เวลานี้เองเสียงอ่อนนุ่มนวลดังขึ้นข้างๆ"น้องหญิงอาอู่ท่านย่าสงสารท่านอาสะใภ้รองกับเ้าที่เป็แม่หม้ายและเด็กสาวกำพร้าจึงอยากให้เ้าออกเรือนโดยเร็ว หวังให้พวกเ้ามีที่พึ่งพิงเ้าเข้าใจความปรารถนาดีของท่านย่าผิดไปได้อย่างไรสตรีที่ออกเรือนแล้วย่อมสมควรเชื่อฟังสามี ไหนเลยจะมีเหตุผลที่จะทำร้ายสามี"
ผู้เอ่ยวาจาคือลูกผู้พี่จากครอบครัวลุงใหญ่ของเมิ่งอู่มีนามว่าเมิ่งเจียนเจีย
ผู้ที่ยืนอยู่ข้างกายนางคือลูกผู้น้องคนที่สามเมิ่งซวี่ซวีเมิ่งซวี่ซวีกล่าวสนับสนุนอย่างรังเกียจ "ถูกต้อง"
เมิ่งเจียนเจียผู้นี้ได้รับการยอมรับว่าเป็ดอกไม้ประจำหมู่บ้านทั้งอ่อนโยน งดงาม และเข้าอกเข้าใจผู้อื่น
ส่วนเมิ่งซวี่ซวีเอาแต่ใจและเกเรโดยปกติสองสาวพี่น้องมักข่มเหงรังแกเมิ่งอู่ไม่น้อย
เมิ่งอู่เหลือบมองพี่น้องคู่นั้นนิดๆผาดหนึ่ง พึมพำว่า "นางตัวแสบ"
เมิ่งเจียนเจียมีสีหน้ากล้ำกลืนความอยุติธรรมส่วนเมิ่งซวี่ซวีโกรธจัด แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะโต้ตอบป้าสะใภ้ใหญ่ของเมิ่งอู่ก็ก้าวออกมาสาปแช่ง
สุดท้ายตระกูลหวังและตระกูลเมิ่งต่างเห็นพ้องต้องกันว่าขอให้จับเมิ่งอู่ถ่วงน้ำเหล่าชาวบ้านที่ล้อมวงเฝ้าดูต่างออกตัวไกล่เกลี่ย
เดิมทีหวังสี่ซุ่นเป็บุรุษต่ำช้าสามานย์ที่เมิ่งอู่ใช้อุบายเล่นงานจนมิอาจสืบทอดวงศ์ตระกูลได้อีกครอบครัวในหมู่บ้านที่มีบุตรสาวล้วนแอบยินดีปรีดา
ทว่าน่าเสียดายที่ตระกูลหวังอาละวาดในหมู่บ้านมานานพวกเขาจึงยังไม่กล้าล่วงเกินอย่างโจ่งแจ้งยิ่งกว่านั้นนี่เป็เื่ภายในระหว่างสองครอบครัวคนนอกจะเข้าไปก้าวก่ายได้อย่างไร
หัวหน้าหมู่บ้านอายุมากแล้วแท้จริงคิดเพียงจะไกล่เกลี่ยเพื่อยุติความขัดแย้งแต่หวังสี่ซุ่นถูกเมิ่งอู่ทำร้ายจนสาหัสจริงๆ ดังนั้นจึงไม่นับว่าทำผิดต่อนางจึงตัดสินให้จับเมิ่งอู่ถ่วงน้ำ
ใบหน้าแม่เฒ่าหวังที่ดูดุร้ายเผยยิ้มเป็สุขจ้องเมิ่งอู่อย่างดุดันชั่วร้าย "เ้าทำร้ายบุตรชายข้าก็เตรียมไปรายงานตัวต่อท่านยมราชเถิด!"
นางเหอและครอบครัวลุงใหญ่สกุลเมิ่งต่างโล่งใจไปตามๆ กัน
ตราบใดที่เมิ่งอู่ตายเื่นี้ก็จะจบลง ทิ้งนางเซี่ยมารดาของเมิ่งอู่ที่ป่วยหนักไว้เช่นนั้นคาดว่าคงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานเช่นกันภายหลังที่ดินของเมิ่งอู่และนางเซี่ยก็จะตกเป็ของพวกเขาแล้ว
ทันใดนั้นก็มีชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านก้าวออกมามัดเชือกที่เท้าของเมิ่งอู่ ปลายเชือกอีกด้านผูกติดกับหินก้อนใหญ่
เพียงโยนหินลงบึงน้ำแม้เมิ่งอู่จะว่ายน้ำเก่งเพียงใด ก็ต้องถูกลากลงสู่ก้นบึง มิอาจขึ้นมาได้อีก
ทว่าสีหน้าเมิ่งอู่กลับสงบนิ่งไร้ซึ่งความตื่นตระหนก
นางเงยหน้าขึ้นก่อนกวาดสายตาเ็าดุดันมองทุกคนรอบข้าง เสียงใสกังวานดุจไข่มุกตกกระทบจานหยก [1] เปล่งออกมาคำต่อคำ "หวังสี่ซุ่นไม่เคยแต่งข้าเข้าบ้านไม่เคยกราบไหว้ฟ้าดินกับข้า แล้วจะเป็คู่สามีภรรยากันได้อย่างไร!เขาฉุดข้าเข้าไปในทุ่งข้าวฟ่าง หมายจะทำลายความบริสุทธิ์ของข้าข้าสมควรยินยอมให้เขาย่ำยีตามอำเภอใจเช่นนั้นหรือ?”
