"แล้วมันจะทำไมล่ะคะ?"
เด็กสาวหรี่ตาลงเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงแววดูแคลนอย่างปิดไม่มิด
"คนแซ่ฮั่วในเมืองนี้มีเยอะแยะ คุณเทพบุตรจำใส่สมองอันชาญฉลาดไว้นะคะ... นอกจาก 'ฮั่วเหยียนฟาง' ที่เป็เ้าป่าเ้าเขาแล้ว ฮั่วคนอื่นๆ น่ะ... ไร้-รา-คา!"
พูดจบ มือนุ่มนิ่มก็ถือวิสาสะ แปะ! ตบลงบนแผงอกแน่นปึ้กของเขาเบาๆ สองสามที เป็การปลอบใจ (แกมลวนลาม)
"หนูรู้นะ ว่าพี่ทำงานรับใช้ตาแก่ฮั่วเหยียนฟาง ต้องได้เงินถุงเงินถังแน่ๆ แต่ตาบ้านั่นชอบรังแกพี่ไม่ใช่เหรอ? เงินทองน่ะมันหายากก็จริง แต่คนหล่ออย่างพี่ไม่ควรต้องก้มหัวขอใครกินนะคะ! มามะ... มาอยู่ทำงานกับหนูดีกว่า รับรองว่าเจ๊จะเลี้ยงดูอย่างดี จะรักจะหลงจนพี่สำลักความสุขตายไปเลยคอยดู!"
ฮั่วเหยียนฟาง "......"
จะรักเขาจนสำลักความสุขตาย?
ความอดทนเส้นสุดท้ายของท่านประธานฮั่วขาด ผึง! ทันที แขนยาวคว้าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโขดหินข้างตัวขึ้นมา นิ้วเรียวกดหาเบอร์ของเย่จิ่งเหยียนอย่างรวดเร็ว
แต่ทว่า... ยังไม่ทันได้กดโทรออก เสียง์ของเย่จิ่งเหยียนก็ดังผ่าอากาศเข้ามาก่อน
"ไป๋เสี่ยวลู่! แช่น้ำมาครึ่งชั่วโมงกว่าแล้วนะ เดี๋ยวก็เป็ลมเป็แล้งไปหรอก รีบขึ้นมาเดี๋ยวนี้! ถ้าชอบนัก พรุ่งนี้ฉันค่อยพามาแช่ใหม่!"
ขวับ! วินาทีที่ได้ยินเสียงทรงอำนาจ สมองที่กำลังเคลิ้มเพราะฤทธิ์ความร้อน (และความหล่อ) ของไป๋ลู่ก็ ตื่น! เต็มตาขึ้นมาทันที!
ชิบหายแล้ว! ฟีลลิ่งเหมือนลูกสาวใจแตกแอบพาผู้ชายเข้าห้อง แล้วพ่อบังเกิดเกล้าไขกุญแจเข้ามาเจอคาหนังคาเขาชัดๆ!
สมองยังไม่ทันประมวลผล แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเธอก็ทำงานทันทีสองมือเล็กตะปบเข้าที่ศีรษะของ 'พ่อเทพบุตร' เอาไว้แน่น แล้วออกแรงกดสุดชีวิต!
"ขอโทษนะสุดหล่อ แต่ความลับราชการรั่วไหลไม่ได้!"
ตูม!
ร่างสูงใหญ่ของมหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง ถูกยัยเด็กตัวกะเปี๊ยกกดจมดิ่งลงไปใต้น้ำทั้งตัวจนมิดหัว!
บุ๋ง... บุ๋ง... บุ๋ง...
ถึงจะรู้สึกผิดกับพ่อเทพบุตรมากๆ ที่ต้องจับกดน้ำเหมือนฆาตกรรมอำพราง แต่หนูจะให้คุณพ่อ (เย่จิ่งเหยียน) เห็นไม่ได้เด็ดขาดว่าหนูแช่น้ำพุร้อนอยู่กับผู้ชายแปลกหน้าสองต่อสอง! ขืนตาแก่ขี้บ่นนั่นเห็นเข้า มีหวังโดนเทศน์หูชาแน่!
