ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
เหย้าหลีรีบเปิดประตูรับ ลี่เทียนเป่าประคองร่างของที่ซวนเซของจีหลุนเข้ามาในห้อง พลันชายหนุ่มที่ดูเมาแอ๋ก็ยืนตัวตรงมองไปยังเ้าสาวที่ปลดเครื่องประดับบนหัวออกหมดแล้ว นั่งสยายผมในชุดเ้าสาวอยู่บนเตียงนอน
“พวกเ้าออกไปให้หมด” เ้าบ่าวยืดตัวตรง
ลี่เทียนเป่าหันไปมองสาวใช้ทั้งสองของกัวเอินถง พวกนางยอบกายลา ตัวเขาเองเป็คนปิดประตูห้องหอ
จีหลุนมองเ้าสาวคนงามจากศีรษะจรดปลายเท้า รถเข็นไม้ของนางตั้งอยู่ปลายเตียง ยามนี้ไร้เครื่องประทินโฉมประโคมบนผิวหน้า แต่กัวเอินถงกลับงดงามยิ่งกว่าตอนที่เขาเปิดผ้าคลุมนั่นเสียอีก เขาเดินเข้ามาหาคนงามที่นั่งหย่อนเท้าที่ปลายเตียง
“ธรรมเนียมของแคว้นิ ภรรยาต้องนอนด้านนอกเพื่อจะได้ตื่นแต่เช้าและเข้านอนที่หลังสามี รวมถึงการปูเตียงและพับผ้าห่มด้วย แต่ร่างกายของเ้าเป็เช่นนี้ เื่พวกนี้ไม่สำคัญ ข้าจะนอนด้านนอกเอง ส่วนเ้านอนด้านในก็ แล้วกัน”
กัวเอินถงอ้าปากค้าง “แม่ทัพจี เราสองคนไม่แยกห้องนอนกันหรือ?”
“ในเมื่อเ้าอยากแต่งงานกับข้า เราสองคนก็ควรจะใช้ชีวิตอย่างสามีภรรยาคู่อื่นๆ จะแยกห้องนอนกันทำไม?”
“ในวังจีนี่ มิใช่ว่ามีคนของฮ่องเต้คอยจับตามองอยู่หรอกนะ”
“ไม่มี” ชายหนุ่มยังคงทำหน้านิ่ง
“ในเมื่อไม่มีคนจับตามองและสภาพร่างกายของข้าก็เป็แบบนี้ เหตุใดเราต้องร่วมเตียงกันด้วยเ้าคะ?” กัวเอินถงขมวดคิ้ว
“เ้าไม่รู้จริงๆ หรือแสร้งไม่รู้?” ชายหนุ่มเสียงเข้มขึ้น จ้องหน้านางด้วยความเดือดดาล
กัวเอินถงใจหายวาบ “ขะ ข้า ข้าหรืออันใดหรือ?”
จีหลุนย่างสามขุมเข้ามาหาเ้าสาวของตน “เกือบสี่ปีก่อน ข้ากับพี่ชายของเ้าต่อสู้กันครั้งแรก คนผู้นั้นทำให้ข้าาเ็ าเ็จนไม่อาจจะมีชีวิตอย่างบุรุษทั่วไปได้”
เ้าสาวถึงกับผงะ “นี่ นี่ท่านยังรักษาไม่หายอีกหรือ?”
จีหลุนใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เขายื่นมือไปบีบคอนาง
“เสแสร้ง! พี่ชายเ้ารู้อยู่แล้วว่าข้ายังอยู่ในนรกขุมนี้ แล้วยังกล้าสั่งให้เ้ามาแต่งงานกับข้าอีก”
กัวเอินถงหน้าหงายต้องใช้สองมือค้ำพื้นฟูกด้านหลังเอาไว้ ในขณะที่จีหลุนยื่นหน้าเข้ามาใกล้ พลันความร้อนวูบวาบก็แล่นพล่านไปทั่วร่างกายของคนทั้งสอง
หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคอเบาๆ นางไม่อาจจะโกหกเขาว่าไม่รู้เื่การาเ็นี้ แต่ต้องหาทางทำให้เขาลดความโมโหลงเสียก่อนที่จะบีบคอนางตาย
“พะ พี่ชายข้าเองก็เสียใจเื่นั้น เขาไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ”
การสู้รบในครั้งนั้นเป็การท้าประลองระหว่างกัวเยี่ยนสือผู้นำทัพห้าเผ่ากับแม่ทัพจีแห่งแคว้นิ เพื่อไม่ให้เสียเืเสียเนื้อ แม่ทัพทั้งสองจึงตัดสินใจสู้กันตัวต่อตัว หากฝ่ายใดแพ้จะต้องถอนทัพกลับ
กัวเยี่ยนสือใช้ทวนในขณะที่จีหลุนใช้ง้าว ระหว่างการต่อสู้เกิดพายุทะเลทรายขึ้น จีหลุนที่รู้ล่วงหน้าจากการทำนายของลี่เทียนเป่าได้เตรียมพร้อมจะถอยในจังหวะนั้น แต่คิดไม่ถึงว่ากัวเยี่ยนสือจะไม่กลัวตายพุ่งตามเข้ามา
“ข้าช่วยชีวิตเขาไว้แท้ๆ แต่เขากลับตอบแทนด้วยการทำให้ข้าเป็บุรุษที่ตายทั้งเป็!” น้ำเสียงของจีหลุนเกรี้ยวกราด ดวงตาฉายแววเ็ป
พายุทะเลทรายพัดเอาคนทั้งสองหลุดเข้าไปในพายุหมุนวงใหญ่ จีหลุนพยายามคว้าเอาแขนของกัวเยี่ยนสือไว้ แต่อีกฝ่ายกลับแทงปลายทวนมาถูกจุดสำคัญของเขาเข้าพอดี ปลายง้าวของจีหลุนเสียบเข้าไปในซอกโขดหินใหญ่
แม้ในขณะที่เขาเ็ป จีหลุนยังร้องบอกกัวเยี่ยนสือท่ามกลางฝุ่นทรายที่โหมกระหน่ำ จนแทบมองหน้าอีกฝ่ายไม่เห็น
‘เ้าจับมือข้าไว้ให้แน่นๆ’
อีกมือของจีหลุนยึดส่วนปลายของง้าวไว้แน่น เขาเกร็งลมปราณจนเส้นเอ็นปูดโปด พายุหมุนนั้นรุนแรงยิ่ง กัวเยี่ยนสือเองก็ฮึดกุมข้อมือเขาไว้แน่น ทวนของบุตรชายผู้นำห้าเผ่าปลิววนอยู่ในพายุหมุนเฉียดฟาดร่างกายของเขาไปสองวงรอบ
‘ระวังทวนของเ้า! มันวนมาอีกแล้ว!’
จีหลุนร้องบอกเป็ครั้งที่สอง เขามิได้ห่วงใยในศัตรูแต่เจ็บใจว่ายังต่อสู้ไม่รู้แพ้รู้ชนะ ฝีมือของกัวเยี่ยนสือนับได้ว่ายอดเยี่ยม แม่ทัพจีจึงอยากจะประมือกับคนผู้นี้ให้กระจ่างใจ เขาอยากจะได้ชื่อว่าผู้ชนะที่แท้จริงสมรภูมิตะวันตก
พายุหมุนยาวนานจนจีหลุนคิดว่าตนเองจะทนไม่ไหวแล้ว จู่ๆ มันก็หยุดลง ร่างกายของเขากับกัวเยี่ยนสือหล่นลงสู่พื้นทรายอย่างรุนแรง เป็คนผู้นั้นที่ลุกขึ้นแล้วมาช่วยประคองร่างของเขาที่ยังกำง้าวไว้แน่น เดินไปโขดหินใหญ่
ไม่นานจิ่งอี้กับพญายมคู่อิ่นเฉิงก็ตามมาพบและพาเขากลับไปรักษาที่ค่าย ดีที่ลี่เทียนเป่าเก็บอาการาเ็ของเขาไว้เป็ความลับ าแที่หน้าท้องส่วนล่างนั้น มีผลให้ตัวเขากลายเป็บุรุษไร้สมรรถภาพ
“พี่ข้าคิดว่าท่านรักษาหายแล้วเสียอีก” น้ำเสียงของนางอึกอัก
“หายหรือ? พี่ชายเ้า ทำให้ข้าต้องปฏิเสธการแต่งงานตลอดสี่ปี ข้าไม่กล้าตอบรับทาบทามจากสตรีอื่นก็เพราะเขา! เขายังกล้า...กล้าส่งเ้ามาขอสมรสพระราชทานกับข้าอีก!”
ยิ่งเขาโมโห ความร้อนนั้นก็ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นและกลายเป็ความ วูบวาบที่ไปทั่วร่างกาย ลมหายใจของชายหนุ่มเริ่มติดขัด ขาดห้วง มือที่บีบคอกัวเอินถงค่อยๆ คลายออก
จีหลุนรู้สึกถึงความผิดปกติที่ร่างกายของตน เขารีบปล่อยมือจากนางแล้วกุมเป้ากางเกงของตน ส่วนลับของเขาค่อยๆ แข็งขึ้นมาอย่างน่าใ เขาก้มลงมองด้วยสายตาตกตะลึง
กัวเอินถงเองก็กำลังรู้สึกว่าหน้าอกของนางขยายขึ้น หญิงสาวหอบใจถี่ ผิวหน้าร้อนผ่าวแดงก่ำ นางรู้สึกอยากจะผวาเข้าหาร่างของจีหลุน ทว่าเขากลับถอยออกแล้วใช้สองมือกุมเป้ากางเกง
“นี่ท่าน!”
