ทะลุมิติมาเป็นสาวน้อยปากแซ่บ ผู้ใช้วาจานำโชคในยุค 70 [จบ]

บทที่ 53 ตีให้เข็ดหลาบครั้งหนึ่ง

        ใบหน้าเยาะเย้ยของฟางย่วนย่วน ทำให้โจวเป่าเฉิงนึกถึงสีหน้าของสวี่จือจือในวันที่เขาเป็นตัวแทนตระกูลลู่เป็นตัวแทนลู่จิ่งซานไปรับเจ้าสาว

        ก็เป็นแบบนี้! ดูถูกเหยียดหยามเขาแบบนี้!

        นับตั้งแต่วันที่ถูกสวี่จือจือเล่นงาน แถมช่วงนี้ลู่จิ่งซานก็อยู่บ้านตลอดโจวเป่าเฉิงจึงหาที่ระบายอารมณ์ไม่ได้

        บ้านตระกูลลู่ตั้งแต่ลู่จิ่งซานแต่งงาน คนที่ถูกคะยั้นคะยอเรื่องแต่งงานไม่ใช่แค่ลู่จิ่งเหนียนคนเดียวแต่ยังมีโจวเป่าเฉิงที่อายุไล่เลี่ยกันด้วย

        สองวันนี้เขาโดนเหอเสวี่ยฉินบ่นไม่น้อย

        สองแม่ลูกเก็บกดกันทั้งคู่ ต้องหาสะใภ้ที่ดีกว่าสวี่จือจือให้ได้

        แต่ทั่วทั้งประชาคมชีหลี่ จะมีผู้หญิงที่หน้าตาดีอย่างสวี่จือจือได้สักกี่คน พอรู้ว่ามียุวปัญญาชนมาที่หมู่บ้าน ตอนแรกโจวเป่าเฉิงก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร

        ยุวปัญญาชนน่ะ หมู่บ้านพวกเขาก็เคยมีมาแล้วตั้งหลายคน

        อย่ามองว่าพวกผู้หญิงมาจากในเมือง แต่ถ้าเรื่องความสวยยังสู้สาวๆในประชาคมชีหลี่ของเขาไม่ได้หรอก

        กระทั่งวันหนึ่งโจวเป่าเฉิงออกไปเดินเตร็ดเตร่แล้วก็ได้เจอกับฟางย่วนย่วน แม้ว่าฟางย่วนย่วนจะไม่ได้สวยหมดจดอย่างสวี่จือจือแต่เธอแต่งตัวเก่ง ใส่เสื้อผ้าทันสมัย ดึงดูดสายตาโจวเป่าเฉิงได้ในทันที เด็กในเมืองอ่านออกเขียนได้ ได้ยินว่าฐานะทางบ้านในเมืองหลวงก็ดี

        ถ้าเขาได้แต่งงานกับฟางย่วนย่วน ในที่สุดเขาก็จะมีเรื่องที่เหนือกว่าลู่จิ่งซานได้สักที!

        แต่ฟางย่วนย่วนกลับไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีเหมือนกับสวี่จือจือ กล้าไล่เขาไปไกลๆ!

        “นายจะทำอะไร?” ฟางย่วนย่วนพูดเสียงดุดัน “ทำแบบนี้มันผิดกฎหมายนะเชื่อไหมว่าฉันจะทำให้นายติดคุก”

        “ติดคุก?” โจวเป่าเฉิงยิ้มอย่างน่ารังเกียจแล้วพูด “เดี๋ยวพอฉันทำให้เธอสุขสมแล้วเธอก็ทำฉันติดคุกไม่ลงหรอก”

        พอได้เธอแล้ว คอยดูนะว่ารองเท้าผุๆอย่างเธอจะกล้าดูถูกเขาอีกไหม? ถึงตอนนั้นต่อให้ร้องไห้ขอให้เขาแต่งงานด้วยเขาก็ต้องดูอารมณ์ก่อน!

        พวกไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีเอ๊ย!