ไป๋ลู่รีบตีหน้าซื่อตาใส ะโตอบกลับไปเสียงหลง "อ๊ะ! หมอเย่อย่าเพิ่งเข้ามานะ! เสี่ยวลู่... เสี่ยวลู่โป๊อยู่!"
เย่จิ่งเหยียนะโกลับมาด้วยความเป็ห่วง "ฉันไม่เข้าไปหรอก เธอรีบขึ้นมาเถอะ ขึ้นฝั่งแล้วรีบใส่เสื้อผ้า เดี๋ยวจะเป็หวัดเอา!"
ทางสะดวก! ไป๋ลู่ไม่สนใจความเป็ความตายของพ่อเทพบุตรที่นอนแอ้งแม้งอยู่ก้นบ่อแล้ว เธอรีบตะเกียกตะกายว่ายท่าลูกหมาตกน้ำเข้าหาฝั่งอย่างทุลักทุเล มือคว้าเสื้อขนเป็ดตัวหนามาสวมลวกๆ รองเท้าแตะใส่สลับข้างซ้ายขวาก็ช่างมันก่อน นาทีนี้ต้องใส่เกียร์หมา วิ่งตึกตักหนีไปให้ไวที่สุด!
ซ่า...!
คล้อยหลังไป๋ลู่แค่วินาทีเดียว ฮั่วเหยียนฟางก็ลุกพรวดขึ้นจากน้ำด้วยสภาพดูไม่จืด ผมสีดำสนิทเปียกลู่แนบหน้าผาก หยดน้ำไหลติ๋งๆ ลงมาตามกรอบหน้าคมคายที่ตอนนี้ดูดำทะมึนราวก้นหม้อ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนน้ำในบ่อแทบจะเหือดหนีไปหมด
"มาแล้วๆ! หนูมาแล้วจ้า!"
ไป๋ลู่ะโไปวิ่งไป แต่ด้วยความรู้สึกผิด (อันน้อยนิด) เธอยังอุตส่าห์ใจกล้าหันกลับมามองผลงานตัวเองแวบหนึ่ง ภาพที่เห็นคือ... พ่อเทพบุตรยืนทะมึนเป็ั์วัดแจ้ง จ้องเขม็งมาทางเธอด้วยสายตาที่พร้อมจะฉีกเธอเป็ชิ้นๆ!
อุ๊ยตาย... ดูท่าจะโกรธจริงแฮะ แต่ระดับไป๋ลู่ มีหรือจะสลด?
ยัยตัวแสบฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี ส่งจูบ จุ๊บๆ ให้เขาแถมยังแลบลิ้นปลิ้นตาทำหน้าทะเล้นส่งท้ายอีกต่างหาก! แบร่! ไว้เจอกันนะจ๊ะพ่อหนุ่มน้อย!
ฮั่วเหยียนฟาง "......"
เส้นเืข้างขมับเต้นตุบๆ จนแทบจะะเิ
ไป๋ลู่ที่หารู้ไม่ว่าตัวเองเพิ่งจะกระตุกหนวดเสือ วิ่งกระหืดกระหอบไปหยุดอยู่ตรงหน้าเย่จิ่งเหยียน แกล้งทำตัวอ่อนปวกเปียกทันที
"แฮ่ก... หมอเย่... หัวเสี่ยวลู่มันมึนๆ งงๆ ยังไงไม่รู้อะ โลกหมุนติ้วๆ เลย"
เย่จิ่งเหยียนรีบยื่นมือมาอังหน้าผากเธอด้วยความกังวล "ไม่เป็ไรหรอก แค่แช่น้ำพุร้อนนานไปหน่อย เืลมเลยสูบฉีดแรงเกินไปน่ะ"
ไป๋ลู่ส่ายหัวที่หนักอึ้ง ทำตาปรือเอ่ยออกมาเนือยๆ "เสี่ยวลู่ง่วงด้วย... ตาจะลืมไม่ขึ้นแล้วเนี่ย"
เย่จิ่งเหยียนยื่นแขนให้เธอเกาะต่างไม้เท้าพยุงตัว "ไม่เป็ไรหรอก ในยาจีนที่ให้กินเมื่อกี้มีสมุนไพรช่วยให้นอนหลับผสมอยู่แล้ว กลับไปนอนต่ออีกสักตื่น เดี๋ยวก็หายเป็ปลิดทิ้ง เชื่อหมอสิ"
ไป๋ลู่พยักหน้าหงึกหงัก เชื่อสนิทใจ หารู้ไม่ว่า... ไอ้ 'ยาจีน' ถ้วยนั้นที่เธอกระดกเข้าปากไปเมื่อกี้ ความจริงไม่ใช่น้ำสมุนไพรเพื่อสุขภาพอะไรทั้งนั้น แต่เป็ค็อกเทลสูตรพิเศษของตระกูลฮั่ว ที่มีดีกรีความแรงยิ่งกว่าวอดก้าผสมเหล้าขาวเสียอีก!
