มาเฟียแม่เลี้ยงเดี่ยว

ฉันได้ตั้งสติและลุกขึ้นจากที่นอนและเดินเข้าไปกอดฟางหลงไว้แน่ "ฟางหรงแม่ขอโทษนะลูกที่แม่ไม่เคยใส่ใจลูกเลย" ฟางหรงมีอาการตื่นตัวและระแวงฉันอย่างเห็นได้ชัด แววตาเด็กน้อยมีแต่ความหวาดกลัว แปลกใจ และสงสัย และได้ถามว่า "คุณเป็๲ใคร! แล้วแม่ผมไปไหน" "ชั้นก็เป็๲แม่ของเธอไงแต่ฉันจะเป็๲แม่ของเธอในเวอร์ชั่นที่ดีกว่า" "ชั่งเ๱ื่๵๹นั้นก่อนตอนนี้เธอกินข้าวรึยังแล้วที่บ้านมีของอะไรที่ทำกินได้มั้ย" ฉันลุกขึ้นยืนและเดินไปในห้องครัวเปิดดูในตู้เย็นและชั้นต่าง ๆเจอมาม่าอยู่ 2ห่อ และชั้นต้องหันไปมองเด็กน้อยที่เดินตามเข้ามา "คุณไม่เคยซื้ออะไรเข้าบ้านเลยนอนจากเหล้า"และมองชั้นเหมือนตัวประหลาด "โอเค ฉันสัญญาเลยว่าต่อจากนี้ชั้นจะเลิกกินเหล้า" "แต่ตอนนี้ฉันว่าเรามากินมาม่าที่มีอยู่กันไปก่อนแล้วกันนะพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ แล้วพรุ่งนี้วันจันทร์เธอต้องไปโรงเรียนมั้ย" ฟางหรงมองหน้าฉันด้วยแววตาตั้งคำถามก่อนจะพูดคำพูดที่ทำให้ฉันหยุดนิ่งไป "คุณลืมไปรึเปล่าว่าคุณไม่เคยพาผมไปสมัครเรียนเลย"ฉันฟังแล้วได้แต่ด่าเ๽้าของร่างนี้ว่าทำไมไม่ใส่ใจลูกให้มากกว่านี้ไม่ดูแลไม่พอยังไม่ให้ไปเรียนอีก ฉันมองหน้าฟางหรง "วันนี้นอนไวหน่อยนะเดียวพรุ่งนี้แม่พาไปสมัครเรียน เธอพออ่านออกเขียนได้ใช่มั้ย" "ได้ครับ ป้าซีซีห้องข้างๆเคยสอนให้ผมบ้างครับ" "ดีงั้นมากินมาม่าแล้วรีบอาบน้ำนอน" ฟางหรงมองตามฟางซินแม่ของเขาที่เปลี่ยนไปอย่างระมัดระวัง