เหนือฟ้าดินอันไร้ขอบเขต มีมหาทวีปหนึ่งดำรงอยู่มานับล้านปี ผู้คนเรียกขานมันว่า “หลัวโหล”
มหาทวีปแห่งนี้กว้างใหญ่จนผู้คนธรรมดามิอาจจินตนาการถึงจุดสิ้นสุดได้ แม่น้ำสายหนึ่งอาจยาวหลายหมื่นลี้ ูเาลูกหนึ่งอาจสูงเสียดเมฆา เมืองเล็กเมืองหนึ่งอาจมีประชากรนับล้านชีวิต
ณ ที่แห่งนี้ ปราณิญญาปกคลุมทั่วหล้า
ผู้คนฝึกตนเพื่อก้าวข้ามชะตา
อสูริญญาเข่นฆ่ากันเพื่อแย่งชิงแก่นพลัง
สำนักน้อยใหญ่ผงาดขึ้นและล่มสลายไม่รู้จบ
ผู้แข็งแกร่งเพียงคนเดียวสามารถเผาเมืองทั้งเมืองให้กลายเป็เถ้าธุลี
ผู้ฝึกตนอันดับสูงสุดสามารถแยกมหาสมุทร เหาะเหินเหนือดวงดารา และมีอายุขัยยืนยาวหมื่นปี
ทว่าภายใต้ความรุ่งโรจน์นั้น กลับเต็มไปด้วยโลหิตและกระดูกขาว
มนุษย์ล่าอสูรเพื่อชิงแก่นิญญา
อสูรสังหารมนุษย์เพื่อดูดกลืนโลหิตปราณ
ความแค้นระหว่างสองเผ่าพันธุ์ดำเนินต่อเนื่องมาั้แ่ยุคา
...
ณ ดินแดนชายขอบของแคว้นเทียนอวิ๋น มีเมืองเล็กแห่งหนึ่งตั้งอยู่ใต้เงาูเาหมอกทมิฬ
เมืองแห่งนั้นมีนามว่า “เมืองชิงซาน”
สายหมอกสีเทาปกคลุมยอดเขาโดยรอบตลอดทั้งปี ราวกับมีอสูรโบราณกำลังหลับใหลอยู่ภายในหุบเขาลึก
ชาวเมืองส่วนใหญ่เป็ผู้ฝึกตนระดับต่ำ ผู้คนหาเลี้ยงชีพด้วยการล่าอสูร เก็บสมุนไพร และค้าแก่นิญญา
ในเมืองชิงซาน มีตระกูลใหญ่สามตระกูล
ตระกูลหลัว
ตระกูลเหอ
และตระกูลมู่หรง
ทั้งสามตระกูลต่อสู้แย่งชิงทรัพยากรและอำนาจกันมาหลายสิบปี
วันนี้—
ภายในตระกูลหลัวกลับคึกคักกว่าปกติหลายเท่า
เสียงผู้คนดังเซ็งแซ่ไปทั่วลานกลางตระกูล เด็กหนุ่มเด็กสาวจำนวนมากแต่งกายเรียบร้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและคาดหวัง
เพราะวันนี้คือวันสำคัญที่สุดวันหนึ่งในชีวิตของพวกเขา
“พิธีปลุกิญญายุทธ์”
ในโลกแห่งนี้ ทุกคนเมื่ออายุครบสิบหกปี จะต้องเข้ารับพิธีปลุกิญญา
หากปลุกิญญายุทธ์ที่แข็งแกร่งได้ ชะตาชีวิตย่อมเปลี่ยนแปลงในชั่วข้ามคืน
แต่หากปลุกได้เพียงิญญาไร้ค่า...
