หานิห้าวอุ้มเ้าสำนักกลับมาถึงอาคารหินที่ไร้ประตูหน้าต่างหลังนั้นเขาใช้เท้าเตะไปที่ผนังหินทีหนึ่ง พลัน บนผนังหินก็ปรากฏวงอักขระสีขาวขึ้นมาเขาอุ้มเ้าสำนักไปตรงหน้าวงอักขระสีขาววงนั้น พลัน! เ้าสำนักก็ถูกดูดเข้าไปในวงอักขระสีขาวนั่น
เมื่อเ้าสำนักถูกดูดเข้าไปแล้วเขาก็ถอนหายใจโล่งอก ภายในอาคารหลังนี้ไม่มีทางเข้าออกมีเพียงผ่านเข้าออกได้ผ่านทางวงอักขระเท่านั้น อีกทั้งเป็เ้าสำนักคนเดียวเท่านั้นที่จะผ่านเข้าออกได้แล้วเ้าสารเลวนั่นลักพาเ้าสำนักออกไปได้อย่างไร!?
ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งสงสัยเขานั่งเฝ้าอยู่ตรงนี้ตลอดเวลาไม่ได้ไปไหนเลยไม่มีทางที่ใครจะผ่านเขาเข้าไปได้โดยที่เขาไม่เห็น อีกทั้งรอบทิศ อีกสามด้านรวมทั้ง้าอาคาร อีกสี่คนก็เฝ้าอารักขาอย่างแข็งขันยากนักที่ใครจะลอบเข้าไปภายใน เขาเตรียมใจแล้วหากเ้าสำนักตื่นขึ้นมาโทษทัณฑ์คราวนี้ยากที่จะรอดไปได้ ฮือๆๆๆ เขาทำใจเตรียมตัวถูกถลกหนังแล่เนื้อแล้ว
ภายในห้องไร้ประตูหน้าต่างร่างของเ้าสำนักรูปงามก็ลอยไปนอนอยู่บนเตียง ร่างเขาดูดซับพลังจากภายในห้องที่แผ่ออกมาจากพื้นหยกเข้าไปเรื่อยๆซึ่งห้องนี้เป็ห้องฝึกฝนพิเศษเฉพาะเ้าสำนักเท่านั้นเพียงนอนอยู่ในห้องนี้ก็จะดูดซับพลังงานที่แผ่ออกมาจากพื้นห้องเข้าไปในร่างโดยไม่ต้องฝึกฝนอะไรมากเขาจึงเข้ามานอนหลับลึกในห้องนี้ปีละ 1 เดือน เมื่อครบกำหนดเวลา เขาก็จะตื่นขึ้นมาพร้อมกับพลังธาตุที่เต็มเปี่ยมนี่คือการทำน้อยได้มากโดยแท้
ส่วนอีกสี่คนกับแร้งดำก็ยังวนเวียนตามหาตัวเ้าคนสารเลวผู้นั้นต่อไป
เช้ามืดหลินจื่อเซียนตื่นขึ้นมา ความเหนื่อยล้าหายไปจนหมดสิ้นเธอจึงเดินออกมาตรงหน้าซอกหิน มองไกลออกไปแล้วก็จั๊มไปยังจุดที่เห็นอยู่ในสายตาไกลลิบๆ
เธอจั๊มทีละ10 หรือ 11 กิโลเมตร เธอไม่กล้าจั๊มแบบไม่มีภาพในหัวเด็ดขาดกลัวว่าจะจั๊มไปลงกลางปากปล่องูเาไฟหรือไม่ก็สถานที่ที่อันตรายเพราะฉะนั้นเธอเลือกค่อยๆ จั๊มไปดีกว่า ถึงแม้จะไปได้ทีละน้อย แต่ก็ปลอดภัยดี
เธอจั๊มอีกราว30 ครั้งในที่สุดก็ััได้ว่ามีชุมชนอยู่ใกล้ๆ แล้ว เธอชะงักอยู่บนต้นไม้จะเป็คนชาติไหนนะ? แล้วเธอน่าจะอยู่ประมาณไหนของแอฟริกา?
