┏━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━┓
เื่นี้หยกจะลงให้ทุกคนอ่านฟรีจนจบเลยน้า
หากลงครบ 50% แล้วหยกจะทำการติดเหรียญในครึ่งแรก
ส่วนครึ่งหลังหยกก็จะลงให้อ่านฟรีต่อจนจบไปเลยจ้า
และเมื่อลงจนจบแล้วหยกจะทำการติดเหรียญทั้งหมดในทันที
เพราะงั้นทุกคนอย่าลืม กดหัวใจ กับ กดเพิ่มเข้าชั้น เอาไว้กันด้วยน้า
┗━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━┛
Chill Coffee
หลายวันผ่านไป
“งานวันเกิดที่ผ่านมาของแม่ฉัน แกนี่เล่นใหญ่จัดเต็มเกินเบอร์จนแซงหน้าลูกสาวอย่างฉันไปเชียวนะ” ฉันยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นดื่มหลังจากพูดแซวผู้ชายตรงหน้าเรียบร้อยแล้ว แม้จะอยู่ในร้านกาแฟก็จริง แต่ฉันดันดื่มกาแฟไม่ได้มาแต่ไหนแต่ไร เอาเถอะช่างเื่นี้ไป เพราะมันไม่ได้สำคัญไปมากกว่าเื่ที่ฉันจะต้องพูดคุยในวันนี้กับผู้ชายตรงหน้า
“…” เขาทำเพียงแค่ยักคิ้วขึ้นเหมือนไม่ได้สนใจอะไรกับสิ่งที่ฉันพูด จากนั้นเขาก็มองไปรอบร้านแทนการจ้องมองหน้ากัน
ผู้ชายตรงหน้าของฉันเป็เหมือนเพื่อนสนิทที่เติบโตมาด้วยกันั้แ่เด็ก มันชื่อว่า ‘โดม’ หนุ่มหล่อที่จัดว่าอยู่ในลิสต์รายชื่อของนายแบบชื่อดังที่หลายโมเดลลิงต่างหมายหัวอยากให้เขาเข้าสังกัด แต่ทว่าหมอนี่กลับไม่สนใจ เพราะมันเคยพูดว่าไม่ใช่แนว
แม้แต่ตอนนี้ที่มันกำลังนั่งทำหน้าหล่ออยู่ก็ตาม สาวรอบกายรอบโต๊ะพากันมองมาที่มันเป็สายตาเดียวกันหมดทั้งร้าน และก็คงมีบ้างบางคนน่าจะนึกอิจฉาฉันด้วยที่ได้นั่งอยู่กับมัน
แต่...นั่นเป็เพียงแค่ความรู้สึกของคนภายนอก เพราะสำหรับคนภายในที่รู้ไส้รู้พุงของมันไปจนหมดแบบฉันแล้วบอกเลยว่าไอ้อาการหลงเสน่ห์ที่ว่ามันไม่เคยมีอยู่ในหัวของฉันเลยสักนิดเดียว
“จนแม่ของฉันอยากได้แกมาเป็ลูกเขย” ด้วยความหมั่นไส้กับท่าทางของมัน ฉันเลยพูดถึงเื่ที่นัดมันให้มาเจอกันในวันนี้ออกไปแบบตามตรง ทั้งที่ก่อนหน้านี้กะว่าจะค่อย ๆ พูดให้มันเป็ไปตามบรรยากาศก่อน เพื่อที่อีกคนจะได้มีเวลาหายอกหายใจหลังจากได้ฟังเื่นี้เข้า
“หล่อนพูดว่าอะไรนะ!” ครั้งนี้เป็ตาฉันบ้างแล้วที่จะทำเป็เหม่อมองรอบร้านเหมือนอย่างที่มันทำใส่ฉัน การที่มันเผยตัวตนที่แท้จริงออกมาทั้งที่เราอยู่ในพื้นที่สาธารณะ และผู้คนเยอะแบบนี้ได้ก็เพราะห้องที่เรานั่งกันอยู่เป็ห้องกระจกที่ถูกจัดมาเพื่อเราสองคนเท่านั้น และการที่ทำแบบนี้ได้ก็ไม่แปลกเพราะฉันกำลังนั่งอยู่กับเ้าของร้านแห่งนี้ยังไงเล่า
“แม่ฉันอยากให้พวกเราแต่งงานกัน” ฉันย้ำคำพูดเดิมอีกครั้งเพื่อให้มันได้ยินชัดเจนเต็มสองรูหู การแต่งงานในวงการของพวกเราก็เพื่อผลประโยชน์ทั้งนั้น ฉันจึงไม่ได้รู้สึกแปลกใจหรือต้องค้านอะไร ยิ่งแต่งกับมันที่เหมือนเป็เพื่อนสาวก็ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกสบายใจกว่าต้องแต่งกับคนอื่น
