“คุณพัค…” ฉันเรียกเขาเบาๆ เพื่อเตือนสติ เขาชะงักนิ่งแล้วยอมปล่อยฉัน
“อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนครับ ใกล้จะเสร็จแล้ว เดี๋ยวผมไปส่ง”
“เอ่อ ..ก็ได้ค่ะ” ต้องตามนั้นแหละ เพื่อชดใช้บาปที่เกือบฆ่าเ้าของบ้าน
ฉันนั่งรอเงียบๆ แอบมองเขาเป็ระยะ มุมแปลกที่ฉันไม่เคยเห็นเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง หัวหน้าทีมใส่ผ้ากันเปื้อน ทำอาหารให้พนักงานคนหนึ่งทาน แถมยังบ่นพึมพำอยู่คนเดียวจนฉันแอบหลบมุมขำตั้งหลายครั้ง
‘เป็ภาพที่อยากถ่ายไปลงกรุ๊ปของแผนกจริงๆ’
“แอบมองผมอยู่หรอครับ”
“อึก!!! ปะ เปล่านะคะ”
ฉันรีบก้มต่ำ ปิดปากที่กำลังยิ้มเพราะเผลอคิดแผนชั่ว หัวหน้าทีมเดินเข้ามาพลางวางสเต็กเนื้อหอมๆ กับกิมจิตรงหน้าฉัน
“หอมจังเลยค่ะ…”
“ปกติผมไม่ค่อยทำอาหารทานเองครับ ส่วนผสมเลยน้อย”
“ไม่เป็อะไรค่ะ แค่นี้ก็ถือว่าเยอะสำหรับฉันแล้ว”
“ไว้มีโอกาสผมจะเลี้ยงมื้อดีๆ นะครับ”
“ค่ะ… งั้นทานแล้วนะค้าาา”
ฉันพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ที่จะได้ทานอาหารจากฝีมือหัวหน้าทีม คำแรกที่ตักเข้าปาก ฉันก็ร้องว้าวขึ้นมาทันที
“หืมมมมม สุดยอดเลยค่ะ หัวหน้าทีมฝีมือดีนะเนี้ย”
ฉันยกนิ้วโป้งทั้งสองข้างชม แล้วยิ้มแก้มป่อง เขามองแล้วยิ้มเล็กๆ ก้มหน้าก้มตากิน เหมือนกลัวฉันจะแย่ง
หลังกินมื้อค่ำอิ่ม หัวหน้าทีมอาสาล้างจานเพราะเป็เ้าบ้าน ฉันเลยขอออกไปนั่งสูดอากาศข้างนอก รับลมเย็นๆ มองดาว มองเดือนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย
“นั่งนานเดี๋ยวจะเป็ไข้นะครับ” หัวหน้าทีมเดินมา เอาเสื้อโค้ทมาคลุมไหล่ให้ฉันพลางนั่งลงข้างๆ ด้วยกัน
“อ่าา ขอบคุณค่ะ”
“ลมเย็นขนาดนี้..เตรียมเข้าฤดูหิมะแล้วสินะครับ” เขาพูด พลางแหงนหน้ามองฟ้า
“นั่นสินะคะ … ฉันต้องเตรียมเอาเสื้อโค้ทออกมาซักซะแล้วสิ”
เราแหงนหน้ามองท้องฟ้าด้วยกัน ต่างคนต่างนั่งเงียบ
ฉันแอบหันมองใบหน้าชายข้างๆ ก็ต้องใรอบที่ร้อยของวัน ยกมือขึ้นทาบอก เพราะเขากำลังยิ้มกว้างออกมา ชนิดที่ฉันกล้าพูดได้เต็มปากเลยว่า ทำงานมาสองปี ไม่เคยเห็นเขายิ้มแบบนี้มาก่อน
“ฉันฝันอยู่หรือเปล่า หัวหน้าทีมยิ้มหรอคะเนี้ย”
ฉันเอ่ยแซว แล้วยื่นหน้าไปดูรอยยิ้มเขาใกล้ๆ เขาหุบยิ้มแล้วหันหน้าหนี ก่อนจะกะแอมกะไอออกมา
“ผมก็คนนะครับ มีความรู้สึกเหมือนคนอื่นแหละ แค่ไม่อยากแสดงออก…” เขาก้มหน้าพูด
“ฉันชอบตอนหัวหน้าทีมยิ้มนะคะ จู่ๆ ก็เหมือนโลกสดใสขึ้นมาเลย“ ฉันชม
“....” เขาเงียบไปจนฉันเริ่มประหม่า
“อ่าาา แล้วหัวหน้าทีม อยู่บ้านนี้คนเดียวหรอคะ”
“ครับ…”เขาตอบ พลางหันมองฉันด้วยสายตาแปลกๆ
“อ้ะ ขอโทษค่ะ ฉันถามเื่ส่วนตัวของหัวหน้าทีมไป …บางครั้งฉันก็ลืมตัวว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะสนิทกับฉัน เลยชอบเผลอจุ้นจ้านกับคนอื่นทุกทีเลยค่ะ” ฉันพูดยาวแล้วห่อตัวไว้ในเสื้อโค้ท
“ผมก็เป็ ‘คนอื่น’ หรอครับ”
“คะ??”
