ยามราตรีมืดมิดท้องฟ้าสีดำถูกแต่งแต้มไปด้วยแสงดาวพร่างพราว ในพื้นที่อันห่างไกลของอาณาจักรต้าหลี่ทางตอนใต้คือเทือกเขาแห่งหนึ่งที่ทอดยาวเรียกว่าเทือกเขาวิหคเพลิงในตำนานเล่าขานกันว่าเทพวิหคเพลิงได้ร่างหล่นลงจาก์ลงสู่เทือกเขาแห่งนี้ก่อนที่จะหวนคืนถือกำเนิดใหม่อีกครั้ง
ชาญป่าด้านล่างของูเาศิลาเหลืองมีกระท่อมไม้หลังหนึ่งตั้งอยู่ดูแล้วถูกทิ้งเอาร้างเอาไว้มาเนิ่นนานทว่าภายในนั้นกลับมีเสียงไฟจากตะเกียงรอดผ่านช่องประตูออกมาด้านนอกภายในกระท่อมไม้นั้นปรากฏบุคคลสามคนแบ่งเป็บุรุษสองและสตรีหนึ่ง
“ข้าติดค้างเ้ามาจริงๆแต่นี่คือหนทางเดียวที่ข้าจะสามารถช่วยเ้าและเขาได้!”
บุรุษวัยกลางคนรูปร่างสูงโปร่งนั่งอยู่ริมขอบเตียงสองมือกุมเอามือของสตรีที่นอนหมดสติอยู่บนเตียงเอาไว้อย่างแ่าถึงแม้ว่าเสื้อผ้าอาภรณ์ที่เขาสวมใส่จะดูธรรมดาแต่กลับไม่สามารถปกปิดรัศมีอันศักดิ์สิทธิ์ที่แผ่ออกมาจากเขาได้แม้แต่น้อยขณะเดียวกันสตรีที่นอนหมดสติอยู่นั้นก็งดงามปานเทพธิดาราวกับรูปปั้นที่ถูกสลักเอาไว้!สายตาของบุรุษวัยกลางคนจ้องมองไปยังสตรีผู้นี้ด้วยอารมณ์หลากหลายในดวงตาของเขาล้นเปี่ยมไปด้วยความรักแต่ที่มากไปกว่านั้นก็คือความรู้สึกผิด!
“เมื่อเขาเกิดมาก็ให้เขาใช้แซ่ของนางและมีนามว่าอี้!”
บุรุษหนุ่มกล่าวออกมาอย่างแ่เบาขณะที่เอื้อมฝ่ามือลงไปทาบไว้ที่ท้องของนางเขายังคงนิ่งอยู่เช่นนั้นจนกระทั่งฟ้าสางจึงได้ลุกขึ้นหมุนตัวเดินออกจากกระท่อมไม้ไปหลังจากที่เขาเดินออกไปแล้วบุรุษอีกคนที่มีรูปร่างสูงใหญ่กลิ่นอายรอบตัวเต็มไปด้วยความเหี้ยมหาญจึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างปลดปลงและเดินตามเขาออกไปด้านนอก
“พี่เหอน้ำใจครั้งนี้ของท่านเกรงว่าข้าคงไร้วาสนาจะตอบแทนท่าน...”
บุรุษหนุ่มผู้หล่อเหลาที่ยืนทอดสายตามองไปยังแสงตะวันที่กำลังจะขึ้นพ้นขอบฟ้าสายตาของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์มากมายแต่สุดท้ายก็หันกลับมายิ้มอย่างขมขื่นไปทางบุรุษรูปร่างสูงใหญ่บุรุษผู้นี้ถูกเรียกว่าพี่เหอไม่ได้สนใจสิ่งกับคำพูดนั้นเพียงแต่สายตาที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวของเขาได้จ้องมองไปยังบุรุษวัยกลางคนเบื้องหน้าพร้อมกับกล่าวออกมาอย่างจริงจัง
“ท่านแน่ใจแล้วที่จะทำเช่นนี้?ด้วยสถานการณ์ตอนนี้หากพวกเรารุกเต็มกำลังย่อมไม่พ่ายแพ้อย่างแน่นอน!”