        โจวเป่าเฉิงพูดจบก็คว้ามือฟางย่วนย่วนไว้หมายจะเอาปากเหม็นๆ ไปจูบแก้มเธอ

        ฟางย่วนย่วนไม่มีทางยอมให้เขาข่มเหงง่ายๆแน่นอน สองมือจึงข่วนไปที่ใบหน้าเขา “ปล่อยฉันนะ ถ้ารู้ถึงหูพ่อฉัน เขาฆ่านายแน่”

        “ฆ่า?” โจวเป่าเฉิงหัวเราะคิกคัก “รอเธอเป็นคนของฉันก่อนพวกเขาคงจะรักใคร่เอ็นดูฉันจนแทบไม่ทัน”

        พูดจบก็เอามือปิดปากฟางย่วนย่วนไว้แล้วลากเธอไปที่เปลี่ยว

        ขณะที่กำลังเดินอยู่ก็ได้ยินเสียงดังมาจากด้านหลังเขายังไม่ทันได้ตั้งตัวก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ท้ายทอย หันไปก็เห็นสวี่จือจือมองเขาด้วยสีหน้ารังเกียจ“นึกว่านายมันแค่คนหน้าไม่อาย นึกไม่ถึงว่านายมันเทียบไม่ได้แม้แต่สัตว์เดรัจฉาน”

        โจวเป่าเฉิงลูบท้ายทอย กัดฟันกรามไว้แน่นกอดฟางย่วนย่วนไว้ในอ้อมแขนแล้วพูดอย่างดุดัน “นังตัวดี มาได้จังหวะพอดีเลย งั้นวันนี้ฉันจะทำมันพร้อมกันสองคนเลย”

        ได้ยินว่าพวกเขายังไม่ได้เข้าหอกัน ไม่รู้ว่าลู่จิ่งซานใช้การไม่ได้หรือเปล่าแต่ก็ดี ให้เขาได้ชิมลางก่อน

        “ทำเหรอ...แม่จะกระทืบนายให้ฟันร่วงก่อน”สวี่จือจือโมโหแทบตายแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเธอออกมาเดินเล่นบังเอิญมาเจอเข้า วันนี้ฟางย่วนย่วนคงถูกไอ้เดรัจฉานนี่ข่มขืนไปแล้ว แถมดูจากวิธีการของเขา เรื่องแบบนี้คงไม่ใช่ครั้งแรกที่ทำ

        อดนึกถึงข่าวลือในนิยายไม่ได้ ที่ว่ามีเด็กสาวหลายคนที่ถูกโจวเป่าเฉิงข่มขืนแต่พวกเธอก็ไม่กล้าพูด เพราะคิดว่าลูกสาวแบบนี้มันน่าอับอาย สุดท้ายก็หาที่ห่างไกลให้แต่งงานออกไป คิดแล้วก็ยิ่งโมโห

        พอฟางย่วนย่วนเห็นท่าทางของสวี่จือจือ จิตใจที่กำลังตื่นตระหนกก็สงบลงเหยียบเท้าโจวเป่าเฉิงอย่างแรง

        โจวเป่าเฉิงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่เขาก็ไม่กล้าส่งเสียงดัง กลัวว่าคนจะแห่กันมา

        “ปล่อย” สวี่จือจือพูดคำหนึ่ง ในตอนที่โจวเป่าเฉิงยังไม่ทันได้ตั้งตัวเธอก็หาไม้มาจากไหนไม่รู้ แล้วเริ่มตีใส่ตัวและใบหน้าของโจวเป่าเฉิง

        ไม่มีคำว่าเบาที่สุด มีแต่แรงที่สุด

        โจวเป่าเฉิงเอามือป้องศีรษะ ป้องกันที่ตัวไม่ได้

        “อย่าตีเลย” เขาร้องขอความเมตตา “ต่อไปนี้ผมไม่กล้าอีกแล้วพี่สะใภ้ พี่สะใภ้ที่แสนดี ได้โปรดเถอะ”

        สวี่จือจือไม่เชื่อคำพูดของเขาหรอก คนแบบนี้ถ้าไม่ตีให้เข็ดหลาบครั้งหนึ่ง จะต้องมีครั้งที่สอง!

        “เธอมานี่สิ” เธอตีจนเหนื่อยแล้วก็ยื่นไม้ในมือให้ฟางย่วนย่วน“ตีเลย ไอ้สารเลวแบบนี้ ตีจนตายก็ไม่ต้องกลัว”

        ฟางย่วนย่วนเป็นคนหยิ่งยโส แต่ก็เป็นเด็กสาวที่ไร้เดียงสาไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะต้องเจอเรื่องแบบนี้ ในใจทั้งหวาดกลัวทั้งโมโห

        เธอรับไม้มา มองสายตาให้กำลังใจของสวี่จือจือแล้วเลียนแบบอีกฝ่ายตีโจวเป่าเฉิงอย่างแรง

        แต่แรงของเธอจะไปสู้สวี่จือจือได้ยังไง ตีบนตัวโจวเป่าเฉิงแล้วไม่มีความเสียหายอะไรเลยแถมเพราะโกรธจนตัวสั่นยังจับไม้ไม่แน่น ถูกโจวเป่าเฉิงแย่งไปเสียอีก

        สวี่จือจือ “...” พี่สาว ทำไมถึงไร้ประโยชน์ขนาดนี้! นี่เธอมาเป็นตัวโจ๊กหรือเปล่า? นี่ฉันให้เธอระบายอารมณ์ซ้อมคนนะ ไม่ใช่ให้เธอมาเป็นตัวถ่วง!

