ตอนที่ 6 ฉันอยากได้
“เอ่อ ..อย่างนั้นก็ขอให้เธอมีความสุขมาก ๆ นะ ฉันขอตัวก่อน” เฟิงลี่ฉี่พยายามเก็บอารมณ์รีบขอตัวเดินจากไปทันที
“พูดดีก็เป็ด้วยหรือ? คืนนี้คงต้องให้รางวัลหน่อยแล้ว” ชิงชิงได้ยินถึงกับใเมื่อครู่เธอ้าพูดยั่วยุเฟิงลี่ฉี่เท่านั้น
“พูดอะไรเกรงใจคุณพ่อด้วยสิ”
“ฮ่า ฮ่า ไม่ต้องเกรงใจหรอกนะลูกสะใภ้ ฉันนะชอบแบบนี้จะได้มีหลานเร็ว ๆ เฟิงลี่ฉี่ร้ายเหมือนอวี้ถิงไม่มีผิด ตอนที่ได้ยินเื่หยางหลงพิการจนให้หนูชิงชิงมาแต่งงานแทนเพราะกลัวจะได้ดูแลคนพิการ เมื่อครู่นี้สายตาที่จ้องมองหยางหลงทำให้รู้ว่าเธอเสียดายขนาดไหน ฮึ ฮึ” สายตาของโจวเฉิงเฉียบขาดเพียงมองก็รู้สายตาของเฟิงลี่ฉี่
หลังจากกินข้าวเสร็จทุกคนเดินทางกลับบ้านชิงชิงนั่งครุ่นคิดตลอดทาง ตอนนี้เนื้อเื่ไม่เหมือนในนิยายแล้วเพราะตอนแรกเฟิงลี่ฉี่จะได้มาเจอกับหยางหลง่ที่มาตามชิงชิงไปทำความสะอาดที่บ้าน
‘เนื้อเื่จะเป็ยังไงต่อไปนะ อีกไม่นานหรือไม่ก็พรุ่งนี้เฟิงลี่ฉี่กับอวี้ถิงต้องมาหาที่หน้าบ้านแน่นอน หรือว่าฉันจะยอมกลับบ้านตระกูลเฟิงแล้วใช้โอกาสนี้ในการหนี ดี ๆ แล้วค่อยคุยกับเฟิงลี่ฉี่ให้เธอเข้ามาอยู่ในบ้านตระกูลอู๋แทนบอกว่าฉันหายตัวไปให้เธอเข้ามาอยู่ในฐานะภรรยาเพื่อทดแทนความผิด เท่านี้ฉันจะไม่ต้องรับมือในความร้ายกาจของเฟิงลี่ฉี่ และยังได้หนีจากหยางหลงอีกด้วย ฉันนี่ฉลาดจริง ๆ ’
“นั่งเงียบยิ้มออกมาแบบนี้คิดอะไรอยู่?”