ในคำพูดนี้ไม่ได้แฝงคำปลอบโยนหรือความหวังลมๆแร้งๆเลยแม้แต่น้อยในคำพูดที่บุรุษร่างใหญ่กล่าวออกมานั้นล้วนเต็มไปด้วยความมั่นใจอันเปี่ยมล้นว่าสามารถทำได้ตามที่พูดอย่างแท้จริง!อย่างไรก็ตามบุรุษวัยกลางคนกลับยิ้มออกมาอย่างขมขื่นพร้อมกับส่ายหน้า
“ข้าไม่สามารถทำเช่นนั้นได้!หากสถานการณ์รุนแรงขึ้นด้วยนิสัยของฝ่ายนั้นย่อมต้องเกิดการสูญเสียอย่างใหญ่หลวงและนั่นจึงจะเป็หายนะอย่างแท้จริง!เมื่อถึงเวลานั้นข้ามั่นใจว่าศัตรูของเราย่อมไม่ยอมอยู่เฉยต้องฉวยโอกาสใน่ที่พวกเราอ่อนแอสูญเสียกำลังคนบุกเข้าโจมตีเปิดาเต็มรูปแบบ!เมื่อถึงเวลานั้นจะต้องมีผู้คนมากมายล้มตายซากศพเกลื่อนกราดแผ่นดิน!ไม่อาจปล่อยให้เกิดเื่เช่นนั้นเพราะความเห็นแก่ตัวได้!”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวกล้าหาญถึงแม้ว่าในดวงตาจะปรากฏความขมขื่นขึ้นมาบ้างแต่ท่าทีที่แสดงออกมานั้นกลับไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย!ยิ่งเห็นว่าเป็เช่นนี้บุรุษร่างใหญ่ก็ยิ่งกำหมัดแน่นดวงตาแดงฉานบรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความเศร้าสลด
“หากท่านทำเช่นนั้นสุดท้ายแล้ว...”
“พอเถอะพี่เหอ...ข้าได้ตัดสินใจแล้ว!นี่คือภาระที่ข้าต้องแบกเอาไว้ด้วยตัวเองหนึ่งชีวิตของข้าหากแลกได้กับชีวิตของผู้คนนับล้านก็ถือว่าสมควรแล้ว!”
บุรุษใบหน้าหล่อเหลากล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่นหลังจากสิ้นคำสายตาของเขาก็จ้องมองไปยังบุรุษร่างใหญ่เบื้องหน้าก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้นประสานมือขึ้นมา
“ตัวข้าหยางเป่ยฮัวเป็เกียตินักที่ได้นับถือบุรุษผู้ยิ่งใหญ่เช่นท่านเป็พี่น้อง!ด้วยความเห็นแก่ตัวของข้าทำให้ท่านต้องละทิ้งเจตจำนงมาอยู่ในที่ห่างไกลเช่นนี้...น้ำใจครั้งนี้ข้าหยางเป่ยฮัวขอชดใช้ในภพภูมิหน้า!”
