“ยินดีต้อนรับครับ รุ่นพี่ราดาน ต้องขออภัยด้วยที่เร่งเรียกท่านให้เดินทางมาถึงที่นี้ครับ” ท่านเ้าเมืองกล่าวทักทายตาแก่อย่างสุภาพ แต่ใบหน้าของเขาแสดงความวิตกกังวลออกมาชัดเจน
รุ่นพี่?
“อ่า ไม่เป็ไรข้าเข้าใจ แล้วนางอยู่ใหนล่ะ”
“งั้นเชิญตามข้ามาทางนี้ครับ”
“โนอาร์ เ้าก็ตามมาด้วย” ตาแก่ไม่ว่าเปล่าพร้อมจูงมือให้ข้าเดินตามไป
พวกเราเดินมาถึงห้องๆหนึ่ง พอเปิดประตูเข้าไป ปรากฏร่างหญิงสาวนอนอยู่บนเตียง นางเป็เด็กผู้หญิงหน้าตาสะสวย ผมสีดำคลับเงางาม น่าจะอายุมากกว่าข้า3-4ปีได้ ใบหน้าของนางแสดงออกถึงความเ็ปทรมานอยู่ ผิวของนางขาวซีด ริมฝีปากแห้ง และทั้งๆที่ภายในห้องมีอากาศค่อนข้างเย็นแต่เธอกลับมีเหงื่อไหลออกมา
(ลักษณะนี้มัน)
“เป็ยังไงบ้างโนอาร์”
“ข้าต้องตรวจสอบก่อน แต่แน่ใจนะว่าจะทำแบบนี้” ข้าหันไปถามตาแก่เพื่อความแน่ใจ เพราะเขามักจะย้ำเตือนข้าอยู่เสมอว่าห้ามไม่ให้ใครรู้เด็กขาดว่าข้าสามารถใช้พิษได้
“ไม่เป็ไร”
“โอเคร งั้นข้าสามารถกรีดเืนางได้หรือไม่”
ตาแก่หันไปหาเ้าเมืองทำท่าเหมือนจะขออนุญาต
ทางท่านเ้าเมืองทำท่าคิดหนัก แต่เขาก็พยักหน้าเป็เชิงอนุญาต
ข้าเอามีดจิ้มที่ปลายนิ้วของนาง จากนั้นกดที่ปลายนิ้วให้เืไหลลงบนมีดหยดนึง แล้วนำเข้าปาก จากนั้นก็กลืนเข้าไป
ทันทีที่ข้ากลืนลงไป ร่างกายข้าราวกับถูกไฟเผา เหงื่อออกตามร่างกายจนท่วม ข้าหน้ามืดไปชั่วขณะ ตัวทรุดลงกับพื้น มีเส้นเืปูดโปนขึ้นที่หน้าผาก
“อึก อัค”
“เ้าหนู เ้าเป็อะไรใหม” ท่านเ้าเมืองเดินเข้าหาข้าและถามด้วยความเป็ห่วง
“ข…ข้า..ไม่..เป็…ไร”
“เป็อย่างไรบ้าง” ตาแก่เอ่ยขึ้นถามเสียงเครียด
“แฮก แฮก แฮก มีพิษบางชนิดที่ข้าไม่รู้จัก ต้องใช้เวลา” ข้าหอบหายใจออกมาแรง พรางเอาหลังไปพิงกำแพงไว้
“ตาแก่ ท่านช่วยไปเตรียมน้ำสำหรับดื่มมาให้ข้าหน่อย ข้า้าประมาณ3เหยือก แล้วก็ข้าขอแก้วน้ำ สะอาดๆแก้วนึง”
“ให้คนของเ้าไปเตรียมมาให้หน่อยสิ”
“ได้” ท่านเ้าเมืองว่าพรางเดินออกไปข้างนอกห้อง น่าจะไปสั่งให้คนใช้ไปเตรียมของมาให้
“เ้าใหวหรือไม่โนอาร์”
“ข้าคิดว่าข้าสามารถสร้างยาถอนพิษได้ แต่ดูจากความรุนแรง ข้าคิดว่าพิษน่าจะซึมซับในตัวนางเป็เวลานานแล้ว ไม่สามารถให้ถอนพิษออกมาทีเดียวทั้งหมดเลยได้ ต้องค่อยให้ยาถอนพิษเพื่อค่อยๆเจือจางพิษในร่างของนาง”
“อืม…” ตาแก่เพียงครางรับแล้วทำท่าครุ่นคิด
ปัง!!
