โจวอิ้งเยว่ชะงักเล็กน้อยก่อนจะรีบหาคำแก้ตัวออกมาได้อย่างรวดเร็ว "ก่อนหน้านี้พี่หญิงใหญ่เวลาได้กินของดีๆแพงๆก็มักจะเอามาพูดโอ้อวดต่อหน้าข้าประจำนี่เ้าคะ กุ้งนี่นางก็เอามาโอ้อวดให้ข้าดูนางแกะกินอยู่สองสามครั้งข้าจะไม่รู้จักได้อย่างไรเล่าเ้าคะ"
โจวหลินหู่ได้ยินว่าลูกสาวของเขาต้องเจอคนทำแบบนี้กับนางถึงกับกำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้น โจวถิงถิงรีบเดินไปจับมือท่านพ่อเอาไว้แล้วพูดปลอบอย่างใจเย็น "ท่านพ่อ นั่นมันเป็เื่ที่ผ่านมาแล้ว ตอนนี้พวกเรากำลังจะได้กินกุ้งเหมือนกันนี่นา พวกเรารีบไปช่วยเยว่เอ๋อร์จับกุ้งกันเถอะเ้าค่ะ"
"จริงด้วย! พวกท่านรีบลงมาช่วยข้าเร็วเข้า จับกลับไปให้เยอะๆเลย" โจวอิ้งเยว่ถอนหายใจในใจอย่างโล่งอกแล้วตีเนียนเปลี่ยนเื่พูดตามที่พี่สาวปูทางให้ทันที
"ได้ๆ พ่อจะไปช่วยพวกเ้าเอง" โจวหลินหู่ปรับสีหน้าเป็ยิ้มแย้มรีบลงไปช่วยลูกๆหากุ้งอย่างกระตือรือร้นทันที
สามพ่อลูกแยกกันไปหาเปิดก้อนหินจับกุ้งจับปูกันอย่างขมักเขม้น โจวถิงถิงจับกุ้งตัวใหญ่ขึ้นมาได้ตัวแรกก็ดีใจมากรีบชูกุ้งขึ้นมาอวดท่านพ่อและน้องสาวอย่างสดใส "ว้าววว!! ข้าจับได้ตัวใหญ่มาก ตัวใหญ่กว่าของเ้าอีกน้องสาว ฮ่าฮ่าฮ่า!!"
"โอ้วววว! พี่สาวท่านเก่งมากแต่ตอนนี้ข้าจับได้สี่ตัวแล้วนะเ้าคะ อ่ะ!" โจวอิ้งเยว่ยังพูดไม่จบก็มองเห็นกุ้งอีกสองตัวหลบอยู่ใต้ช่องหินใกล้ๆจึงรีบโยนกุ้งในมือใส่ตระกร้าแล้วตรงไปจับอีกสองตัวนั้นอย่างรวดเร็ว
"หน็อยแน่ะเ้าตัวร้าย เ้าแค่ลงน้ำมาจับก่อนข้าถึงได้โชคดีจับได้หลายตัวเท่านั้นแหละ ชิ๊!!" โจวถิงถิงเบะปากใส่น้องสาวอย่างหมั่นใส้
"ฮ่าฮ่าฮ่า!!" โจวหลินหู่และโจวอิ้งเยว่ะเิหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นไม่กลัวว่าจะมีคนมาได้ยินเสียงของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย
เสียงพูดคุยโอ้อวดผลงานของตัวเองของทั้งสามคนพ่อลูกเรียกรอยยิ้มอบอุ่นจากสามแม่ลูกที่กลับมาจากไปวางกับดักสัตว์ได้อย่างง่ายดาย หูซูซ่านเดินนำลูกชายทั้งสองคนไปยืนอยู่ริมลำธารก่อนจะเอ่ยถามพวกเขาน้ำเสียงอ่อน "นั่นพวกเ้ากำลังจับอะไรกันอยู่หรือ?"