ชีวิตนั้นก็แทบไม่มีอนาคตอีกต่อไป
กลางลานหินสีดำขนาดใหญ่ มีเสาหินโบราณเก้าต้นตั้งเรียงราย พื้นผิวเต็มไปด้วยอักขระเรืองแสงสีทองจางๆ
ตรงกลางลาน ชายชราสวมอาภรณ์สีเทาเข้มยืนอยู่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
เขาคือ “หลัวเจิ้น”
ผู้าุโใหญ่แห่งตระกูลหลัว
และเป็ผู้แข็งแกร่งที่สุดของตระกูลในปัจจุบัน
กลิ่นอายพลังที่แผ่ออกจากร่างเขาหนักแน่นราวภูผา แม้เพียงยืนอยู่เฉยๆ ก็ทำให้คนจำนวนมากไม่กล้าสบตา
เบื้องหน้าเขา มีศิลาิญญาสีฟ้าขนาดเท่าศีรษะมนุษย์ลอยอยู่กลางอากาศ
หลัวเจิ้นกวาดสายตามองเหล่าเยาวชน ก่อนกล่าวเสียงดัง
“วันนี้คือวันกำหนดชะตาชีวิตของพวกเ้า!”
เสียงของเขาดังก้องทั่วลาน
“ผู้ใดปลุกิญญายุทธ์ระดับสูงได้ ตระกูลจะทุ่มทรัพยากรทั้งหมดเพื่อบ่มเพาะ!”
“ผู้ใดปลุกิญญายุทธ์ระดับต่ำ จงอย่าโทษผู้ใดนอกจากตัวเอง!”
ทันทีที่สิ้นเสียง บรรยากาศทั่วลานพลันร้อนระอุ
ดวงตาของเด็กหนุ่มเด็กสาวแต่ละคนเต็มไปด้วยความหวัง
เพราะในโลกแห่งนี้ ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นจึงมีสิทธิ์กำหนดชะตา
“เริ่มพิธี!”
สิ้นเสียงประกาศ เยาวชนคนแรกก็เดินขึ้นลาน
เด็กหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้ามั่นใจ เขาคือ “หลัวชิง” หนึ่งในอัจฉริยะรุ่นเยาว์ของตระกูล
หลัวชิงวางมือบนศิลาิญญา
ทันใดนั้น แสงสีแดงพลันะเิออกมา
ครืน!
เปลวเพลิงหมุนวนกลางอากาศ ก่อนก่อตัวเป็เงาหมาป่าสีแดงฉานขนาดใหญ่
เสียงร้องตกตะลึงดังขึ้นทันที
“หมาป่าเพลิง!”
“ิญญายุทธ์ระดับสาม!”
“สมกับเป็หลัวชิง!”
หลัวเจิ้นพยักหน้าอย่างพอใจ
“ดีมาก”
หลัวชิงยิ้มกว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิ
ผู้คนรอบด้านต่างมองเขาด้วยความอิจฉา
ิญญายุทธ์ระดับสามถือว่าโดดเด่นมากสำหรับเมืองเล็กเช่นนี้
ต่อจากนั้น เยาวชนอีกหลายคนทยอยเข้ารับพิธ
“หลัวเยว่!”
แสงสีฟ้าสว่างขึ้นกลางลาน
กระบี่ยาวโปร่งใสปรากฏขึ้นเื้ัหญิงสาวผู้หนึ่ง
“กระบี่น้ำแข็ง!”
“ิญญายุทธ์ระดับสอง!”
เสียงชื่นชมดังต่อเนื่อง
“หลัวเทียน!”
ครืน!
สายฟ้าสีม่วงแล่นไปทั่วอากาศ
หอกยาวอาบอัสนีปรากฏขึ้นกลางสายตาผู้คน
“หอกอัสนี!”
“ยอดเยี่ยม!”