“น้ำมาแล้ว” ท่านเ้าเมืองเดินเข้ามาพร้อมกับคนใช้
ข้าหยิบแก้วมา จากนั้นก็นำมือจุ่มลงไปภายในแก้ว พลังเวทย์สีฟ้าปนเขียวอ่อนไหลไปรวมกันที่ปลายนิ้วข้างที่จุ่มลงแก้ว จากนั้นที่ปลายนิ้วของชายหนุ่มก็มีน้ำสีเหลืองใส่ออกมาทีละน้อยจนกระทั้งน้ำขึ้นมาถึงระดับครึ่งแก้ว
นี้เป็วิธีที่ข้าใช้ในการสร้างยาต้านพิษ เนื่องจากหลังจากที่ข้าได้รับพิษแล้ว ร่างกายข้าจะทำการวิเคราะและสร้างยาต้านพิษออกมา แต่ยาต้านนี้จะอยู่ภายในกายข้าในรูปแบบของเหลว ข้าต้องใช้พลังเวทย์เพื่อนำมันออกมา ด้วยวิธีการนี้ทำให้ร่างกายข้าสูญเสียน้ำไปจำนวนมาก จึงต้องเตรียมน้ำดื่มไว้สำหรับเติมกลับเข้าไปในร่างกาย
แม้ว่าอาจจะฟังดูยุ่งยาก แต่นี้ก็เป็แค่ในกรณีที่ข้าต้องสร้างยาถอนพิษให้กับผู้อื่นเท่านั้นละนะ หากข้า้าสร้างพิษเพื่อโจมตีอีกฝ่าย ข้าสามารถใช้ได้เลยโดยใช้พิษของข้าผสมร่วมกับธาตุน้ำซึ่งทำหน้าที่เป็สื่อกลาง แล้วโจมตีได้ทันที
“ท่านเ้าเมืองครับ นำน้ำในแก้วนี้ป้อนให้นางแล้วอาการของนางก็จะดีขึ้น” ยังไงเสียข้าก็ไม่ได้รู้จักกับนาง จะให้ข้าป้อนเองก็กระไรอยู่
หลังข้าพูดจบก็ยกเหยือกน้ำขึ้นดื่มทันทีเพื่อดับความกระหายmyomu
ท่านเ้าเมืองเดินมารับแก้ว พร้อมกับนำไปป้อนให้นาง ทันทีที่นางดื่มน้ำเข้าไปสีหน้าของนางก็เริ่มครายความเ็ปลง
“เฮ้อ…” ท่านเ้าเมืองถอนหายใจออกมา พร้อมกับเอามือไปลูบหัวนางด้วยท่าทีอ่อนโยน
“โนอาร์ พวกเราออกไปรอข้างนอกกันดีกว่า”ตาแก่ว่าพรางทำมือชี้ไปนอกห้อง
“ได้” ข้าว่าพรางหยิบเหยือกน้ำที่ยังเหลืออยู่ติดมือออกไปด้วย
ตอนนี้พวกเราเดินออกมาแล้วไปนั่งรอยังห้องรับรองของท่านเ้าเมือง
“โนอาร์ อาการของนางเป็อย่างไรบ้าง”
“ยาที่ข้าให้นางดื่มไปจะเข้าไปช่วยเจือจางพิษที่อยู่ภายในร่างของนาง ให้นางนอนพักสักคืนเพื่อให้ร่างกายค่อยๆปรับตัว แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ข้าจะให้ยาที่แรงขึ้นเพื่อขับพิษออกมาให้หมด ”
“ดูเหมือนเราต้องข้างที่เมืองนี้แล้วล่ะตาแก่”
“ไม่เป็ไร ข้าคิดไว้แล้วล่ะ เดี๋ยวเราจะค้างกันที่นี้แหละ ฟอร์ทีสเตรียมห้องไว้ให้เราแล้ว”
.
