“มีๆ หอหมื่นสมบัติของข้ามีทุกอย่าง” ผางต้าไห่กล่าวและไม่ลืมที่จะชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว “ดอกละห้าสิบหินิญญา เ้า้าเท่าไร”
“เอ่อ…ทำไมแพงขนาดนี้”
“เ้าก็ซื้อหลายดอกสิ จะได้ราคาถูกกว่านี้” ผางต้าไห่ลูบเคราของเขาพูดไปพลางกะพริบตามองไปยังเย่เฉิน “แน่นอนว่าเ้าต้องซื้ออย่างน้อยห้าดอกขึ้นไป จึงจะได้ราคาถูก”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นเย่เฉินก็วางถุงเก็บของของเว่ยหยางลงบนชั้น แล้วถามขึ้น “ผู้าุโ ท่านลองดูสิว่าของในถุงนี้พอจะได้สักกี่หินิญญา”
“ไอ้หยา ดูแล้วถุงเก็บของใบนี้ ไม่ธรรมดาเลยนะ!” ผางต้าไห่พูดไปพลางเปิดถุงเก็บของออกชำเลืองมองเข้าไปด้านใน จากนั้นก็เหลือบไปมองเย่เฉิน “นี่ข้าว่าเ้าไปปล้นมาจากเ้าเด็กเว่ยหยางใช่ไหม?”
เมื่อได้ยินผางต้าไห่กล่าวเช่นนี้เย่เฉินก็ถึงกับผงะ “ผู้าุโมองออกด้วยหรือ?”
“แน่นอนอยู่แล้ว” ผางต้าไห่พูดจบก็หยิบจี้หยกและไข่มุกเรืองแสงเม็ดหนึ่งขึ้นมา “เห็นหรือยังเขาเพิ่งจะซื้อไปเมื่อวานนี้”
เอ้อ!
เย่เฉินถึงกับลูบจมูกอย่างอดไม่ได้
ผางต้าไห่ไม่ได้ถามอะไรอีกเขาหยิบลูกคิดอันเล็กขึ้นมา คำนวณมูลค่าสิ่งของที่อยู่ในถุง สุดท้ายก็สรุปว่า“เมื่อรวมมูลค่าของแต่ละชิ้นแล้ว ได้ประมาณเก้าร้อยหินิญญา เ้าจะขายไหม?”
“ขาย”เย่เฉินพูดจบ จากนั้นก็ยื่นถุงที่ใส่หินิญญาออกไป“รวมกับอีกสองพันหินิญญาในถุงนี้ ข้าขอแลกกับดอกอวี้หลันหิมะ”
“ดอกอวี้หลันหิมะ?” ผางต้าไห่ถึงกับตกตะลึง“เ้า้าดอกอวี้หลันหิมะมากมายขนาดนั้นไปทำไมกัน”
“นำไปตุ๋นดื่ม”
“ช่างเถอะ”พูดจบ ผางต้าไห่ก็เดินเข้าไปด้านใน
ในไม่ช้าเขาก็ออกมาพร้อมกับถุงใส่ของ ยื่นให้กับเย่เฉิน “แถมให้สิบดอกเป็ทั้งหมดห้าสิบดอก”
“ขอบคุณผู้าุโ”เย่เฉินรับถุงใส่ของ จากนั้นก็ก้าวเข้าไปถามใกล้ๆ “ผู้าุโท่านรู้หรือไม่ว่าตรงไหนของูเาหลังสำนักเหิงเยว่ที่มีดอกอวี้หลันหิมะอยู่เยอะที่สุด”
“มีน้อยทุกจุดนั้นแหละแม้ว่าดอกอวี้หลันหิมะจะไม่ใช่ของมีราคาอะไรมากมาย แต่กลับเป็สิ่งจำเป็ในการกลั่นน้ำยาิญญาหยกสมุนไพรเหล่านี้ก็เช่นกันล้วนแต่ได้รับการปลูกเป็พิเศษในสวนสมุนไพริญญาโดยคนของสำนักส่วนที่อยูู่เาด้านหลังนั้น เป็ส่วนที่โตขึ้นเองตามธรรมชาติพวกมันจึงมีจำนวนจำกัด”
“อย่างนี้นี่เอง!” เย่เฉินลูบคางของเขา จากนั้นจึงกระซิบกลับไป“ข้าไม่แปลกใจแล้วว่าเหตุใดทีู่เาด้านหลังจึงมีน้อยนักต้องขอบคุณที่ดอกอวี้หลันหิมะได้รับการควบคุมจากทางสำนัก”
เมื่อนึกถึงสวนสมุนไพริญญา เย่เฉินก็เลิกคิดเพราะสถานที่แห่งนั้นไม่ใช่ว่าใครก็สามารถเข้าถึงได้โดยง่าย
เมื่อคิดเช่นนี้เย่เฉินจึงตัดสินใจหันหลังกลับ แต่ผางต้าไห่ก็รั้งเขาไว้
“ผู้าุโมีเื่อันใดหรือ?”