บรรยากาศในลานเต็มไปด้วยเสียงฮือฮา
ทุกครั้งที่มีผู้ปลุกิญญายุทธ์ได้สำเร็จ เสียงชื่นชมจะดังขึ้นไม่ขาดสาย
ทว่า ณ มุมหนึ่งของลาน กลับมีเด็กหนุ่มผู้หนึ่งยืนเงียบงันอยู่เพียงลำพัง
เขาสวมชุดสีดำเก่าๆ ที่ผ่านการซักจนซีดจาง ใบหน้าคมคายแต่ค่อนข้างซูบผอม
ดวงตาคู่นั้นสงบนิ่ง แต่ลึกลงไปกลับซ่อนความกดดันเอาไว้
เขาคือ “หลัวเฟิง”
บุตรชายของหลัวหยุนไห่
เมื่อหลายปีก่อน ชื่อของหลัวหยุนไห่
เคยะเืทั้งเมืองชิงซาน
อายุยี่สิบก็เข้าสู่ระดับหลอมรวมิญญาขั้นเจ็ด
ถูกขนานนามว่าเป็อัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูลหลัว
หลายคนเชื่อว่าเขาจะนำพาตระกูลก้าวสู่ความรุ่งเรือง
แต่ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปหลังการเดินทางเข้าสู่เทือกเขาหมอกทมิฬครั้งหนึ่ง
หลัวหยุนไห่กลับมาพร้อมาแสาหัส
เส้นลมปราณทั่วร่างแตกสลาย
พลังฝึกตนสูญสิ้น
นับแต่นั้น สถานะของสองพ่อลูกก็ตกต่ำลงเรื่อยๆ
จากสายตรงของตระกูล...
กลายเป็เพียงตัวตลกในสายตาผู้คน
“ต่อไป หลัวเฟิง!”
เสียงประกาศดังขึ้น
ทั่วลานเงียบลงเล็กน้อย
ก่อนเสียงหัวเราะเบาๆ จะดังตามมา
“ถึงตาลูกคนพิการแล้ว”
“คิดว่าเขาจะปลุกอะไรได้?”
“อย่างมากก็เศษขยะ”
หลัวเฟิงสูดลมหายใจลึก
แม้พยายามรักษาความสงบ แต่หัวใจกลับเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่
นี่คือโอกาสเดียวของเขา
หากปลุกิญญายุทธ์ที่แข็งแกร่งได้ เขากับบิดาอาจกลับมายืนหยัดในตระกูลอีกครั้ง
หลัวเฟิงก้าวขึ้นลานหินช้าๆ
สายตานับร้อยจับจ้องมายังเขา
บางสายตาดูแคลน
บางสายตาสมเพช
บางสายตารอคอยเสียงหัวเราะ
หลัวเฟิงเดินมาหยุดเบื้องหน้าศิลาิญญา
เขายื่นมือออกไปช้าๆ
ทันทีที่ฝ่ามือััศิลา
ครืนนน!
ลานหินทั้งลานสั่นะเืเล็กน้อย
แสงสลัวสีดำหม่นค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากศิลาิญญา
ผู้คนชะงักไปครู่หนึ่ง
ก่อนเงาร่างบางอย่างจะค่อยๆ ลอยขึ้นกลางอากาศ
มันคือ...
เมล็ดพืชสีดำแห้งเหี่ยว
ผิวเปลือกแตกกรอบ ไร้กลิ่นอายพลังแม้แต่น้อย
ทั้งลานเงียบงัน
จากนั้น เสียงหัวเราะพลันะเิขึ้นสนั่น
“ฮ่าๆๆๆ!”
“นั่นมันอะไรกัน?”
“เมล็ดพืช?”
“หรือเขาจะเป็ชาวสวนแทนผู้ฝึกตน!”
“ขยะจริงๆ!”
เสียงเยาะเย้ยดังไม่หยุด
แม้แต่หลัวเจิ้นยังขมวดคิ้วแน่น
เขาััไม่ได้ถึงพลังใดจากเมล็ดนั้นเลย
ิญญายุทธ์เช่นนี้...
นับว่าไร้ค่าโดยสิ้นเชิง
หลัวเฟิงยืนนิ่งอยู่กลางเสียงหัวเราะ
สีหน้าซีดขาว
เขาจ้องเมล็ดพืชแห้งเหี่ยวนั้นด้วยสายตาสั่นไหว
นี่หรือ...
ิญญายุทธ์ของเขา?