        ฟางย่วนย่วนยิ่งอัดอั้นจนแทบจะร้องไห้ออกมา

        “ตีฉัน!” โจวเป่าเฉิงเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก“นังตัวดี ฉันไม่เอาเธอไว้แน่” เขาไม่ได้มีนิสัยไม่ทำร้ายผู้หญิงอะไรนั่นหรอกนะ

        โจวเป่าเฉิงถือไม้ด้วยสีหน้าดำคล้ำ จ้องมองสวี่จือจืออย่างไม่ลดละยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์แล้วพูด “แต่ถ้าเธอขอร้องฉัน ให้ฉันได้สุขสม ฉันก็จะยกโทษให้เธอ”

        “ให้นายสุขสม?” สวี่จือจือยิ้มเยาะ “ทำยังไงถึงจะเรียกว่าให้นายสุขสม?”

        “ถ้าเธอคุกเข่าเลียเท้าให้ฉัน...” โจวเป่าเฉิงหัวเราะคิกคัก“บางที...”

        “สารเลวอย่างนาย มีชีวิตอยู่ไปก็สิ้นเปลืองแม้แต่อากาศบริสุทธิ์ก็ไม่คู่ควร” สวี่จือจือโมโหแทบตาย ไม้ถูกโจวเป่าเฉิงแย่งไปแล้วแต่เธอยังมีเท้า เตะเข้าที่เป้าของโจวเป่าเฉิงอย่างแรง

        เธอใช้แรงทั้งหมดที่มีเตะเข้าไป เกือบจะเอาชีวิตโจวเป่าเฉิงไปเลย

        ไม้หล่นลงพื้นดังปั้ก สองมือกุมตรงส่วนนั้นไว้ด้วยความเจ็บปวด

        เจ็บ! เจ็บแทบตายแล้ว!

        โจวเป่าเฉิงตัวงอ นั่งลงก็ปวดยืนก็ปวดทำได้เพียงย่อตัวลงแล้วเกร็งขาให้มั่น เส้นเลือดที่ขมับปูดออกมาใบหน้าแดงก่ำด้วยความเจ็บปวด แล้วจ้องมองสวี่จือจือด้วยดวงตาเบิกกว้าง

        สายตานั้นเหมือนกับจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว แต่คำพูดหยาบคายในปากกลับไม่กล้าพูดออกมาอีก

        คนที่มีความสามารถไม่ยอมให้ตัวเองถูกเอารัดเอาเปรียบ

        “คนแบบนี้ต้องตีให้เข็ดหลาบครั้งหนึ่ง” หลังจากที่ทั้งสองคนเดินมาถึงถนนใหญ่สวี่จือจือก็สะบัดมือฟางย่วนย่วนอย่างรังเกียจ “ต่อไปนี้อย่าวิ่งซี้ซั้ว”

        “สวี่จือจือ เธอเก่งมากจริงๆ” ฟางย่วนย่วนพูดด้วยสายตาชื่นชม“เธอเป็นผู้หญิงคนที่สองที่ฉันนับถือที่สุดเท่าที่เคยเจอมา” ส่วนคนที่นับถือคนแรกคือบรรพบุรุษคนนั้นที่บ้านเธอ

        สวี่จือจือกลอกตา “นั่นเป็นเพราะเธออ่อนหัดเกินไป” แล้วพูดอีกว่า “ครั้งนี้โจวเป่าเฉิงจะต้องผูกใจเจ็บแน่ต่อไปเธอห้ามอยู่คนเดียว”

        “สวี่จือจือ ขอบใจนะ” ฟางย่วนย่วนพูดด้วยความซาบซึ้ง“เธอเองก็ระวังตัวด้วย”

        หลังจากที่เด็กสาวทั้งสองคนเดินจากไป โจวเป่าเฉิงถึงค่อยๆหายเจ็บ ยันกำแพงลุกขึ้นยืน มองไปยังทิศทางที่พวกเธอจากไปด้วยสายตาอาฆาตแค้น

        สวี่จือจือ ทางที่ดีเธอจงภาวนาอย่าให้ตกมาอยู่ในมือฉันเลย ไม่งั้น...

        โครม!

        เขายังไม่ทันได้พูดคำขู่ออกมา ก็ถูกใครบางคนยกตัวขึ้นแล้วโยนลงไปในบ่ออุจจาระหลังบ้านใครไม่รู้

        .............................