.
.
.
.
.
“เฮ้ ตาแก่ ข้าว่าท่านน่าจะได้เวลาบอกข้าแล้วมั้งว่าทำไมท่านถึงรู้จักท่านเ้าเมืองได้ แถมยังเรียกท่านว่ารุ่นพี่อีก แล้วเด็กผู้หญิงที่นอนบนเตียงนั้นเป็ใคร ข้าว่าหน้าตาของนางคล้ายท่านเ้าเมืองอยู่นะ”
“อ๋อ เด็กคนนั้นเป็ลูกของเ้าฟอร์ทีสน่ะ”
“ห๊ะ!! เื่จริงรึ?”
“เ้าคิดว่าข้าโกหกรึไง”
“ไม่ ข้าไม่คิดว่าท่านจะมาโกหกหรอก แต่เ้าเมืองเทอร์ร่าเนี่ยนะมีลูกแล้ว อย่าว่าแต่ลูกเลย ข้าไม่เห็นเคยได้ยินด้วยซ้ำว่าเขาแต่งงานแล้ว”
“ก็นะ เพราะสถานะของเ้านั้นด้วยนั้นละ ทำให้มันเปิดเผยเื่ลูกเมียไม่ได้ ไม่งั้นลูกกับเมียของมันคงใช้ชีวิตลำบากขึ้น”
“แล้วตอนนี้ภรรยาของท่านเ้าเมืองอยู่ที่ใหนล่ะ”
“ตอนนี้นางออกไปทำภารกิจน่ะแต่ก็น่าจะใกล้เสร็จแล้วล่ะ น่าจะเดินทางกลับมาถึงพรุ่งนี้”
“ภารกิจ ภรรยาของท่านเ้าเมืองเป็นักผจญภัยรึ?”
“ใช่ ”
“เข้าใจละ แล้วนี้ ท่านยังไม่ได้บอกข้าเลยนะว่าไปรู้จักกับท่านเ้าเมืองได้ยังไง”
“อ๋อ คือเมื่อก่อนตอนข้ายังหนุ่มๆฟอร์ทีสมันเคยเป็เด็กฝึกในปาร์ตี้ของข้าน่ะ เลยทำให้ข้ากับมันสนิทกัน หลังจากที่ข้าเกษียณตัวเองออกจากการเป็นักผจญภัย ่แรกๆข้าก็เร่ร่อนไปตรงโน้นที ตรงนี้ที จนกระทั้งที่ฟอร์ทีสมันสร้างเมืองนี้นั้นล่ะ มันเลยชวนข้ามาอาศัยอยู่ที่เมืองของมัน แต่ข้าไม่ค่อยชอบอาศัยอยู่ที่คนเยอะๆเลยออกมาอยู่ในป่าบีสท์วูดแทน”
“เป็แบบนี้นี่เอง แต่ฟังจากท่านเล่า ท่านเ้าเมืองเองก็เก่งนะ”
“ห๊ะ ทำไมวะ”
“ก็มีรุ่นพี่อย่างท่าน แต่ก็ยังสามารถไปถึงระดับมิธริลได้น่ะ”
“เห้ย ปากหรอน่ะ ข้าจะบอกให้ว่าที่ฟอร์ทีสมันขึ้นระดับมิธริลได้เพราะข้าเลยนะเว้ย”
“จะจริงเร้อ?”