โจวอิ้งเยว่เงยหน้าขึ้นมามองคนที่พูด พอเห็นว่าเป็ท่านแม่และพี่ชายทั้งสองคนกลับมาแล้วก็ฉีกยิ้มกว้างอย่างสดใสพร้อมกับตอบคำถามอย่างอารมณ์ดี "ท่านแม่ พี่ใหญ่พี่รองรีบมาช่วยพวกเราจับกุ้งกับปูเร็วเ้าค่ะ"
"ใช่เ้าค่ะ ท่านแม่ พี่ใหญ่พี่รองกุ้งแม่น้ำพวกนี้มีแต่ตัวใหญ่ๆเลยเ้าค่ะ" โจวถิงถิงก็รีบชวนพวกเขาด้วยอีกคน
"กุ้งเหรอ!!" โจวไห่เหวินถามเพื่อความแน่ใจ
"ใช่ๆ ท่านรีบลงมาเร็วเข้า!" โจวถิงถิงตอบกลับพร้อมกับโยนกุ้งอีกตัวลงตระกร้าไป
กลางยามเซินครอบครัวของโจวอิ้งเยว่ก็กลับมาถึงบ้าน เสียงพูดคุยหยอกล้อกันของพวกเขาทำลายบรรยากาศเงียบสงบของูเาชั้นนอกแห่งนี้ลงทันตาเห็น ใบหน้าของแต่ล่ะคนแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มมีความสุขและอิสระมาก หลังจากนั่งพักดื่มน้ำกันเสร็จก็รีบช่วยกันจัดการกับของที่หามาได้กันอย่างคล่องแคล่ว
"ท่านพ่อ! แล้วเราจะเอาอะไรมาใส่กุ้งกับปูพวกนี้ล่ะขอรับ? ที่บ้านเรามีถังน้ำแค่สองใบกับหนึ่งกะละมังมันคงไม่พอใส่กุ้ง ปูแล้วก็หอยหรอกขอรับ" โจวอวี่เฉินโผล่หน้าออกมาจากครัวเล็กๆที่ทำขึ้นมาแบบง่ายๆเพื่อใช้ชั่วคราวไปก่อน
"เช่นนั้นก็แบ่งกุ้งเอาไว้แค่พอกินในครอบครัวของเราสักมื้อสองมื้อก่อน ที่เหลือพ่อกับพี่ใหญ่ของเ้าจะปลอมตัวเอามันไปขายแลกเงินเข้าครอบครัวก็แล้วกัน ส่วนปูตัวมันไม่ใหญ่มากกับหอยที่คนเขาไม่รู้วิธีกินก็เก็บไว้กินในบ้านก่อนเถอะ" ท่านพ่อหาทางออกเื่นี้ได้อย่างรวดเร็วมาก
"เช่นนั้นก็เอาตามที่ท่านพี่ว่าก็แล้วกันเ้าค่ะ" ท่านแม่พูดจบก็เดินไปหาตระกร้าใบเล็กมาแบ่งกุ้งใส่ลงไปจากนั้นก็หันมาพูดกับสามีต่อ "ท่านพี่ กุ้งสองตระกร้านี้ให้ท่านกับเ้าใหญ่จัดการที รีบออกเดินทางเถิดเ้าค่ะเดี๋ยวจะมืดค่ำซะก่อน"
"จริงสิท่านพี่! ท่านอย่าลืมแบ่งเงินซื้อข้าว แป้งกับพวกเครื่องปรุงมาด้วยนะเ้าคะ" หูซูซ่านนึกถึงเื่นี้ขึ้นมาได้จึงรีบพูดขึ้นอีกครั้ง
"ได้! เ้าใหญ่ไปกันเถอะ" โจวหลินหู่ตอบรับพร้อมกับหันไปเรียกลูกชายคนโต
