“เ้านี่มัน...”
“พี่สาวทั้งสอง เมตตาข้าด้วย” เสียงอ่อนระโหยนั้นน่าสงสารยิ่งแต่หญิงงามสองคนยืนมองด้วยความโมโห
“เื่ง่ายๆ แค่นี้เ้ายังทำไม่ได้แล้วจะไปทำอะไรได้อีก!”
“ได้ๆ ข้าสัญญาข้าจะพยายามให้มากกว่านี้ แต่ตอนนี้...ข้าขอ..ขอกินพลังชีวิตนิดหนึ่งได้ไหม”
“ไม่ได้!” สาวงามทั้งสองตวาดพร้อมกันโดยมิได้นัดหมายเสียงตวาดนั้นทำให้เข่อซิงถึงกับยกมือขึ้นปิดหูแล้วนางก็ต้องใเมื่อรู้ว่าหูของตนเปลี่ยนเป็หูจิ้งจอกแล้ว
“หูของข้า!” หลิวเข่อซิงร้องอย่างลนลาน“หางก็โผล่!”
“ดี!กลายเป็จิ้งจอกแดงแล้วกลับหุบเขาไปเลย!ทำตัวน่ารำคาญจริง!”
ไม่ได้นะ!นางจะกลายร่างเป็จิ้งจอกแดงไม่ได้ พลังนางเหลือน้อยเต็มทีหากกลายร่างเป็จิ้งจอกแดงแล้ว ไม่รู้ว่านานเพียงใดกว่าจะได้
กลายร่างเป็มนุษย์อีกครั้ง
หรือไม่ก็...อยู่ในร่างจิ้งจอกแดงตลอดไป
“เข่อซิง”
หญิงสาวได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนางลุกขึ้นจากเตียงแต่ไร้เรี่ยวแรงและนึกได้ว่าหูกับหางจิ้งจอกแดงโผล่ออกมาแล้วนางอยากขยับตัวหาที่ซ่อนแต่ก็ทำไม่ได้ ทำได้เพียงยกมือขึ้นปิดหูของตน
“เกิดเื่อะไรขึ้น”
หลิวชิงเซียงและหานหรงเหยาเอ่ยออกมาแทบพร้อมกันหลิวชิงเซียงปรายตามองทางชายหนุ่มด้วยความประหลาดใจดูท่าทางเขาห่วงใยเ้าตัวโง่งมนั้นจริงจัง
เอ๊ะ? เขารู้หรือไม่ว่านางเป็....
หานหรงเหยาไม่ได้สนใจใครอื่น ในสายตาของเขามีเพียงเ้าจิ้งจอกแดงตัวน้อยที่นั่งบนเตียงและยกมือขึ้นปิดหู เขาสาวเท้าเข้าไปอย่างรวดเร็วไม่สนใจท่าทีตื่นตะลึงของซุนเ้าเฟิงรีบถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกคลี่คลุมศีรษะของนางแล้วโน้มหน้าลงประกบริมฝีปากกับหญิงสาวที่เบิกตากว้างลมหายใจอุ่นร้อนไหลเวียนเข้ามาในกายพร้อมกับพลังชีวิตทำให้หลิวเข่อซิงที่แทบหมดแรงสูดลมหายใจของเขาไปเฮือกใหญ่นางหิวโหยและละโมบจนต้องยกมือขึ้นประกบใบหน้าของเขาไว้ไม่ยอมให้ถอยหนี
ก็นางหิวนี่...หิวมากๆ
ซุนเ้าเฟิงอ้าปากค้างเขาไม่เคยเห็นสหายจู่โจมสตรีเช่นนี้มาก่อน อย่าว่าแต่จุมพิตเลยแค่เข้าใกล้ก็ยังไม่เคย แต่นี้...นี่จะ..จูบ ...จูบต่อหน้าผู้อื่นนี่นะ!