บุรุษร่างใหญ่ที่เตรียมจะเข้าไปประคองร่างประปฏิเสธการคารวะนี้ทำได้เพียงชะงักหยุดอยู่ที่เดิมเมื่อเห็นใบหน้าของและความจริงจังของอีกฝ่ายดวงตาแดงระเรื่อของเขาค่อยๆปรากฏหยดน้ำตาไหลรินออกมามองไปยังแผ่นหลังของบุรุษวัยกลางคนที่เริ่มเดินจากไปโดยไม่มีทีท่าว่าจะหันกลับมาท้ายที่สุดสองเข่าของเขาก็ทิ้งลงกับพื้นหยาดน้ำตาไหลรินเป็สายธารเสียงของเขาเริ่มดังก้องกังวานไปทั่วป่ากลบทับบทเพลงขับขานของเหล่าวิหคแปรเปลี่ยนบรรยากาศให้เต็มไปด้วยความเศร้า
“ตัวข้ามู่หรงเหอจอมพลแห่งกองทัพจักรวรรดิสู้รบพิชิตดินแดนนับร้อยมาตลอดชีวิต...ความสำเร็จเหล่านี้ยังไม่นับเป็ความภาคภูมิใจของข้า!ชั่วชีวิตของข้าผู้นี้มีเพียงสิ่งเดียวที่เป็ความภาคภูมิใจและพรอันประเสริฐ...นั่นก็คือการได้เกิดมาใต้ร่มเงาบารมีของพระองค์!การได้รับใช้ตามพระประสงค์ของพระองค์!การที่พระองค์ทรงให้เกียรติร่วมสาบานเป็พี่น้อง!ฟ้าดินโปรดประทานพร...ขอพระองค์ทรงพระเจริญทรงพระเจริญนับหมื่นปี!!”
***
แปดเดือนผ่านไป...
กึก กึก กึก
ภายในหุบเขาที่เต็มไปด้วยป่าทึบทางตอนใต้ของเทือกเขาวิหคเพลิงเวลานี้ถูกปกคลุมด้วยความมืดเสียงกีบเท้าม้ากระแทกกับพื้นดินราวเสียงกลองดังระรัวภายในป่าบนอาชาตัวใหญ่ทั่วล่างอาบย้อมไปด้วยโลหิตแดงฉานห้อตะบึงสุดแรงไปยังทางตีนเขาเบื้องหน้า
“หากเป็เช่นนี้จะไม่ทันการ...แดงน้อยข้าจะล่วงหน้าไปก่อนก็แล้วกัน!”
ฮี่!
หลังจากเสียงตอบรับของเ้าแดงน้อยชายวัยกลางคนร่างใหญ่ผมขาวโพลนใช้มือค้างหนึ่งคว้าจับไปร่างผอมบางของชายชราบนหลังเ้าแดงน้อยพร้อมกับกล่องขนาดเล็กใบหนึ่งผูกติดเอาไว้กับอานก่อนดีดตัวขึ้นห้อทะยานหายไปบนท้องฟ้า!
“น นี่...บิน...ข้ากำลังบินอยู่?”
ชายชราร่างผอมบางดวงตาเบิกกว้างเขาเป็เพียงแค่หมอธรรมดาเท่านั้นและถึงจะมีการฝึกตนบำเพ็ญเพียรมาบ้างแต่ก็ยังห่างไกลกับการบินได้ยิ่งนัก!ในเทือกเขาวิหคเพลิงแห่งนี้ประกอบไปด้วยหุบเขามากมายรวมไปถึงเมืองเล็กเมืองใหญ่และเหล่าสำนักต่อสู้!อย่างไรก็ตามหากผู้ฝึกตนคนใดจะสามารถบินได้นั้นก็มีเพียงบรรลุระดับพลังขั้นสูงเท่านั้นและด้วยระดับขั้นที่ว่ามาก็คือตัวตนสูงสุดของเทือกเขาวิหคเพลิงแห่งนี้!
“หมอจูหลังจากจบเื่นี้พวกเราคงต้องมาคุยกันเสียหน่อย!ทว่าตอนนี้หากชักช้าจะไม่ทันการดังนั้นเ้าเองก็อดทนหน่อยแล้วกัน!”
ชายวัยกลางคนผมขาวพูดจบก็เร่งความเร็วขึ้นไปอีกระดับหนึ่งทำให้หมอจูกรีดร้องออกมาอย่างเ็ปในความเป็จริงด้วยความสามารถของชายวัยกลางคนผมขาวเพียงพริบตาเดียวก็สามารถไปถึงจุดหมายได้อย่างง่ายดายทว่าสำหรับชายชราร่างบางอย่างหมอจูนั้นไม่ใช่!ด้วยความเร็วในตอนนี้ก็ถือเป็ขีดจำกัดที่ร่างกายของเขาจะสามารถรับไหวแล้ว!
