หทัยสีเทา

        “กลับบ้าน” ธาวินคว้ามือหญิงสาว ก่อนที่ภีมพลจะยื้อร่างของพิชญากลับมาเช่นเดียวกัน คนใส่สูทขมวดคิ้วหันมองตรงไปยังคนใส่ชุดหมีแล้วเลื่อนสายตากลับมาจ้องพิชญาในเชิงกดดัน

        “พิชญ์ ถ้าเธอไม่อยากไป เธอแค่บอกเรา” ภีมพลพูดกับหญิงสาวด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ เขาไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมารังแกเพื่อนรัก แม้คนนั้นจะเป็๞คนในครอบครัวเธอเองก็ตาม

        “บอกให้มันปล่อยมือคุณ” ธาวินพูดกับหญิงสาวในขณะที่มือหนายังคงกำมือบางของเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เขาไม่อยากหันไปมองหรือเสวนากับกุ๊ยที่ว่าให้เปลืองน้ำลาย

        “พี่วินกลับไปเถอะค่ะ พิชญ์ออกมาจากบ้านหลังนั้นแล้ว พี่วินควรพอใจได้แล้วนะคะ เลิกก่อกวนพิชญ์เสียที” พิชญาแกะมือหนาออก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

        “พูดมาก น่ารำคาญชะมัด” ธาวินสบถพลางกัดกรามแน่น เขารู้สึกหงุดหงิดเหมือนมีลมตีวนอยู่ในท้องตลอดเวลา สายตาคมตวัดมองกลับไป        

        ยังชายหนุ่มตัวต้นเหตุ ที่ในขณะนี้ยังคังกำมืออีกข้างของพิชญาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยเช่นเดียวกัน

ทันใดนั้นพึ่งสังเกตเห็นชุดหมีสีส้ม คล้ายกับชุดพนักงานของเขา พลางเลื่อนดูป้ายชื่อบริษัท จากนั้นจึงปล่อยยิ้มออกมาเหมือนคนได้รับชัยชนะ ก่อนร่างสูงใส่สูทจะดึงสายตากลับมาจับจ้องยังพิชญา

        “ถ้าคุณไม่กลับ ไอ้หมอนั่นตกงานแน่” พิชญารับรู้ในทันทีว่า เขาใช้ภีมพลบีบบังคับเธอ หญิงสาวหรี่ตามองชายหนุ่มใจร้ายตรงหน้าพลางเม้มปากแน่น

        “พิชญ์ เราไม่ทำงานที่นั่นแล้วก็ได้นะ” ภีมพลกระชับมือหญิงสาวแน่นขึ้น พลางดึงเข้ามาใกล้ตัว ด้วยเพราะไม่ไว้ใจชายร่างสูงที่ใช้อำนาจบังคับเพื่อนสาว

        “ถ้าพิชญ์กลับไป พี่วินสัญญาได้ไหมว่าจะไม่ยุ่งกับภีม ให้ภีมทำงานตามที่เข้า๻้๪๫๷า๹ อันที่จริงส่วนที่ภีมเขาทำ มันก็ไม่ได้เกี่ยวกับงานบริหารที่พี่จัดการอยู่แล้ว พิชญ์ขอแค่นี้ ทำได้หรือเปล่า” ข้อแลกเปลี่ยนของพิชญาทำเอาธาวินถึงกับหน้าชา ไม่คิดว่าพิชญาจะปกป้องชู้ของตัวเองได้ถึงเพียงนี้

        “คุณคิดว่าคุณเป็๲ใคร ถึงกล้ามาต่อรองกับคนอย่างผม พิชญา” ชายหนุ่มใส่สูทยกมือขึ้นมากอดอกด้วยมาดนิ่งขรึม ดวงตาคมมองเข้าไปใน๲ั๾๲์ตาแวววับของหญิงสาว

        “ถ้าพี่วินไม่รับปาก พิชญ์ก็ไม่กลับค่ะ และพิชญ์จะไม่มีวันกลับไปบ้านหลังนั้นเด็ดขาด พี่วินกลับไปได้ละค่ะ อย่ามาเสียเวลาที่นี่เลย” พิชญาเชิดหน้าหวานของเธอขึ้นเล็กน้อยด้วยท่าทีตั้งมั่น

ธาวินพยักหน้าแล้วเลื่อนสายตาไปหาชายหนุ่มชุดหมี ที่ในเวลานี้ไม่มีท่าทีจะปล่อยมือออกจากหญิงสาว

        “ผมไล่คุณออก” ธาวินชี้หน้าเขา ก่อนหันตัวเดินออกจากร้าน พร้อมกับอารมณ์พลุ่นพล่านโมโห เสียงกระดิ่งหน้าร้านทำให้พิชญาหันมองหน้าภีมพลหนึ่งครั้ง

        และได้สติกลับมาว่าเขาไม่ควรตกงานเพราะสาเหตุงี่เง่าไร้สาระเช่นนี้ หญิงสาวตัดสินใจวิ่งตามธาวินออกมาติดๆ

        “เดี๋ยวพี่วิน” เสียงเรียกของพิชญาที่ดังอยู่ด้านหลัง ทำให้ชายหนุ่มหยุดเดินพลางสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ในตอนนี้เขาโกรธแทบควันออกหู ดวงตาคมกลอกกลิ้งอย่างใช้ความคิด ก่อนจะหันกลับมา แล้วปรี่เข้ามากระชากแขนของพิชญา

        “ไอ้หมอนั่นเข้ามาทำงานที่โรงงานได้ยังไง” หญิงสาวนิ่งเงียบไม่ตอบคำถามเ๱ื่๵๹เดิมไม่ทันจางหาย ก็มีเ๱ื่๵๹ใหม่เข้ามาให้หญิงสาวได้ปวดหัว

        “เพราะคุณใช่ไหม ที่ให้มันเข้ามา เพราะ๻้๪๫๷า๹ที่จะอยู่ใกล้มัน ใช่ไหม คุณทำแบบนี้กับพี่วาได้ยังไงพิชญา”

        “พิชญ์ยอมรับ พิชญ์เป็๲คนแนะนำให้ภีมพลไปสมัครงานที่โรงงาน แต่ไม่ใช่อย่างที่พี่วินเข้าใจนะคะ” พิชญาพยายามอธิบาย พลางแกะมือหนาของชายหนุ่มออกจากมือของตัวเอง

        “ปล่อยพิชญ์ พิชญ์เจ็บ” เสียงหวานพร้อมกับหน้าตายู่ยี่ของหญิงสาวกำลังอ้อนวอนชายหนุ่ม หากแต่มือหนาของเขากลับกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิมเป็๞เท่าตัว

        “หลอกลวง กลอกกลิ้ง” ธาวินมองหน้าหญิงสาวแล้วกัดฟันต่อว่าต่อขาน

        “พี่วินจะคิดยังไงก็ช่าง แต่ภีมไม่เกี่ยวกับเ๹ื่๪๫นี้”

        “ไม่เกี่ยวหรือ มันเกี่ยวด้วยเต็มๆ” ธาวินกระชากหญิงสาวให้เดินตามมาขึ้นรถหรูที่จอดไว้หลังร้าน ร่างสูงนิ่วหน้าในสมองมีเ๱ื่๵๹วุ่นวายให้ขบคิด ตีกันปั่นป่วนไปหมดก่อนจะจับหญิงสาวยัดเข้าไปในรถแล้วปิดประตู