“ไหนลองรื้อฟื้นความรู้ที่คุณน้องดาวมีตอนสอบปากเปล่าทีสิครับ ผมอยากรู้ว่านักเรียนนอกจะจำแม่นมากน้อยแค่ไหน หรือว่าเข้าหม้อหมดแล้ว”
คนถือขวดน้ำเดินนำอยู่สองสามก้าวและอย่างสบายๆ เอ่ยขึ้น ส่วนคนตามหลังและอย่างยากลำบากกับส้นสูงกระโปรงสั้นบนทางลาดชั้นและไม่ชินกับพื้นนี้นั้น อยากจะเข้าไปเอาเล็บข่วนให้เืซิบทั้งตัวด้วยซ้ำ แต่ด้วยความที่ถูกท้าทาย เลยมีความอยากเอาชนะมากกว่า
“ฟาร์มเรามีพื้นที่สองพันห้าร้อยไร่ ประกอบไปด้วยทุ่งหญ้า ไร่ข้าวโพด ไร่ถั่วเหลือง โรงเลี้ยงวัว โรงผสมพันธุ์ โรงพยาบาลยามเจ็บป่วย คอกม้าสำหรับใช้ขี่ไปมาในฟาร์ม”
พอพูดมาถึงตรงหน้า ดุจดาริกาก็คิดขึ้นได้ ว่าทำไมเขาไม่ยอมพาขี่ม้าแทน ถ้ารถไม่ว่าง และแม้จะรู้ดีว่าถูกเขาแกล้งก็ตาม
“ม้าป่วยสามตัว อีกสองตัวท้อง และอีกสี่ตัว คนงานเอาไปใช้หมด เราเลยต้องเดิน”
คนเดินนำหน้าหยุดยืนแล้วหันมาบอก เมื่อเดาได้ไม่ยากว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไร และแน่นอนว่าใบหน้าสวยๆ นั้นเบ้มาใส่เขาทันที
“คิดว่าน้องดาวไม่รู้หรือไงว่าพี่ดินกำลังแกล้งน่ะ”
คนกำลังถูกแกล้งปีนขึ้นเนินมาด้วยท่าทีอ่อนแรง ส่วนคนแกล้งนั้นก็ยืนยิ้มรอ ขวดน้ำถูกเขายัดใส่กระเป๋ากางเกง ซึ่งมีรวมๆ กันแล้วสิบกระเป๋าพอดิบพอดี
“ใครว่า!”
“น้องดาวว่าอยู่ไหนไงล่ะ พี่ดินอยากเอาคืน ที่น้องดาวไม่ยอมทำตามคำสั่งก็รับมาเถอะ น้องดาวไม่ใช่คนโง่นะ จะได้ดูไม่ออก คอยดู! กลับบ้านเมื่อไหร่จะฟ้องคุณพ่อ"
“แถมให้ฟ้องคุณยายกับคุณแม่ด้วยเลยเอ้า”
เขาส่งคำพูด สีหน้าและท่าทางท้าทายมาหา ทำเอาคนเหนื่อยหอบเกิดอาการหมั่นไส้จนทนไม่ไหว เลยเดินมาใช้่ขาเล็กเรียว เหวี่ยงสูงขึ้นไปเตะป้าบเข้ากับต้นขาของเขาเสียงดังปัก
“อย่าท้านะ ถ้าน้องดาวเหลืออดขึ้นมาเมื่อไหร่ จะฟ้องให้คุณยายเล่นงานจนพี่ดินอ่วมเชียว แต่ตอนนี้เจอนี่ไปก่อนแล้วกัน”
จากนั้นหินก้อนเหมาะมือประดับอยู่ตรงโคนต้นไม้ ก็ถูกมือบางคว้ามาขว้างใส่ คนตัวใหญ่รีบหันขวับหลบพอดี และจุดที่หินกระแทกไปนั้นก็คือกลางหลังแทนที่จะเป็อก
“โอ๊ย! ผมเจ็บนะครับ”
“ดี! สมน้ำตา”
ว่าแล้วคนที่พึงพอใจในการได้เอาคืนเล็กๆ น้อยๆ ก็รีบพาส้นสูงก้าวหนีอย่างเร็ว ยิ่งเห็นคนถูกหินปาใส่ก้าวเร็วๆ ตามมา ก็ยิ่งสั่งขาให้สาวเร็วขึ้น ด้วยความที่ต้องวิ่งลงเนิน ชุดก็ไม่เอื้ออำนวย แถมรองเท้าก็เป็อุปสรรค์ ดุจดาริกาเลยรีบถอดมาถือไว้ และแทนที่จะเดินไปตามถนนซึ่งแข็ง ก็วิ่งไปในสนามหญ้าแทน
“แน่จริงอย่าหนีสิครับ จับได้เมื่อไหร่จะหวดให้ก้นลายเชียว ร้ายนัก!”