คล้อยหลังท่านพ่อและพี่ชายเดินออกไปแล้วโจวอิ้งเยว่ก็หันมาสนใจกับวัตถุดิบอาหารเย็นวันนี้อย่างอารมณ์ดี 'ยุคโบราณนี้มีคนเริ่มนำพริกกับมะนาวออกมาขายบ้างแล้ว แม้จะมีไม่มากและคนไม่นิยมกินสักเท่าไหร่แต่ก็ดีที่มีขายและเพราะคนไม่นิยมจะกินนี่แหละเลยทำให้ราคามันถูกมาก คนอื่นไม่กิน…แต่ข้ากินนี่นา หวังว่าท่านพ่อจะซื้อติดมือมาสักหน่อยนะ'
"ท่านแม่ ของพวกนี้เราจะเอามาทำอะไรกินดีเ้าคะ?" โจวถิงถิงเอ่ยถามขึ้นมาเพราะนางไม่เคยกินของพวกนี้มาก่อน การที่จะให้นางรู้จักอาหารที่ทำจากของพวกนี้ย่อมเป็ไปไม่ได้หรอก
ท่านแม่ก็อึ้งอยู่กับคำถามนี้เหมือนกัน นางเองก็ไม่เคยกินมาก่อนเหมือนกันแล้วจะให้นางรู้วิธีนำพวกมันมาทำอาหารได้อย่างไร? กุ้งพวกนี้พึ่งมีคนรู้ว่ากินได้และนำมาขายไม่กี่ปีมานี้เอง "เอ่อ….แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันลูก"
"ท่านแม่ก็ยังไม่รู้แล้วเย็นนี้เราจะกินอะไรล่ะ?" โจวอวี่เฉินเกาหัวแกรกๆพูดขึ้นมาอย่างจนใจ
โจวอิ้งเยว่กรอกตาไปมาคิดหาคำพูดที่เหมาะสมไม่ให้พวกเขาสงสัยอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้นมาว่า "ท่านแม่ พี่รอง พี่สาว ไม่รู้วิธีทำเราก็แค่คิดว่ามันก็คือเนื้อ เนื้อเอามาทำอะไรกินได้บ้างพวกเราก็ทำแบบนั้นดีหรือไม่? แต่ว่ากุ้งนี่ข้าเคยได้ยินว่าเอามาย่างกินอร่อยมากเลยนะเ้าคะ พวกเราลองเอากุ้งมาย่าง ผัดใส่ผักหรือทำเป็น้ำแกงกินก็ได้นี่นา"
"อืมมม ที่ลูกพูดมาก็ถูกถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ทำแบบที่เยว่เอ๋อร์ว่ามาเถอะ" ท่านแม่เห็นด้วยกับคำพูดของลูกสาวคนเล็กทันที
"แต่ท่านแม่…พวกเราจะใช้อะไรย่างกุ้งล่ะเ้าคะ?" โจวถิงถิงโพล่งขึ้นมาด้วยความหดหู่
"พี่รอง ท่านช่วยไปตัดต้นไผ่มาให้ข้าสักต้นได้หรือไม่เ้าคะ?" โจวอิ้งเยว่หันไปพูดกับโจวอวี่เฉิน
"ได้! พี่รองจะไปเดี๋ยวนี้เลย" โจวอวี่เฉินไม่ถามให้มากความก็ตอบรับแล้วเดินไปคว้ามีดเดินออกไปทันที
"พวกเราก็มาช่วยกันล้างกุ้งพวกนี้ก่อนเถอะ" ท่านแม่หันมาพูดกับโจวถิงถิงและโจวอิ้งเยว่
"เ้าค่า / เ้าค่ะ"
โจวอิ้งเยว่บอกให้ท่านแม่และพี่สาวจัดการกับกุ้งตัวที่ตายแล้วก่อน นางสอนให้พวกเขาแกะเปลือกกุ้งและผ่าเอาเส้นดำๆหลังกุ้งออกทุกตัวอย่างคล่องแคล่ว ท่านแม่และโจวถิงถิงแรกๆก็แกะกุ้งแบบเงอะๆงะๆอยู่บ้างแต่พอเริ่มทำหลายๆตัวเข้าทั้งสองคนก็เริ่มคล่องแล้ว