จากััของพลังจิตพบว่าชุมชนข้างหน้ามีสิ่งปลูกสร้างราว 40 ถึง 50 หลังได้ เล็กบ้างใหญ่บ้างส่วนใหญ่มีขนาดประมาณบ้านในแถบชนบท เธอกำลังจะจั๊มไปใกล้ๆ ชุมชนแห่งนั้น พลัน! เธอก็ััได้ถึงคนกลุ่มหนึ่งอยู่ห่างจากเธอไปทาง 3 นาฬิกา ห่างราว 100 เมตร เธอได้ยินเสียงผู้หญิงร้องอย่างเ็ปเสียงนั้นฟังแล้วก็รู้ได้ทันทีว่าผู้หญิงกำลังถูกทำร้าย เธอจึงจั๊มไปซุ่มดูซะหน่อยถ้าช่วยได้เธอก็อยากจะช่วย แต่ถ้าเกินกำลัง เธอก็คงต้องขอบายล่ะเธอไม่ใช่แม่พระนะที่จะได้เอาชีวิตตัวเองไปแลกกับคนอื่นน่ะ
เธอปรากฏตัวอยู่บนต้นไม้ใหญ่อย่างเงียบเชียบมองลงไปก็เห็นผู้ชายหลายคนกำลังรุมข่มขืนผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นอายุราว 14 หรือ 15 ปีได้ถูกผู้ชายสองคนรุมข่มขืนประกบหน้าหลังพวกมันไม่สนใจเสียงร้องแหบแห้งที่ร้องอย่างน่าเวทนาเลยสักนิด ส่วนผู้ชายคนอื่นๆก็ยืนล้อมมุงดูเหมือนเป็เื่สนุก เธอด่าพวกมันในใจ ไอ้พวกเลวเอ้ย!
“โอย....ได้โปรด...หยุดเถิดข้าเจ็บ...” เด็กสาวคนนั้นร้องอย่างน่าเวทนา
“เจ็บอะไรเล่าข้ากำลังรู้สึกดียิ่งนัก อา...” ผู้ชายคนที่อยู่ล่างพูดขึ้นส่วนคนที่อยู่บนก็กระแทกอย่างรุนแรง หลินจื่อเซียนมองสำรวจคนเ่าั้ ไม่เห็นว่าพวกมันมีปืนเห็นมีแต่ดาบยาวๆ หลายเล่ม อืม...ถ้ามีแต่ดาบเธอก็พอสู้ไหว แต่ถ้าพวกมันมีปืนก็เสี่ยงไม่น้อย
“ได้โปรด...ใครก็ได้ช่วยข้าทีโอย....” เด็กสาวครางอย่างน่าเวทนาในที่สุดหลินจื่อเซียนก็ตัดสินใจได้ ช่วย!
เธอวางแผนอย่างรวดเร็วในหัวสมองแล้วก็จั๊มไปอย่างเงียบเชียบ เธอปรากฏขึ้น มือก็หยิบดาบเล่มหนึ่งที่วางอยู่ขึ้นมา
ตวัดดาบตัดคอคนที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดฉับ!
“โอ๊ย!” คนๆนั้นร้องออกมา เืสาดกระจาย คอถูกเฉือนไปครึ่งหนึ่งแล้วก็ล้มลงไปดิ้นปัดๆ กระตุกๆ อยู่บนพื้น ตาเหลือกตาปลิ้นหลอดอากาศถูกตัดไปพร้อมกับเส้นเืใหญ่โดยไม่ต้องสงสัย ไม่กี่นาทีก็ตายชัวร์!
“เฮ้ย!” / “หวา!” / “อะไร!?” / “นี่!” ฯลฯ ผู้ชายกลุ่มนั้นตกตะลึงงันมองดูพวกพ้องถูกฆ่าอย่างซึ่งหน้าโดยเด็กสาวคนหนึ่ง!
เด็กสาวคนนี้สวมเสื้อผ้าแปลกตาหน้าตาธรรมดา ชนิดว่าโยนเข้าไปในฝูงชนก็หาไม่เจอ ไร้ความโดดเด่นใดๆผิวหน้าคล้ายจะตกกระ กระด่างกระดำ แต่การลงมือฆ่าคนช่างโเี้นักดาบเดียวก็ฆ่าไปแล้ว 1 คน!
