ดาบสังหาร (Sword of Annihilation)

.....หลังจากนั้นก็มีจอมยุทธคู่อื่นๆขึ้นไปประลองฝีมือกันบนลานต่อสู้อีกหลายคู่ ส่วนไป๋เยว่หลิงก้กลับมาที่ร้านน้ำชาร้านเดิมนั่งจืบชาพักเหนื่อยอย่างใจเย็น ส่วนเลี่ยหยางก็กินขนมอย่างเอร็ดอร่อยชมการต่อสู้อยู่ข้างๆ 

มีจอมยุทธหญิงหลายคนเข้ามาคุยคุณชายไป๋ เลี่ยหยางเอามือจับเยว่หลิงไว้ไม่ปล่อย แม้จะมองไปางลานประลอง แต่เขาก็แอบชำเลืองมองมาเป็นระยะๆทุกครั้งที่มีคนเข้ามาพูดคุยกับเยว่หลิง ซึ่งเยว่หลิงก็รู้ จึงไม่ค่อยพูด นั่นทำให้บทสนทนาไม่ยาว จอมยุทธเหล่านั้นก็ลาจากไป

แล้วก็มีชายชราชุดยาวสีขาวประดับลวดลายสวยงาม สายตาเยือกเย็นและสง่างามมาหยุดตรงหน้าเยว่หลิงและเลี่ยหยาง เขาคือปรมาจารย์ผู้เป็นประธานงานประลองนี้นี่เอง เลี่ยหยางรีบวางขนมและลุกขึ้นโค้งคำนับ แต่เยว่หลิงยังคงนั่งจิบชาอยู่เช่นเดิม เลี่ยหยางพยายามสะกิดแต่เยว่หลิงก็ทำไม่สนใจ

"ไม่เป็นไร ชายแก่เช่นข้าแค่มาทักเด็กหนุ่มรุ่นใหม่ที่มีพรสวรรค์เท่านั้นเอง" เขามองเยว่หลิงด้วยแววตาเป็นมิตร

"กี่คน?" เยว่หลิงมองที่ปรมาจารย์ และเอ่ยปากถาม ปรมาจารย์ทำหน้ายิ้มและงงกับคำถาม

"เมื่อกี้ท่านฆ่าไปกี่คน?" 

"ข้าได้กลิ่นเลือดจากท่าน"

ใบหน้าชายชราเปลี่ยนจากรอยยิ้มเป็นเย็นชาทันที เขามองเขม็งมาที่เยว่หลิงซึ่งจิบชาทำทองไม่รู้ร้อน

"เจ้าช่างเหมือนที่ปู่ของเจ้าบอกจริงๆ"

บรรยากาศอุมครึมขึ้นมาทันที เลี่ยหยางมองแล้วยิ้มเจื่อนๆ เจ้าหลิงหลิง คนนี้ปรมาจารย์ระดับผู้นำยุทธภพนะเฟ้ย จะหาเรื่องใครก็เบาๆหน่อยเห้อ

ทั้งคู่จ้องกันแบบนั้นได้สักครู ท่านปรมาจารย์ก็หัวเราะ

"ฮ่าๆ 14 คน เป็นพวกพรรคมารที่จะมาสร้างความปั่นป่วนให้งานประลองหน่ะ ไม่มีอะไรหรอก" แล้วเขาก็ลูบเครา

แล้วก็มีคนเดินมาตามท่านปรมาจารย์ เขาจึงบอกลาและเดินจากไป

"ฟู่! หลิงหลิง เจ้าควรไปเรียนการสร้างมนุษยสัมพันธ์ที่ดีกับคนอื่นบ้างนะ...."

"ถ้าตีกับคนนี้ข้าขาเผ่นก่อนเลย ข้าไม่อยากตาย"

"โอ๊ย!" หยิกเจ็บๆจากคุณชายชุดขาวมาอีกแล้ว

"ห้ามหนี เจ้าต้องอยู่กับข้า"

"จ้าๆ อยู่ก็อยู่จ้า อย่างมากก็ตายด้วยกันจ้า" 

"ว่าแต่ปู่เจ้านี่เจ๋งเนอะ ทั้งฮ่องเต้ ทั้งปรมาจารย์ยุทธภพ รู้จักหมด"

"เขา....เก่งทั้งบู๊และบุ๋น" เยว่หลิงพูด

"แต่....เขาไม่ใช่ปู่ที่ดี..."

เลี่ยหยางรู้ว่าจุดใต้ตำตอเลยเอามือเขาไปกุมมือเยว่หลิง แล้วเอาขนมใส่ปากเยว่หลิง ซึ่งเขาก็กินขนมที่เลี่ยหยางป้อนให้ สายตาพลางมองการประลองบนลานประลองไปด้วยกันทั้งคู่

"เลี่ยหยางใช่มั้ย?" ผู้พูดเป็นหญิงวัยรุ่นอายุ 17 ปี เลี่ยหยางหันหน้ามอง เธอก็ยิ้มดีใจเข้ามากอดทันที เยว่หลิงจ้องเขม็งด้วยสายตาเย็นชาสุดๆ

"ดีใจจังเลย ได้เจอเจ้าอีกครั้ง"

"นะ....นี่ใคร?"