เพราะไม่ใช่ครั้งที่ถูกเ้าจิ้งจอกแดงตัวน้อยกลืนกินพลังชีวิตของเขาแต่อาจเพราะครั้งนี้ยาวนานกว่าครั้งก่อนและ ริมฝีปากของนางััริมฝีปากของเขามือใหญ่ยกมือขึ้นลูบศีรษะของนางเบาๆ ทำให้รู้ว่าหูของนางกลับมาเป็ปกติแล้ว
“อา...รอดแล้ว”
หลิวเข่อซิงถอนริมฝีปาก และปล่อยมือจากใบหน้าเกลี้ยงเกลานางแลบลิ้นเลียริมฝีปากราวกับเพิ่งได้กินของเอร็ดอร่อยดวงตางดงามจ้องมองเขาพร้อมรอยยิ้ม
“ขอบคุณเ้ามาก”
เขายิ้มอย่างเอ็นดู“ดีขึ้นแล้วใช่ไหม”
“อื้ม!”นางพยักหน้าหงึกหงัก “เ้าช่วยข้าอีกแล้ว”
หานหรงเหยาเห็นนางดีขึ้นแล้วจริงๆก็ยอมถอยออกมาทว่ากลับเพิ่งสังเกตว่าอาภรณ์ที่นางสวมใส่บางเบาดุจปีกจั๊กจั่นที่เปิดเผยเรือนร่างเย้ายวนเขาถึงกับกระแอมไอแล้วหมุนตัวหันหลังให้ แต่นางยังทำหน้าซื่อตาใสไม่เข้าใจใบหน้าที่ฝาดสีเืของเขา
เมื่อหานหรงเหยาหันกลับมา จึงปะทะกับสายตาของหลิวชิงเซียงและซุนเ้าเฟิงทั้งสองมีสีหน้าตื่นตะลึงไม่แพ้กัน
“นี่เ้ากับแม่นางน้อยผู้นั้น...” ซุนเ้าเฟิงไม่อยากจะเชื่อเลยว่าบุรุษที่ทำตัวเหมือนนักพรตอย่างหานหรงเหยาจะพ่ายแพ้กับสตรีตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่เอ่อ...งดงามไม่น้อย เมื่อคิดว่านั้นคือสตรีของสหายจึงย้ายสายตาไปทางอื่นแทน
หลิวชิงเซียงได้สติก็คลี่ยิ้มอ่อนหวานเดินเข้าไปหาพลางกวาดตามองอย่างเปิดเผย
“ที่แท้...ที่ปรึกษาหานรู้จักสนิทสนมกับเข่อซิงมาก่อน”
“อื้มๆ” หลิวเข่อซิงพยักหน้ารับ “เขาจะฆ่าตัวตาย แต่ข้าห้ามไว้ก่อน”
“ฆ่าตัวตาย!”ซุนเ้าเฟิงถึงกับหันขวับมามองทันที
“เื่เข้าใจผิดเท่านั้น”หานหรงเหยาอธิบายด้วยรอยยิ้ม
“แต่ข้าช่วยเ้าไว้จริงๆ นะ” เข่อซิงเผลอยื่นมือมาจับแขนเสื้อของหานหรงเหยาและเขย่าทำให้ชายหนุ่มต้องหันไปมองแล้วยิ้มอ่อนโยน
“ก็จริง เ้าช่วยข้าไว้”
‘ช่วยขับไล่ความสงบเงียบไปจากชีวิตของเขา’
ริมฝีปากที่เคยซีดเซียวเปลี่ยนเป็สีชาดค่อยๆคลี่ยิ้มกว้างแล้วหันไปพูดกับหลิวชิงเซียงด้วยท่าทางโอ้อวด
“ข้าช่วยเขาไว้จริงๆ นะ”
พี่เลี้ยงสองคนรวมทั้งหลิวชิงเซียงลอบสบตากัน แล้วฉีกยิ้มออกมาหลิวชิงเซียงยังคงประดับรอยยิ้มอ่อนหวานแล้วเอ่ยขึ้น
“เป็เช่นนี้เองข้าน้อยต้องขอบคุณที่ปรึกษาหานที่ช่วยเข่อ...เอ่อ..น้องเข่อซิงของเราไว้นี่เอง”
“แต่ผู้อื่นคิดจะถลกหนังข้า”เข่อซิงได้ทีรีบฟ้องหลิวชิงเซียงซ้ำยังชี้นิ้วไปยันซุนเ้าเฟิง
“ข้าเปล่านะ!” ซุนเ้าเฟิงส่ายหน้ารัว นางพูดเื่อะไรกัน
“เป็เื่เข้าใจผิดกัน” หานหรงเหยาแก้ไขให้ “ยังไม่ได้อธิบายเ้าก็จากมาแล้วจำได้ว่าเ้าจะมาที่นี่ ข้าเป็ห่วงจึงมาเยี่ยมเยือน”
“เ้า...เป็ห่วงข้า”
ดวงตากลมฉายแววประหลาดใจ แต่หัวใจนั้นเต้นผิดปกติ ทำไมนางรู้สึก ‘ดีใจ’ที่มีคนห่วงใย ถึงขนาดตามหานางทั้งที่.. เขาก็รู้ว่านางไม่ใช่มนุษย์
“ที่ปรึกษาหานที่นี่เป็หอนางโลมหากท่านคิดจะมาเยี่ยมนางก็เห็นที่ว่าต้อง...”