“ใกล้แล้ว...”
สายตาของชายผมขาวมองไปยังเบื้องหน้าด้วยความกังวลที่ห่างไกลสุดสายตานั้นคือกระท่อมไม้เล็กๆหลังหนึ่ง! ดวงตาของชายผมขาวราวกับมองทะลุได้ทุกสิ่งภายในกระท่อมไม้นั้นเวลานี้มีสตรีนางหนึ่งที่ใบหน้างดงามปานเทพธิดากำลังนอนอยู่บนเตียงหินใบหน้าของนางขาวซีดทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยเหงื่อชุ่มชโลมภาพเหล่านี้ทำให้หัวใจของชายผมขาวบีบรัดขบริมฝีปากแน่นเหลือบสายตาไปยังหมอจูที่มือข้างหนึ่งคว้าจับเอาไว้
“หมอจูแล้วข้าจะชดใช้ให้ทีหลัง!”
ปัง!
ราวกับอากาศรอบด้านถูกแยกออกจากกันเกิดเป็แรงปะทุขึ้นมาเพียงพริบตาทั้งสองร่างที่บินอยู่บนท้องฟ้าก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย!
อ้าก!
ที่หน้ากระท่อมไม้ชายผมขาวค่อยๆวางร่างที่เต็มไปด้วยาแและโลหิตของหมอจูลงตลอดเวลานั้นหมอจูยังคงส่งเสียงทรมารอย่างเ็ปทว่าหลังจากที่ชายผมขาวนำยาเม็ดหนึ่งตบใส่ปากเขาเื่น่าอัศจรรย์ก็พลันเกิดขึ้น!โลหิตและาแของหมอจูเพียงพริบตาเดียวก็หายไปเป็ปลิดทิ้ง!
หมอจูตรวจดูร่างกายของตัวเองอย่างตื่นตระหนก!นี่เป็ยาวิเศษอันใดกัน?เมื่อครู่นี้เขายังรู้สึกว่าอยู่ใกล้กับความตายเพียงเอื้อมมือเท่านั้นแต่ตอนนี้กลับทุกอย่างกลับหายไปร่างกายฟื้นฟูสู่จุดสมบูรณ์!ยิ่งคิดย้อนไปยังเื่ที่ผ่านมาหมอจูก็ยิ่งจิตใจสั่นไหวตื่นตระหนก!โดยเฉพาะเหตุการณ์เมื่อนี้ที่ดูกับความฝันแต่ทว่าความเ็ปที่เกิดขึ้นนั้นเป็เื่จริง!ต่อให้ในเวลาต่อมาาแเ่าั้จะถูกรักษาจนหายอย่างรวดเร็วแต่เขาก็ไม่้าที่จะเผชิญความเ็ปเช่นนั้นอีก!
“เร็วเข้าหมอจู!”
เสียงชายวัยผมขาวตวาดขึ้นมาทำให้หมอจูได้สติก่อนที่เข้าจะรีบเดินเข้าไปในกระท่อมไม้ทันทีที่หมอจูเข้ามาก็มองไปที่เตียงหินด้านในซึ่งมีสตรีนางหนึ่งกำลังนอนอยู่ใบหน้าฉายชัดถึงความเ็ปทรมานแม้ว่าใบหน้าของสตรีนางนั้นจะงดงามแต่ตอนนี้กลับซีดเผือดไร้เืทำให้หัวใจของหมอจูพลันกระตุกวูบ!หากนางเป็อะไรไปแล้วข้าจะมีชีวิตรอดหรือไม่?มองดูตรง่ท้องของนางที่ถูกผ้าห่มคลุมไว้ปูดโปนขึ้นมาหมอจูตระหนักได้ถึงบางอย่างรีบพุ่งตัวออกไปคว้าจับข้อมือตรวจชีพจร
“ไปเตรียมน้ำอุ่นเร็วเข้า!บัดซบ!ทำไมท่านไม่รีบตามข้าให้ไวกว่านี้?”