เด็กสาวที่ถูกข่มขืนมองเด็กคนนั้นที่ดูแล้วน่าจะอายุแก่กว่าตัวเองเล็กน้อยเหมือนเห็นแสงแห่งความหวังสว่างเรืองรอง เด็กคนนั้นรีบพูดว่า “ช่วยข้าด้วยข้าเป็คุณหนูสามของจวนอ๋องเซี่ย เ้าช่วยข้า ท่านพ่อข้าย่อมต้องตอบแทนเ้า”
หลินจื่อเซียนขมวดคิ้ว“คุณหนูสาม? จวนอ๋องเซี่ย?”
“อา...เด็กน้อยเ้าก็อยากมาสนุกกับพวกเราก็บอกดีๆ ก็ได้ ไยต้องฆ่าแกงกันด้วยเล่า”ชายคนหนึ่งหลังจากตั้งสติได้แล้วก็พูดขึ้น แม้เด็กที่มาใหม่จะหน้าตาไม่งามแต่ถึงอย่างไรก็เป็สตรี พวกเขายังขาดแคลนสตรีแค่นังคนนี้คนเดียวย่อมไม่พอให้พวกเขาได้สนุกกัน เกรงว่ายังไม่ทันจะได้ครบทุกคนนังเด็กอ่อนแอนี่ก็คงสิ้นใจตายแล้วกระมัง
หลินจื่อเซียนฟังคนเลวนั้นพูดแล้วก็กระตุกยิ้มออกมา“พวกแกอยากสนุกกันนักใช่ไหม? ได้! ฉันจะเล่นสนุกกับพวกแกเอง!”
พูดจบเธอก็พุ่งตัวไปหาคนที่อยู่ใกล้ที่สุดคนถัดไปดาบเสือกปักอกคนๆนั้น ตรงตำแหน่งหัวใจอย่างไม่พลาดเป้า ฉึก!
“อ๊ากกกก...” คนๆนั้นร้องออกมา หลินจื่อเซียนก็ดึงดาบออกแล้ว เืทะลักพุ่งกระฉูดตามออกมา กระเซ็นเปื้อนมาโดนตัวเธอ
แล้วเธอก็พุ่งไปหาคนถัดไปในชั่วพริบตามือตวัดดาบตัดคอฉับ!
“อ๊อกกกก...”
“ฆ่ามัน!” ชายคนหนึ่งะโเสียงดังพร้อมกับใช้พลังธาตุไม้กลายเป็เถาวัลย์พุ่งไปรัดตัวเด็กสาวร้ายกาจทันที
หลินจื่อเซียนเห็นเถาวัลย์พุ่งมาราวกับมีชีวิตก็แผ่พลังจิตออกไปทันทีโดยอัตโนมัติเถาวัลย์พวกนั้นชะงักกึก ราวกับปะทะกับกำแพงที่มองไม่เห็น ไม่อาจพุ่งไปจับตัวเด็กสาวได้ชายคนนั้นใจนอ้าปากค้าง “นางคือชิงเฉิน* ” (精神 แปลว่าผู้มีพลังจิต)
“ชิงเฉิน!” คนกลุ่มนั้นอ้าปากค้าง ใจนตะลึง ชิงเฉินคือกลุ่มคนที่มีพลังจิต ต่างกับคนที่มีพลังธาตุทั้งห้าชิงเฉินมีน้อยยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรซะอีกอีกทั้งชิงเฉินคนหนึ่งมักจะมีฐานะสูงส่งยิ่งนักในแคว้นต่างๆ หากแคว้นใดมีชิงเฉินแคว้นนั้นก็แข็งแกร่งมาก
“หนี!” ชายคนหนึ่งหลุดเสียงออกมาคำหนึ่ง ทำให้คนทั้งกลุ่มได้สติ ต่างพากันวิ่งแยกย้ายกันไปคนละทิศละทางหลินจื่อเซียนเหยียดยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม “หนีรึ! เฮอะ!”
เธอพุ่งไปหาคนที่อยู่ใกล้ที่สุดตวัดดาบตัดคอ ปลายดาบเฉือนหลังคอจนเืสาดกระจาย ตัดกระดูกคอไปด้วยทำให้ศีรษะไม่อาจรับน้ำหนักได้ ห้อยร่องแร่งอย่างน่ากลัว “อ๊ากกกก...”
จากนั้นเธอก็เตะหอกที่เห็นอยู่ใกล้ๆเท้าขึ้นมา มือซ้ายกำหอกหมับ! แล้วพุ่งหอกออกไป ฟิ้ววววว...
