บทที่ 1 จุดเริ่มต้นของการแตกหัก
“ฉางเหลียง เราหย่ากันเถอะ” ประโยคราบเรียบเอ่ยออกมาจากร่างบางที่นั่งจ้องสามีตามกฎหมายอย่างฉางเหลียงด้วยแววตาเ็าไร้ความรู้สึก ไม่มีความผูกพันหรือความรู้สึกใด ๆ ให้ผู้ชายตรงหน้าอีกต่อไป
“หนิงอัน คุณพูดอะไรออกมา”
“ต้องให้ฉันพูดซ้ำอีกเหรอ?” เฟิ่งหนิงอันสบมองสามีที่มีสีหน้าร้อนรน แววตาไร้ซึ่งความรักความผูกพันใด ๆ ไม่มีอีกแล้วเฟิ่งหนิงอันคนก่อน ที่ตกหลุมรักจนยอมแตกหักกับครอบครัว เพื่อมาแต่งงานกับผู้ชายที่เห็นแก่ตัวอย่างฉางเหลียง
“พี่หนิงอันคะ ฉันกับพี่เหลียงเราสองคนจะไม่พบกันอีก” ร่างบางบีบน้ำตาอย่างน่าสงสาร คนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ สามีก็คือเฉิงเจียอี้ น้องสาวที่เป็ลูกพี่ลูกน้องของเฟิ่งหนิงอัน แม่ของเฉิงเจียอี้เป็น้องสาวฝาแฝดกับแม่ของเธอ แม่ที่จากเธอไปั้แ่เธอลืมตาดูโลก
แม่แต่งงานเข้ากระกูลเฟิ่ง ในขณะที่แม่ของเจียอี้แต่งเข้าตระกูลเฉิง ความสัมพันธ์ของสองพี่น้องฝาแฝดที่สองคนชิงดีชิงเด่นกันมาตลอด แต่แฝดคนพี่แต่งงานเข้าตระกูลเฟิ่งที่มีอำนาจและอิทธิพลมากกว่าตระกูลเฉิง นำพาความริษยามาให้กับแฝดคนน้อง พอมีลูกสาวก็คอยสั่งสอนให้แย่งสามีของพี่สาวอย่างเธอ
“แล้วยังไง ความสัมพันธ์ของเธอและฉางเหลียงฉันไม่คิดสนใจอีกต่อไป”
“เลือกมาว่าจะหย่าหรือจะให้ฉันฟ้องหย่า” เฟิ่งหนิงอัน้าจบปัญหาให้เร็วที่สุด เธอ้าหย่าขาดกับสามีอย่างฉางเหลียง ตระกูลฉางคงไม่ยินยอมอย่างแน่นอน แต่ใครจะสนกัน ครั้งนี้อย่าหวังว่าเธอจะตามืดบอดเพราะความรักโง่ ๆ อีกต่อไป หนิงเฟิ่งอันคนเก่าได้ตายไปแล้ว
คนที่หลงรักชายคนนี้อย่างไม่ลืมหูลืมตา ทนเ็ปกับความรักที่ทุ่มเทให้มากมายแต่เขากลับไม่เคยเห็นค่า สุดท้ายก็มาจากไปด้วยน้ำมือของลูกพี่ลูกน้องตัวเองและผู้ชายที่เป็สามีอย่างฉางเหลียง
ตอนนี้เธอคือเฟิ่งหนิงอันคนใหม่ ชีวิตก่อนมันสอนให้เข้มแข็งและเรียนรู้ที่จะคิดบัญชีแค้น ไม่คิดจะเล่นไปตามบทบาทเป็ภรรยาที่แสนดี รักสามีจนไม่มองความเป็จริง ผู้ชายคนนี้หลอกใช้ความรักและความไว้ใจของเธอมาตลอด
การตัดขาดกับครอบครัวเป็เื่ที่โง่เง่าเป็อย่างมาก ตระกูลเฟิ่งเป็ตระกูลใหญ่ แต่ลูกสาวคนเดียวกลับที่ถูกเลี้ยงราวไข่ในหิน หรือเ้าหญิงในหอคอย อ่อนต่อโลกภายนอก ยอมตัดขาดกับครอบครัว มาแต่งงานกับชายที่เธอคิดว่าเป็รักแท้สุดท้ายก็พบเพียงความเ็ป คนที่เศร้าเสียใจที่สุดก็คือคนเป็พ่อและพี่ชายที่รักและหวังดีกับเธอด้วยใจจริง