จีหลุนได้สติรีบวิ่งเข้าไปหลังฉาก ครู่เดียวร่างกายเขาก็กลับคืนสู่ภาวะปกติ ชายหนุ่มลองลูบคลำดูแล้ว ส่วนลับของเขายังคงแน่นิ่งราวเื่เมื่อครู่เป็เพียงอุปาทาน เขาถอนหายใจด้วยความเสียดาย
‘นึกว่าจะหายแล้ว ข้าคิดไปเองหรอกหรือ?’
ชายหนุ่มหันไปตักน้ำร้อนเพิ่มในอ่างไม้สำหรับอาบน้ำแล้วหย่อนกายลงด้วยความหงุดหงิด ในใจนึกแช่งชักหักกระดูกกัวเยี่ยนสือ สาปแช่งให้อีกฝ่ายสิ้นลูกสิ้นหลานที่ทำกับตนเช่นนี้
อาการของเขาเมื่อครู่เกิดขึ้นชัดเจนกว่าครั้งการต่อสู้กับกัวเยี่ยนสือ คราวนั้นเพียงรู้สึกถึงความร้อนแต่ครั้งนี้ส่วนลับของเขาจู่ๆ ก็แข็งขึ้นมา บางทีสิ่งที่ลี่เทียนเป่าพูด อาจจะเป็จริง กัวเยี่ยนสือกับกัวเอินถงเป็พี่น้องฝาแฝด ในเมื่อร่างกายเขามีอาการประหลาดเมื่อัักับกัวเยี่ยนสือก็ย่อมจะมีอาการเมื่อัักับกัวเอินถง
...ถ้าอย่างนั้น น้องสาวอย่างนางต้องช่วยเขารักษาอาการที่พี่ชายทำ
กัวเอินถงที่ใกับอาการของตนเองรีบใช้มือลูบหน้าอกแล้วเลื่อนเข้าไปนอนด้านในเตียง นอนฟังเสียงจีหลุนอาบน้ำ กระทั่งเสียงฝีเท้าของเขามาชิดเตียง ใจของนางก็เต้นตึกตักขึ้นมาอีกครั้ง
“เ้ายังไม่เปลี่ยนชุดเ้าสาว เดี๋ยวข้าทำให้เอง”
กัวเอินถงหันขวับ ในมือของจีหลุนมีชุดนอนของนางอยู่
“ทะ ท่านหมายถึง?”
“ฮูหยิน ข้าเป็สามี ข้าจะเปลี่ยนชุดให้เ้าเอง”
หญิงสาวถึงกับตะลึง “มะ ไม่ได้ ให้ข้าเปลี่ยนเองก็แล้วกัน” นางประคองร่างลุกขึ้นนั่ง แล้วยื่นมือออกไป
จีหลุนยิ้มเ้าเล่ห์ “กัวเอินถง เ้าแต่งให้ข้าแล้ว ร่างกายของเ้าก็เท่ากับเป็ของข้า”
กัวเอินถงใช้สองมือถัดพื้นไปจนหลังพิงฝาแต่ก็ไม่อาจหนีพ้นจีหลุนที่คุกเข่าขึ้นมาบนเตียง นางพยายามยุดข้อมือของเขา ชายหนุ่มจ้องเขม็ง
“เ้าเป็ภรรยาของข้า เื่แบบนี้อย่าคิดปฏิเสธ”
หญิงสาวหน้าแดงก่ำ แม้จะลดแรงในการจับข้อมือแต่ไม่ยอมปล่อยให้เขาทำกับร่างกายของนางตามใจ จีหลุนค่อยๆ ถอดชุดเ้าสาวทีละชิ้น กัวเอินถงได้แต่หลับตาแล้วเบือนหน้าไปอีกทาง เ้าบ่าวมือไม้สั่นเมื่อปลายนิ้วของเขาแตะโดนร่างกายของนางทั้งแผ่นหลังและบ่าตอนที่ถอดเสื้อตัวในของนางออก
“ตะ แต่ว่าข้า...ข้าพิการนะ” นางเอ่ยขึ้นด้วยแหบพร่าปลายนิ้วของจีหลุนช่างร้อนเสียจริง แม้ร่างกายท่อนล่างของนางไร้ความรู้สึกแต่ร่างกายส่วนบนกลับรู้สึกอย่างแจ่มชัด
****************
538