หอกลอยละลิ่วไปปักศีรษะชายคนหนึ่งฉึก!
“อ๊ากกกก...”ใบหอกทะลุกะโหลกศีรษะจนได้ยินเสียงแตกร้าว แล้วพุ่งทะลุกระโหลดศีรษะด้านหน้าแรงเหวี่ยงนั้นส่งให้ชายคนนั้นล้มลงหน้าคว่ำกระแทกพื้นใบหอกปักลงไปในดินอีกคืบกว่าๆ
เมื่อฆ่าคนนี้เสร็จเธอก็ไม่รอดูผลงาน หมุนตัวทะยานตามหลังคนที่วิ่งหนีไป เธอไม่อยากจั๊มให้คนอื่นเห็นความสามารถพิเศษของเธอ มีคนรู้น้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งดี เมื่อตามไปทันเธอก็ฟันดาบฆ่า!
ฉั๊วะ ใบดาบตัดคอจนขาดกระเด็น ตัวคนล้มลง หัวกลิ้งตกหลุนๆ
เธอฆ่าล้างคนเลวพวกนั้นอีกหลายคนจนเกือบหมดทุกคนล้วนตายในดาบเดียว เพราะใช้ดาบสภาพศพเลยน่าอเนจอนาถไม่น้อยเหลือเพียงสองคนที่ยังเป็แซนวิสติดกับเด็กสาวคนนั้นหนึ่งในแซนวิสสองแผ่นนั้นก็ตะกายไปคว้ามีดมาจี้คอเด็กสาว แล้วมองเด็กสาวที่เป็ชิงเฉินขู่ว่า “อย่าเข้ามานะ!”
“เฮอะ!” หลินจื่อเซียนเหยียดยิ้มเยาะ แล้วปาดาบในมือไปปักหัวคนที่กล้าขู่เธอ ฉึก!
“อ๊ากกกก...”ดาบปักหัว แรงที่ปาออกไปส่งผลให้คนๆนั้น หงายหลังล้มตึงหลินจื่อเซียนมองอย่างเหยียดหยาม คิดจะจับตัวประกัน แต่เปิด่โหว่ให้เธอโจมตีได้ขนาดนี้อ่อนจริงๆ
แซนวิสอีกแผ่นเห็นพวกพ้องตายหมดแล้วจึงรีบผลักเด็กสาวบนตัวออก แล้วคุกเข่าโขกหัวร้องขอชีวิตอย่างน่าเวทนา “แม่นางไว้ชีวิตด้วยๆๆๆๆ”
เด็กสาวที่ถูกข่มขืนเอื้อมมือไปหยิบดาบมาแล้วแทงชายคนนั้น ฉึก!
“โอ๊ะ!”
“ตาย!ๆๆๆๆๆ” เด็กสาวที่ถูกข่มขืนชักดาบออกแล้วแทงใหม่นับไม่ถ้วนอย่างแค้นจัดหลินจื่อเซียนจึงยืนมองเฉย
จนกระทั่งผู้ชายคนนั้นเละเป็กองเนื้อกองหนึ่งเด็กสาวก็หมดแรง มือกุมดาบแน่น ร้องไห้โฮๆ ดังลั่น หลินจื่อเซียนยืนดูเฉยๆรอให้เด็กคนนั้นสงบสติอารมณ์ได้แล้วค่อยพูดคุยกัน
จนเสียงร้องไห้โฮๆค่อยๆ เงียบลง เด็กคนนั้นพูดน้ำเสียงสะอึกสะอื้นว่า “ท่านพ่อ ข้าอกตัญญูนักไม่อาจสู้หน้าท่านได้แล้ว”
หลินจื่อเซียนได้ยินคำพูดนี้ก็รีบพุ่งไปจับมือเด็กสาวที่กำลังจะใช้ดาบเชือดคอตัวเองดุว่า “อย่าคิดสั้น!”
