Past 5 : แค่ยิ้มก็พอ
ณ โรงพยาบาล
ฉันสะดุ้งเฮือกตื่นลืมตาขึ้นมาพร้อมกับความเ็ปที่โลดแล่นเข้ามามันถาโถมจนส่งผลกระทบกระเทือนให้ร่างกายทุกส่วนต้องเ็ปทรมาน ตอนนี้กระทั้งศีรษะของฉันก็รู้สึกหนักอึ้งเหมือนกับมีของหนักมาหล่นทับหลายสิบกิโล แขนที่เคยแกว่งไปมากับได้ดั่งใจต้องกลับดูไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะยกเคลื่อนย้ายขยับนิดหน่อยก็บังคับมิได้ทั้งที่เป็ร่างกายของตัวเองแท้ๆ ขาที่เคยขยับได้ก็กลับไร้แรงเหมือนกล้ามเนื้อเม็ดในอ่อนล้าเหมือนโดนยาชาที่ค่อยๆ ออกฤทธิ์เล่นงานอย่างสาสม ตอนนี้ร่างกายของฉันทุกสัดส่วนหัวจรดขาขยับขะเยื้อนไปไหนไม่ได้เลย แต่หูของฉันกลับได้ยินแต่เสียงอะไรบางอย่างหวี่แหว่วเบามากๆ เหมือนกำลังมีคนสองคนกำลังคุยกันอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้ แต่จับใจความไม่ได้ว่าเขากำลังพูดเื่อะไรกันอยู่ สักพักเสียงฝีก้าวเหมือนกำลังมีคนเดินมาที่นี้ ที่ฉันนอนอยู่ เสียงนั้นดังใกล้เข้ามาทุกที ทุกที
“คุณบ๋อมแบ๋มรู้สึกตัวแล้วใช่ไหมค่ะ? คุณหมอยินดีด้วยนะค่ะ”
คุณหมอในชุดกราวสีขาวสะอาดฉีกยิ้มทักทายฉันด้วยความเป็มิตร
ฉันอยากจะถามคุณหมอตอบกลับไปดังๆ ว่าฉันมานอนอยู่ที่นี้ได้อย่างไรกัน แต่ติดตรงที่ฉันพูดไม่ได้อย่างใจคิดนั่นนะสิ ฉันได้แต่ทำสีหน้างงๆ เหมือนคนกำลังสับสนใส่หมอผู้กำลังปฏิบัติงานในหน้าที่
“ถ้าอย่างนั้นคุณหมอขอตัวก่อนนะค่ะ....”
“คุณหมอไม่ต้องเป็ห่วงนะค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะดูแลคุณบ๋อมแบ๋มเองนะค่ะ”
“ถ้ามีอะไรกดกริ่ง เรียกคุณพยาบาลได้ตลอดเลยนะค่ะ”
“ได้ค่ะ...ขอบคุณนะค่ะคุณหมอ”
ฉันที่ยังนอนนิ่งสนิทขยับไปไหนไม่ได้ร่างกายเหมือนก้อนหินที่ถูกจับวางให้อยู่บนเตียง แต่เมื่อครู่ได้ยินเสียงของทั้งคู่สนทนากัน เสียงสนทนายังก้องกังวานอยู่ในห้องจากความถี่ของคลื่นเสียงแล้วเสียงอยู่ไม่ห่างไกลมากนักจากเตียงที่ฉันนอน
“ฟื้นแล้วซินะ คุณบ๋อมแบ๋ม.... คุณรู้ตัวไหม ว่าคุณนอนหลับไป 3 วันเต็มๆ ”
หญิงสาวผมยาวสลวยดำขลับจ้องมองมาที่ฉันตาเป็มัน พร้อมทั้งหยักคิ้วหลี่ตา แสดงท่าทีสนิทสนมกับฉันเป็พิเศษ
ส่วนฉันที่ได้แต่นอนนิ่งเหมือนเ้าหญิงในละคร ได้แต่มองเธอตาปริบๆ อยากจะเอ่ยถามเธอก็ทำไม่ได้ ได้แต่ยอมจำนนยอมนอนนิ่งๆ เงียบๆ ต่อไป
“ก่อนอื่นฉันขอแนะนำตัวก่อนนะค่ะ ฉันชื่อบุษบา หรือคุณจะเรียกฉันว่าบุษ ก็ได้นะค่ะ คุณพ่อกับแม่ของคุณจ้างวานฉันให้มาอยู่ดูแลคุณจนกว่าคุณจะมีอาการหายดีแล้วกลับมาเป็ปกติค่ะ เพราะฉะนั้นฉันพูดหรือสั่งอะไรต่อจากนี้ คุณมีหน้าที่ต้องทำตามเท่านั้น เพราะมันจะเป็ผลดีกับตัวคุณเองทั้งสิ้น คุณเข้าใจที่ฉันพูดใช้ไหมค่ะ? คุณบ๋อมแบ๋ม”
“ฉันจะตอบเธอได้ยังไงเล่า ยัยเฉิ่มเอ่ย....”
บ๋อมแบ๋มคิดในใจ พร้อมกับทำหน้าตาน่าหมั้นใส้ที่รู้สึกขัดใจ ที่อยู่ๆ มีใครก็ไม่รู้มาออกคำสั่งกับเธออย่างเผด็จการเช่นนี้
ติดตามตอนต่อไปนะค่ะ
### ผู้หญิงตัว M
3K
