เกมเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง จ๊ะโอ๋รู้ว่าเธอจะต้องดำเนินหน้าที่พิธีกรเปิดรายการ
"ฉันขอประกาศอีกครั้งว่า ฉันและยูด็อกเป็แค่เพื่อนกันอย่าคิดเกินเลยเกี่ยวกับเื่ และตอนนี้เครื่องบินก็ได้ออกเดินทางแล้ว และเราจะทำการะโร่มกันในเร็วๆ นี้! "
หลังจากพูดจบ เธอเริ่มถามเต้เป้ะเิว่าเขาจะะโลงไปที่ไหน
ในมีแผนที่จะทำเครื่องหมายจุดที่เพิ่งถูกยิง แต่เต้พบว่ามีหนังสือสีเขียวกะพริบในป่า
เขาประหลาดใจ และตัดสินใจระบุจุดนั้นเป็จุดโดดล่ม ถึงแม้ว่าจุดนั้นจะเป็จัตุรัสขนาดใหญ่ที่คนโดดลงไปกันเยอะมากก็ตาม
แน่นอนเมื่อจะโอ๋เห็นเครื่องหมายของเต้เป้ะเิ จ๊ะโอ๋ก็ขมวดคิ้ว
“ทำไมเขาเลือกะโไปตรงนั้นหละ ...”
เหล่าผู้ชมต่างหัวเราะเยาะ
“ฮ่า ๆ ๆ แร็งค์ซิลเวอร์ไม่เคยทำให้ใครผิดหวัง”
“ยินดีต้อนรับสู่ซิลเวอร์แลนด์”
"ยอมรับความกล้าของพวกแร็งค์ต่ำ"
"ถ้าต้องโดดกับคนแบบนี้ เล่นกับยูด็อกดีกว่าเยอะ"
...
แม้ว่าเธอจะไม่อยากโดดลงไปตรงนั้น แต่จ๊ะโอ๋ก็เลือกที่จะเคารพการตัดสินใจของเต้เป้ะเิ
เธอเลือกซื้อชั่วโมงของเต้เป้ะเิเพราะเสียงของเขา เธอไม่เชื่อว่าเขามีความสามารถอะไรั้แ่แรก
ทั้งสองคนก็ดึงร่มและลงจอดที่ปลายทาง แต่มีสิ่งที่น่าแปลกใจ จ๊ะโอ๊พบว่าอีกฝ่ายลงถึงพื้นเร็วกว่าเธอหลายวินาที!
เมื่อเธอลงถึงพื้นเต้เป้ะเิได้ค้นหาของในบ้านแล้ว
“เป็เพราะฉันดึงร่มช้าไปหรือเปล่านะ”
จ๊ะโอ๋ก็เริ่มทำการค้นหาสิ่งต่างๆ เช่นกัน
" [ทักษะความเร็วในการตอบสนอง] (4/4) คุณสามารถใช้มันได้แล้ว"
เยี่ยมมากในที่สุดก็เต็ม!
เต้ใช้ทันทีงานหนังสือทันที ความเร็วในการตอบสนองเป็สิ่งที่เขาอยากได้ที่สุดในตอนนี้
มีพลังงานอันแสนอบอุ่นกระจายไปทั่วร่างกายเขาในเวลาเดียวกันราวกับมีออร่าที่ไม่สามารถอธิบายได้กระจายออกมาจากทั่วร่างกายเขา
เต้เชื่อว่าเขาไม่สามารถสู้ระดับโปรเพลย์เยอร์ได้แต่ตอนนี้เขามั่นใจว่าเขาพอทำได้แล้ว
พื้นที่นี้ถูกค้นหาอย่างรวดเร็วทั้งสองคน ได้อุปกรณ์ไม่ค่อยจะดี จ๊ะโอ๋ยิ่งแย่กว่าไม่มีแม้แต่หมวกกันน็อกด้วยซ้ำ
เมื่อเห็นสิ่งนี้เต้รู้ว่าอีกฝ่ายดวงกุดแค่ไหน เขา้าช่วยเหลือเธอ โดยการถอดหมวกระดับแรกบนศีรษะของเขาให้เธอ
