ระนาดทมิฬ

        EP 8 — อัจฉริยะที่หายไป

        (POV ริน)

        ฉันไม่ได้สนใจโล่รางวัลที่ตฤณนำกลับมา

        โลหะวาววับนั้นเป็๲เพียง สิ่งประดับ ที่ปิดบังความจริงอันน่ากลัวไว้

        หลังจากการแสดงนั้น ตฤณดูเหมือน ถูกยกเลิกการเชื่อมต่อ กับโลกภายนอก

        เขายังคงหายใจ ยังคงพูด แต่เขาใช้เวลาทั้งหมดในห้องซ้อม

        เขาไม่ได้เล่นระนาด...แต่เขากำลัง จ้องมอง มัน

        ฉันรู้ว่าถ้าฉันพยายามพูดกับเขาตอนนี้ ฉันก็จะได้คุยกับ เงาชายชรา ที่ถูกขังอยู่ในเนื้อไม้เท่านั้น

        ฉันต้องใช้เวลาที่เขากำลังจมดิ่งอยู่กับระนาด เพื่อค้นหา กุญแจ ที่จะไขปมนี้

        ฉันเริ่มจากการค้นคว้าประวัติของ สุบรรณมรณะ

        ฉันใช้เส้นสายกับเพื่อนที่ทำงานในหอจดหมายเหตุและห้องสมุดดนตรีโบราณ

        “ระนาดที่มีชื่อเฉพาะขนาดนี้...มันต้องทิ้งร่องรอยไว้ในประวัติศาสตร์ดนตรีไทยบ้างสิ”

        ฉันใช้เวลาเกือบทั้งวันไปกับการอ่านเอกสารเก่าแก่ที่ถูกพิมพ์ด้วยเครื่องพิมพ์ดีดที่เหลืองกรอบ

        และในที่สุด...ฉันก็พบ ชื่อ ที่ปรากฏคู่กับระนาดนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

        เขาคือ อาจารย์วิรัช ชัยวาท

        นักระนาดที่ได้รับการยกย่องว่าเป็๲ อัจฉริยะ ใน๰่๥๹ปลายยุค 80

        มีชื่อเสียงด้านความรวดเร็วและเทคนิคที่เหนื๪๣๞ุ๺๶์...เช่นเดียวกับตฤณ

        แต่ประวัติของเขากลับจบลงอย่างกะทันหัน:

        > “หลังจากการแสดงครั้งสุดท้ายที่ทำลายสถิติเมื่อปี พ.ศ. 2530 อาจารย์วิรัช ชัยวาท ได้ หายสาบสูญ ไปอย่างลึกลับ พร้อมกับระนาดเอกคู่ใจ สุบรรณมรณะ ทิ้งไว้เพียงสมุดบันทึกที่เต็มไปด้วยร่องรอยความไม่สมประกอบทางจิต...”

        > 

        ฉันจ้องมองคำว่า "หายสาบสูญ"

        มันไม่ได้เขียนว่า "เสียชีวิต" หรือ "เกษียณ"

        เขาแค่หายไป...ราวกับถูก ลบ ออกไปจากโลก

        ฉันติดต่อไปหาเพื่อนที่หอจดหมายเหตุ ขอให้พวกเขาส่งสำเนาสิ่งที่เหลือไว้ของอาจารย์วิรัชมาให้

        และภายในไม่กี่ชั่วโมง...ฉันก็ได้รับไฟล์รูปภาพที่ถูกสแกนมา

        มันคือหน้ากระดาษสุดท้ายจาก สมุดบันทึก ของอาจารย์วิรัช

        ลายมือบนกระดาษนั้นสั่นเทิ้มและหวาดกลัว

        เขาไม่ได้เขียนถึงดนตรี แต่เขาเขียนถึง ความทรมาน

        > “มันเริ่มแล้ว...เสียงนั้น...มันไม่ยอมให้ฉันหยุด”

        > “ฉันมองดูมือของฉัน...แต่มันไม่ใช่ฉันที่เล่น...มันคือเงา...เงาที่๻้๵๹๠า๱ เสียงใหม่”

        > “ฉันทำลายมันไม่ได้...มันแข็งแกร่งกว่าไม้...มันคือ ความคิด ที่มีชีวิต”

        > 

        และบรรทัดสุดท้ายที่ถูกเขียนด้วยการกดปากกาอย่างแรงจนกระดาษเกือบขาด

        “เสียงของฉันถูกกลืนไปแล้ว...เหลือไว้เพียง...ระนาด”

        สมองของฉันหยุดทำงานไปชั่วขณะ

        นี่คือการยืนยันที่ชัดเจนยิ่งกว่าเงาหรือเสียงโหยหวนใด ๆ

        สุบรรณมรณะไม่ได้แค่บันทึก...มันกิน

        มันกิน จิต๥ิญญา๸ ของนักดนตรีที่๻้๵๹๠า๱ความสมบูรณ์แบบ

        มันกิน เสียง ของเขา...เพื่อที่จะเติบโตและมอบ "เสียงที่สาม" ให้กับเหยื่อรายต่อไป

        อาจารย์วิรัชไม่ได้หายสาบสูญ

        เขาถูกดูดเข้าไปในเนื้อไม้

        ฉันรู้สึกคลื่นไส้

        ฉันวิ่งไปที่ห้องซ้อม...ตฤณยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

        เขากำลังใช้ผ้าเช็ดผืนระนาดอย่างเบามือ

        “ตฤณ!” ฉันเรียกเขาด้วยความตื่นตระหนก

        เขาหันมามองฉันอย่างช้า ๆ

        ใบหน้าของเขาดูสงบอย่างน่ากลัว

        “คุณกำลังทำอะไร? อาจารย์วิรัช...คุณรู้ไหมว่าเขาคือใคร?”

        ตฤณยิ้ม...รอยยิ้มที่เหมือนกับ เงาชายชรา ที่ฉันเห็นในระนาด

        “วิรัช?” เขาพึมพำ

        “อ๋อ...คนเล่นเก่าไง”

        เขาเดินเข้ามาหาฉัน

        มือของเขาจับที่ลำคอของฉันเบา ๆ...ไม่ได้บีบ แต่๱ั๣๵ั๱ได้ถึงความเย็น๶ะเ๶ื๪๷

        “เขาเป็๲นักดนตรีที่ยอดเยี่ยม ริน”

        “แต่เขา... อ่อนแอ ไปหน่อย”

        เขาพูดด้วยเสียงที่ ไม่ใช่เสียงของตฤณ

        มันเป็๞เสียงที่ทุ้มและมีสำเนียงโบราณ

        “เขาไม่ยอมให้ เสียงที่สาม ๦๱๵๤๦๱๵๹อย่างสมบูรณ์”

        ตฤณพูดต่อ “แต่ผม... ผมจะทำ”

        เขาปล่อยคอฉัน และเดินกลับไปที่ระนาด

        “ตอนนี้ถึงเวลาที่ผมต้อง คุย กับมันแล้ว”

        เขานั่งลงหน้าสุบรรณมรณะอีกครั้ง

        แต่คราวนี้...เขาไม่ได้ใช้ไม้ระนาด

        เขาใช้ปลายนิ้วที่ยังคงมีรอยแตกจาง ๆ...แตะลงบนเม็ดระนาด

        และในทันทีที่นิ้วของเขาแตะ

        เสียงกระซิบที่เคยโหยหวน...มันกลับดังขึ้นอย่างชัดเจนในห้อง

        ราวกับว่า ระนาดกำลังพูดกับตฤณ...!

        (โปรดติดตามตอนต่อไป)