“ขยะก็คือขยะ”
เสียงเ็าดังขึ้นจากด้านล่างลาน
ผู้พูดคือหลัวหู่ เด็กหนุ่มสายหลักผู้ชอบรังแกเขามาั้แ่เล็ก
หลัวหู่หัวเราะเยาะพลางกอดอก
“บิดาเป็คนพิการ ลูกชายก็ปลุกได้แค่เศษพืชเน่าๆ”
“สมแล้วที่เป็สายเืต่ำต้อย”
เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง
หลัวเฟิงกำหมัดแน่น
เล็บจิกเข้าเนื้อจนเืไหลซึม
แต่เขาไม่รู้สึกถึงความเ็ปแม้แต่น้อย
ภายในใจมีเพียงความอัปยศ
ความเงียบงันกดทับลงบนร่างของเขา ราวกับทั้งโลกกำลังหัวเราะเยาะ
ในโลกแห่งนี้—
ผู้ไร้พลัง ไม่มีคุณค่าให้ผู้ใดเหลียวมอง
หลัวเจิ้นโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
“ลงไปได้แล้ว”
น้ำเสียงนั้นเ็าอย่างยิ่ง
หลัวเฟิงกัดฟัน ก่อนเดินลงจากลานช้าๆ
เสียงหัวเราะยังคงดังตามหลังไม่หยุด
เขารู้สึกเหมือนทุกก้าวหนักอึ้งราวแบกูเา
ระหว่างเดินผ่านฝูงชน เขาได้ยินเสียงกระซิบมากมาย
“น่าสมเพชจริงๆ”
“ต่อไปสองพ่อลูกคงถูกขับออกจากตระกูล”
“หากเป็ข้า คงไม่มีหน้าอยู่ต่อแล้ว”
หลัวเฟิงก้มหน้าลงแน่น
แสงแดดยามเที่ยงส่องกระทบพื้นหินจนแสบตา
แต่หัวใจของเขากลับเย็นเฉียบ
...
หลังพิธีปลุกิญญาสิ้นสุด ผู้คนทยอยแยกย้าย
ลานที่เคยคึกคักเริ่มเงียบลง
หลัวเฟิงเดินกลับเรือนพักเพียงลำพัง
เรือนของเขาตั้งอยู่มุมตะวันตกสุดของตระกูล ห่างไกลจากเขตสายหลักอย่างชัดเจน
กำแพงไม้เก่าผุพัง หลังคาหลายส่วนรั่วซึม
ต่างจากคฤหาสน์หรูหราของพวกสายตรงราวฟ้ากับดิน
ทันทีที่เปิดประตู กลิ่นสมุนไพรขมฝาดก็ลอยเข้าจมูก
ภายในห้อง ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งกำลังนั่งไออยู่ข้างเตียง
เขาคือ “หลัวหยุนไห่”
แม้ใบหน้าซูบซีด แต่ยังคงมองเห็นเค้าโครงความสง่างามในอดีต
ดวงตาของเขาลุ่มลึกและเด็ดเดี่ยว
ทันทีที่เห็นบุตรชายกลับมา หลัวหยุนไห่ก็ยิ้มบางๆ
“กลับมาแล้วหรือ”
หลัวเฟิงพยักหน้าเงียบๆ
เขาพยายามฝืนยิ้ม แต่สุดท้ายกลับทำไม่ได้
หลัวหยุนไห่มองสีหน้าของบุตรชาย ก่อนถอนหายใจเบาๆ
“ผลออกมาไม่ดีสินะ”
หลัวเฟิงกำหมัดแน่น
“ข้า... ปลุกได้เพียงเมล็ดพืชแห้งเหี่ยว”
ภายในห้องเงียบลงทันที
สายลมพัดผ่านหน้าต่างเก่าเกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ
หลัวหยุนไห่นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบ
“ไม่เป็ไร”
“ิญญายุทธ์มิใช่ทุกสิ่ง”
แม้กล่าวเช่นนั้น แต่หลัวเฟิงกลับยิ่งรู้สึกเ็ป
เพราะเขารู้ดี ในโลกแห่งนี้ หากไร้พลัง ก็ไม่มีทางเปลี่ยนชะตาได้
หลัวเฟิงก้มหน้าแน่น
“ข้าทำให้ท่านผิดหวัง”
หลัวหยุนไห่ส่ายหน้า
“เฟิงเอ๋อร์...”