“ข้าเข้าใจ” หานหรงเหยายังคงเอ่ยอย่างสุภาพ“เมื่อครู่ได้ยินว่า...เข่อซิงต้องออกรับแขก”
“ใช่ๆ ข้าต้องออกรับแขก” นางพูดด้วยความตื่นเต้นและทำเหมือนเป็เื่สนุก“เป็ครั้งแรกของข้า ข้าพยายามเรียนรู้อยู่”
‘พยายามเรียนรู้... เ้าก็ช่างกล้าใช้ประโยคนี้’
พี่เลี้ยงทั้งสองถึงกับกลอกตามองบน
หานหรงเหยาเห็นแววตาใสซื่อของหลิวเข่อซิง หัวใจของเขากลับเต็มไปด้วยความปวดใจ เขารู้ดีแก่ใจว่านางต้องกลืนกินพลังชีวิตแต่นางใสซื่อถึงเพียงนี้ จะอยู่ในสถานที่เช่นนี้ได้อย่างไรเห็นได้ชัดว่าั้แ่นางจากเขามาคงยังไม่กินพลังชีวิตจากผู้ใดจึงได้มีสภาพเช่นนั้น
เห็นสีหน้าวิตกระคนทุกข์ใจของสหายรัก ซุนเ้าเฟิงได้แต่โคลงศีรษะไปมา แล้วตัดสินใจเอ่ยปากแทนหานหรงเหยา
“เช่นนั้นก็ขายนางให้ข้า เอ่อ ไม่ใช่ให้สหายของข้าเสียสิ”
“ท่านแม่ทัพซุนพูดว่าอะไรนะเ้าคะ” หลิวชิงเซียงเลิกคิ้วถาม ดูเหมือนคนผู้นี้จะไม่รู้เื่อะไรนัก
“ที่นี่หอนางโลมนี่” เขาเป็คนพูดจาตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อม “สหายข้า้าซื้อแม่นางผู้นั้นออกไปจากที่นี่ต้องจ่ายเท่าไหร่”
“ซื้อข้า?” เข่อซิงใช้ปลายนิ้วชี้ที่หน้าตัวเองแล้วเงยหน้าสบตากับหานหรงเหยาที่กัดริมฝีปากครุ่นคิด
หากให้นางอยู่เช่นนี้เขาก็ไม่วางใจ ไหนๆ ก็มีชีวิตได้ไม่นานก็อุทิศพลังชีวิตที่เหลืออยู่ในนางได้ฝึกฝนเป็ปีศาจจิ้งจอกแดงก็แล้ว
“อืม ข้า้าซื้อตัวหลิวเข่อซิง ไม่ทราบว่าแม่นางหลิวชิงเซียง คิดเห็นอย่างไร”
หลิวชิงเซียงหรี่ตามองหานหรงเหยา แล้วเอ่ยขึ้น“ท่านรู้เื่เข่อซิงดีแค่ไหน นางไม่เหมือนผู้อื่น”
“ข้ารู้และคิดว่าสามารถดูแลนางได้”
“จะให้นางอยู่ในฐานะอะไร”
“ฐานะ...” เขาไม่ได้คิดเื่นั้นแค่อยากช่วยนางออกมาจากสถานที่แห่งนี้
“จะฐานะอะไร ให้นางเป็สาวใช้ข้างกายสหายข้าอย่างไรเล่า”
เป็แค่สตรีในหอนางโลมจะเรียกร้องเอาฐานะอันใดอีก ได้เป็สาวใช้อุ่นเตียงก็ดีมากแล้วซุนเ้าเฟิงหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด
“สาวใช้?” หลิวเข่อซิงทวนคำแล้วก็เห็นว่าตำแหน่งนี้นางน่าจะทำได้ดีจากที่นาง ‘พยายาม’เรียรรู้จากพี่เลี้ยงที่หลิวชิงเซียงส่งมาอบรมสั่งสอนแล้วนางมั่นใจว่าตนเองเหมาะที่จะรับใช้ผู้อื่นเพื่อแลกกับการกินเศษพลังชีวิตเล็กๆน้อยๆ เหมือนที่เคยอยู่ในหุบเขา
“ได้ๆ ข้าเป็สาวใช้ให้เ้าเอง” นางรีบเสนอตัวแล้วหันไปถามหลิวชิงเซียง“ข้าไปเป็สาวใช้ของเขาได้ไหม”
“สาวใช้อะไรกัน ยังเรียกเ้านายว่าเ้านั้นเ้านี้ ไร้มารยาทเสียจริง”