ผางต้าไห่กำลังถูมืออันอวบอ้วนของเขาและขยิบตาให้กับเย่เฉิน “เ้าหนุ่ม เ้ายังมีเม็ดยาดูดเือยู่อีกไหม”
“เม็ดยาดูดเื?” เย่เฉินส่ายหน้าด้วยความประหลาดใจ“เม็ดยาดูดเืขวดนั้นข้าได้มาโดยบังเอิญเช่นกัน ตอนนี้ไม่มีแล้ว”
เมื่อได้ยินดังนั้นผางต้าไห่ก็รู้สึกเสียดายขึ้นมา
ท่าทางของเขากระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของเย่เฉินเป็อย่างมาก “ผู้าุโ เม็ดยาดูดเืนั่นมีที่มาที่ไปอย่างไรท่าน้าจะเอามันไปทำอะไร”
“เม็ดยาดูดเืมีต้นกำเนิดที่ยาวนานมาแล้ว”เมื่อพูดถึงเม็ดยาดูดเื ผางต้าไห่ก็ดูกระตือรือร้นขึ้นมา“ของแบบนั้นมีเฉพาะคนในตำหนักซื่อเสี่ยเท่านั้นเ้าเคยได้ยินชื่อของตำหนักซื่อเสี่ยไหม! มันคือสถานที่ที่ใหญ่โตมหึมาอยู่ทางตอนเหนือของต้าฉู่”
“ตำหนักซื่อเสี่ย”เย่เฉินขมวดคิ้ว พร้อมกระซิบ “ผู้เฒ่าหลังค่อมนั่นเป็คนของตำหนักซื่อเสี่ยหรือ?”
“พิษของเม็ดยาดูดเืนั้นรุนแรงนักแต่ในอีกแง่หนึ่ง มันก็เป็ยาบำรุงชั้นยอดอย่างหนึ่ง เฮ้อ... มีอยู่ขวดเดียวน่าเสียดายจริงๆ” ผางต้าไห่บ่นพึมพำ เย่เฉินก็ไม่รู้จะทำอย่างไร
ท้ายที่สุดเขาก็ได้แต่ชำเลืองมองผางต้าไห่และเดินออกไปจากหอหมื่นสมบัติอย่างครุ่นคิดก่อนหน้านี้หากรู้สรรพคุณของเม็ดยาดูดเืเขาก็คงจะไม่มอบมันให้กับผางต้าไห่อย่างแน่นอน
เมื่อออกมาจากหอหมื่นสมบัติได้เพียงไม่กี่ก้าวเขาก็ะโเข้าไปยังูเาด้านหลังของสำนักเหิงเยว่ และทำการรวบรวมสมุนไพริญญาที่ใช้ในการกลั่นน้ำยาิญญาอย่างบ้าคลั่ง
ในขณะนี้ณ ยอดเขาเทียนหยาง
จ่งเหลาเต้ามองไปยังเว่ยหยางที่พิการกำลังจะพลัดตกเก้าอี้จากการถูกหามขึ้นไปยังยอดเขาเทียนหยาง
“เ้าเด็กน้อยเย่เฉินลงมือได้อย่างร้ายกาจยิ่งนัก”
“ท่านอาจารย์เย่เฉินทำกับยอดเขาเทียนหยางของเราเกินไปแล้ว วันหน้าข้าจะต้องเอาคืนเขาให้ได้ข้าไม่เชื่อว่าข้าจะเอาคืนคนที่ฝึกตนได้แค่ขั้นรวมพลังชั้นที่สองไม่ได้”
“ปล่อยให้พวกศิษย์ของเก๋อหงแห่งยอดเขาตี้หยางได้ลิ้มรสก่อนเถิด! เ้าเด็กเย่เฉินผู้นี้ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก”
ยามราตรีในถ้ำแห่งหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ในูเาด้านหลังสำนักเหิงเยว่กลับยังมีแสงสว่างสีทองส่องเรืองรองอยู่
เย่เฉินกำลังนั่งอยู่ด้านข้างเตาด้วยเหงื่อที่เปียกโชกไปทั้งตัว
ั้แ่หลังจากเก็บสมุนไพริญญาจนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่หยุดการกลั่นน้ำยาิญญาหยกและในตอนนี้เขาประสบความสำเร็จในการกลั่นจนได้น้ำยาิญญาหยกออกมามากกว่าสามสิบขวดแล้วแม้ว่าในจำนวนนั้นจะมีความผิดพลาดอยู่บ้าง แต่อัตราความสำเร็จก็เพิ่มมากขึ้น
เย่เฉินทำอย่างนี้อยู่เป็เวลากว่าสามวัน
ในค่ำคืนหนึ่งหลังจากผ่านไปสามวันเขาจึงเรียกอัคคีเที่ยงแท้กลับคืนตอนนี้มีน้ำยาิญญาหยกที่สมบูรณ์อยู่จำนวนยี่สิบกว่าขวดวางอยู่ข้างกายเขา
เฮ้อ!