“จริงสิวะ นี้นะโว้ยสมัยนั้นน่ะนะ ข้า……..” จากนั้นตาแก่ก็เริ่มพูดถึงสมัยอดีต ข้าไม่รู้หรอกว่าเป็เื่จริงใหมแต่ชีวิตในกระท่อมกลางป่า การได้ฟังคนแก่โม้เื่ในอดีตก็ถือว่าเป็ความสุขอย่างนึง แม้จะหนวกหูไปบ้างก็ตาม
“เฮ้ยนั่งยิ้มอะไรของเอ็ง ฟังที่ข้าพูดอยู่รึเปล่า”
“ข้าฟังอยู่ แต่จากที่ท่านเล่ามา ท่านบอกว่าก่อนเกษียณท่านอยู่ระดับแพลททินัมนิ ตอนนั้นท่านเ้าเมืองน่าจะอยู่ระดับทอง แล้วท่านไปมีส่วนร่วมในการทำให้ท่านเ้าเมืองขึ้นระดับมิธริลได้ยังไงไม่ทราบ”
“เ้าเห็นดาบที่อยู่ข้างเอวของเ้าฟอร์ทีสมันรึเปล่าล่ะ นั้นนะเดิมทีมันเป็ของข้านะเว้ย ข้าไปเจอมันในเขตโบราณสถาน ก่อนข้าเกษียณเลยมอบดาบเล่มนี้ให้มัน และเพราะดาบเล่มนี้นี่ล่ะเลยทำให้มันสามารถฝ่าฟันไปจนถึงระดับมิธริลได้”
“อีกอย่างนะโว้ย ข้านี้ละที่เป็……”
แกร๊ก! เสียงเปิดประตูเข้ามาเรียกความสนใจจากข้ากับตาแก่จนต้องหันไปมอง คนที่เดินเข้ามาก็คือท่านเ้าเมืองนั้นเอง
“นางเป็ยังไงบ้าง” ตากแก่หันไปถามท่านเ้าเมืองที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าจริงจัง
“ตอนนี้นางเริ่มดีขึ้นแล้วครับ ข้าต้องขอขอบคุณท่านมากที่มาช่วยลูกสาวข้าไว้ ขอบคุณเ้าด้วยนะเ้าหนู”
“ปล่อยให้นางพักผ่อนไปก่อน โนอาร์บอกว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้นาจจะต้องได้รับยาถอนพิษอีกจึงจะหายขาด”
“ครับรุ่นพี่”
“เอาล่ะโนอาร์เ้าไปพักผ่อนก่อนแล้วกัน วันนี้เ้าน่าจะเหนื่อยมากแล้วด้วย”
“ได้ ข้าเองก็อยากพักเหมือนกัน การสร้างยาถอนพิษมันกินแรงข้ามากเลย”
“เฮ้ มีใครอยู่ข้างนอกใหม”ท่านเ้าเมืองะโไปยังหน้าประตู จากนั้นก็มีคนใช้เดินเข้ามา
“พาเด็กคนนี้ไปยังห้องพักซะ เ้าหนูถ้า้าอะไรก็บอกคนใช้ได้เลยนะ”
“ขอบคุณครับท่านเ้าเมือง” ข้าพูดพลางเดินตามคนใช้ออกไป
“ยังไงข้าก็ต้องขอขอบคุณท่าอีกครั้งนะครับรุ่นพี่ หากไม่ได้ท่านช่วย ลูกของข้าอาจจะอาการหนักยิ่งกว่านี้แล้ว”
“เห้ย เอาน่าคนกันเองทั้งนั้น ว่าแต่ เ้ารู้ตัวการรึยัง” จากสีหน้าติดตลกแปรเปลี่ยนเป็หน้าจริงจังทันที
