“ล้อมมันไว้”
“ตีวงล้อมนางปีศาจนี่ไว้อย่าให้รอดออกไปได้”
“ฆ่ามันต้องฆ่ามัน ฆ่ามันล้างแค้นให้พวกพ้องของพวกเรา!”
เสียงเฮลั่นกระชับวงล้อมเข้าล้อมหญิงสาวคนหนึ่งนางไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็หลี่เจี่ยหลิง หมอปีศาจอันดับหนึ่งของใต้หล้า
ดวงตากลมโตกวาดมองวงล้อมที่กระชับเข้ามาด้วยแววตาไม่ยี่หระยกมือขึ้นหาวหวด
เหล่าชายฉกรรจ์ที่กระชับวงล้อมชะงักเล็กน้อยรู้สึกเหมือนกำลังโดนหญิงสาวตรงหน้าดูถูกอย่างยิ่ง
หาวเหรอ?นี่นางหาวเหรอ?
จะตายอยู่แล้วแต่หาวเนี่ยนะหยาม หยามสุด ๆ
“จะฆ่าก็เข้ามาเห็นหรือไม่ว่าข้ามีงานมากมายรอให้ไปจัดการต่อ” นางหาวอีกรอบ “....เสียเวลา”
ลูกน้องไม่รู้แต่หลิวต้าจูมีหรือจะไม่รู้หญิงสาวที่ดูตัวเล็กน่ารักบอบบางที่อยู่ตรงหน้าพวกเขานี่มันปีศาจตัวจ้อยของแท้หากนางไม่แน่จริงจะเดินทางท่องยุทธภพสร้างชื่อไปทั่วได้อย่างนั้นหรือ
อาจารย์ของพวกเขาก็ทิ้งไปแล้วเหลือเพียงแค่พวกเขาที่ต้องรับมือกับปีศาจตนนี้เพียงลำพัง
อุส่าห์คิดว่าแฝงตัวเป็ชาวบ้านรอคอยจังหวะที่นางอ่อนแอและไม่ทันระวังจัดการฆ่าโดยที่ไม่มีใครทันรู้ตัวเสียหน่อยใครจะไปคิด เฮ้อ... ยอดฝีมือก็คือยอดฝีมือ
“คิดอะไรอยู่หรือ”จังหวะที่เขากำลังเหม่อลอย ร่างของหลี่เจี่ยหลิงก็พุ่งเข้ามาตรงหน้าของเขา
หลิวต้าจูยกดาบใหญ่ขึ้นกันอย่างรวดเร็วเข็มเล็กในมือของหญิงสาวจิ้มเข้ากลางดาบใหญ่พอดี ช่วยชีวิตของเขาได้ทันเวลาหลิวต้าจูรีบถอยตัวออกไปอย่างรวดเร็วราวกับคนหนีตาย ศิษย์น้องคนอื่นรีบเข้ามาปิดทางให้เขาทันที
หลี่เจี่ยหลิงจุ๊ปากด้วยความเสียดายส่ายหัวเม้มปากท่าทางน่ารักยิ่งนัก
“หากเ้ารีบตายเสียตอนนี้อย่างน้อยก็ไม่ทรมานนะ”
แววตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความหวังดีและห่วงใยเสียจนคิ้วหลิวต้าจูกระตุกกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่
นี่ข้าเกือบตายแล้วหรือ!