ยิ่งถูกคนตัวใหญ่อาฆาตไว้ ขณะเดินเร็วๆ ตามมานั้น ก็ยิ่งสั่งให้สองเท้าสาวฉับๆ ไปตามผืนหญ้านุ่มนิ่มเร็วๆ จนไม่ทันเห็นว่าใต้ต้นหญ้าอันเขียวขจีนั้นมีอะไรซุกซ่อนอยู่
“โอ๊ย!!!”
เท้าขาวบางข้างซ้ายนั้นตกลงไปในหลุมมีหญ้าขึ้นคลุมบังไว้ เหนือสิ่งอื่นใด มีเศษแก้วเล็กๆ นอนรออยู่ในพื้นหลุมอีกต่างหาก ยังผลใหญ่ร่างเล็กๆ ถึงกับล้มพับ หัวเข่าปักลงไปกับผืนหญ้า ซึ่งมีแก้วเศษเล็กเศษน้อยซ่อนอยู่ใต้ต้นหญ้าอีกชุดหนึ่ง
“น้องดาว!!!”
ปัถพีรีบวิ่งมาดูทันที ความใ ความห่วงใย และความรู้สึกผิด แล่นเข้ามาปะปนอยู่ในหัวใจอย่างยากจะแยกแยะ ว่าความรู้สึกไหนมีมากกว่ากัน ยิ่งใบหน้าสวยที่เขาเห็นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันมีน้ำตาไหลอาบสองแก้ม บ่งบอกว่าเจ็บเหลือเกินแล้วนั้น ใจเขาแทบจะขาดเลยทีเดียว
“พี่ดิน! น้องดาวเจ็บ!”
ส่วนอีกคนนั้นทั้งเจ็บ ทั้งใ จนลืมเลือนความบาดหมางที่มีให้พี่ต่างสายเืไปหมดสิ้น หลงเหลือแต่ความอยากใช้พี่ไว้เป็ที่พึ่งพิง เพื่อบรรเทาความเ็ป
“ไหนให้พี่ดูหน่อยครับ”
ปัถพีรีบอุ้มร่างเล็กที่นั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น ส่วนเท้าอีกข้างคาอยู่ในหลุมพาไปนั่งลงกับผืนหญ้าห่างออกไปหลายก้าว เขาเห็นว่ามีเศษแก้วจากขวดเครื่องดื่มชูกำลังปักอยู่กับฝ่าเท้าขาวบางเต็มตา เลยรีบดึงออกทันทีและอย่างรวดเร็ว โดยไม่บอกเ้าของเท้า ด้วยกลัวจะเจ็บมากไปกว่านี้
“โอ๊ย!!! ไอ้พี่ดินบ้า!!! ทำอะไร!!! น้องดาวเจ็บนะ ฮื่อๆ ๆ ๆ”
กระนั้นก็ยังไม่วายที่คนตัวเล็กจะร้องเสียงหลง กำปั้นน้อยก็ทุบไปที่อกเขาหลายตุบ แต่เขาไม่ได้สนใจอะไร เพราะกำลังจ้องมองเืสดๆ ไหลออกจากปากแผล
“พี่ดิน! น้องดาวเจ็บ ฮื่อๆ ๆ ๆ”
“ใจเย็นๆ นะจ๊ะ เดี๋ยวพี่พาไปทำแผล”
คนเป็พี่รีบคว้ามือถือในกระเป๋ากางเกง แล้วกดไปหานพกรเพื่อสั่งรัวเร็ว ก่อนจะรีบตัดสาย หันไปสำรวจหัวเขาทั้งสองข้าง ซึ่งมีเศษแก้วแตกละเอียดปักอยู่นับสิบ เขาใช้มือค่อยๆ ดึงออก