ฉันหันมองเขาด้วยความแปลกใจกับคำถาม หัวหน้าทีมถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางมองทอดสายตาไปบนฟ้าอย่างไร้จุดหมาย
“... ตอนแรกผมอยู่กับพ่อที่นอกเมือง ตอนนั้นผมเรียนจบมหา‘ลัย บังเอิญถูกดึงตัวจากบริษัทนี้พอดีน่ะครับ”
“....”
“พอทำงานได้ ประมาณ 3 ปี ผมก็หาซื้อบ้านของตัวเอง แล้วก็อยู่คนเดียวมาตลอด”
“พ่อของหัวหน้าทีมไม่มาอยู่ด้วยหรอคะ”
“เคยชวนแล้วครับ …แต่ท่านบอกว่าไม่ชอบในเมือง มันวุ่นวาย ใช้ชีวิตแบบสงบไม่ได้”
“....”
“แต่ตอนนี้ผมเบาห่วงได้นิดนึงแล้วครับ พ่อแต่งงานใหม่แล้ว มีคนอยู่ด้วย มีคนดูแล มีคนคอยรักคอยห่วงท่าน”
“แล้วแม่ของหัวหน้าทีมล่ะคะ”
“แม่ผมเสียั้แ่เด็กแล้วครับ… เป็โรคหัวใจน่ะ”
“เอ่อ เสียใจด้วยค่ะ ..ขะ ขอโทษที่ถามนะคะ” ฉันก้มหน้างุด สำนึกผิด
“ไม่เป็อะไรครับ ผมทำใจได้ตั้งนานแล้ว ก็นะ… คนเราล้วนเกิดและตายไปทุกคน เพราะฉะนั้น ผมเลยจำเป็บทเรียน ว่าถ้ามีโอกาสได้ทำสิ่งดีๆ ก็ให้รีบทำ และทำมันอย่างเต็มที่”
“...”
“ผมจะได้ไม่เสียใจ หลังจากตายไปแล้วไงครับ”
“อ่อ …เพราะแบบนี้ หัวหน้าทีมถึงหยิบจับอะไรก็เพอร์เฟคไปหมดสินะคะ”
“ไม่หรอกครับ เพราะที่ผ่านมาพลาดมาเยอะแล้วต่างหาก….แล้วคุณยูล่ะ”
“คะ?”
“ผมก็อยาก.. รู้เื่ของคุณเหมือนกันนะ”
“อ่อ… ค่ะ แหะๆ พ่อกับแม่ของฉันยังมีชีวิตอยู่ค่ะ ตอนนี้ท่านก็อยู่ด้วยกัน ที่เมืองอินช็อน…”
“หืม แล้วทำไมถึงมาทำงานไกลบ้านครับ”
“ตอนแรกฉันสมัครมาพร้อมแจ… อ่าา แฟนเก่าน่ะค่ะ แต่ผ่านสัมภาษณ์แค่ฉันคนเดียว แล้วเขาก็ได้งานที่ปูซาน”
“นั่นเป็เหตุให้เลิกกันหรอครับ”
“.....”ฉันหันไปมองหัวหน้าทีม ด้วยความแปลกใจ เพราะปกติเขาไม่ใช่คนที่จะสนใจเื่ส่วนตัวของคนอื่น
“อ่าาา ผมถามมากไปหรือเปล่าครับ”
“มะ ไม่ค่ะ ไม่ใช่ความลับอะไร… ฉันก็ไม่แน่ใจในเหตุผลนะคะ เขาบอกแค่ว่า คบกับฉันแล้วเหนื่อยค่ะ เขาไม่้าฉัน… เขา เบื่อฉันแล้ว”
จู่ๆ แผลที่เกือบแห้งก็ถูกกรีดซ้ำอีกครั้ง ฉันนั่งก้มหน้าฟุบไปกับหัวเข่าซ่อนน้ำตาไม่ให้หัวหน้าทีมเห็น เขานั่งเงียบอยู่พักใหญ่ ก่อนจะพูดออกมาเบาๆ
“โง่จังเลยนะครับ”
“ฮึก หะ หัวหน้าทีม ว่าอะไรนะคะ”
“ผู้ชายคนนั้นน่ะ… คนที่กล้าพูดแบบนั้น คนที่กล้าทิ้งเพชรในมือ… เขาโง่สุดๆ เลยล่ะครับ”
“ฮึก..... หัวหน้าทีม ฮ่าๆ พูดอะไรคะ ฮ่าๆ”
จู่ๆ ฉันก็กุมท้องน้อย หัวเราะกร้ากทั้งน้ำตา เพราะหัวหน้าทีม ทำสีหน้าเหมือนเคืองแค้นแจฮยอนแทนฉัน
4K