“ได้ๆ ข้าจะพยายาม” นางไม่ถือสาที่ซุนเ้าเฟิงตำหนินาง “ข้าต้องเรียกเ้าว่าอะไร”
“ใต้เท้า นายท่าน หรือที่ปรึกษาหาน ห้ามเรียกเ้าๆ อย่างที่ผ่านมาอีก” ซุนเ้าเฟิงทำตาดุใส่ ทำไมนางโง่งมขนาดนี้เขาฝึกทหารเป็หมื่นเป็แสนยังไม่ยากเท่ากับคุยกับนางเลย
“ได้ เช่นนั้น ข้าเรียกเ้าว่านายท่าน”
หานหรงเหยายิ้มและพยักหน้าให้ “ตามใจเ้าเถิด”
“จะพานางไปก็จ่ายค่าไถ่ตัวนางเสียก่อน” หลิวชิงเซียงยังคงยิ้มอ่อนหวานแต่แววตามีความรื่นเริงแน่นอนว่านางหาวิธีกำจัดเ้าตัวโง่งม ออกไปพ้นหูพ้นตา และอีกทางนางยังสามารถหาเหตุผลไปเยี่ยมเยือนเข่อซิงที่จวนแม่ทัพซุนได้คนผู้นี้มีพลังชีวิตกล้าแกร่ง หากได้กลืนกินย่อมทำให้นางมีพลังมากยิ่งขึ้น
“ผู้ดูแลหลิวแจ้งมาได้เลย”
“หนึ่งร้อยตำลึง”
“หนึ่งร้อยตำลึง!” ซุนเ้าเฟิงเบิกตากว้างแล้วหันไปกวาดตามองสตรีที่ห่อตัวด้วยเสื้อคลุมของสหาย นางก็นับว่างดงามอยู่ไม่น้อย แต่นิสัยเช่นนี้..เหมือนรับเลี้ยงเด็กน้อยเสียมากกว่า
“หนึ่งร้อยตำลึงทอง”
“นี่เ้า!” ซุนเ้าเฟิงไม่เคยขึ้นเสียงใส่สตรีมาก่อนครั้งนี้เขาโมโหจนหน้าดำคล้ำไปหมดแล้ว
“ตกลงตามนี้” หานหรงเหยาผงกศีรษะรับ “ข้ารับตัวนางไปได้เลยหรือไม่”
“เห็นแก่แม่ทัพซุนมาเยือนถึงหอชมบุหลันของเรา ข้าจะให้เข่อซิงติดตามท่านไปทันทีส่วนเื่เงินนั้นจะให้คนของข้าไปรับที่จวน”
“ตงลงตามนั้น” ซุนเ้าเฟิงขบฟันแล้วหมุนตัวเดินออกไปทันที
หลิวชิงเซียงมั่นใจว่าแม่ทัพซุนเดินออกไปแล้ว จึงเอ่ยกับหานหรงเหยาและเข่อซิง
“ท่านคงรู้แล้วว่านางเป็...”
“เขา เอ๊ย! นายท่านรู้แล้วเขาเห็นข้าตอนกลายร่างด้วย” เข่อซิงชิงพูดขึ้น
“เช่นนั้นข้าคงไม่ต้องอธิบายมากว่านางต้องกินพลังชีวิตของมนุษย์”
“ข้าสละให้นางได้”
“เหตุใดต้องทำถึงเพียงนี้”
“แม่นางคงรู้ว่าร่างกายข้าไม่แข็งแรง ในเมื่ออยู่ได้อีกไม่นานก็ให้ชีวิตที่เหลือกับนางจะเป็ไรไป”
“ท่านนี่แปลกจริงๆ” นางโคลงศีรษะไปมา “ช่างเถิด แม้ท่านรับนางไปแล้วก็จริงแต่ข้าก็ต้องคอยดูนางอยู่ ปีศาจจิ้งจอกแดงสกุลหลิวของเราไม่เคยทอดทิ้งพี่น้องนั้นคือสิ่งที่ท่านแม่สั่งสอนเสมอมา”
“เื่นั้นข้าเข้าใจ”
หลิวชิงเซียงถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วพยักหน้าให้เข่อซิง“เ้าติดตามนายท่านของเ้าไปได้ อย่าสร้างเื่เดือดร้อนมาถึงที่นี่เด็ดขาด”
หญิงสาวยิ้มกว้างแล้วพยักหน้ารับยืนยัน
“ได้ ข้าจะพยายาม ข้าจะเป็สาวใช้ที่ดีของนายท่าน”
2K