“พี่ดิน! เบาๆ สิคะ ฮื่อๆ ๆ ๆ น้องดาวเจ็บค่ะ”
เ้าของเข่าก็ร้องลั่นทุ่ง มือบางนั้นจับมือเขาไปด้วย เพราะกลัวตอนถูกดึงเศษแก้วออกอีกไม่น้อย
“จ้ะๆ ๆ น้องดาวอดทนนิดนะ พี่จะเอาเศษแก้วตรงหัวเข่าออกให้”
คนเป็พี่ก็ใช่ว่าจะไม่กลัวน้องเจ็บ แต่ถ้าไม่รีบจัดการกับแผลก็กลัวจะฝังลึกลงไปอีก
“อย่ามองนะ จะได้ไม่ต้องกลัว น้องดาวหันหน้าไปทางอื่น หรือไม่ก็หลับตาไว้นะ”
“ค่ะ”
น้ำเสียงอันนุ่มนวล แววตาอันห่วงใย มือที่ประคองสองเข่าเอาไว้ของคนพี่นั้น ทำเอาคนน้องตอบรับอย่างว่าง่าย ด้วยไว้เนื้อเชื่อใจ อย่างไม่มีข้อกังขามาั้แ่ไหนแต่ไรแล้ว ทำให้คิดถึงคืนวันเก่าๆ ทุกครั้งที่มีปัญหาตอนพ่อแม่ไม่อยู่
ดุจดาริกาคนนี้ก็มักจะมีพี่ดินคอยช่วยอย่างไม่รีรอ และพี่ดินก็ไม่เคยเก็บเอาคำพูดหรือการกระทำอันไม่เหมาะไม่ควรใดๆ ของน้อง มาเป็ข้ออ้างเลยสักครั้ง
“นพมาโน่นแล้ว เดี๋ยวพี่จะพาไปทำแผลนะ”
“ค่ะ”
เมื่อคนน้องรับคำง่ายๆ ใบหน้าสวยนั้นก็นิ่วด้วยความเ็ป คนพี่ก็ช้อนตัวขึ้น แม้รถที่นพกรขับตรงมานั้นจะอยู่ห่างหลายสิบเมตรก็ตาม
“เป็อะไรมากมั้ยครับคุณดิน”
นพกรรีบลงมาช่วยเปิดประตูหลังให้ ปากก็ถาม ตาก็มองคุณน้องดาวด้วยความห่วงใย ทว่าหน้าของเ้านายนั้น กลับแสดงออกว่าห่วงคนในอ้อมแขนมากมายอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน แต่เขาหรือจะกล้าเอ่ยอะไร นอกจากรีบก้าวขึ้นไปนั่งหลังพวงมาลัยแล้วขับกลับบ้านพักอย่างเร่งรีบ
“เดี๋ยวไปเอากล่องปฐมพยาบาล แล้วตามผมขึ้นไปห้องคุณน้องดาวนะนพ”
พอลงจากรถได้ ปัถพีก็สั่งรัวเร็ว ก่อนจะช้อนเอาตัวคนเจ็บเท้า เจ็บหัวเข่าพาตรงไป้า ป้าจ่อยออกมาเมียงมองด้วยความอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พอเห็นแล้วก็รีบวิ่งไปกดลิฟต์ให้ทันที แถมตามไปช่วยเปิดประตูห้องพักของคุณน้องดาวให้อย่างรู้งาน
“นั่งตรงนี้ก่อนนะ พี่จะทำแผลให้”
ปัถพีวางคนในอ้อมแขนไว้บนเตียง สองเท้าขาวบางถูกยกขึ้นไปวางไว้กับตักเขา ก่อนจะหันไปหาป้าจ่อย ผู้ตัดสินใจวางมือจากงานครัวไปชั่วขณะ เพราะอยากช่วยเ้านายมากกว่า