โจวอวี่เฉินออกไปไม่นานก็กลับมาพร้อมกับต้นไผ่หนึ่งต้น โจวอิ้งเยว่เลยให้เขาตัดทำเป็ไม้หนีบเอาไว้หนีบกุ้งย่างซึ่งเขาก็ทำได้อย่างง่ายดายมากเพราะแบบที่โจวอิ้งเยว่บอกนั้นทำไม่ยากเลยสักนิด
"เยอะมากแล้วพวกเราไม่ต้องแกะแล้วล่ะลูก กุุ้งที่เหลือตัวที่ยังไม่ตายก็ขังมันไว้ในกะละมังก่อน ส่วนที่ตายแล้วก็เก็บเอาไว้ย่างก็แล้วกัน" ท่านแม่พูดจบพร้อมกับหันไปล้างกุ้งที่แกะแล้วอีกรอบหนึ่ง
เข้ายามโหย่วโจวหลินหู่และโจวไห่เหวินก็กลับมาถึงบ้านพร้อมกับข้าวของที่ซื้อมาอีกไม่น้อยเลย โจวอิ้งเยว่รีบวิ่งไปดูเครื่องปรุงก่อนเป็อันดับแรก พอเห็นว่าในตระกร้ามีพริกกับมะนาวติดมาด้วยนิดหน่อยนางถึงกับฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจพร้อมเสนอตัวเข้าไปทำกับข้าวให้ทุกคนกินอย่างกระตือรือร้นโดยมีโจวถิงถิงตามไปช่วยในครัวด้วย ส่วนพี่ชายทั้งสองคนนางก็ยกหน้าที่ย่างกุ้งให้พวกเขาไปอย่างไม่เกรงใจทันที
อาหารเย็นวันนี้มีทั้งกุ้งย่างจิ้มกับน้ำจิ้มซีฟู๊ดรสเด็ดฝีมือของโจวอิ้งเยว่ที่แม้จะมีเครื่องปรุงไม่ครบแต่รสชาติก็อร่อยอยู่ดี ผัดผักหนามใส่กุ้งและน้ำแกงกุ้งใส่ผักหนามซดร้อนๆคล่องคอสุดๆ ยิ่งกินกับข้าวสวยร้อนๆยิ่งอร่อยจนพวกเขาอยากจะกลืนลิ้นไปด้วยเลย ต่างคนต่างก้มหน้าก้มตากินอาหารตรงหน้าจนนอกจากเสียงตะเกียบกระทบกับถ้วยชามแล้วก็ไม่มีเสียงใครพูดอีกเลย
"ฮ๊าาาา!!! อร่อยมาก อิ่มมากกกก!" โจวถิงถิงลูบท้องป่องๆของตัวเองอย่างมีความสุข
"ข้าวสวยหอมๆกับอาหารอร่อยมากๆแบบนี้ข้าพึ่งจะเคยกินครั้งแรกเลย มันอร่อยมากให้ข้ากินแต่ข้าวก็ยังได้เลย น้องสาวฝีมือทำอาหารของพวกเ้านี่สุดยอดเลย!" โจวอวี่เฉินเอ่ยชมจากใจจริง
คำพูดของเขากลับทำให้คนเป็พ่อเป็แม่รู้สึกผิดและสงสารลูกๆของตัวเองสุดใจ ไม่ผิดหรอก…ั้แ่ลูกๆเกิดมานี่เป็มื้อแรกที่พวกเขาได้กินข้าวสวยหอมๆและอาหารดีๆแบบนี้!
โทษที่พวกเขาเป็พ่อเป็แม่ที่ไร้ประโยชน์เอง!!
2K
![[จบ] เด็กหญิงผู้เป็นที่รักของเหล่าวายร้าย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698663281_87365223.webp)