“นี่เ้าหมูน้อย!”หลี่เจี่ยหลิงเอ่ยด้วยท่าทางสบาย ๆราวกับพูดคุยกันอยู่ในสวนหลังบ้านไม่ใช่สมรภูมิรบอย่างไรอย่างนั้น
หมูน้อย!คือชื่อที่นางตั้งขึ้นให้หลิวต้าจู ทำไมนะเหรอ ก็เพราะคำว่า ‘จู’ ของเขาพ้องเสียงกับคำว่า ‘จู’ ที่แปลว่าหมู ชื่อที่ไพเราะของเขาก็กลายเป็ชื่อน่าขันเช่นนี้แทน
เจ็บใจแต่ตอบโต้นางไม่ได้ได้แต่กัดฟันกรอดยินยอมรับชื่อนี้เสียโดยดี
“มีอะไรจะสั่งเสีย”หลิวต้าจูพยายามบังคับให้เสียงดูสงบนิ่ง
ริมฝีปากบางแย้มยิ้มหยอกล้อรู้ทัน“อาจารย์ของเ้า ตาเฒ่าพ่อมดอสรพิษดำไปไหนเสียเล่า อ่า....ไม่ใช่ว่ากลัวข้าจนหนีหางจุกตูดไปแล้วหรอกใช่ไหม?ข้ายังเล่นกับตาเฒ่าไม่ทันสนุกเลย ยังมียาพิษอีกเยอะที่อยากลอง”
หลิวต้าจูมองไปยังมือบางที่ชูขึ้นในมือข้างนั้นห้อยขวดหลากสีอยู่สามขวด ช่างดูน่าหวาดเสียวยิ่งนักโดยเฉพาะในสถานการณ์นี้
หลิวต้าจูอ้าปากค้าง“.....ถ!”
ปุ้งปุ้ง ปุ้ง!
หลิวต้าจูไม่ทันสั่งถอยทัพทันขวดทั้งสามในมือหญิงสาวก็ค่อย ๆ ร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นแ่เบาแต่กังวานไปทั่วควันฟุ้งกระจายกลายเป็ม่านหมอกปกคลุมไปทั่วบริเวณ
“อ๊ากกก! ศิษย์พี่ใหญ่ช่วย....อ๊า!”
“ยาพิษแย่แล้ว ยาพิษ อ๊า!”
เสียงโหยหวนดังออกมาเรื่อยๆ หลิวต้าจูปิดจมูกั้แ่เห็นขวดในมือของนางแล้ว จึงรอดมาได้เขาโบกดาบใหญ่แกว่งไปมาเพื่อให้ลมพัดหมอกควันออกไปดันตัวศิษย์น้องที่อยู่ใกล้มือถอยออกมา
ทันทีที่ม่านหมอกสลายหายไปก็ทำให้มองเห็นสภาพศพนอนเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นศิษย์น้องมากมายนอนตายดวงตาเบิกกว้างเห็นเส้นเืบ่งบอกถึงความทรมานอย่างถึงขีดสุดก่อนตาย
สำหรับคนที่เล่นพิษอย่างพวกเขาสิ่งที่จะฆ่าพวกเขาได้ย่อมต้องเป็พิษที่ร้ายแรงอย่างยิ่ง
พิษอะไรกัน
“นางหายไปแล้ว!”ศิษย์คนหนึ่งได้สติก่อนเพื่อนหันมองไปรอบ ๆ อย่างระแวงเพื่อหาหลี่เจี่ยหลิง
ไม่นานทุกคนก็หันไปรอบด้านเพื่อหาตัวหลี่เจี่ยหลิงกันทั้งนั้น
“อยู่นั่นนางอยู่บนนั่น”
หลิวต้าจูมองตามนิ้วศิษย์น้องข้างตัวมองไปยังบนกำแพงแสงอาทิตย์ยามบ่ายอาบไล้ตัวของหญิงสาวในชุดขาวสะอาดทั้งตัวคลุมด้วยผ้าคลุมสีแดงดังเืขับเด่นให้ขนจิ้งจอกขาวยิ่งโดดเด่นกว่าเดิม
ใบหน้าหวานงดงามราวกับเทพธิดากับรอยยิ้มหวานที่ส่งมายิ่งขับความงามเด่นของหญิงสาวให้มากยิ่งขึ้น
และมันคงจะน่าชื่นชมกว่านี้หากเบื้องล่างของนางไม่ใช่กองซากศพของศิษย์ร่วมสำนักของพวกเขา
หลายคนกำหมัดแน่นเงยหน้ามองหลี่เจี่ยหลิงตาแดงก่ำ
“เ้าฆ่าน้องชายข้า”
“เ้าฆ่าศิษย์น้อง”
“เป็เพราะเ้านางปีศาจชั่ว!”
