พันธนาการแห่งสัญญา

โฮชิ โทยะ ยังคงนั่งอยู่บนโซฟาเพียงลำพัง โดยมี โฮชิ โทชิ ผู้เป็๲พ่อนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงข้าม บรรยากาศเงียบสงบลงหลังจากที่เพื่อนรักและคุณอาของเขาจากไป แต่คำพูดที่หนักอึ้งเมื่อครู่ยังคงก้องอยู่ในหู

โทยะเงยหน้าขึ้นมองพ่อของเขา ดวงตาสีส้มทองที่ปกติจะดูสดใสกลับเต็มไปด้วยความสับสนและความไม่แน่ใจ

"นี่พ่อ..." โทยะเอ่ยเสียงเบา "ที่พ่อพูดมาทั้งหมด... เ๱ื่๵๹พลัง เ๱ื่๵๹เทพีสุริยัน... คือเ๱ื่๵๹จริงใช่มั้ย"

โทชิถอนหายใจยาว พ่อของเขาลุกขึ้นและเดินมานั่งลงข้าง ๆ ลูกชายบนโซฟา เขาใช้มือที่อบอุ่นวางบนศีรษะที่บอบบางของโทยะอย่างอ่อนโยน

"จริงสิ โทยะ" โทชิตอบด้วยน้ำเสียงที่นุ่มทุ้มและจริงใจ "เ๱ื่๵๹พวกนี้... พ่อกับอาสึยะไม่อยากให้ลูกรู้เลยจนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสมจริง ๆ"

โทยะก้มหน้าลงเล็กน้อย "แล้วทำไม... ทำไมพ่อถึงไม่บอกผมเร็วกว่านี้ล่ะครับ? ผมก็เกือบจะ... เข้าไปในห้องลับนั่นอยู่แล้ว" เขาหมายถึงห้องที่ซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือ

"ก็เพราะห้องลับนั้นน่ะ... มันไม่เหมือนกับห้องเก็บของทั่ว ๆ ไป" โทชิพูดด้วยน้ำเสียงสุขุมแต่มีความกังวลแฝงอยู่ "มันเป็๲ห้องที่เต็มไปด้วยความรู้และอาวุธโบราณของตระกูลโฮชิ เป็๲จุดศูนย์รวมพลังดาราที่อาจจะ 'กระตุ้น' พลังของลูกให้ตื่นขึ้นก่อนเวลาอันควร และนั่นอาจเป็๲อันตรายถึงชีวิตได้ เพราะลูกยังไม่มีการควบคุมอะไรเลย"

โทยะเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาเป็๞ประกายด้วยความเข้าใจและอยากรู้อยากเห็น "หมายความว่า... ถ้าผมเข้าไปตอนนี้ ผมอาจจะใช้พลังดาราได้เหรอครับ!?"

โทชิส่ายหน้าเบา ๆ "ยังไม่ใช่ตอนนี้หรอก พ่อบอกแล้วไงว่า 'พลังจะตื่นเมื่ออันตรายใกล้เข้ามา' เท่านั้น แต่การที่เทพีสุริยันปรากฏตัวน่ะ... มันเป็๲สัญญาณว่าอันตรายนั้นกำลังจะมาถึงเร็ว ๆ นี้แล้ว"

โทชิขยับตัวเล็กน้อยเพื่อสบตาลูกชาย "โทยะ... พ่อเข้าใจว่าลูกต้องรับเ๹ื่๪๫ใหญ่มาก ๆ ในวันเดียว แต่จำเ๹ื่๪๫ที่เราเคยคุยกันได้ไหม? เ๹ื่๪๫ที่ว่าความแข็งแกร่งของพลังขึ้นอยู่กับ ความผูกพัน ของเรากับสึกิโตะ"

โทยะพยักหน้า "ครับ... ความผูกพันจะทำให้พลังแข็งแกร่งขึ้น"

"ใช่..." โทชิยิ้มอบอุ่น "ลูกกับสึกิโตะผูกพันกันมากขนาดไหน พ่อกับอาสึยะก็ผูกพันกันมากขนาดนั้น และตอนนี้ลูกสองคนคือความหวังเดียวของโลกนี้ในการหยุดยั้งภัยพิบัติที่กำลังจะเกิดขึ้น"

โฮชิ โทชิ มองสบตาลูกชายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความกังวล เขาอยากปกป้องลูก แต่ก็รู้ว่านี่คือชะตากรรมที่ต้องแบกรับ

โทชิใช้มือจับไหล่ที่บอบบางของโทยะไว้แน่น แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและจริงจังที่สุด

"โทยะ... ลูกพร้อมที่จะแบกรับ ชะตากรรมของโลกนี้ ไว้กับลูกไหม? มันเป็๞ภาระที่หนักเกินไปสำหรับลูก... และสึกิโตะ"

โทยะเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาสีส้มทองจ้องมองพื้นอย่างครุ่นคิด ในหัวของเขาเต็มไปด้วยคำถามและแรงกดดัน

ถ้าเราไม่ทำ แล้วจะเป็๞ยังไง? ในเมื่อนี่เป็๞ภารกิจของตระกูล เพื่อปกป้องโลก...

ความหวาดกลัวถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นตามสัญชาตญาณของการเป็๲ผู้สืบทอด พลังดารา โทยะเงยหน้าขึ้น สบตากับพ่ออย่างไม่ลังเล

"ผมจะทำครับ"

โทชิถึงกับ๻๠ใ๽ในคำตอบที่เด็ดเดี่ยวของลูกชาย ก่อนที่รอยยิ้มอย่างโล่งอกจะปรากฏขึ้นบนใบหน้า "ดี... ดีมาก โทยะ! ในเมื่อลูกเลือกแล้ว พ่อก็จะช่วย"

"ก่อนอื่น... ลูกจะต้อง ฝึกดาบ ก่อน"

โทยะเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ "ทำไมต้องฝึกดาบล่ะครับ? พลังผมไม่ได้ใช้แบบเวทมนตร์ในมังงะอะไรแบบนี้เหรอครับ?"

โทชิหัวเราะเบา ๆ "เดี๋ยวลูกจะรู้ทุกอย่างเมื่อพลังของลูกนั่นตื่นขึ้นเอง เอาล่ะ... นี่ก็เย็นมากแล้ว มาทำข้าวกินกันดีกว่า ลูกไม่ต้องเครียดไปหรอกนะ"

ในห้องนั่งเล่นที่เรียบง่ายของบ้านยามาโมโตะ สึยะกำลังนั่งมองลูกชายของตน ยามาโมโตะ สึกิโตะ

สึยะถามคำถามเดียวกับที่โทชิถามลูกชายของเขา "สึกิโตะ... ลูกพร้อมที่จะแบกรับภาระนี้รึเปล่า?"

สึกิโตะตอบทันทีด้วยรอยยิ้มที่สดใสและหนักแน่นเช่นเดียวกับรอยยิ้มที่เขาใช้ปลอบโยนโทยะ

"ผมจะทำครับ!"

เพื่อปกป้องโทยะ... และโลกใบนี้ไว้! สึกิโตะคิดในใจ แรงจูงใจหลักของเขาชัดเจนและมั่นคง: ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม เขาจะใช้พลังจันทราที่กำลังจะตื่นขึ้นนี้เพื่อยืนอยู่ข้างหน้าเพื่อนรักที่ร่างกายอ่อนแอของเขาเสมอ