เฟยเทียนนั่งบำเพ็ญชักนำปราณเพื่อบรรเทาอาการ คอยพยุงาแไม่ให้ร้ายแรงกว่าเดิม
ในคืนนั้นเขาฝึกปราณรักษาตนเองทั้งคืนจนเช้าจึงหยุด อาการไม่ได้ดีขึ้นเท่าไหร่แต่ก็ยังถือว่าดีขึ้น
มีคนนำอาหารและยามาให้เขา เฟยเทียนก็กินยาและอาหารจนเกลี้ยงและฝึกปราณต่อ
วัฏจักรภายในหนึ่งเดือนเขาเป็เช่นนี้ไม่หยุดหย่อน กิน นอน ฝึกปราณ เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหกเ้าอ้วนและเ้าผอมมาเยี่ยมเขาสองสามครั้ง
เนื่องจากกฏของหอคุมกฏการเข้าพบเป็การยากมาก แต่พวกนั้นก็ยังสามารถเข้ามาได้สองสามครั้งถือว่าไม่ธรรมดาจริงๆ
ตอนนี้เขากำลังจะได้รับอิสรภาพ!
แกร๊ก!
เสียงไขกุญแจและประตูห้องก็เปิดออกเป็ชายชุดสีน้ำเงินปักกระเรียนขาว บนอกมีตราสีขาวปักไว้หนึ่งดวง
"คารวะศิษย์พี่"
"ข้านับถือศิษย์น้องอย่างแท้จริง หนึ่งรุมสิบสามคน นับถือๆ" ศิษย์พี่คนนั้นกำกำปั้นคำนับเขาด้วยใจจริง
"ไม่ได้ๆ ศิษย์น้องเพียงคิดไม่รอบคอบยังดีครั้งนี้รอดมาได้ ขอบคุณศิษย์พี่ที่ดูแลมาตลอด" เขารีบจับมือของศิษย์พี่คนนั้นและยกขึ้น
"ข้าต้องไปแล้ว" เขากล่าวลาและจากไป เฟยเทียนมาถึงห้องพบว่าไม่มีคนอยู่คาดว่าน่าจะไปทำงาน
เขานั่งลงที่เตียงตอนนี้แผลเริ่มดีขึ้นแล้วแต่ภายในนั้นไม่เท่าไหร่ เขาหยิบขวดเล็กจิ๋วที่ยังอยู่ใต้เตียงไม่ไปไหนออกมาด้วยความโล่งอก
กระดกลงไปอึกเล็กๆ และเริ่มบำเพ็ญทันที เขาอยู่จุดคอขวดระหว่างเบิกกำลังและรวบรวมมาได้สามสี่วันก่อนออกมาแล้ว
แต่เนื่องจากข้างในพลังลมปราณธรรมชาติไม่เพียงพอต่อการบรรลุ จึงต้องกดพลังไว้รอการกลับมาและดื่มของเหลวสีน้ำเงิน
ความรู้สึกแห่งการปลดปล่อยและพรั่งพรูในกาย มันเริ่มออกมาความร้อนมากขึ้น เหงื่อเม็ดใหญ่ปรากฏบนใบหน้าเขา
เฟยเทียนพยายามรวบรวมลมปราณเข้าสู่ตันเถียนทั้งหมดและค่อยๆกลั่นมันให้บริสุทธิ์ยิ่งขึ้น
กระบวนการนี้ใช้เวลากว่าสองชั่วยาม เขาถึงเสร็จสิ้นและเตรียมทะลวงสู่รวบรวม จึงหยดของเหลวอีกนิดนึงลงสู่ปากและเริ่มการทะลวงทันที
ปัง!
เสียงคล้ายกำแพงแตกออกในกายของเฟยเทียนทำให้เขารู้สึกถึงการปลดปล่อยที่แท้จริง หนทางการบรรลุรวบรวมสำเร็จแล้ว!
ทั่วร่างเกิดการเปลี่ยนแปลง ตันเถียนขนาดใหญ่ขึ้น มองดูร่างกายไร้าแมีเพียงของเหลวสีดำๆ ที่ไหลออกมาจากิั
เฟยเทียนไม่กล้าอยู่นานกลัวจะเปื้อนที่นอนไปล้างเนื้อล้างตัวที่น้ำตกและสำรวจตัวเอง
เขารู้สึกแข็งแกร่งขึ้นมากและสามารถควบคุมพลังปราณได้ดีขึ้น สามารถชักนำไปได้ทั่วร่างกายอย่างคล่องแคล่วภายในไม่ถึงสองเค่อ
จนรู้สึกว่าหน่ำใจแล้วจึงกลับห้องรอบอกข่าวดีกับพวกเ้าอ้วนผอม
เมื่อมาถึงห้องเขาค่อยๆเปิดเข้าไปพบว่าทั้งสองกำลังนั่งบำเพ็ญอยู่ในห้องเขาจึงไม่อยากรบกวนปิดประตูลงเงียบๆ
แต่แค่เสียงเล็กน้อยก็รบกวนการบำเพ็ญแล้วทั้งสองลืมตาขึ้นมามองให้ชัดจึงเห็นว่าเป็ เฟยเทียน!
