เธอออกมาจากห้องตรวจแล้วตรงไปยังประตูทางออกแต่อาการหน้ามืดก็ดันเกิดขึ้นกระทันหันจนทำให้เธอวูบไป ขณะที่ร่างของเธอร่วงหล่นลงสู่พื้นกลับมีชายคนหนึ่งมารับร่างของเธอไว้ เธอรู้สึกตัวขึ้นมาอีกทีก็เจอว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงคนไข้แล้วเธอใและรีบเอามือลูบท้องทันที
"ไม่ต้องห่วงหรอกครับเขาปลอดภัยดี" ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเธอ อายุก็คงจะห่างกับเธอแค่ปีสองปี
"คุณเป็ใครค่ะ"
"ผมเป็ที่ช่วยคุณเอาไว้ครับ"
"ฟ้าขอบคุณมากนะค่ะ ขอบคุณจริงๆ"
"ไม่เป็ไรครับ ว่าแต่สามีคุณละครับ"
"เขาไม่มาหรอกค่ะ เด็กคนนี้เขาเองก็ไม่้า"
"หึ มันน่าฆ่าทิ้งนัก"
"คุณพูดอะไรค่ะ ฟ้าฟังไม่ชัดค่ะ"
"อ๋อ ผมพูดว่าเขาคงติดธุระมั้งครับ"
"ค่ะ"
"นอนพักเถอะนะ เดี๋ยวตื่นขึ้นมาผมไปส่งคุณเอง"
"คุณใจดีจัง" แล้วเธอก็หลับไปเพราะความเพลีย
"นอนเถอะ นางฟ้าของพี่" เธอตื่นขึ้นมาก็เย็นมากแล้วเธอมองไปรอบๆก็ไม่เจอชายคนนั้นแล้ว เธอเลยคิดว่าเขาคงจะกลับไปแล้ว
"เขาคงกลับแล้วสินะ"
"อ้าว ตื่นแล้วเหรอ"
"คุณยังไม่กลับหรอกเหรอค่ะ"
"ยังครับ ก็ผมบอกแล้วว่าจะไปส่งคุณที่บ้านเอง"
"ขอบคุณนะค่ะ"
แล้วเขาก็พาเธอออกจากโรงพยาบาลไปส่งยังที่บ้านของภูมิน แต่พอเธอย่างลงจากรถก็เจอกับภูมินและพริ้งพราวยืนอยู่หน้าบ้านแล้ว สถานการณ์แบบนี้ไม่ดีแน่เธอจึงขอให้คนที่มาส่งเธอกลับไปก่อนที่จะเกิดเื่ แต่เขากลับไม่ยอมกลับ
"นังแพทศยา!"
"พี่นางฟ้า พี่ทำกับพี่ภูได้ยังไง"
"มันไม่ได้เป็อย่างที่คุณคิดนะค่ะ เขาก็แค่~"
"หุบปากไปซะ ฉันไม่อยากฟังคำพูดโกหกจากหญิงชั่วที่คบชู้"
"พูดอย่างนี้ก็สวยสิครับ"
"มึงไม่เกี่ยวอย่ามายุ่ง" ภูมินถลาเขาไปจะต่อยชายคนที่เธอมาด้วย
"ภูมินหยุดเถอะนะค่ะ ฟ้าขอ"
"เธอปกป้องชู้รักของเธอเหรอ"
"เขาไม่ใช่ชู้เขาแค่มาช่วยฉันตอนอยู่ที่โรงพยาบาล"
"อย่าบอกนะว่าเธอยังไม่ไปเอามันออก"
"ฟ้าทำไม่ได้"
"ทำไม่ได้? ได้เดี๋ยวฉันช่วยเอง"
4K