“ป้าครับ รบกวนช่วยเอาผ้าชุบน้ำบิดหมาดๆ มาให้ทีครับ”
“ค่ะ”
และทันทีที่ป้าจ่อยส่งผ้าชุบน้ำมาให้ ปัถพีก็สั่งให้ไปเอามาอีกฝืน จากนั้นเขาก็เช็ดเบาๆ ตรงหัวเข่ามีเืซิบอยู่ แล้วเช็ดลงไปตามเรียวขาขาว ที่เปรอะเปื้อนฝุ่น ดิน ตอนหกล้ม ไม่เว้นแม้แต่ฝ่าเท้า เขาก็ยกขึ้นสูงจนถึงระดับอกตัวเอง ก่อนจะเช็ดอย่างไม่รังเกียจรังงอนว่าเป็ของต่ำแต่อย่างใด
ยังผลให้เ้าของเท้าหัวใจอ่อนยวบยาบลงทันที เมื่อกิริยาอันนุ่มนวลของคนพี่ ปรากฏแก่สายตาอยู่อย่างนี้ พอได้ผ้าชุบน้ำฝืนใหม่มาจากมือป้าจ่อย ดุจดาริกาก็เห็นคนเป็พี่ ค่อยๆ เช็ดฝ่าเท้าข้างที่มีเืไหลออกมาไม่หยุด จนเลอะกางเกงกับเสื้อของเขาไปหมด
นพกรมาทันได้เห็นอาการปฐมพยาบาลอันอ่อนโยนนั้นพอดิบพอดี เลยรีบเปิดอุปกรณ์ต่างๆ ที่เ้านายร้องขออย่างรู้งาน ทว่าเ้าของเท้าขาวบางและยังมีเืไหลออกมานั้น กลับไม่อยากให้ความร่วมมือด้วยการยกเท้าหนีจากสองมือของพี่ชาย ผู้กำลังจดจ้องอยู่กับปากแผลทันที
“จะแสบหรือเปล่าคะพี่ดิน น้องดาวกลัวค่ะ”
“ไม่หรอกจ้ะ ถ้าน้องดาวกลัวก็หันไปทางอื่นนะ หรือไม่ก็หลับตาไว้ สัญญาว่าพี่จะทำเบาๆ จ้ะ ไว้ใจพี่นะ พี่ไม่ทำให้น้องดาวเจ็บหรอกจ้ะ”
คนเป็น้องยินยอมให้คนเป็พี่ ประคองเท้าขาวบางไปวางบนตักอีกครั้ง ด้วยรู้ดีว่าทุกคำพูดของพี่ดินนั้น จะเป็จริงเสมอๆ จากนั้นก็ปิดเปลือกตาลงตามคำบอก ใจนั้นก็ภาวะนาให้วินาทีอันเ็ปนี้ผ่านไปเร็วๆ
“เลยไม่ทันได้ไปดูวัวที่คอกเลย ว่าแต่เรามีทั้งหมดกี่ตัวนะ น้องดาวจำได้หรือเปล่า”
คนพี่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล คนน้องนั้นไม่เข้าใจว่าทำไมจะต้องมาถามตอนนี้ แต่ในหัวก็คิดถึงตัวเลขที่เคยทำรายงานส่งไปด้วย
“สองพันค่ะ”
“เหรอ! เก่งนี่ ว่าแต่รีดนมได้วันละกี่ตันเหรอ”
“อืม! แปดตันต่อวันค่ะ”
“โอ้โห! คุณน้องดาวเก่งจังครับ จำได้หมดเลย แล้วฟาร์มเรามีกี่ไร่นะครับ มีอะไรบ้างนะครับ...”