...
"ถังสิง ไปบอกเย่จิ่งเหยียน เดี๋ยวนี้"
น้ำเสียงเ็าดังมาจากรถเข็น ฮั่วเหยียนฟางในชุดคลุมอาบน้ำนั่งหน้าตาย แต่ั์ตาลุกโชน "พรุ่งนี้ให้จัดการ 'เนรเทศ' ยัยไป๋ลู่ ไปโรงพยาบาลอื่นซะ ถ้าเธอไม่ย้าย... ฉันจะให้นายเข้าไปนอนหยอดน้ำเกลือในโรงพยาบาลแทน!"
งานงอก!...เขาโกรธจนกัดฟันกรอด
ไอ้หมอเวร! ไหนบอกว่าแค่แอบไปสูบบุหรี่ในป่าไผ่! ที่แท้ก็พายัยตัวแสบไปบุกรังัมาเรอะ!
'พี่รองอิน' ที่นั่งอยู่ข้างๆ หมุนล้อรถเข็นเข้ามาด้วยท่าทางสบายอารมณ์ เห็นถังสิงหน้าเขียวคล้ำเป็ตูดหม้อ ก็ยังอุตส่าห์พูดปลอบใจ (หรือซ้ำเติม?)
"ไม่เป็ไรน่าเสี่ยวถัง... อาฟ่างเขาค่อนข้างจริงจังกับงาน นายก็ทนๆ เอาหน่อย ที่เขาด่านาย ก็เพราะเขา 'รัก' หรอกนะ ฮ่าๆๆ รอฉันตาย... เอ้ย รอฉันคืนตัวตนให้อาฟ่างเมื่อไหร่ เขาจะปล่อยนายไปเองแหละ ่นี้ก็ ถือว่าฝึกความอดทนไปละกัน"
ถังสิงเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาด้วยความคับแค้นใจ "เย่จิ่งเหยียน... ไอ้หมอเวรนั่นพาไป๋ลู่ไปแช่น้ำพุร้อน... แต่โกหกผมว่าแอบไปสูบบุหรี่"
"......" พี่รองอินเงียบกริบไปสามวินาที สมองประมวลผลเหตุการณ์... ไป๋ลู่ + น้ำพุร้อน + ฮั่วเหยียนฟาง = …….
"อุ๊บ... ฮ่าๆๆๆๆๆๆ!" พี่รองอินะเิเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นบ้าน จนแทบจะตกเก้าอี้รถเข็น
"โอ๊ยไม่ไหวแล้ว! อาฟ่างแช่น้ำพุร้อนอยู่กับไป๋ลู่... ฮ่าๆๆ พอนึกถึงสีหน้าอาฟ่างตอนโดนยัยเด็กนั่นป่วนแล้ว โอ๊ยเชี่ยเอ๊ย ขำจนปอดจะโยก! ใครก็ได้ช่วยด้วย! ฮ่าๆๆๆ"
ถังสิงมองพี่รองอินที่หัวเราะจนตัวงอ น้ำหูน้ำตาไหลพราก แล้วก็รู้สึกเหมือนภาพซ้อนทับกับอดีตเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้น... พี่รองอินยังไม่ได้กลายเป็คนอมทุกข์แบบนี้ เขามักเป็แบบนี้เสมอ... หัวเราะเสียงดัง เล่นใหญ่ ร่าเริงเหมือนพระอาทิตย์ดวงโต
ถังสิงปลงตกกับชีวิต ช่างเถอะ! ถ้าแลกกับการทำให้พี่รองอินกลับมาหัวเราะเป็ 'คุณชายสติเฟื่องได้ขนาดนี้ ความซวยของเขาครั้งนี้ ก็ถือว่าคุ้มค่าแล้วล่ะมั้ง!