หลี่เจี่ยหลิงไม่สะทกสะท้านกับคำด่าเ่าั้นางนั่งลงบนขอบกำแพง เอียงคอมองพวกเขายกน้ำเต้าในมือขึ้นมาดื่มด้วยท่าทางสบายอารมณ์ กวาดตามองพวกเขาที่ะโด่าขึ้นมาทางนางแล้วหัวเราะ
“นางผู้หญิงวิปริตแกยังหัวเราะได้อีกหรือ!”
ชายร่างใหญ่พุ่งตัวเข้าไปหาหลี่เจี่ยหลิงไม่ทันที่หลิวต้าจูจะห้ามได้ทัน
ชายคนนั้นพุ่งเข้าไปยื่นมือออกไปสุดแขนหวังจะบีบคอนางปีศาจร้ายเบื้องหน้าให้ตายคามือ ให้มันได้ดวงตาเบิกกว้างเหมือนน้องชายของเขาบนพื้นนั่นให้มันทรมาน
ให้มันตาย!
ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งเห็นว่าหญิงสาวตรงหน้าเหมือนคนทำอะไรไม่ถูกยังคงนั่งนิ่งบื้ออยู่ที่เดิม
ฉับ...
หัวของชายที่อาจหาญพุ่งเข้าไปขาดกระเด็นมาทางหลิวต้าจูราวกับลูกบอลกระเพาะแพะเืกระเด็น ร่างที่หนักตกกระแทกลงบนกองศพเบื้องล่างทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วมากจนพวกเขาแทบมองไม่ทัน
กลิ่นอายเข่นฆ่ารุนแรงโชยออกมาจากตัวของหญิงสาวบนกำแพงนางยกน้ำเต้าขึ้นมาซดอึก ๆ จนพอใจแล้วจึงเก็บกลับเข้าไป
“กฎของยุทธภพหากคิดจะสังหารผู้อื่นก็ต้องเตรียมใจโดนผู้อื่นสังหารเช่นกัน....อาจารย์ของเ้าไม่สอนหรือไง?” นางลุกขึ้นยืนบนกำแพงปัดมือที่ไม่มีแม้แต่ฝุ่น“งั้นเดี๋ยวข้าสอนเอง จำไว้ให้ดีละ”
อ๊ากก!
สิ้นคำพูดหญิงสาวก็ไปโผล่ที่ด้านหลังพลธนูคนหนึ่งที่อยู่แนวหลังไวจนไม่มีใครเห็นว่านางไปโผล่ที่ตรงนั้นได้อย่างไร
“ใช้ค่ายกลพิษ”หลิวต้าจูไม่มีเวลาให้คิดมากนัก เขาสั่งการโดยไม่คิด
เสียงหัวเราะและเสียงกรีดร้องดังแว่วมาไม่ขาดสายศิษย์ร่วมสำนักเริ่มร่วงลงกองบนพื้นทีละคน ทีละคนราวกับใบไม้ร่วงในฤดูใบไม้ร่วงคนที่เหลือเองก็รู้สึกหนาวสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว
พวกเขาติดตามศิษย์พี่ใหญ่กับอาจารย์มาที่นี่ก็แค่หวังจะสร้างชื่อให้ก้องไปทั่วใต้หล้าไหนเลยจะคิดว่าจะต้องมาตายอยู่ที่นี่
“อ๊ากกก! ข้าไม่อยู่แล้วนางคือปีศาจ ข้าไม่เอา ข้าไม่อยากตาย”
“ท่านผู้าุโข้าน้อยมีลูกมีเมียขอรับ ข้าน้อยผิดไปแล้ว ปล่อยข้าน้อยไปด้วยขอรับ”
“ท่านผู้าุโ....อั๊ก!”