แล้วคนเป็พี่ก็ป้อนคำถามมาเรื่อยๆ มือก็ทำแผลไปเรื่อยๆ ส่วนคนเป็น้องที่ปิดเปลือกตาอยู่นั้น ปากก็ตอบไปด้วยความแม่นยำ สมกับที่เป็นักเรียนนอกอย่างแท้จริง นพกรได้แต่แอบยิ้มด้วยความขำ เมื่อเห็นวิธีการทำให้คุณน้องดาวลืมเลือนความเจ็บและความกลัวได้อย่างแยบยล จนกระทั่งแผลทั้งหมดถูกเยียวยาเรียบร้อยแล้ว
“น้องดาวลืมตาได้แล้วครับ”
ปัถพีเอ่ยเสียงนุ่ม ใบหน้าอันหล่อเหลานั้นก็ยิ้มน้อยๆ เมื่อเ้าของใบหน้าสวยลืมตาขึ้นช้าๆ แล้วมองสำรวจหัวเข่าก็ฝ่าเท้าตัวเอง
“พี่ว่าน้องดาวเช็ดเนื้อเช็ดตัว เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วนอนพักดีกว่านะครับ”
ทั้งเหงื่อทั้งคราบเปรอะเปื้อนตอนล้ม คนเป็พี่เลยแนะด้วยความห่วงใย
“น้องดาวอยากอาบน้ำมากกว่าค่ะ เหงื่อเต็มตัวเลย เช็ดคงไม่สะอาดแล้วก็ไม่สะใจเท่าอาบหรอกค่ะ”
ตามประสาคนรักสะอาดและรักสวยรักงาม เลยต้องแย้งพร้อมกับเบ้ปากนิดๆ
“เดี๋ยวน้ำจะถูกแผลเอานะสิครับ”
“น้องดาวจะระวังดีๆ และจะรีบอาบ รีบนอนพักค่ะ”
“งั้นก็ตามใจแล้วกัน เดี๋ยวนพไปเอาเก้าอี้ข้างล่างมาให้สักสองตัวทีนะ”
“ครับ”
คนถูกสั่งรีบหอบกล่องปฐมพยาบาลไปอย่างรวดเร็ว ส่วนคนสั่งยังนั่งมองคนตัวเล็กด้วยท่าทีเป็ห่วงไม่น้อยอยู่
“ตัวหนึ่งไว้นั่งอาบ อีกตัวเอาไว้วางเท้า ตรงหัวเข่าคุณน้องดาวต้องหาผ้าหรือพลาสติกคลุมไว้นะครับ”
“ค่ะ”
“งั้นพี่จะไปเอายาแก้อักเสบกับยาแก้ปวดที่ห้องพยาบาลมาให้ จะได้กินตอนเย็นไง”
“ค่ะ”
คนถูกบอกรับคำอย่างว่าง่ายเช่นเคย ด้วยรู้ดีว่าตัวเองคงจะไปไหนไม่ได้แล้ว เพราะเจ็บแผลตรงเท้าไม่น้อย แต่ก็พยายามลุกขึ้นหมายจะเดินไปหาตู้เสื้อผ้า ป้าจ่อยก็กำลังเดินออกจากห้องไป
“ป้าจ่อยครับ ผมรบกวนลงไปตามม้วยให้มาคอยช่วยคุณน้องดาวทีนะครับ”
ปัถพีเห็นท่าทีแล้วไม่น่าไหว เลยรีบหันไปบอกเสียงนุ่ม จากนั้นก็เข้าไปยืนใกล้ๆ คนเจ็บเท้ากับเข่า ไม่กี่อึดใจนพกรก็มาพร้อมเก้าอี้พลาสติกสองตัวตามคำสั่ง แล้วยังรีบออกจากห้องไปอย่างรู้หน้าที่อีก
“มาครับ! พี่ช่วยเอง”
เมื่อเห็นว่าในห้องไม่มีใครแล้ว ปัถพีก็ช้อนตัวน้องขึ้นและด้วยความง่ายดาย
“พี่จะพาไปส่งที่ห้องน้ำ แล้วรอม้วยมาช่วย เสร็จแล้วให้ม้วยไปตามพี่ที่ห้อง พี่จะมาอุ้มไปส่งที่เตียงนะครับ”
“ค่ะ”
คนถูกอุ้มตอบรับอย่างเต็มอกเต็มใจ และรู้สึกปลอดภัยไม่น้อยเมื่ออยู่ในอ้อมแขนของพี่ ลำแขนเล็กเรียวทั้งสองข้าง จึงยกขึ้นไปคล้องไว้กับต้นคอพี่ทันที จากนั้นใบหน้าสวยก็ยิ้มให้ เมื่อถูกพาไปนั่งอยู่บนโถส้วมในห้องน้ำแล้ว
“เวลาอาบน้ำก็ไม่ต้องล็อกประตูนะครับ เดี๋ยวพี่จะเอาชุดใหม่มาให้”
“ค่ะ”