"เ้าเทียน! ฮ่าฮ่า! ข้าว่าแล้วเ้าต้องมาไหนดูสิแผลหายรึยัง!" เ้าอ้วนโผกอดเขาอย่างจังจนล้มลงหน้าขม่ำ
"เ้าบ้า! ออกไปจากตัวข้าซะ!" เฟยเทียนดันมันขึ้นและพลิกออกด้านข้าง
"ร่างกายก็แข็งแกร่งดีนี่ ข้างในเป็ไงบ้างอยู่สบายหรือเปล่า? ข้านับถือเ้าจริงๆ จากนี้จะเรียกเ้าพี่ใหญ่!" เ้าผอมเสริมเข้าไป
"บ้าบอกันไปใหญ่พอๆ" เขาได้แต่กลอกตาไปมาพวกนี้เล่นเหมือนเด็กไม่รู้จักโต
นั่งคุยสัพเพเหระข่าวสารต่างๆ สุดท้ายเฟยเทียนจึงบอกว่า บรรลุระดับรวบรวมขั้นต้นแล้ว พรุ่งนี้ว่าจะไปขึ้นทะเบียนใหม่
"เ้าไปอย่าลืมพวกข้าละ!" เ้าอ้วนออกตัวทันที
"ใช่ๆ แล้วอย่าลืมเอาเทพธิดามาฝากพวกข้าด้วยนะเวลามาเยี่ยม!" เ้าผอมก็พอกัน
"พวกเ้านี่นะ! ได้ข้าจะหามาให้หน่ำใจเลย!"
..
ตอนเช้าเฟยเทียนก็ไปขึ้นทะเบียนใหม่ที่ตำหนักเก่าแก่ที่เคยมาครั้งแรก
"คารวะผู้าุโ ศิษย์มาทำการเลื่อนขั้นขอรับ" เขาคำนับและยืนรอ
ผู้าุโท่านนั้นเปิดตาและกวาดมองคราหนึ่ง เฟยเทียนรู้สึกว่าทั้งร่างกายไม่สามารถปกปิดสิ่งใดจากสายตานี้ได้เลย
"ไม่ธรรมดา เพียงหนึ่งเดือนกว่าๆก็บรรลุครั้งนี้ได้ของดีเข้าสำนักแล้ว" เขากล่าวชื่นชมและยื่นชุดใหม่ให้
"เอาป้ายประจำตัวมา" เฟยเทียนนำไปให้ผู้าุโท่านนั้น ทำอะไรบางอย่างป้ายก็เปลี่ยนจากสีีทองแดงเป็สีเงิน
"จากนี้เ้าคือศิษย์สายนอก ไปทีู่เาเมฆาแดง ที่นั้นคือสถานที่สำหรับศิษย์สายนอก"
"ขอบคุณผู้าุโ ศิษย์ขอตัวลา" เขาคำนับและถอยหลังเดินจากไป
เฟยเทียนดีใจแทบแย่เขารอเวลานี้มานาน ไม่คิดว่าพอมาถึงแล้วก็ตื่นเต้นมาก พยายามสงบสติอารมณ์และเดินทางสูู่เาเมฆาแดง
เขาไปที่หอส่งตัวและแจ้งประสงค์ว่าจะไปูเาเมฆาแดง
วูบ!
เมื่อลืมตาอีกครั้งจึงพบว่าตนมาอยู่อีกที่หนึ่งแล้ว ความรู้สึกเมื่อใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายนี่มันสุดยอดจริงๆ
เขาเดินออกมาพบกับศิษย์มากมายที่เดินจับกลุ่มกัน บางคนก็เดินโดดเดี่ยว
ระหว่างนั้นเจอคนผู้นึงท่าทางดูใสซื่อเขาจึงล็อคเป้าทันที
"ไม่ทราบว่าสหายพอจะว่างหรือไม่?" เฟยเทียนเดินเข้าไปไกลยิ้มให้
"ว่างอยู่มีอะไรหรือ?" เขาเป็คนรูปร่างสมส่วนหน้าตาดูดีแต่น้อยกว่าเฟยเทียน
"ข้ามาใหม่เ้าพอจะแนะนำให้ได้หรือไม่?" เขาคำนับเพื่อเป็การขอบคุณล่วงหน้า
"เื่แค่นี้สบายมากไปเถอะ" ชายคนนั้นทำท่าทางเชื้อเชิญ
"สหายชื่ออะไรหรือ?" เขาถาม
"ข้าชื่อ ฟู่คงมิน อาจจะแปลกๆหน่อย ฮ่าฮ่า!" เขาหัวเราะอย่างเก้อเขิน
"ข้าชื่อ เฟยเทียนจากนี้ถือว่าเป็สหายกันแล้ว!" เขายิ้มและบอกชื่อกลับ
หลังจากแนะนำตัวกันเสร็จฟู่คงมินก็แนะนำสิ่งต่างๆกับเขา
พาไปตามสถานที่ต่างๆ พูดสิ่งที่เขาไม่รู้หลายอย่างให้ฟัง จนถึงเย็นจึงแยกย้ายเขาบอกฟู่คงมินว่า รอบหน้าจะเลี้ยงสุราอาหาร
ห้องพักของเฟยเทียนเขาเลือกที่มันว่างและอยู่ห่างไกลผู้คนซักหน่อย ในระแวกนั้นมีห้องพักสองสามห้องเท่านั้น และทั้งหมดยังไม่มีใครจับจอง
ทำให้เขาชอบมากการอยู่คนเดียวอยากสงบนี่แหละคือที่สุด!