“เมื่อกี้”เสียงหวานแว่วดังออกมาสะกดทุกความวุ่นวาย ไม่นานร่างของนางก็โผล่ออกมาอีกครั้งแววตาคู่นั้นเปี่ยมไปด้วยความเมตตาราวกับมองดูลูกหลานตัวเอง“ใครอยากใช้ค่ายกลพิษกับข้าหรือ?”
หลิวต้าจูกลืนน้ำลายเริ่มหวาดหวั่น
เหล่าศิษย์น้องต่างพากันมองไปทางเขาเป็ตาเดียวบอกว่านี่ครับท่านผู้าุโ เ้านี่เลยครับ
เ้าพวกทรยศ....
หลิวต้าจูได้แต่รวบรวมความกล้าเผชิญหน้ากับหลี่เจี่ยหลิงน่ารำคาญจริงๆ เ้าผู้หญิงตายยากคนนี้
เขาทั้งให้คนไปหลอกล่อให้ผู้คุ้มกันนางออกไปและยังรอจังหวะที่นางมัวแต่คิดค้นยาถอนพิษไม่ได้หลับไม่ได้นอนหลายคืนเพื่อหาจังหวะที่อ่อนแอที่สุดเล่นงานแล้วแท้ๆ
แต่ไงคนที่โดนเล่นงานถึงเป็เขาหลิวต้าจูไปได้กัน!
์นี่ท่านจะรังแกพวกข้าเกินไปหรือไม่?
หลิวต้าจูลืมไปเสียแล้วหรือว่าเขาเป็คนชั่วชนิดที่แม้แต่ผู้ปกครองปรโลกยังรังเกียจด้วยซ้ำยังจะกล้าอธิษฐานกับ์ได้อีกหรือ ....ช่างไม่เจียมตัวเอาเสียเลย
หลี่เจี่ยหลิงพยักหน้า“เป็เ้าหรือ เ้าหมูน้อย”
“แล้วอย่างไง”หลิวต้าจูแสร้งทำสีหน้าเหนือกว่าแย้มยิ้มเย้ยหยันหลี่เจี่ยหลิงแม้ในใจจะสั่นสะท้านด้วยความกลัว “ต่อให้เ้าไม่ตาย สามีขี้โรคของเ้าก็ตาย”
“ห่าวหลิน?”หลี่เจี่ยหลิงเอียงคอ
อืม.... เหมือนนางไม่เจอเขามานานแล้วเช่นกัน จะเป็อย่างไรบ้างสบายดีหรือไม่
คิดแล้วก็ถามเสียหน่อย
“เ้าเจอสามีข้าหรือเป็อย่างไรบ้าง สบายดีไหม?”
คิ้วหลิวต้าจูกระตุกนี่ใช่คำถามควรถามหรือ....
“ตายแล้ว!”หลิวต้าจูทำสีหน้าได้ใจอย่างมาก
เป็อย่างไรละ...ได้ข่าวว่าเ้าสองคนรักกันมากแทบจะตายแทนกันได้ไม่ใช่หรือได้ยินว่าสามีตายแล้วคงเสียใจมากใช่ไหม เ็ปมากเลยใช่หรือไม่
“.....อืมงั้นเหรอ?”
หลิวต้าจูชะงักค้าง‘งั้นเหรอ?’ แค่นี้.... สามีท่านตายนะ ไหนร้องไห้ ไหนโวยวายหรือจะขู่ฆ่าข้าสักหน่อย... เงียบกริบ!