คนเจ็บรับคำอย่างง่ายดายเหมือนเคย ทว่ากว่าจะคิดขึ้นได้เื่ชุดชั้นใน ก็เห็นอยู่ในอุ้งมือหนาของคนพี่ ที่ถือมาวางไว้บนเคาน์เตอร์ให้อย่างไม่ถือสาใดๆ แล้ว ประจวบเหมาะกับม้วย ผู้เป็สาวใช้ประจำบ้านเดินเข้ามาพอดี ปัถพีเลยออกไปยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องน้ำ
“ม้วยมาคอยช่วยคุณน้องดาวทีนะ จะรออยู่ในห้อง หรือจะในห้องน้ำก็ได้ เผื่อจะช่วยหยิบของให้ แล้วแต่จะตกลงกันเอง”
“ค่ะ”
ม้วยค้อมกายเดินเข้ามาในห้องน้ำด้วยท่าทีนอบน้อม ดุจดาริกาเองก็ยังตัดสินใจไม่ได้ ว่าจะให้ม้วยอยู่ไหนกันแน่ ระหว่างในห้องน้ำกับข้างนอก ด้วยอายเกินกว่าจะเปลือยให้ใครดู ต่อให้เป็หญิงก็ตาม และดูเหมือนปัถพีจะอ่านสายตาและท่าทีออก เลยรีบเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“พี่จะไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องนะครับ ถ้ามีอะไรก็ให้ม้วยรีบไปตามได้เลย พี่ไม่ออกไปเอายาแล้ว แต่จะให้นพจัดการแทน”
“ค่ะ พี่ดินอย่าโทรบอกที่บ้านนะคะ”
ดุจดาริการีบส่งเสียงดังกว่าปกติ ด้วยกลัวว่าจะถูกทุกคนเรียกตัวกลับ อีกทั้งกลัวพี่ชายต่างสายเืจะถูกตำหนิด้วย ไม่รู้ทำไมถึงได้ห่วงขึ้นมา ทั้งที่ปกติก็ไม่ค่อยได้คิดถึงเื่เหล่านี้สักเท่าไหร่
“แน่ใจเหรอครับ”
คนถูกเรียกตัวไว้เดินกลับมาโผล่หน้าไปในห้องน้ำ ก็เห็นคนร้องขอนั่งในท่าเดิมอยู่
“ค่ะ น้องดาวไม่เป็อะไรมากนี่คะ ขืนบอก คุณยายได้สั่งให้พี่ดินพาน้องดาวกลับกันพอดีสิคะ พี่ดินนั่นล่ะจะไม่ได้ทำงานเอา”
“ครับ พี่ยังไงก็ได้ แล้วแต่คุณน้องดาว”
“งั้นก็ออกไปได้แล้วค่ะ น้องดาวจะอาบน้ำ ม้วยด้วย! ไปรออยู่หน้าประตูห้องน้ำแล้วกัน จะเอาอะไรเดี๋ยวน้องดาวเรียกนะ”
คนเจ็บเท้าเอ่ยเสียงอ่อย แล้วทำหน้าม่อยให้ม้วยเมื่อรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ ตรงแผล เลยอยากจะรีบอาบน้ำแล้วรีบเสร็จ ส่วนอีกคนกลับเห็นว่าใบหน้าอย่างนี้ กลับน่ารักไปอีกแบบ
=======================
E-Book พร้อมโหลดแล้วค่ะ
****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเื่จะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็กำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในอยู่แล้วค่ะ ******
ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง
========================
ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็ลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็ประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น
========================
ใต้ร่มสกุณี [Shadiness]กันเกราwww.mebmarket.comน้ำจิ้มพอแสบๆ คันๆ มันส์ๆ เสียวๆ“ดูคุณจะเหนื่อยจังเลยนะ ไปทำอะไรมาเหรอ ถึงได้กลับบ้านดึกๆ ดื่นๆ ทุกคืนอย่างนี้”
600
