ป่านนี้เขาจะเป็อย่างไรบ้างนะ?
หญิงสาวได้แต่ยืนเหม่อลอยอย่างครุ่นคิดเื่ของเขาจนเผลอหยิบเกลือใส่แทนน้ำตาลก่อนจะสำลักทันทีที่ดื่มเข้าไปพลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่และสะบัดหน้าไปมาอย่าง้าเรียกสติแล้วลงมือชงกาแฟแก้วใหม่อีกครั้งก่อนจะกลับไปทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ประจำหน้าโต๊ะทำงานส่วนตัว
ปัจจุบันเธอทำงานอยู่ในตำแหน่งผู้ช่วยเลขาฯ ของประธานบริษัทเอกชนแห่งหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับการผลิตชิ้นส่วนรถยนต์ คราแรกหญิงสาวไม่ได้ตั้งใจจะเข้าทำงานที่นี่เสียด้วยซ้ำแต่บังเอิญเธอรู้มาว่าที่นี่เป็กิจการของครอบครัวเขาทำให้หญิงสาวตัดสินใจทิ้งใบสมัครงานไว้ที่นี่เป็ที่แรกเผื่อว่าสักวันจะมีโอกาสได้พบกับเขาอีกสักครั้ง ไม่ว่าจะอยู่ในฐานะไหนแค่ได้มองเขาอยู่ห่าง ๆ แค่นั้นก็เพียงพอสำหรับใจดวงนี้
“นับดาว” เสียงเรียกชื่อหญิงสาวอยู่ราว ๆ สามครั้งจนคนที่เอ่ยเรียกถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะหยิกแขนบางเบา ๆ อย่างหมั่นเขี้ยว
“คะพี่อุ้ม” หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรู้สึกตัวพลางส่งยิ้มแหยให้รุ่นพี่สาวคนสนิทอย่างพี่อุ้มที่อยู่ในตำแหน่งเลขาฯ ของท่านประธาน
“่นี้เหม่อบ่อยน่ะเรา เป็อะไรหรือเปล่า?” รุ่นพี่สาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็ห่วงเมื่อเห็นว่า่นี้รุ่นน้องที่เอ็นดูเผลอเหม่อทุกครั้งไป
“เปล่าหรอกค่ะ พอดีดาวกำลังคิดอะไรเพลินไปหน่อยน่ะค่ะ” นับดาวส่ายศีรษะเป็คำตอบพลางส่งยิ้มให้รุ่นพี่สาวคลายกังวล
“ไม่เป็ไรก็ดีแล้ว อ้อ พี่วานช่วยนำเอกสารพวกนี้ไปให้ท่านรองประธานเซ็นหน่อยน่ะ”
“ได้ค่ะ เอ๊ะ ท่านรองประธานหรือคะ?” นับดาวพยักหน้าตอบรับก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นอย่างสงสัยไม่วายเอ่ยถามรุ่นพี่สาวคนสนิทผ่านสีหน้าด้วยความสงสัย
ท่านรองประธานงั้นเหรอ?
นับั้แ่ทำงานที่นี่เธอยังไม่เคยเห็นวี่แววของท่านรองประธานเลยสักครั้งหรือว่าจะเป็...
เขาคนนั้น...
...ธาวิน
เพียงแค่คิดว่าท่านรองประธานที่รุ่นพี่สาวเอ่ยถึงอาจจะเป็เขาคนนั้นใจเ้ากรรมกลับเต้นระรัวอย่างไม่เป็จังหวะจนเธอจนผ่อนลมหายใจเข้าออกอย่างช้า ๆ เพื่อกลบเกลื่อนอาการที่กำลังเกิดขึ้น
นับดาวเผยอยิ้มอย่างไม่รู้ตัวเมื่อพยายามนึกถึงใบหน้าคมของคนที่แอบรักอย่างธาวินจนรุ่นพี่สาวได้แต่ทำหน้างุนงงเมื่อเห็นรุ่นน้องคนสนิทมีอาการแปลก ๆ
“จริงสิ พี่คงลืมบอกเราไปว่าท่านเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ” รุ่นพี่สาวบอกก่อนจะยื่นเอกสารมาตรงหน้าเธอ “ช่วยพี่หน่อยแล้วกัน”
“ได้ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้ารับก่อนจะยื่นมือรับเอกสารจากรุ่นพี่สาว นับดาวยืนขึ้นเต็มความสูงและพาตัวเองเดินไปยังทิศทางห้องของท่านรองประธานตามที่รุ่นพี่สาวได้บอกไว้เดินฮัมเพลงในลำคออย่างอารมณ์ดีโดยไม่ทันระวังทำให้ชนเข้ากับแผงอกของใครบางคนจนเกือบล้มคะมำหากไม่ได้แขนแกร่งรับไว้
“เอ่อ ขอโทษค่ะ” นับดาวเอ่ยคำขอโทษก่อนจะผละออกจากแขนแกร่งของบุรุษหนุ่มตรงหน้าโดยไม่ได้มองหน้าอีกฝ่าย
“เป็อะไรไหมครับ?” น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามคนตัวเล็กตรงหน้าพลางมองอีกฝ่ายอย่างพิจารณา
“ไม่ค่ะ คุณล่ะคะ?” หญิงสาวเอ่ยถามเขาพลางเงยหน้ามองคนตัวสูงั์ตาหวานเบิกกว้าง ลมหายใจสะดุดกึกทันทีที่เห็นใบหน้าของคู่กรณีอย่างชัดเจน เสียงหวานเผลอหลุดเรียกชื่อเขาแ่เบาจนแทบไม่ได้ยินแต่เขากลับได้ยินเสียอย่างนั้น “วิน”
ใช่...ไม่ผิดแน่ ๆ
เขาคือผู้ชายที่เธอแอบหลงรักมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา สายตาหวานยืนสำรวจใบหน้าคมของเขาอย่างไม่วางตาเผลอยิ้มอย่างไม่รู้ตัวเมื่อคิดว่าเขาไม่เปลี่ยนไปจากเดิมเลยจริง ๆ
9K