สิ่งของที่เฟยเทียนนำมาไม่มีอะไรมากนัก แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือ ขวดเล็กจิ๋วบรรจุของเหลวสีน้ำเงินแวววาว
เขานำออกมาซ่อนไว้ที่ลิ้นชักข้างเตียง ตอนนี้เขาหาฝาปิดมาได้แล้วจึงไม่กังวลว่ามันจะหก
"ไป! ไปเลือกวิชายุทธ์กับอาวุธวิเศษกัน!" เฟยเทียนยิ้มร่า วันนี้ไม่เพียงเขาจะไปเลือกอาวุธวิเศษ แต่ยังมีวิชายุทธ์ด้วย!
สำหรับศิษย์สายนอกมาใหม่ สามารถเลือกวิชาระดับต่ำได้สองวิชา หรือจะเป็ วิชาระดับกลางหนึ่งวิชาก็ได้
เฟยเทียนมุ่งตรงสู่หอคัมภีร์ทันทีเพื่อไม่เป็การเสียเวลา
..
แวบเดียวเขาก็มาถึงข้างหน้าเป็หอสี่ชั้นขนาดใหญ่ ตกแต่งรูปทรงโบราณให้กลิ่นอายไม่ธรรมดา
"คารวะผู้าุโ"
"ระดับต่ำสองวิชา หรือ ระดับกลางหนึ่งวิชา" เขาลืมตาเพียงข้างเดียวมองเฟยเทียน
กวักมือคราหนึ่งป้ายที่ห้อยอยู่เอวก็ลอยไปหาผู้าุโท่านนั้นทันที
"สองชั่วยาม"
"ขอบคุณขอรับ" เขาคารวะอีกครั้งและเดินเข้าไปสำรวจ
เฟยเทียนคิดไว้แล้วว่าจะเอาวิชาระดับต่ำสองวิชา เนื่องจากตนคิดว่า การหนีและการสู้ไปด้วยคือทางที่ดี!
หากมีแต่สู้ต่อให้เป็วิชาระดับกลาง หากฝั่งนั้นมาหลายคนละ?
ไม่สู้เอาวิชาระดับต่ำสองวิชา อันนึงหนี อันนึงสู้จะดีกว่า
เขาเข้าไปเลือกไล่ดูวิชายุทธ์ต่างๆ จู่ๆก็เกิดความคิดแผลงๆ หากตนสามารถจดจำตำราในนี้ได้ละ?
แต่เขาก็ต้องล้มเลิกไปเนื่องจากไม่สามารถจำตำราทั้งหมดได้ แม้จะทดลองดูนิดหน่อยแต่ก็จำได้แค่ 1/4 เท่านั้น
เฟยเทียนหาวิชาที่เหมาะกับตัวเองไปเรื่อยๆ จนไปสะดุดกับวิชาหนึ่ง 'ก้าวย่างเมฆา' เป็วิชาหลบลี้ ระดับปฐีขั้นต่ำ
เขาเปิดอ่านจึงรู้ว่าวิชานี้มีขั้นต่อไปคือ ก้าวย่างเมขลา เป็วิชาระดับนภาขั้นสูง!
เฟยเทียนไม่ต้องคิดให้มากความเขาหยิบมาทันที สำหรับวิชาที่มาภาคต่อแสดงให้เห็นถึงศักยภาพของมัน!
ต่อไปคือวิชาโจมตี เฟยเทียนจึงย้ายที่ไปและเริ่มยุ่งอยู่กับการหาวิชาเหมาะกับตนอีกครั้ง จนข้างหูมีเสียงชราดังขึ้น
"อีกสองเค่อหมดเวลา"
เขาจึงสะดุ้งเล็กน้อยและหันไปมองยังจุดที่เข้ามาและรีบหาวิชาทัันที
"ข้าลืมเวลาแล้วหรือนี่" จนในที่สุดเขาจึงไปเจอวิชาหนึ่ง 'กระบี่หิมะโปรย' ระดับปฐีขั้นต่ำ
เป็การใช้กระบี่ที่อ่อนช้อยแต่รวดเร็วและรุนแรงหากไม่ระวังอาจถึงตาย!
เขาจึงเลือกมาและนำไปให้ผู้าุโ
"รู้จักเลือก สองเดือนต้องนำมาคืน" เขาชมเล็กน้อยคืนป้ายและนำฉบับคัดลอกให้แก่เฟยเทียน
เขาคารวะอีกครั้งและเดินออกไป เฟยเทียนตื่นเต้นมากเขาเก็บมันไว้ในอกเสื้อและออกเดินทางต่อสู่ หอยุทธภัณฑ์!
..
ขอบคุณที่อ่านครับ
4K