ตอนนี้ขอจัดการเื่หย่าขาดก่อน ความเ็ปที่เคยได้รับ เธอจะชดเชยให้ฉางเหลียงและเฉิงเจียอี้อย่างสาสม เธอไม่ใช่คุณหนูผู้อ่อนต่อโลก มองโลกในแง่ดีอีกต่อไป นี้คือชีวิตที่สามของเธอ เธอจะใช้มันอย่างที่เธอ้า
“หนิงอัน ผมรักคุณจริง ๆ นะ คุณไม่รักผมแล้วเหรอ? เราเป็รักแรกของกันและกัน หนิงอันที่เราสาบานกันเอาไว้ว่าเราจะรักกันตลอดไป”
“ทำไมฉันต้องรักคุณ” คำสาบานที่ออกจากปากเขามันเชื่อถือไม่ได้ มีแค่เธอในอดีตเท่านั้นที่รักษาสัญญา
“หนิงอัน”
“เซ็นใบหย่าหรือจะให้ฉันฟ้องหย่า ทนายของตระกูลเฟิ่งเตรียมทุกอย่างพร้อมหมดแล้ว” เฟิ่งหนิงอันเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง แววตาแข็งกร้าวสบมองทั้งสองคน
“พี่หนิงอัน”
“อยากได้มากไม่ใช่เหรอ เอาสิฉันยกให้ สามีเฮงซวยแบบนี้ฉันไม่คิดจะเก็บเอาไว้ ในเมื่อน้องสาวสุดที่รักอยากได้ พี่สาวคนนี้ยกให้” เฟิ่งหนิงอันเอ่ยออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม ทำเอาเฉิงเจียอี้ถึงกับจิกเล็บลงกลางฝ่ามือเพื่อระบายความโกรธแค้น
ั้แ่ออกจากโรงพยาบาลมาได้สองวัน ดูเหมือนว่าเฟิ่งหนิงอันจะเปลี่ยนไปมาก คิดว่ามันจะตายเพราะยาพิษ ที่ไหนได้กลับรอดมาเป็หนามตำใจเธอ ไหนจะท่าทีที่ฉางเหลียงมีต่อคนเป็พี่สาวในตอนนี้
“น้องติดต่อกับคนของตระกูลเฟิ่งเหรอ?” ฉางเหลียงเอ่ยถามด้วยความตื่นใ
“ทำไมจะติดต่อไม่ได้ คุณลืมไปแล้วเหรอว่าฉันเป็ใคร?” เฟิ่งหนิงอันสบสายตาเ็าจ้องมองฉางเหลียงอย่างเอาเื่ สายตาข่มขู่สบมองอีกฝ่ายจนเขาต้องหลบสายตา
ไม่รู้ทำไมถึงไม่กล้าขึ้นเสียงใส่เธอ ในยามที่แววตาเ็าและโกรธแค้นของเธอสบมองมาที่เขา เขารู้สึกหวาดกลัวอีกฝ่ายอย่างไม่เคยเป็มาก่อน
“จะให้ฉันโทรเรียกทนายมาตอนนี้เลยดีไหม?” เฟิ่งหนิงอันหยิบมือถือขึ้นมา กดเบอร์โทรออกหาทนาย
“ไม่ต้องๆ ฉันยอมหย่าแล้ว” ฉางเหลียงเอ่ยออกมาด้วยความจำยอม
มือเรียวชะงัก เก็บมือถือเข้าไปในกระเป๋าแบรนด์เนมราคาแพงของตัวเอง ก่อนออกจากโรงพยาบาลเธอให้ทนายจัดเตรียมเอกสารหย่าขาดจากสามีเอาไว้ก่อนแล้ว
“แค่นี้ใช่ไหม?” ฉางเหลียงเอ่ยถามด้วยความไม่พอใจ เขาไม่อยากหย่าขาดกับเฟิ่งหนิงอัน แต่จำยอมเพราะเกรงกลัวอำนาจของตระกูลเฟิ่ง
“เก็บข้าวของออกจากบ้านหลังนี้ ฉันให้ทนายขายบ้าน ขายคอนโด ขายรถและทรัพย์สินทุกอย่างที่เป็ชื่อของฉัน”
“หมายความว่ายังไง?” ฉางเหลียงแทบรักษาสีหน้าเอาไว้ไม่อยู่เมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดออกมา
“ต้องให้ฉันพูดย้ำอีกเหรอ?”