อีกอย่างทางครอบครัวของมันก็ไม่ได้น้อยหน้าไปกว่าฉันเลย มีอำนาจพอกัน มีเงินมีทองล้นมือจนใช้ไม่หมดพอกัน แล้วก็ยังเป็พันธมิตรที่ดีต่อกันมาั้แ่เจนแรกด้วยอีก ก็เลยไม่แปลกใจว่าทำไมแม่ของฉันถึงอยากให้แต่งงานกับเขา
“อีป่าน! กูอยากมีผัว ไม่ได้อยากมีเมียมึงก็รู้!” แม้น้ำเสียงของมันจะดูเล็กลงและเปลี่ยนไป แต่สำหรับท่าทางมันยังคงวางตัวให้มาดแมนเหมือนเดิมอยู่ อย่างที่บอก สิ่งที่มันเป็มีเพียงฉันและคู่นอนของมัน (ซึ่งไม่รู้กี่คน) ที่รู้ ครอบครัวของมันยังไม่มีใครรู้สักคน และมันก็ปกปิดเื่นี้มาั้แ่ที่ฉันพอนึกออกใน่เด็ก
“แล้วจะให้กูทำไง มึงคิดว่ากูขัดแม่ได้งั้นเหรอ” เมื่อสรรพนามเปลี่ยน น้ำหนักในการออกเสียงก็เปลี่ยนตามไปด้วย อีกอย่างมันรู้ดีที่สุดแล้วว่าฉันไม่เคยขัดคำสั่งของแม่ได้เลยสักอย่างซึ่งก็เหมือนอย่างที่พ่อของฉันเป็ เพราะพ่อเองก็ไม่เคยขัดแม่ได้เหมือนกัน
จนท้ายที่สุดพ่อของฉันก็โดนแม่มอมเหล้าแล้วจับมาเป็สามีเนี่ย! ใครฟังจะเชื่อ พ่อของฉันถูกขนานนามว่าเป็มาเฟียใหญ่เชียวนะ แต่ใครจะไปรู้ความจริงว่าเส้นทางที่ผ่านมาพ่อต้องเจอกับอะไรบ้าง แม้จุดเริ่มต้นจะไม่ดี แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าทุกวันนี้พ่อก็หลงแม่จนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว
ถ้าฉันเกิดมาแล้วเลือกได้ว่าจะนิสัยเหมือนใคร ฉันก็คงเลือกแม่ให้มันจบ ๆ ไป แต่มันเลือกไม่ได้ไง ฉันเลยได้นิสัยพ่อมาเต็มเหนี่ยว แล้วพ่อของฉันมีนิสัยที่แตกต่างจากการเป็มาเฟียโดยสิ้นเชิง เพราะงั้นที่ทุกคนเห็นว่าพวกเราสองพ่อลูกดูโหด ผลก็มาจากโดนแม่ให้เล่นละครเพื่อใช้ตบตาคนอื่นและลูกน้องนี่แหละ
ถ้าพูดให้ถูกสายเืมาเฟียที่แท้จริงและโหดแบบไม่ต้องเล่นละครนั้นคือแม่ของฉันจ้าไม่ใช่ฉันกับพ่อเลยสักนิด
“มึงก็หาผู้ชายสักคนมาแกล้งเป็แฟนสิ แล้วมึงก็เอาไปบอกกับคุณป้าไง” ฉันส่ายหน้ากับคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของมัน ไม่รู้ว่าคิดก่อนพูดบ้างหรือเปล่า ไอ้หาอะหาง่ายอยู่แล้วจ้างมาก็จบ อันนี้หมายถึงกรณีที่ถ้าเกิดแม่ของฉันโง่นะ แต่มันไม่ใช่ แม่ฉันฉลาดอย่างกับอะไร แล้วไหนจะมีแววตาน่ากลัวนี่อีก ฉันกลัวว่าก่อนจะได้เจอแม่ ผู้ชายที่จ้างมาคงเผ่นหนีไปก่อนที่จะถึงตัวแม่ของฉันเสียอีก
สายของแม่ คนของแม่มีเยอะยิ่งกว่าอะไร ถ้าฉันมีแฟนคนที่ซวยจะโดนตรวจสอบไม่ใช่ฉัน แต่เป็คนที่จะมาแสดงละครด้วยกันต่างหาก เฮ้อ~ คิดแล้วก็ปวดหัวขึ้นมาเลย เพราะแบบนี้ไงฉันถึงไม่เคยมีแฟนอย่างใครเขา!