“โอ๊ย!” เด็กคนนั้นร้องเจ็บ เพราะถูกหลินจื่อเซียนจิกนิ้วเข้าที่เอ็นข้อมือจนต้องปล่อยดาบตกลง จังหวะที่ดาบตกลงหลินจื่อเซียนก็เตะดาบไปไกลๆดาบลอยละลิ่วไปนอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้น เด็กคนนั้นก็ร้องสะอึกสะอื้นว่า “ฆ่าข้า! ได้โปรด ให้ข้าตาย...ฮือๆๆๆ”
“ตายอะไร! เธอคิดถึงพ่อถึงแม่เธอบ้างไหมว่าพวกท่านจะเสียใจแค่ไหนถ้าเธอตายไปน่ะ!” หลินจื่อเซียนตะคอก เด็กสาวคนนั้นยิ่งสะอึกสะอื้น “ท่านแม่ข้าตายแล้วท่านพ่อก็ไม่รักข้า ข้ามันเป็สวะ ข้าทำให้ท่านพ่อเสื่อมเสียชื่อเสียงลูกเลวๆอย่างข้าจะยังมีหน้ามีชีวิตอยู่เพื่อใครอีก!”
“มีชีวิตเพื่อฉัน!” หลินจื่อเซียนตะคอก “ชีวิตเธอฉันช่วยไว้ ชีวิตเธอเป็ของฉันเธออยากตายนักฉันจะช่วยสงเคราะห์เอง!แต่ฉันไม่ให้เธอตายง่ายๆ หรอกนะ ฉันจะค่อยๆ แล่เนื้อเธอทีละชิ้น...ทีละชิ้นจนกว่าเธอจะตาย”
เด็กสาวสะอึกในความโเี้ของคนตรงหน้าหลินจื่อเซียนจึงคลี่ยิ้ม ถามทีละคำ “ยัง-อยาก-ตาย-อีก-ไหม?”
เด็กสาวส่ายหน้าละล่ำละลักพูด “ไม่ ไม่อยากแล้ว”
“ดี”หลินจื่อเซียนยิ้ม หยิกแก้มนุ่มที่เปื้อนคราบน้ำตาคล้ายหยอกเย้า“ถ้าอยากตายเมื่อไหร่บอกนะ”
เด็กสาวรีบส่ายหน้ารัวๆ“ไม่ๆ”
“ลุกไหวไหม?”หลินจื่อเซียนถาม เด็กสาวพยักหน้า พยายามลุกขึ้นยืน แต่แล้วสองขาก็อ่อนแรงทรุดลงไป
หลินจื่อเซียนจึงปล่อยมือแล้วหันไปมองหาเสื้อผ้ามาให้เด็กคนนี้สวมเห็นเสื้อผ้ากองอยู่ ดูจากลักษณะสีสันแล้วน่าจะเป็เสื้อผ้าของผู้ชายพวกนั้นเธอจึงเลือกๆ หยิบมาตัวหนึ่ง แล้วคลี่คลุมตัวเด็กสาวเอาไว้เด็กสาวจับชายเสื้อดึงเข้าหากัน ตัวยังสั่นๆ เล็กน้อย หลินจื่อเซียนจึงปลอบว่า“พวกมันตายหมดแล้ว ไม่เป็ไรแล้วแต่พวกเราควรรีบไปจากที่นี่ก่อนที่ใครจะมาเห็นแล้วโทรแจ้งตำรวจ”
“ตำรวด?” เด็กสาวจับใจความได้แค่คำท้ายทำหน้าฉงนสงสัย “คืออะไร?”
“ตำรวจก็คือตำรวจน่ะซิหรือเธออยากเข้าคุกข้อหาฆ่าคนตาย?” หลินจื่อเซียนถาม เด็กสาวทำหน้าฉงนมองเสื้อผ้าที่อีกฝ่ายสวมใส่ “อาภรณ์เ้าแปลกนัก”
หลินจื่อเซียนชะงักกึกก้มลงมองเสื้อผ้าตัวเอง แล้วมองเสื้อผ้าที่อยู่บนศพพวกนั้นรวมถึงเสื้อผ้าที่อยู่บนตัวเด็กคนนั้น อืม คนพวกนี้ใส่เสื้อผ้าไม่เหมือนเธอจริงๆนั้นแหละคล้ายๆ ชุดโบราณยุคฮ่องเต้อะไรพวกนั้น แต่ก็ไม่เหมือนซะทีเดียวต่างกันตรงที่แขนเสื้อไม่ใช่แขนกว้างๆ แต่เป็แขนเสื้อที่คล้ายกับเสื้อแขนยาวเท่าที่เธอเห็นคนพวกนี้จะสวมเกราะแขนรัดแขนเอาไว้ ช่วยให้กระฉับกระเฉงทะมัดทะแมง
“ที่นี่ประเทศอะไร?”เธอถามออกมา เด็กสาวทวนคำ “ประเทศ?”