พี่รองอินหัวเราะจนต้องปาดน้ำตา "เอ้อถังสิง นายว่าไหมว่าไป๋ลู่เนี่ย เป็ตัวฮาประจำวันของฉันเลยนะ?"
ถังสิงตีหน้านิ่ง ตอบกลับเสียงเรียบ
"หยุดหัวเราะเถอะครับ คำสั่งบอสฮั่วประกาศิตลงมาแล้ว 'ตัวฮา' ของคุณ พรุ่งนี้ก็ต้องถูกสั่งย้ายโรงพยาบาลแล้วครับ ถ้าเธอไม่ย้าย ผมนี่แหละต้องไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มแทน"
"......" พี่รองอินชะงักกึก "งั้นนายก็นอนโรงพยาบาลไปสิ ให้ตัวฮาอยู่ต่อสร้างความบันเทิงให้ฉันอีกสักสองวันไม่ได้เหรอ?"
ถังสิง "??????"
สรุปผมผิดอะไรครับเนี่ย?!
...
บทสรุปคือ... คำสั่งบอสฮั่วศักดิ์สิทธิ์ยิ่งกว่าอะไร 'ตัวฮา' จึงต้องย้ายโรงพยาบาลตอนเที่ยงวันนั้นเลย!
เธอหลับไปเพียงหนึ่งตื่น ก็ต้องลุกขึ้นมาเก็บข้าวของ เตรียมย้ายโรงพยาบาลภายในสิบนาที!
พร้อมกับที่คุณพยาบาลเอาข้าวเที่ยงมาส่งให้ พอจมูกได้กลิ่นหอมฉุยของผัดเปรี้ยวหวาน สัญชาตญาณนักกินของไป๋ลู่ก็ปลุกให้เธอตื่นเองอัตโนมัติ
ลุยสิคะ รออะไร กองทัพต้องเดินด้วยท้อง!
พยาบาลสาวไม่อยากให้เธอไปเลย จึงบ่นอุบอิบขณะจัดโต๊ะ
"ทางโรงพยาบาลนี่จริงๆ เลยนะคะ คุณเพิ่งฟื้นแท้ๆ ตามหลักควรให้นอนดูอาการต่ออีกสักหลายวัน จู่ๆ จะให้รีบออกจากโรงพยาบาลทำไมก็ไม่รู้ ผู้บริหารคงกินยาผิดขนาดแน่ๆ ค่ะ"
กึก... ไป๋ลู่ชะงักตะเกียบที่กำลังคีบหมูสามชั้น รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ที่สันหลังวาบ ไม่มั้ง... ไม่หรอกมั้ง? คงไม่ใช่แบบที่เธอคิดหรอกใช่ไหม?
ไป๋ลู่กลืนน้ำลายแล้วถามเสียงอ่อย
"แล้วหมอเย่ล่ะคะ?"
พยาบาลถอนหายใจ
"เมื่อเช้าพอเขามาส่งคุณที่ห้องพักฟื้น ก็ถูกท่านผอ.เรียกไปพบที่ห้องทำงานด่วนเลยค่ะ ไม่รู้ว่ามีเื่คอขาดบาดตายอะไร เห็นโดนหิ้วขึ้นเฮลิคอปเตอร์บินออกไปเลยนะคะ หน้าซีดเชียว"
เคร้ง! ตะเกียบร่วงจากมือไป๋ลู่ ข้าวเที่ยงไม่กงไม่กินมันแล้ว!
ชัดเลย! หมอเย่โดนอุ้มไปแล้ว ต่อไปก็ต้องเป็ตาของเธอแน่ๆ! บ้านเย่จิ่งเหยียนมีเส้นสายใหญ่โต ก็เลยอาจจะแค่โดน 'เนรเทศ' ไปชายแดน แต่บ้านเธอไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งนี่นา ขืนอยู่ต่อมีหวังโดนเชือดทิ้งหมกป่าไผ่!
หนีสิคะไป๋ลู่! อยู่ให้โง่เหรอ!