“ทราบแล้วครับ เป็กลุ่มการค้าที่มีบารอนทรูคเป็ผู้สนับสนุนครับ”
“แล้วจุดประสงค์ล่ะ”
“เพื่อบีบให้สกาเล็ตยอมมาเป็นักผจญภัยในสังกัดของตนครับ”
“ไอพวกโง่เอ้ย ใช้วิธีเล่นงานลูกเพื่อบีบให้คนเป็แม่ไปอยู่ฝั่งตนงั้นรึ แล้วสกาเล็กรู้เื่นี้รึยัง”
“เธอทราบแล้วครับ แต่เธอบอกว่าจะกลับมาดูลูกก่อนค่อยไปจัดการ”
“งั้นก็ดีแล้ว ั้แ่มีลูกยัยนั้นก็สงบลงขึ้นเยอะเลยนะ”
“ครับ…. ว่าแต่รุ่นพี่ เด็กที่มากับรุ่นพี่ด้วยคือใครรึครับ”
“โนอาร์รึ นั้นลูกชายข้าเอง”
ท่านเ้าเมืองที่กำลังจะดื่มน้ำถึงกับสำลักน้ำออกมา
“แค่ก แค่ก รุ่นพี่…..” ฟอร์ทีสหันมามองราดานด้วยหางตา
“เอ้ย ข้าพูดจริงนะ ก็โนอาร์เป็ลูกบุณธรรมของข้านิ”
“ลูกบุณธรรม?”
“นี้ท่านปฏิเสธคำขอแต่งงานของท่านฟราน แล้วไปรับลูกบุญธรรมมาเนี่ยนะ ถ้านางรู้ท่านตายแน่”
“เห้ยอย่าเอ่ยชื่อนางออกมาสิ แค่ได้ยินข้าก็เสียวสันหลังแล้ว อีกอย่างข้าไปเจอโนอาร์ถูกที่ไว้ในป่าโน้น” จากนั้นราดานก็เล่าเรียงั้แ่ไปพบกับโนอาร์จนถึงปัจจุบัน
“เป็แบบนี้นี่เอง งั้นแสดงว่าพวกเพื่อนๆของท่านไม่มีใครรู้เลยสินะว่าท่านเก็บเด็กมาเลี้ยงน่ะ”
“ใช่ แล้วเ้าก็ไม่ต้องไปบอกพวกมันด้วยล่ะ เดี๋ยวจะวุ่นวายซะเปล่าๆ”
“ได้ครับ แล้วก็ข้าขอถามอีกเื่ได้ใหมครับรุ่นพี่”
“เกี่ยวกับพลังของโนอาร์ใช่ใหม เป็อย่างที่เ้าคิดนั้นล่ะ โนอาร์สามารถใช้พิษได้”
“เป็อย่างที่คิด แล้วเขารู้หรือเปล่าครับ ว่าพลังที่เขามีจะนำพาปัญหามาให้เขามากขนาดใหน”
“มันยังไม่รู้หรอก แต่ข้าก็ได้กำชับมันไว้แล้วว่าอย่าให้ใครรู้เื่ที่มันสามารถใช้พิษได้ ยังดีที่ตัวมันเองมีธาตุน้ำอยู่ก็เลยสามารถใช้ชีวิตปกติได้ล่ะนะ”
“แต่สารภาพเลยนะว่าข้ารู้สึกทึ่งมากเลย คนที่แม้แต่วิธีอุ้มเด็กทารกยังทำไม่ถูกเลยอย่างท่าน กลับสามารถเลี้ยงเด็กคนนึงให้เติบโตมาได้ขนาดนี้ ”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าซะอย่าง นี้เ้ารู้ใหมว่า…….”
.
.
.
.
จบตอนที่2แล้ว เป็ไงบ้างครับ ถ้ามีพวกคำผิด คำติ หรือมีคำชม สามารถบอกได้ในคอมเมนท์นะครับ ฝากกดกำลังใจให้ด้วยนะครับ สวัสดีครับ
585
