกมาจากร่าง สร้างความกดดันให้คนที่พบเห็น
หยางเซียวเล่อรู้สึกเยือกเย็นที่ก้นบึ้งของหัวใจ เมื่อพิจารณาจากขนาดที่ใหญ่โตของหมูป่า เห็นได้ชัดว่ามันเป็หมูป่าที่โตเต็มวัย หากไม่มีอุปกรณ์ป้องกัน ผู้ใหญ่สามคนหรือห้าคนแทบจะจับมันไม่อยู่ !
หยินเทียนหลางรู้สึกว่า เ้านายของมันกำลังมีปัญหา ดังนั้นมันจึงเข้ามาปกป้องหยางเซียวเล่อทันที มันแยกเขี้ยวร้องเตือนหมูป่า ด้วยความโกรธ อันที่จริงมันแทบจะลืมตัวไปด้วยซ้ำว่า หมูป่าตัวนี้มีขนาดตัวใหญ่กว่ามัน และมันยังเป็สิ่งมีชีวิตจากดินแดนซิ่วเจินอีกด้วย พลังของมันถูกควบคุมโดยกฎของโลกนี้
ดังนั้นมันจึงไม่สามารถแสดงพลังที่แท้จริงออกมาได้ ทำได้เพียงแค่ต่อสู้ด้วยมือเปล่า และแทบจะไม่สามารถทำลายการป้องกันของหมูป่าได้ !
ตราบใดที่เขี้ยวทั้งสองของอีกฝ่ายหนึ่งแทงเข้าไปในร่างกายของมัน มันอาจจะต้องตายหรือได้รับาเ็สาหัส !
“หยางเซียวเล่อ ช่วยด้วย !” จู่ ๆ ก็มีเสียงร้องหนึ่งดังขึ้น มันคือเสียงของหลี่เหิง
266
![เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอมีชีวิตรักที่ดีกว่าเดิม [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699707583_56996703.webp)