ทำหน้าตาว่าไม่รู้จักคำๆนี้แล้วถามต่อว่า “คืออะไรรึ?”
หลินจื่อเซียนเกาหัวแกรกๆเปลี่ยนคำถามใหม่ “งั้นที่นี่คือที่ไหน?”
“ยี่ชุน” เด็กสาวตอบหลินจื่อเซียนทวนคำ “ยี่ชุน?”
“เ้าคงมาจากที่อื่นกระมังเ้ามาจากแคว้นใดหรือ?” เด็กสาวถาม หลินจื่อเซียนจึงตอบว่า “ฉันมาจากมาเก้า”
“มาเก้า?”เด็กสาวทวนคำ ทำหน้าว่าไม่รู้จัก หลินจื่อเซียนจึงถามต่อ “งั้นยี่ชุนอยู่ตรงส่วนไหนของโลกนี้ล่ะ?”
“ยี่ชุนเป็หมู่บ้านอยู่ในเขตแคว้นเฟิง” เด็กสาวตอบ หลินจื่อเซียนก็ส่ายหน้า “ไม่รู้จัก”
ถามกันไปถามกันมาคงจะไม่ได้เื่ ถ้างั้นมีทางเดียวคือเธอต้องออกไปเห็นเมือง เห็นผู้คนแล้วจึงจะสามารถเดาได้ว่าตัวเองอยู่ตรงไหนของโลก เมื่อตัดสินใจแล้วเธอก็พูดว่า“งั้นบ้านเธออยู่ไหน? เดี๋ยวฉันพาเธอไปส่งบ้านก่อน”
“ข้ากำลังจะไปแคว้นเฟิงท่านแม่ข้าตายแล้ว บ้านข้าในยี่ชุนไม่มีแล้ว ข้าต้องไปหาท่านพ่อในแคว้นเฟิง”เด็กสาวตอบ
“อ่อ”หลินจื่อเซียนพยักหน้ารับรู้ “แล้วเธอชื่ออะไร?”
“เซี่ยจินเย่”เซี่ยจินเย่ตอบ พลางย้อนถาม “แล้วเ้า?”
“จื่อเซียน”หลินจื่อเซียนไม่บอกชื่อแซ่เต็มๆ แล้วถามว่า “แล้วแคว้นเฟิงอยู่ห่างจากที่นี่เท่าไหร่?”
“ข้าก็ไม่รู้”เซี่ยจินเย่ส่ายหน้า เพราะั้แ่เล็กจนโตนางไม่เคยย่างก้าวออกจากหมู่บ้านเลยแต่เมื่อท่านแม่ตายแล้ว บ้านก็ถูกยึดไปนางจึงคิดจะไปอาศัยอยู่กับท่านพ่อที่แคว้นเฟิง ท่านพ่อของนางคืออ๋องเซี่ยจื่อเย่เดินทางออกมายังไม่ทันไรก็ถูกชายชั่วรุมข่มเหงแล้วทำให้นางอยากจะตายไปเสียให้พ้นทุกข์แต่ไม่คิดเลยว่าสตรีอำมหิตนางนี้จะไม่ยอมให้นางตาย
หลินจื่อเซียนจึงซักถามเซี่ยจินเย่หลายคำถามเซี่ยจินเย่ก็เล่าเื่ราวของตัวเองให้ฟังอย่างไม่ปิดบังจนหลินจื่อเซียงชักจะเชื่อแล้วว่าตัวเองต้องทะลุมิติ ข้ามภพอะไรพวกนั้นมาแน่แล้วสถานที่ที่เซี่ยจินเย่พูดถึง เธอจึงไม่รู้จักสักที่อีกทั้งคนโลกนี้ยังมีการฝึกฝนพลังตามธาตุทั้งห้าอีกด้วย ฟังจากที่เซี่ยจินเย่พูดตัวนางเองเป็พวกพลังธาตุไม้ แต่พลังของนางอ่อนแอยิ่งนัก พลังสีดำที่แม้แต่ขั้นหนึ่งก็ยังไม่ถึงเลย ไม่อาจใช้งานได้เหมือนพลังธาตุไม้ที่ชายคนนั้นใช้กับหลินจื่อเซียนสรุปว่า มีธาตุ ดิน ทอง ไม้ น้ำ ไฟ ลม ส่วนระดับพลังแบ่งเป็สามสีดำ เทา ขาวแต่ละสีแบ่งขั้นพลังเป็ 5 ระดับ พวกธาตุดิน ไม้ น้ำพบเจอได้ง่าย พวกธาตุ ทอง ไฟ ลม พบเจอได้ยาก ส่วนพวกที่มีธาตุคู่ก็พบเจอได้น้อยมาก ส่วนใหญ่ 1 คน 1ธาตุ