“ใหมดเลย จู่ ๆ ก็พูดออกมา”
“เป็คนขี้ใั้แ่เมื่อไหร่ ตอนนี้ถึงบ้านแล้วลงมา ไปอาบน้ำรอฉันที่ห้อง” ชิงชิงหน้าซีดเผือดลืมคิดเื่นี้ไปเลย ทำยังไงถึงจะหนีเื่บนเตียงกับชายคนนี้นะ ในนิยายหยางหลงดุดันเื่บนเตียงไม่ว่าชิงชิงจะเต็มใจหรือไม่เต็มใจเขาไม่เคยสนใจความรู้สึกของเธอด้วยซ้ำ ทำให้ร่างบางขนลุกซู่เมื่อนึกถึงเนื้อเื่ในนิยาย
‘อ๊าก!! ฉันทำไมลืมคิดถึงเนื้อเื่ตรงนี้ไปได้ ฉันไม่อยากนอนกับเขาต้องคิดหาหนทางไม่ให้เขาทำตามที่เขา้า แต่จะทำยังไงดีล่ะ คิดสิ คิดสิ’ เธอลงจากรถไม่ได้พูดอะไรรีบเดินเข้าห้องเพื่อคิดหาทางหนีจากเนื้อมือของเขาก่อนที่ใบหน้าของเธอจะยิ้มกริ่มขึ้นมาเมื่อคิดแผนดี ๆ ออก
หยางหลงแยกกับชิงชิงเดินตรงมาหาพ่อของเขาเพื่อหารือเื่ที่พ่อออกไปทำในวันนี้
“เป็ยังไงบ้างครับ เื่ตลาดทางเราพอจะได้มันมั้ย”
“เื่ตลาดไม่ใช่เื่ยาก แต่ที่ยากคืออาของลูกยังอยากจะขัดแข้งขัดขาไม่อยากให้เราเพราะรู้ถึงจุดประสงค์ของเรา”
“อย่างนั้นคุณพ่อไม่เห็นต้องวางมือเลย ควบคุมลูกน้องมีอำนาจในมือก็ดีไม่ใช่หรือไงครับ”
“เื่ดีก็ว่าดี แต่พ่ออยากนอนหลับสนิทไม่ต้องมาระแวงทุกครั้งที่หลับตา”
“แล้วคุณพ่อคิดว่าหยุดและวางมือจะทำให้คนที่เราเคยล้มมาแล้วจะไม่มาเอาคืนหรือครับ หากเป็เช่นนั้นมันจะยิ่งกว่าคุณพ่อกลัวตอนนี้เสียอีก อย่างนั้นต่อจากนี้หัวหน้าแก๊งพยักฆ์ัคนต่อไปผมจะรับตำแหน่งนั้นแทนคุณพ่อเอง” หยางหลงพูดเสียงดังฟังชัดโจวเฉิงมงอลูกชายเห็นความตั้งใจของหยางเขารู้ดีว่าลูกชายของเขามีความคิดและปกครองคนได้ดีมากกว่าเขาเสียอีก แต่ว่าวงการมาเฟียน่ากลัวยิ่งนักขนาดน้องชายยังคอยวางแผนตลบหลังเขาเพราะ้าอำนาจและสมบัติที่เขามีอยู่ เขาไม่อยากให้หยางหลงมีชะตากรรมชีวิตเหมือนกับเขาจึงไม่อยากเปิดตัวลูกชายว่าเขาคือลูกชาย และไม่อยากให้หยางหลงมารับตำแหน่งต่อจากเขาจึงส่งลูกไปเรียนต่างประเทศแต่เหมือนสายเืของเขาในกายของหยางหลงข้นจริง ๆ
“อย่าเลย อย่าพูดคำนั้นออกมา พ่ออยากให้ลูกมีความสุขใช้ชีวิตกับครอบครัวอย่างสงบสุขไม่อยากให้มีชะตากรรมเหมือนกับพ่อ เห็นมั้ยว่าแม่ของลูกมีจุดจบแบบไหน”
“นั่นคือสิ่งที่ผมคิดต่างจากพ่อครับ หากเราวางมือคนพวกนั้นก็จ้องเล่นงานเราไม่เลิกราหากไม่มีอำนาจยิ่งทำให้เจอเื่เลวร้ายมากกว่าเดิม ผมตัดสินใจแล้วครับคุณพ่อไม่ต้องเป็ห่วง ตอนนี้ผมส่งติงเฉิงไปสืบเกี่ยวกับคุณอาเราจะได้รับมือเอาไว้ทัน คนจากแก็งอื่นผมไม่เคยกลัวมีเพียงแค่คุณอาเท่านั้นที่เจอหน้ายิ้มแย้มเหมือนรักใคร่แต่ในใจคิดแผนแทงข้างหลังเราตลอดเวลา