เย่เฉินพ่นลมหายใจอันขุ่นมัวออกมาจากนั้นจึงกรอกน้ำยาิญญาหยกเข้าปากไปหนึ่งขวด
น้ำยาิญญาคือโอสถิญญามันเปรียบเสมือนกับน้ำพุบริสุทธิ์ที่ไหลไปทั่วร่างกาย บำรุงร่างกายของเขาเติมเต็มส่วนที่สึกหรอของเขา
ในไม่ช้าน้ำยาิญญาหยกก็ถูกกรอกใส่ปากของเขาทีละขวดจนตอนนี้น้ำยาิญญาหยกจำนวนกว่ายี่สิบขวดก็ไหลลงสู่กระเพาะอาหารของเขาไปจนหมด
หากมีคนอยู่ที่นี่จะต้องใอย่างแน่นอน น้ำยาิญญาหยกมีพลังิญญาที่ทรงอานุภาพมากหากดื่มลงไปทั้งขวดเช่นนี้อาจทำให้จุดตันเถียนเป็อันตรายถึงขั้นะเิได้แม้แต่ศิษย์ที่อยู่ในขั้นรวมพลังชั้นที่เจ็ดก็ยังไม่กล้าดื่มเข้าไปทั้งขวดในคราวเดียว
แต่แน่นอนว่าเขานั้นแข็งแกร่งกว่ามากเขาสามารถดื่มครั้งเดียวเป็จำนวนถึงยี่สิบขวดด้วยกัน
และนี่คือจุดเด่นของทะเลลมปราณที่มีความจุอันมหาศาลซึ่งมันเพียงพอต่อการเก็บพลังิญญาที่ทรงอานุภาพของน้ำยาิญญาหยกจำนวนยี่สิบขวดอีกทั้งมันยังถูกกลั่นโดยอัคคีเที่ยงแท้ ซึ่งมีความพิเศษกว่าใครๆ
น้ำยาิญญาหยกยี่สิบขวดที่เข้าสู่ร่างกายถูกกลั่นด้วยอัคคีเที่ยงแท้ มันทำให้เย่เฉินรู้สึกอบอุ่น เส้นลมปราณทุกสายทุกรูขุมขนเต็มไปด้วยพลังปราณที่แท้จริงทะเลลมปราณของเขาถูกเติมเต็มด้วยพลังปราณที่แท้จริง จนเปล่งประกายสีทองสุกสกาว
พัวะ!
ไม่รู้ว่าเป็ตอนไหนกันที่มีเสียงแบบนี้ดังขึ้นมาในความมืด
เลื่อนขั้น!
หลังจากผ่านไปเพียงไม่กี่วันเย่เฉินก็บรรลุระดับขั้นอีกครั้ง
“ระดับขั้นรวมพลังชั้นที่สามในตอนนี้ข้าก็มีพละกำลังมากพอที่จะเผชิญหน้ากับพวกสำเร็จระดับขั้นพลังธาตุแล้ว”เย่เฉินกำหมัดแน่น เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มตอนนี้เขารู้สึกได้ถึงพลังงานอันทรงพลังในกำปั้นของตนเอง
ในค่ำคืนที่ดึกสงัดดวงดาวกระจายเต็มผืนฟ้า
นี่เป็ครั้งแรกที่เย่เฉินออกจากถ้ำหลังจากใช้เวลาสามวันในการกลั่นน้ำยาิญญาหยก
เอ๊ะ?
ขณะที่เดินออกมาจากถ้ำเย่เฉินได้เห็นแสงสีขาวเส้นหนึ่งลอยมาจากระยะไกลอย่างรวดเร็ว เมื่อข้ามผ่านท้องฟ้ายามราตรีไปแสงนั้นก็หายไปในพริบตา
“นั่นมันอะไรกัน”เย่เฉินพึมพำ พลางเหลือบมองไปยังทิศทางที่แสงสีขาวลอยผ่านไป จากนั้นก็หันหลังกลับ
ซาๆ!
ซาๆ!
ในไม่ช้าก็มีเสียงซาๆ ดังออกมาจากในป่า มีลมพัดกระโชกเข้ามา พร้อมกลิ่นหอมของหญิงสาว
จากนั้นเงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นราวกับสายลม
นางงามอย่างหมดจดสดใสไร้ที่ติอยู่ภายใต้แสงจันทร์ที่กำลังสาดส่องสะอาดบริสุทธิ์ราวกับเทพธิดาจากสรวง์
เมื่อมองดูอย่างละเอียดคนผู้นี้คือฉู่หลิงเอ๋อร์ไม่ใช่หรือ? แต่เมื่อมองอีกครั้งจึงเห็นว่าเป็ฉู่ซวนเอ๋อร์พี่สาวของฉู่หลิงเอ๋อร์
221