"คุณใช้มันเถอะฝีมือของค่อนข้างฉันดี ไม่มีประโยชน์ถ้าฉันให้มัน" จ๊ะโอ๋ปฏิเสธ
แต่เต้ตอบไปอย่างดุดันว่า: "ผมไม่้ามัน ไม่มีใครยิงหัวผมได้ ถ้าผม้าผมจะแย่งมันออกจากศพของคนอื่น"
เต้เชื่อในเื่ความเร็วในการตอบสนองของเขามาก เพราะพลังจากหนังสือไม่เคยทำให้ผิดหวัง เขามั่นใจว่าไม่น่าจะมีใครเป่าหัวของเขาได้ เว้นแต่เขาจะยืนนิ่งและปล่อยให้คู่ต่อสู้เล็งไปที่หัวของเขา
"แม้ว่าคุณจะมีเสียงที่เพราะและดึงดูดความสนใจ แต่คุณก็ไม่ควรโม้แบบนั้น" จ๊ะโอ๋อดไม่ได้ที่จะบ่น
เต้ไม่เถียงเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เขาแค่ยิ้มแล้วออกเดินทางต่อ
จุดนี้ทำให้จ๊ะโอ๋พอใจเลยหละ ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะชอบคุยโม้ แต่เขาก็ไม่โต้เถียงกับเธอ ก็แสดงว่าไม่ใช้พวกหัวร้อนที่ค่อยหาแพะแน่ๆ
จ๊ะโอ๋ซึ่งมีอารมณ์ดีขึ้นบางแล้วเริ่มสนทนากับเต้เป้ะเิ
เธอกำลังไลฟ์สดอยู่ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถเล่นเงียบๆได้โดยไม่พูดหรือมีเื่ราวในระหว่างเล่นได้
“นายเป็คนที่ไหน”
“สมุทรสาคร”
"สมุทรสาคร? บ้านคุณอยู่ไกลจากกรุงเทพไหม" ฉันไม่เคยไปมาก่อน
"ไม่ไกลมากบ้านของฉันอยู่ในตัวเมือง"
“แล้วนายโสดเหรอเปล่า”
หลังจากที่จ๊ะโอ๋พูดแบบนี้เธอก็หน้าแดงขึ้นมาทันที
"โสดมาครึ่งปีแล้ว" เต้ตอบ
"เยี่ยม! นายเสียงเพราะขนาดนี้โสดได้ยังไงกันนะ! "
“การเป็แฟนกันมันไม่ได้มีแค่เสียงไงหละ”
"แต่นายไม่เหมือนคนโสดเลย"
...
เมื่อจ๊ะโอ๋กำลังคิดเช่นนั้น เต้ก็กล่าวเสริมว่า: "ตอนนี้เป็่ครึ่งปีหลัง"
"????? "
"ฮ่าฮ่าฮ่า คำตอบอะไรกันนี่! "
“นายโสดมาได้ครึ่งปีแล้วและตอนนี้ก็เป็ครึ่งปีหลัง!”
"สรุปนายโสดมาตลอดซินะ ก่อนหน้านี้คงครึ่งปีแรก มุขนี้มันฝืดมากเลยนะ"
จ๊ะโอ๋รู้สึกขบขันกับมุขแปลกๆ ของเต้เป้ะเิ และมันเป็มุกบั่นทอนปัญญามากๆ ในตอนแรกเธอคิดว่าอีกฝ่ายเป็คนไม่ฉลาดและน่าเบื่อ
“แล้วรู้มั้ยว่าฉันชอบผู้ชายแบบไหน”
จ๊ะโอ๋ก็ตัดสินใจว่าจะตอบว่าคนแบบนาย ซึ่งอีกฝ่ายก็ต้องตอบว่าไม่รู้อย่างแน่นอน เพื่อจะได้แกล้งเขา
แต่ใครจะรู้ว่าเต้จะตอบกลับอย่างน่ารัก มันทำให้เธอตกตะลึง
“ผมไม่กล้าถามเพราะกลัวเธอจะตอบว่าเป็ผม”
อ้ายยยยยยย!