ส่วนชิงเฉินเป็คนที่พบเจอได้น้อยยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรเสียอีกแต่ตอนนี้ก็อยู่ตรงหน้าเซี่ยจินเย่แล้ว 1 คนนางดีใจมากที่ได้เห็นชิงเฉินตัวจริงๆ นางเคยได้ยินท่านแม่เล่าว่ามีชิงเฉินคนหนึ่งอยู่ในแคว้นเฟิง ฐานะสูงส่งยิ่งนัก อายุหลายร้อยปี ผมเป็สีขาวไปทั้งศีรษะนางเคยคิดว่าหากได้ไปแคว้นเฟิง นางต้องหาโอกาสเห็นชิงเฉินคนนั้นสักครั้งให้ได้
เมื่อหลินจื่อเซียนรับรู้ว่าชิงเฉินเป็พวกหาได้ยากก็รู้สึกได้ถึงเค้ารางอะไรบางอย่างที่น่าจะก่อความวุ่นวายมาให้เธอไม่น้อยถ้าคนอื่นรู้ว่าเธอเป็ชิงเฉินดังนั้นเธอจึงขู่เซี่ยจินเย่ว่า “ถ้าเ้าบอกใครเื่ที่ข้าเป็ชิงเฉินข้าจะให้เ้าตายทรมานที่สุด!”
“ไม่พูดๆข้าสาบานต่อฟ้าดินจะไม่พูดเด็ดขาด” เซี่ยจินเย่ส่ายหน้าแล้วพูดน้ำเสียงหนักแน่นหลินจื่อเซียนจึงพยักหน้า “ดี”
หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ออกเดินทางไปยังแคว้นเฟิงก่อนออกเดินทาง เซี่ยจินเย่ก็เลือกๆเสื้อผ้าของคนตายมาสวมใส่ปิดบังเรือนร่างเปลือยเพราะเสื้อผ้าของนางถูกคนชั่วช้าพวกนั้นฉีกทึ้งจนขาดหมดแล้วหลินจื่อเซียนก็เลือกเสื้อผ้าคนตายมาเปลี่ยนเช่นกัน เพราะถ้าเธอใส่เสื้อผ้าของเธอผู้คนย่อมดูออกในทันทีว่าเธอไม่ใช่คนถิ่นนี้
หลังจากสอบถามอายุกันแล้วก็รู้ว่าเซี่ยจินเย่อายุน้อยกว่า3 ปี เซี่ยจินเย่จึงเรียกจื่อเซียนว่าพี่จื่อเซียนส่วนหลินจื่อเซียนก็เรียกเซี่ยจินเย่ว่า น้องจินเย่
เพราะ้ารีบไปให้ห่างจากจุดเกิดเหตุหลินจื่อเซียนจึงเร่งเดินทาง คอยประคับประคองเซี่ยจินเย่ไปตลอดทาง
โชคดีตอนที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้ากันอยู่นั้นหลินจื่อเย่ก็ค้นตัวคนตายทุกคน เก็บทรัพย์สมบัติที่ติดตัวพวกนั้นมาจนหมดทำให้เธอมีเงินทองพอประมาณ และก็เป็โชคดีที่หนึ่งในคนตายสวมแหวนเก็บของเอาไว้แหวนเก็บของก็คือแหวนที่มีช่องมิติเก็บของ เพียงใช้พลังธาตุเล็กน้อยก็เปิดใช้งานได้แล้วแหวนแต่ละวงก็ยังมีระดับในการเก็บของอีก บางประเภทเก็บไฟได้บางประเภทเก็บสัตว์เลี้ยงได้เซี่ยจินเย่เห็นแหวนเก็บของจึงอธิบายวิธีใช้งานให้พี่จื่อเซียนฟังอย่างละเอียดหลินจื่อเซียนก็เก็บของไว้ในแหวนแล้วสวมเอาไว้บนนิ้ว ทีแรกแหวนหลวม แต่พอเธอสวมบนนิ้วแล้วมันก็หดเล็กลงจนพอดีกับนิ้วเธอ
อือไอ้แหวนเก็บของนี่น่าจะคล้ายๆ กับบ้านย่อส่วนได้ในเื่แอ้นท์แมนล่ะมั้ง?