“ไอ้โดม...” ฉันเรื่อกชื่อมันอย่างเชื่องช้าตามด้วยการยกมือขึ้นมาเพื่อที่จะคลึงลงตรงขมับตัวเองอย่างคนหมดคำจะพูด
“ดาวี่จ้ะ ดาวี่เนอะ!” ทว่ามันกลับไม่สนใจในท่าทีของฉันแถมยังมีหน้ามาแก้คำที่ฉันใช้เรียกมันอีก ‘ดาวี่’ เป็ชื่อที่สองของมัน เพราะชื่อโดมมันดูแมนไป มันเลยไม่ชอบ
“แต่งให้มันจบ ๆ ไปเหอะมึง ยังไงเราก็วินกันทั้งคู่อยู่แล้วคิดดูถ้าเราย้ายออกไปอยู่ด้วยกัน มึงจะไปแรดที่ไหนก็ได้จริงไหม? แถมยังไปแบบไม่ต้องหลบซ่อนอีกด้วย” ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาพร้อมกับพูดถึงผลประโยชน์ที่เราทั้งคู่จะได้รับ
“ไม่! ไม่ได้เด็ดขาด ยังไงก็ไม่ได้! ไม่รู้แหละไม่ว่ายังไงแกก็ต้องไปหาผู้ชายสักคนมา ไม่งั้น...” มันปฏิเสธเสียงแข็งคอเป็เอ็นที่จะไม่ตบไม่แต่งกับฉัน แม้ผลประโยชน์ที่ฉันพูดออกไปมันจะดูน่าสนใจมากแค่ไหนก็ตาม จากนั้นมันก็เงียบไปเมื่อถึงคำพูดใน่ท้าย
“อะไร” ฉันเม้มปากแน่นเมื่อเห็นแววตาและท่าทางของมันเปลี่ยนไป เหมือนกับรู้อยู่แก่ใจอยู่แล้วว่ามันจะพูดอะไรออกมา แต่ก็แค่แกล้งถามออกไปงั้น ๆ ทั้งที่ภายในใจของฉันมันเต้นตุบ ๆ เป็จังหวะเหมือนมีคนมานั่งตีกลองรัว ๆ แล้ว
“ทำไมกูต้องเป็ฝ่ายหาผู้ชาย ทำไมมึงไม่ลองไปหาผู้หญิงสักคนมาควงหลอกตาแม่กู แบบนี้จะไม่ดูง่ายกว่าหรือไง” ฉันไม่รอให้มันพูดคำนั้นที่ฉันกลัวออกมา จึงเลือกพูดแทรกถึงอีกเื่ออกไปหลังจากพึ่งคิดได้ว่าทำไมฉันถึงต้องเป็ฝ่ายหาผู้ชายแทนที่จะเป็มัน เพราะถ้ามันมีสาวยังไงแม่ของฉันก็จะบังคับไม่ได้อยู่แล้ว และก็คงไม่พูดเื่แต่งงานอีก
แต่ถ้ากลับกันเป็ฉันยังไงแม่ก็คงส่งคนไปทำอะไรแฟน (ปลอม ๆ) ของฉันแน่นอน และก็คงบังคับให้ฉันเลิกเพื่อที่จะมาแต่งกับมัน
♡⃛ ─────────────────── ♡⃛
ฝากกดติดตามกันด้วยน๊า : เพจ Sunisayok
(https://www.facebook.com/sunisayok310540/)
♡⃛ ─────────────────── ♡⃛
243