“จำไว้ให้ดี”
“คนที่ยืนอยู่จุดสูงสุดของโลก มิใช่ผู้ที่เกิดมาสมบูรณ์แบบเสมอไป”
“บางครั้ง... ผู้ที่ถูก์กดขี่มากที่สุด กลับเป็ผู้ที่เดินได้ไกลที่สุด”
หลัวเฟิงชะงักเล็กน้อย
แม้ไม่เข้าใจทั้งหมด แต่คำพูดนั้นกลับฝังลึกในใจ
ทันใดนั้น—
เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นจากนอกเรือน
“หลัวเฟิง! รีบออกมาสิ!”
สีหน้าหลัวเฟิงพลันเย็นลง
เสียงนี้ เขาจำได้ดี
หลัวหู่
เด็กหนุ่มสายหลักที่ชอบสร้างปัญหาให้เขามาตลอด
ประตูถูกผลักเปิดอย่างแรง
หลัวหู่เดินเข้ามาพร้อมลูกสมุนอีกสองคน
ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน
“ได้ข่าวว่าเ้าปลูกต้นไม้ได้?”
เสียงหัวเราะดังขึ้นทันที
หลัวเฟิงไม่ตอบ
หลัวหู่เดินเข้ามาใกล้ ก่อนใช้มือผลักอกเขา
“ขยะเช่นเ้า ยังมีหน้าจะอยู่ในตระกูลอีกหรือ?”
เพียะ!
หลัวเฟิงปัดมืออีกฝ่ายออกทันที
ดวงตาคมเย็นเยียบ
หลัวหู่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเสียงดัง
“ยังกล้าขัดขืน?”
ตูม!
หมัดหนักกระแทกเข้าท้องหลัวเฟิงเต็มแรง
ร่างของเขากระเด็นชนกำแพงไม้จนเกิดเสียงดังสนั่น
เืไหลออกมุมปากทันที
“เฟิงเอ๋อร์!”
หลัวหยุนไห่พยายามลุกขึ้น แต่กลับไออย่างรุนแรง
หลัวหู่มองเขาด้วยสายตาดูถูก
“คนพิการก็ยังคิดปกป้องลูกขยะ?”
กล่าวจบ เขาถีบหม้อสมุนไพรแตกกระจาย
น้ำยาสีดำหกเลอะพื้น
กลิ่นสมุนไพรคละคลุ้งทั่วห้อง
หลัวเฟิงเบิกตากว้าง
สมุนไพรเ่าั้คือสิ่งที่เขาเก็บสะสมมานานหลายเดือนเพื่อรักษาบิดา
“พอได้แล้ว!”
เขาคำรามเสียงต่ำ
หลัวหู่หัวเราะเ็า
“หากไม่พอใจ ก็เข้ามาสิ”
“หรือเ้าคิดว่าเมล็ดพืชเน่าๆ ของเ้าจะสู้ข้าได้?”
ลูกสมุนทั้งสองหัวเราะลั่น
หลัวเฟิงกำหมัดแน่นจนเส้นเืปูดโปน
ความโกรธพลุ่งพล่านทั่วร่าง
แต่เขารู้ดี ตอนนี้ตนไม่มีทางชนะ
หลัวหู่แค่นหัวเราะ ก่อนหันหลังเดินออกไป
“จำไว้ ขยะก็ควรอยู่ในที่ของขยะ”
เสียงหัวเราะของพวกมันค่อยๆ หายไป
ภายในเรือนกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง
หลัวเฟิงนั่งนิ่งอยู่กลางเศษหม้อสมุนไพร
ดวงตาแดงก่ำ
เขาไม่รู้ว่าตนควรรู้สึกอย่างไรอีกต่อไป
ความโกรธ
ความอัปยศ
ความสิ้นหวัง
ทุกสิ่งปะปนกันจนแทบหายใจไม่ออก
หลัวหยุนไห่มองบุตรชายเงียบๆ
ก่อนกล่าวเสียงแ่
“โลกนี้... ก็เป็เช่นนี้เอง”
“ผู้แข็งแกร่งเหยียบย่ำผู้อ่อนแอ”
“หากเ้าไม่อยากถูกผู้อื่นกดขี่...”
เขาเงยหน้าขึ้นช้าๆ
ดวงตาคมกริบราวคมดาบในอดีต
“เ้าต้องแข็งแกร่งให้มากพอ”
118K