ถ้าไม่ใช่เป็เพราะไม่ค่อยไว้ใจเซี่ยจินเย่หลินจื่อเซียนคงไม่มาเดินย่ำเท้าอย่างนี้หรอก คงพาเซี่ยจินเย่จั๊มไปแล้วแต่เพราะยังไม่ไว้ใจ ก็อย่าเพิ่งให้อีกฝ่ายรู้ความลับอะไรมากมายนักจะดีกว่าสองสาวจึงเดินเท้าไปด้วยกัน ผ่านเส้นทางระหว่างหมู่บ้านไปเรื่อยๆ เหนื่อยก็หยุดพักหายเหนื่อยก็เดินทางต่อ แต่เดินไปได้ 1วันเซี่ยจินเย่ก็เป็ไข้ขึ้นมา ตัวร้อนผ่าวจนน่าใ
“น้องเย่ไม่สบายแล้ว” หลินจื่อเซียนประคองเซี่ยจินเย่ไปนั่งพักใต้ร่มไม้แค่จับมือจับแขนก็รู้แล้วว่าเป็ไข้สูง นี่ถ้าเป็โลกของเธอ เอายาพาราให้กินคอยเช็ดตัวให้ก็ไม่น่าห่วงแล้ว แต่นี่เป็โลกที่ไม่คุ้นเคยแล้วเธอจะไปหายาพาราได้จากที่ไหน?
“พี่จื่อเซียนข้าหนาว” เซี่ยจินเย่เริ่มเพ้อ หลินจื่อเซียนหน้าเครียดทันทีตบหลังมือเซี่ยจินเย่เบาๆ “รอข้าอยู่นี่นะ ข้าจะไปหาสมุนไพรมาลดไข้ให้เ้า”
เธอบอกเซี่ยจินเย่พยายามฝึกพูดให้เหมือนกับคนท้องถิ่น เซี่ยจินเย่พยักหน้าหลินจื่อเซียนจึงรีบเดินไปดูตามข้างทางทันทีว่าพอจะมีสมุนไพรอะไรลดไข้ได้บ้างขณะที่เธอมองหาอย่างร้อนใจอยู่นั้น พลัน!ตรงหน้าเธอก็ปรากฏรอยแยกเล็กๆ แล้วมีต้นสมุนไพรพุ่งออกมา ทำเธอใไม่น้อย “เฮ้ย!”
แต่พอสายตาเห็นต้นสมุนไพรนั้นความรู้ก็ผุดขึ้นมาในสมอง เธอคว้าต้นสมุนไพรต้นนั้นหมับ มือขยับๆขยำกำๆต้นสมุนไพรอยู่ครู่หนึ่ง ต้นสมุนไพรต้นนั้นก็กลายเป็ผงละเอียดราวกับผ่านการอบแล้วตากแห้งบดละเอียดเรียบร้อยจากนั้นผงสมุนไพรในมือก็รวมตัวอัดเป็เม็ดกลมๆ หลายเม็ดอยู่ในกำมือเธอเธอมองยาสมุนไพรนั้นอย่างใ ตาเบิกโตจ้องเม็ดยากลมๆ พวกนั้น
“นี่คือการหลอมยา!” เธอหลุดคำพูดออกมา มือเธอขยับไปเองโดยอัตโนมัติหลังจากหายใแล้วเธอก็รีบเดินกลับไปหาเซี่ยจินเย่
ติดตามข่าวสารและพูดคุยกับไรเตอร์ได้ทางเพจ readfree.in ค่ะ
https://www.facebook.com/readfree.in/
และทางเว็บไซต์ www.readfree.in ค่ะ
ขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่เข้ามาอ่านค่ะ
2K