ทันใดนั้นเธอก็ร้อนรนเพราะเสียงที่ไพเราะ ตอนนี้จ๊ะโอ๋ยอมรับเลยว่าเธอหน้าแดงมาก
ในห้องแชตถ่ายทอดสดจู่ๆ ก็มีชีวิตชีวามาก
"นักหยอดสาวในตำนาน! "
"เขาตลกจัง"
"คารมเขาดีมาก ~"
"ถ้ายูด็อก รู้มุขนี้เขาจีบจ๊ะโอ๋ได้แน่"
"เขาเ้าชู้! "
“เขาเป็พวกหน้าหม้อ”
...
ทันใดนั้นช่องแชตก็มีข้อความจำนวนมากะเิออกเพราะประโยคสองประโยคของ เต้เป้ะเิและจ๊ะโอ๋และ จ๊ะโอ๋เองก็ไม่คาดคิด
ผู้ชายคนนี้มีมุกตลกและมีเสียงที่ดี ตอนนี้เขาขาดแค่เทคนิคการเล่นที่ดีเท่านั้นเอง
จ๊ะโอ๋ตัดสินใจว่าหากอีกฝ่ายยังคงรักษาจังหวะและมุกตลกไว้เธอยินดีที่จะเชิญเขาเข้าร่วมการไลฟ์สดของเธอทุกครั้ง
เพื่อที่จะรักษามันไว้เธอยังต้องคิดเนื้อหาเกี่ยวกับ เต้เป้ะเิ ต่อไป แต่ตอนนี้เธอยังไม่มีแรงบันดาลใจใด ๆ เลย
เธอกำลังจะพูดอะไรมากกว่านี้ แต่เต้เป้ะเิก็ขัดจังหวะเธอเสียก่อน
"ทางสิบนาฬิกาฉันเห็นคน"
เมื่อศัตรูปรากฏตัว จ๊ะโอ๋ก็ปัดเป่าความคิดที่จะทำให้ทุกคนหัวเราะและตั้งสมาธิกับเกมตรงหน้าก่อน
แน่นอนว่าในอาคารโทรมห่างออกไปมีร่างผู้ชายสองคนกำลังะโขึ้นลงเพื่อค้นหาสิ่งต่างๆ มันเป็นิสัยแย่ๆ ที่ติดมาจากการเล่นเกม CS:GO
"อะ! อย่ายิงนะ เราต้องแอบเข้าไปในหมู่บ้านนี้อย่างเงียบ ๆ เข้าใจไหม" เธอพยายามไม่เป็จุดสนใจในตอนนี้
แม้ว่าเต้้าฆ่าพวกนั้นทันที แต่เขาก็คิดว่าอีกฝ่ายเป็ลูกค้าเขาควรฟังลูกค้าเสียหน่อย นี้เป็คำแนะนำจากฝ่ายบริการลูกค้า และตัวเขาเองก็เข้าใจเพราะเคยเป็เซล์มาก่อน
เขายังคงต้องกังวลเกี่ยวกับประสบการณ์การเล่นเกมของลูกค้า ดังนั้นฉันจึงจำเป็ต้องเห็นด้วย เพื่อให้เธอสนุกไปกับมัน
ทั้งสองแอบย่องเข้าไปเงียบๆ เพราะกลัวคนในบ้านจะรู้ตัว
ไม่ใช่ศัตรูที่พบเขา แต่ลูกค้าหญิงที่กำลังเอะอะ เรียกให้เต้เป้ะเินอนลงและซ่อนตัวในหญ้าทันที
ทันใดนั้นเต้ก็รู้สึกแย่มาก เขามั่นใจว่าเขาฆ่าศัตรูได้สบายๆ ทำไมต้องแอบตุ๋ยด้วยนะ
ในที่สุดทั้งสองก็มาถึงจุดที่ใกล้ศัตรูค่อนข้างมาก ทั้งสองคนนั่งยองๆ คนละมุม
"เมื่อมีคนออกมาฉันจะฆ่าเขา คุณคุ้มกันให้ด้วย" จ๊ะโอ๋บัญชาการ เธอมักจะสั่งอยู่เป็ระยะ
"ตามนั้น" เต้เห็นด้วยและร่วมมือเขาจะไม่ขยับ เพื่อให้ลูกค้าพึงพอใจ
*******************************************************
ตัว ยูด็อกนั้นตอนแรกตั้งใจให้เป็พี่แว่น แต่กลัวดราม่า เชื่อมโยงตัวละคร เลยไม่ใส่เข้ามา ใช้เป็ยูด็อกแทน