“ในเมื่อสามีข้าตายแล้วข้าก็ควรจะไปรับศพใช่หรือไม่”
พลังเอ่อล้นออกมาจากตัวของหลี่เจี่ยหลิงไม่สิต้องเรียกว่ามันล้นทะลักออกมาดีกว่า พลังมากมายราวกับหมอกควันที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณกลืนกินพื้นที่ทั้งหมดอย่างรวดเร็ว
ท้องฟ้ายามบ่ายที่เคยร้อนแรงด้วยแสงอาทิตย์ตอนนี้มืดดำจนแทบมองไม่เห็นหน้ากันและกันกับคนข้างกายความหนาวเย็นชวนขนลุกปกคลุมไปทั่ว ยิ่งสั่นสะท้านจิตใจของพวกเขา
เปรี้ยง!
เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นทำให้พวกเขาพากันสะดุ้งรีบกระชับเข้าไปหาหลิวต้าจูราวกับ้าหาที่กำบังปกป้อง
“ในเมื่อพวกเ้า้าใช้ค่ายกลพิษเช่นนั้นข้าจะสอนให้เ้าเองว่าควรจะสร้างค่ายกลอย่างไร”เสียงหวานใสแต่เต็มไปด้วยบรรยากาศของความเย็นะเืแว่วดังขึ้นมาในโสตประสาทของพวกเขา
ตายแน่! งานนี้ไม่รอดแน่! พวกเขาไม่น่าหาเื่ใส่ตัวจริง ๆ
มีแต่์ที่รู้ว่าตอนนี้พวกเขาล้วนรู้สึกผิดมากแค่ไหนแต่ไม่มีโอกาสแม้แต่ได้โวยวาย
หลี่เจี่ยหลิงมองม่านหมอกตรงหน้านิ่งฟังเสียงร้องโหยหวนแว่วเข้ามาเป็ระยะ ไม่มีท่าทางสะทกสะท้าน เงยหน้าขึ้นมองฟ้าถอนหายใจหนักหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า
การต่อสู้ครั้งนี้กินเวลาหลายชั่วยามค่ายกลพิษเป็กระบวนท่าสุดท้ายที่นางใช้ได้แล้ว ตอนนี้ไม่เหลือแม้แต่แรงจะยืน
นางยิ้มก่อนจะล้มตัวลงไร้เรี่ยวแรง
พรึ่บ!
ในตอนที่ร่างของนางกำลังจะร่วงหล่นลงพื้นร่างกายผอมบางของชายหนุ่มคนหนึ่งก็ปรากฏตัวเข้ามาช้อนรับร่างของนางเอาไว้ได้ทันท่วงทีใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความร้อนรน ดวงตาที่มองมาทางนางมีแววตำหนิเด่นชัด
“ห่าวหลิน”
“ข้ามารับเ้า”จ้าวห่าวหลินอุ้มร่างบางขึ้นมากระชับอ้อมแขนให้นางแนบตัวมากที่สุด จนนางรับรู้ได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นแรงของชายหนุ่ม
หลี่เจี่ยหลิงทิ้งตัวอย่างไร้เรี่ยวแรงในอ้อมกอดนี้นางรู้ดีว่ายามนี้ไม่มีสิ่งใดสามารถทำร้ายนางในอ้อมกอดของชายคนนี้ได้
หลี่เจี่ยหลิงแย้มยิ้มบางเบา“ดีจัง!” ที่เ้ากลับมา
ดวงตาหวานหลับลงอย่างวางใจในเมื่อมีสามีอยู่ทั้งคน นางก็ไม่ต้องกังวลสิ่งใดอีกต่อไปแล้ว
จ้าวห่าวหลินมองไปยังม่านหมอกที่เต็มไปด้วยเสียงโหยหวนเบื้องหน้าด้วยแววตาอำมหิตพูดเสียงหนัก “ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ไปลากคอไอ้เฒ่าพ่อมดอสรพิษดำนั่นออกมาให้ได้”
......
และนี่เป็เพียงเื่ราวของพวกเขาในอนาคตอีกห่างไกล
3K
![[จบ] ยอดพธูเทพบุตร [ Demigod’s Bride ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1644742482_58537617.webp)