พูดจบหมอจูก็รีบเปิดกล่องที่นำมาทันทีหยิบเข็มสีเงินขึ้นมาหลายเล่มและเริ่มลงมือจากที่เขาตรวจดูตอนนี้เลยกำหนดมาแล้วหลายวันทำให้ชีพจรของนางอ่อนกำลังถึงขีดสุด!นี่เรียกว่าเป็วิกฤติอย่างแท้จริง!ยิ่งคิดเม็ดเหงื่อยิ่งผุดขึ้นเต็มใบหน้าของเขา...ด้วยสถานการณ์เช่นนี้มารดามีโอกาสสามส่วนและบุตรมีโอกาสห้าส่วนที่จะรอด!
ชายผมขาวได้ยินคำสั่งก็ไม่รอช้ารีบออกไปเตรียมการทันทีขณะเดียวกันในใจก็ร่ำร้องเขาได้ออกไปตามหาหมอั้แ่เจ็ดวันก่อนแล้ว! ทว่าด้วยข้อจำกัดหลายๆอย่างนั้นทำให้เมื่อสองวันก่อนเขาพึ่งจะได้พบกับหมอจูและลักพาตัวมา!
“ได้แล้ว!”
หมอจูไม่กล่าวสิ่งใดใบหน้ายังคงเข้มขรึมหันมาคว้าเอาถังน้ำอุ่นไปก่อนจะโบกมือไล่ชายผมขาวให้ไปรอด้านนอกอย่างไรก็ตามก่อนที่ประตูไม้จะปิดลงหมอจูได้ถอนหายใจออกมาก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงแ่เบา
“ท่านจะต้องเผื่อใจไว้บ้าง...โดยรวมแล้วโอกาสมีเพียงห้าส่วนเท่านั้น!”
ฝ่ามือของชายผมขาวชะงักลงอยู่ครู่หนึ่งปิดประตูเดินจากไป...สิ่งที่เขาทำได้ก็ทำไปหมดแล้ว...ตอนนี้ที่ทำได้ก็มีเพียงการภาวนาให้์ทรงเมตราเท่านั้น!
ยามค่ำคืนอันมีดมิดในวันเดียวกันนั้น...เหตุการณ์อัศจรรย์ได้เกิดขึ้นในอาณาจักรต้าหลี่!แสงดาวนับล้านได้ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าสร้างความตื่นตะลึงให้กับประชากรชาวต้าหลี่ชาวบ้านมากมายก้มกราบขอพรจากทวยเทพ! ขุนนางและสำนักต่างวุ่นวายไปทั่วหล้าทุกสายตาล้วนจดจ้องไปยังท้องฟ้าที่สว่างวาบดุจประกายแสงอันเจิดจรัส!
ท้ายที่สุดก่อนที่ปรากฏการดาวดาวดาดฟ้าจะหายไปท้องนภาก็บังเกิดเป็เปลวเพลิงลุกโชนหลอมรวมดวงดาวเ่าั้เปลี่ยนผันมาเป็ดวงตะวันกลืนกินทิวาจนสิ้น!ในค่ำคืนที่สายตาของผู้คนทั่วทั้งอาณาจักรต้าหลี่ถูกดึงดูดไปด้วยปรากฏการณ์อันน่าอัศจรรย์นั้น...ที่กระท่อมไม้แล้วๆตรงตีนเขาอันห่างไกลแห่งหนึ่งที่เงียบสงัดมานานหลายปีก็ได้เกิดเสียงที่แปลกใหม่ขึ้นมาเสียงหนึ่งปลุกให้เหล่าสัตว์ป่าบริเวณนั้นตื่นจากนิทรา...
อุแว้! อุแว้!
155