นางจ้องแม่เฒ่าหวังกับนางเหอด้วยสายตาแน่วแน่มั่นคงก่อนแย้มยิ้มเ็า "ข้าบอกเ้าไว้เลยครานี้ถือว่าเขาโชคดีที่ข้าไม่ได้ฆ่าเขา หากครั้งหน้าเขาตกอยู่ในกำมือข้าก็เตรียมตัวจุดธูปไหว้ได้เลย!"
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดแม่เฒ่าหวังกับนางเหอรู้สึกหนาวสะท้านโดยพลันยามเมิ่งอู่จ้องมองพวกนาง
แม่เฒ่าหวังได้สติคืนมากล่าวเสียงเบาดุร้าย "เช่นนั้นต้องรอจนกว่าเ้าจะรอดไปได้ถึงจะพูดได้!"กล่าวจบ นางก็เปล่งเสียงสูง "เร็วรีบโยนนางตัวร้ายนี่ลงบึง!"
ชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านที่เป็ผู้มัดเชือกจึงออกแรงผลักเมิ่งอู่ลงไปในบึงน้ำ
ตัวเมิ่งอู่ทั้งตัวจมลงไปในบึงน้ำดังคาด
ใน่เวลาวิกฤตที่เป็อันตรายใหญ่หลวงนั้นเองร่างของนางจมดิ่งลง ทว่าสองมือที่ถูกมัดไว้กลับหลุดออกนางดึงมือออกจากเชือกได้สำเร็จ
ที่แท้ชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านสองคนนั้นเคลื่อนไหวเร็วมากขณะมัดนางที่นอกลานเรือนของนางแต่นางมีปฏิกิริยาตอบสนองไวกว่า เวลานั้นในมือนางว่างเปล่าก่อนกำมือแน่นเพียงเหยียดฝ่ามือออกตรงๆ เชือกก็จะคลายออกจนมีช่องว่างมากพอให้นางแก้มัด
เพียงแต่สองเท้าของนางยังถูกมัดติดกับหินก้อนใหญ่ต่อให้นางแก้เชือกที่มัดสองมือไว้ได้ก็ต้องถูกหินก้อนใหญ่ถ่วงจมลงไปที่ก้นบึงอยู่ดี
แต่เดิมการที่นางแก้เชือกที่มัดสองมือออกไม่ใช่เพราะประสงค์จะหลบหนี
เวลานั้นนางพันเชือกเส้นนั้นไว้กับนิ้วอย่างง่ายดายเชือกในมือนางพลันมีชีวิตดุจดั่งัว่ายงูดินคลาน [2] พุ่งตรงเข้าโจมตียังตำแหน่งที่แม่เฒ่าหวังกับนางเหอยืนอยู่
ก่อนหน้านี้เมิ่งอู่จงใจยั่วยุสตรีสองนางนี้ให้ออกมายืนโต้เถียงกับตนท่ามกลางฝูงชน
ยามนี้ดีนักเชือกเส้นหนึ่งพุ่งทะยานออกไปมัดถึงสองคนในคราวเดียว
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นรวดเร็วเกินไปผู้คนรอบข้างไม่ทันมีปฏิกิริยาตอบสนอง จึงมิอาจดึงรั้งพวกนางไว้ได้
เวลานี้ได้ยินเพียงเสียงร้องโหยหวนของสตรีสองครั้งเท่านั้นแม่เฒ่าหวังกับนางเหอถูกเมิ่งอู่ลากลงน้ำไปพร้อมกัน
ถ่วงน้ำก็ถ่วงน้ำสิผู้ใดบ้างไม่เคยดื่มน้ำในบึง?
เพียงแต่หากอยากให้นางจมน้ำตายก็ต้องลากผู้ร่วมชะตากรรมอีกสองคนลงไปด้วย
ถ้าต้องตายทุกคนก็ต้องตายด้วยกัน นี่ถึงจะน่าสนุก
……….
[1] เปรียบเปรยว่า ฟังแล้วไพเราะมาก
[2] เปรียบเปรยว่า ความเคลื่อนไหวที่ยิ่งใหญ่อลังการ
680