"แหม ทำจำไม่ได้ คืนนั้นพวกเราเคยนอนด้วยกันแล้วไง" แล้วเธอก็เอามือจับที่เป้าเลี่ยหยาง ทำเอาเลี่ยงหยางจี๊ดรีบดึงมือออก เขารู้สึกถึงรังสีอำมหิตจากคุณชายชุดขาวที่นั่งข้างๆทันที

"ตะ...ตอนไหน? อย่ามาใส่ร้ายข้านะ!" เลี่ยหยางรีบพูด แต่สายตาก็แอบมองเนินหน้าอกใหญ่ๆนั่น

"ฮ่าๆ ทำจำไม่ได้ ตอนเด็กพวกเรานอนด้วยกันบ่อยๆ"

"ข้าเองอิงเหริน!" เธอเอานิ้วโป้งชี้มาที่หน้าตัวเองและยิ้มเห็นฟันขาวๆ

"อิง....อิงเหรินหรือนี่! เจ้าโตเป็นสาวแล้วสวยจนข้าจำไม่ได้เลยนะ!" เลี่ยหยางแสดงใบหน้าดีใจ คุณชายไป๋โล่งขึ้นมา ที่แท้เพื่อนสมัยเด็ก แล้วไป

ทั้งคู่คุยสัพเพเหระกันสักพักใหญ่ก่อนที่จะลาจากไปอิเงหรินเข้ามากระซิบข้างๆหูเลี่ยหยาง

"ข้างๆนั่นคนสำคัญของเจ้าใช่ไหม?"

ทำเอาเลี่ยหยางแก้มแดงเขินมาก ก่อนที่เธอจะหัวเราะและเดินจากไป คุณชายไป๋มองตามและทำหน้างงๆ

"เมื่อกี้นางกระซิบว่าอะไร?"

"เอ๊าะ! ....อ๋อ! ....นางบอกว่าเจ้าหล่อจัง มีแฟนรึยังนางจะจีบน่ะ แหะๆ" เลี่ยหยางโกหก

"บอกนาง.... หัวใจข้ามีเจ้าของแล้ว" เยว่หลิงพูดไปและยกชามาจิบอย่างเย็นชา

แล้วเลี่ยหยางก็เข้ามากระซิบข้างหูเยว่หลิง

"นางเป็นนักฆ่า..."

"ข้าว่าที่นี่ไม่ชอบมาพากลแล้ว...."

"ข้าว่าพวกเรารีบเผ่นกันเถอะ"

"ไม่ไป!"

"ข้าจะถามนางก่อนว่าสมัยเด็กที่พวกเจ้านอนด้วยกัน เจ้าทำอะไรนางบ้าง?"

เลี่ยหยางยิ้มเจื่อนๆ แต่เขาก็ไม่ขัดใจนั่งชมการประลองคู่กับเยว่หลิงไปเรื่อยๆ

......ตกเย็น การประลองสิ้นสุดแล้ว จอมยุทธเก่งๆที่ขึ้นลานประลองต่างอ่อนเพลีย บางคนก็สะบักสะบอมจากการแลกเปลี่ยนวิชายุทธกันมาบนลานประลองนั่นเอง

ท่านปรมาจารย์ก็กล่าวปิดงานที่แท่นประจักษ์ฟ้า แต่ทันใดนั้นก็เกิดระเบิดควันไปทั่ว

"ในฝุ่นมีพิษ!" จอมยุทธคนหนึ่งตะโกน แต่ไม่ทันแล้วจอมยุทธทุกคนทรุดลงกับพื้นด้วยอาการหมดแรง

ทันใดนั้นตาข่ายขนาดใหญ่หลายตาข่ายก็ลอยลงมาจากฟ้า จับจอมยุทธทุกคนรอบงานประลองไว้จนหมด

เมื่อฝุ่นจางแล้ว ก็พบจอมยุทธทุ่งหญ้ากลุ่มใหญ่ ยืนอยู่ เบื้องหน้าเป็นคุณชายสูงสง่าคนนั้น

"ฝ่าบาท จับพวกมันได้หมดแล้วพะย่ะค่ะ"

"ดีมาก จอมยุทธพวกนี้คืออุปสรรคต่อกองทหารเรา"

องค์ชายจากแคว้นทุ่งหญ้าพยายามสอดส่ายสายตามองหาคุณชายชุดขาว

"มัน! มันไม่อยู่?"

เคร้งๆ เสียงดาบกระทบกันดังมาใกล้เรื่อยๆ เป็นเลี่ยหยางใส่ผ้าปิดจมูกปะทะดาบมาเรื่อยๆจนจะถึงตัวองค์ชายแล้ว ส่วนเย่วหลิงค่อยๆเดินตามหลังมา มือมีผ้าเช็ดหน้าปิดจมูกไว้

เปรี้ยง! ฝ่ามือเดียวซัดเลี่ยหยางกลิ้งกระเด็นถอยหลังไปจนชนขาเยว่หลิง

ไม่ใช่ใครที่ไหน ท่านปรมาจารย์ยุทธภพนั่นเอง

"คาราวะองค์ชาย" เข้าก้มศรีษะทำความเคารพชายสูงสง่าจากแดนทุ่งหญ้านั้น

องค์ชายมองมาทางไป๋เยว่หลิง

"ข้าบอกแล้ว ...ว่าข้าจะมาเอาพัดของข้าคืน!"

คุณชายไป๋มองคนจากทุ่งหญ้าด้วยแววตาเย็นชา และนิ่ง ดาบและกระบี่ทั้ง 2 ด้ามที่เอวเขาสั่นไหว....

.

.

.

.

.

(ท้ายตอน)

"อ๊า! ทำอะไรของเจ้าเนี่ยหลิงหลิง!"

"นางจับได้ ข้าก็ต้องจับได้"

"นี่ของข้า" แล้วก็ขยำๆไม่แคร์สายตาใคร