ไป๋ลู่นึกถึงดวงตาอำมหิตคู่นั้นของพ่อเทพบุตรตอนโผล่พ้นน้ำขึ้นมา แล้วขนแขนก็ลุกซู่ เธอรีบกวาดข้าวของลงกระเป๋าอย่างคล่องแคล่วว่องไว สมบัติมีน้อยนิด ใช้เวลาไม่ถึงสามนาทีก็พร้อมเผ่น!
เนื่องจากพยาบาลแจ้งญาติล่วงหน้าแล้ว อวี่ฟู่ชิงจึงโทรศัพท์ติดต่อโรงพยาบาลในตัวเมืองไว้ให้เรียบร้อย สิบนาทีต่อมา ไป๋ลู่ก็นั่งหน้าสลอนอยู่บนรถตู้พี่เลี้ยงที่จัดไว้เรียบร้อย เธอเอี้ยวคอ มองโรงพยาบาลบนเขาที่เล็กลงเรื่อยๆ ด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์สุดซึ้ง
หนทางหมื่นลี้เริ่มต้นที่ก้าวแรก... แต่อาณาจักรบันเทิงของเธอ ดันมาสะดุดขาตัวเองล้มตั้งกะก้าวแรกซะงั้น!
ยังไม่ได้หลอก... เอ้ย! ยังไม่ได้เซ็นสัญญากับพ่อเทพบุตร ก็ต้องระเห็จจากมาซะแล้ว อยากจะร้องไห้ ฮือ! พ่อเทพบุตรของหนู! บ่อน้ำพุร้อนของหนู!
"เสี่ยวลู่เป็ห่วงหมอเย่เหรอจ๊ะ?"
เสียงหวานเลี่ยนยิ่งกว่าน้ำเชื่อมบูดๆ ของเสิ่นซินลั่วดังขึ้นข้างหู ปลุกให้เธอตื่นจากภวังค์
"ก็แน่ล่ะนะ เขาดูแลเธอดีขนาดนั้น ฉันน่าจะได้ขอบคุณหมอเย่ต่อหน้าสักหน่อยนะเนี่ย เสียดายจัง"
ไป๋ลู่ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง แค่นเสียงตอบกลับไปเรียบๆ อย่างคนเหนือชั้น "อย่าหาทำเลยค่ะพี่สาว หมอเย่เขาฝากมาบอกว่าเขาเกลียดขี้หน้าเธอมาก เห็นหน้าเธอแล้วเขาอยากจะอ้วก หมอเย่ช่วยชีวิตฉันไว้ เธอถึงรอดคุกข้อหาฆาตกรมาได้... จะเนรคุณเขาด้วยการไปเสนอหน้าให้เขาเห็นทำไมคะ? สงสารคุณหมอเถอะ"
"ฮ่า ๆๆๆๆ..." อวี่ฟู่ชิงกลั้นไม่อยู่ หลุดขำออกมาเสียงดัง
"......" รอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้าของเสิ่นซินลั่วแข็งค้าง กระตุกยิกๆ ด้วยความเจ็บใจจนหน้าสั่น แต่นางร้ายเบอร์นี้ มีหรือจะยอมแพ้ง่ายๆ?
"แหม... หมอเย่ทั้งหล่อ ทั้งฝีมือดี ได้ข่าวว่าทางบ้านก็รวยล้นฟ้าด้วย เสี่ยวลู่... หมอเย่ดีกับเธอจังเลยนะ เขาจะชอบเธอรึเปล่าน้า?"
น้ำเสียงนั้นจงใจเยาะเย้ยเต็มที่ ประมาณว่า 'หมอเทวดาเนี่ยนะจะมาชอบเด็กกะโปโลอย่างหล่อน?'
ไป๋ลู่หันขวับมามอง แสยะยิ้มที่ทำให้คนมองขนลุกซู่ไปถึงไขสันหลัง
"นี่เธอโง่จริงหรือแกล้งโง่เนี่ย?" "หมอเย่เขาพูดเองกับปากว่าเขาเป็ 'แฟนคลับ' ฉัน ถ้าเขาไม่ชอบฉัน... แล้วจะให้เขาไปชอบฆาตกรใจอำมหิตอย่างเธอเหรอคะ? ถามจริ๊ง?!"
83