ในวันที่เปิดตัวผมคุณพ่อช่วยยกตำแหน่งหัวหน้าแก๊งให้ผมด้วย ต่อจากนี้ผมจะดูแลและปกครองลูกน้องทุกคนให้เหมือนคนในครอบครัว คุณพ่อไม่ต้องเป็ห่วง" หยางหลงวางแผนรับมือมาสักระยะแล้ว แม้เขาจะไปเรียนต่างประเทศมาใช่ว่าเขาไม่เคยรู้เื่ของคุณพ่อเลย เขาคอยสืบเรื่อยมาไม่ว่าจะเป็เื่ของคุณอาหรือแม้แต่เื่ในองค์กร ถึงคุณพ่อจะเป็มาเฟียแต่ก็เป็มาเฟียที่นิสัยดี ใจกว้างช่วยเหลือชาวบ้านแต่คุณอาต่างกันไป เขา้าอำนาจมักจะเอาอำนาจของตระกูลอู๋ไปบังคับขู่เข็ญชาวบ้านเพื่อเรียกไถ่เงินแลกกับการคุ้มครองจากมาเฟียแก๊งอื่น หากไม่ยอมจ่ายก็ลงมือทำร้ายชาวบ้านเื่นี้โจวเฉิงกับหยางหลงไม่เห็นด้วย หยางหลงจึงอยากมีอำนาจอยู่ในมือหากคุณพ่อวางมือ กลัวว่าชาวบ้านตาดำ ๆ อาจจะอยู่อย่างไม่สงบสุข
ฝั่งด้านเฟิงลี่ฉี่หลังจากที่แยกกับเพื่อนในใจของเธอก็คิดแต่เื่ของหยางหลง จนแทบบ้าเมื่อเห็นสายตาของหยางหลงจ้องมองชิงชิง หากเธอยอมแต่งงานั้แ่แรกคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นใส่เสื้อผ้าสวย ๆ ใช้ชีวิตสุขสบายคนนั้นต้องเป็เธอไม่ใช่นังชิงชิง
“โอ๊ย! หงุดหงิดจริง ๆ โถ่เว้ยทำไมคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นไม่ใช่ฉัน ไม่ได้ฉันจะยอมให้นังชิงชิงได้ดีไม่ได้” เฟิงลี่ฉี่โยนกระเป๋าลงด้วยความโมโห
“เสียงดังโวยวายอะไรกัน นี่มันใช่เวลามั้ยคนจะหลับจะนอน” อวี้ถิงลุกขึ้นมากินน้ำพอดีได้ยินเสียงลูกสาวเข้ามาในบ้านพร้อมท่าทางโมโห
“จะไม่ให้โมโหได้ยังไงล่ะ แม่รู้มั้ยว่าวันนี้ฉันไปเจอใครมา”
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าแกไปเจอใครมา”
“นังชิงชิงนะสิ ตอนนี้มันสุขสบายใส่เสื้อผ้าหรูหรา เนื้อตัวสะอาดสะอ้านแถมยังอุดมสมบูรณ์มากกว่าตอนที่อยู่กับเรานี่อีก แต่ที่น่าเจ็บใจคือเื่อะไรรู้มั้ย? ครอบครัวของเราถูกหลอกนะสิ ลุงโจวเฉิงเ้าเล่ห์หลอกลวงเราเพื่อลองใจ”
“เฟิงลี่ฉี่แกพูดอะไรฉันไม่เห็นเข้าใจสักนิด ช่วยพูดให้เข้าใจง่าย ๆ หน่อยได้มั้ย”
“โอ๊ย ทำไมฉันถึงมีแม่ที่โง่แบบนี้ เป็เพราะแม่นั่นแหละที่ไม่ยอมสืบเื่ครอบครัวตระกูลอู๋ดี ๆ ทำให้ฉันต้องพลาดโอกาสเป็ลูกสะใภ้บ้านนั้นรู้มั้ยว่าอู๋หยางหลงไม่ได้พิการอ้วนท้วนเหมือนคำเล่าลือสักหน่อย ร่างกายแข็งแรงรูปร่างสูงโปร่งใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ เป็เพราะคุณแม่คนเดียวทำให้ฉันไม่ได้แต่งงานกับหยางหลงแต่เป็นังชิงชิงที่ได้ดีแทน”
“ห่ะ อะไรนะ!!!” อวี้ถิงร้องออกมาเสียงหลงเมื่อได้ยินคำพูดของลูกสาวเกี่ยวกับอู๋หยางหลง
10K