“พี่หนิงอันทำไมทำแบบนี้คะ พี่โกรธแค้นที่พี่ฉางเหลียงเขารักฉันอย่างนั้นเหรอ?” เฉิงเจียอี้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ ทั้ง ๆ ที่ในใจมีแต่ความไม่พอใจ อยากจะตบใบหน้าของพี่สาวใจจะขาด
“ทรัพย์สินที่เป็ของฉัน ฉันจะทำอะไรก็ได้ อีกอย่างฉางเหลียงจะรักเธอหรือไม่รักฉันไม่สนใจอะไรทั้งนั้น” มันเป็สิทธิ์ของเธอ เอกสารการจดทะเบียนสมรสเป็ทนายฝั่งตระกูลเฟิ่งจัดการ ทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้นเป็อย่างมาก ทรัพย์สินใดที่เป็ของเฟิ่งหนิงอัน ไม่เกี่ยวข้องกับสินสมรส
อีกอย่างฉางเหลียงก็เป็เพียงคุณชายรองของตระกูลฉาง มีตำแหน่งเป็เพียงรองประธานเท่านั้น มีหุ้นแค่ 5% ที่เห็นทำตัวหรูหราก็มีแต่เงินของเฟิ่งหนิงอันเท่านั้น
“ฝันหวาน ๆ ของเธอคงไม่มีอีกต่อไปแล้วละเจียอี้” เฟิ่งหนิงอันเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยหญิงสาวตรงหน้า ยอมกินน้ำใต้ศอกลูกพี่ลูกน้องตัวเอง หวังว่าจะได้เป็ภรรยาของฉางเหลียง แต่ไม่รู้เลยว่าผู้ชายตรงหน้ามันก็มีแค่เปลือกเท่านั้น
“ภายในสองวัน หวังว่าคุณจะเก็บของออกจากบ้านและคอนโด ฉันหมดธุระแล้ว ลาก่อน” เฟิ่งหนิงอันเก็บเอกสารหย่าขาด จากนั้นก็เดินจากไป โดยไม่หันหลังไปมองทั้งสองคนเลยแม้แต่น้อย
นับจากนี้ไม่มีแล้วเฟิ่งหนิงอันคนเดิม เธอคือเฟิ่งหนิงอันคนใหม่ ตัวตนของเธออีกชีวิตหนึ่ง เธอไม่อยากจะนึกถึง แต่ก็ต้องขอบคุณชีวิตที่สองที่ได้มามันทำให้เธอแข็งแกร่งอย่างทุกวันนี้
“หนิงอัน เธอยังมีครอบครัวที่รักและหวังดีกับเธอ”
“คุณพ่อ พี่ใหญ่ หนูกลับมาแล้ว ขอโทษที่ทำให้พ่อและพี่ใหญ่ต้องเสียใจ” เธอได้แต่นึกโทษตัวเอง คนที่รักและหวังดีกับเธอที่สุดบนโลกใบนี้ ต้องมาเ็ปกับการจากไปของเธอในอดีต แต่วันนี้เธอกลับมาแล้ว รอดตายกลับมามีชีวิตอีกครั้ง เธอจะชดเชยความรัก ความคิดถึงให้พ่อและพี่ชายที่แสนดีของเธอ ใครก็ตามที่คิดทำลายตระกูลเฟิ่งมันต้องชดใช้ด้วยชีวิต
“คุณหนูจะไปไหนครับ” คนขับรถเอ่ยถาม
“กลับบ้าน” เธอเอ่ยตอบอีกฝ่าย รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวผ่านใจกลางเมือง ผ่านตัวเมืองเขตใน มายังเขตนอกที่ตั้งของคฤหาสน์ตระกูลเฟิ่ง
นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้กลับมาที่บ้านหลังนี้ มันไม่ใช่แค่สองปีอย่างที่ใคร ๆ เข้าใจ สำหรับเธอมันยาวนานกว่านั้นมาก ชีวิตครั้งที่สองยาวนานนับสามสิบปี ไม่มีวันไหนเลยที่ไม่คิดถึงพ่อและพี่ชาย
ในที่สุดก็ได้กลับมาอีกครั้ง
“คุณหนูเฟิ่ง คุณหนูกลับมาแล้ว”
“ป้าเจียง สบายดีนะคะ”
“ป้าสบายดี ทำไมคุณหนูดูผอมลงขนาดนี้” ป้าเจียงยกมือปาดน้ำตาที่ไหลมานองใบหน้าของตัวเอง ในที่สุดคุณหนูก็กลับมา
“คงไม่มีอาหารที่ไหนถูกปากเท่าฝีมือป้าเจียงอีกแล้ว” เฟิ่งหนิงอันส่งยิ้มให้อีกฝ่าย
“โธ่ คุณหนูของป้า” ได้ฟังแบบนี้ก็ยิ่งทำให้น้ำตาไหลไม่หยุด
“คุณพ่อล่ะคะ”
“คุณท่านอยู่ที่ห้องทำงานค่ะ”
“ป้าเจียงไม่ต้องร้องไห้แล้ว ต่อไปนี้ฉันจะกลับมาอยู่ที่บ้านแล้ว”
“คุณหนู”
“ฉันพูดจริง ๆ คิดถึงฝีมือป้าเจียงที่สุด” ป้าเจียงเป็แม่นมที่เลี้ยงดูเธอมาั้แ่เกิด นับจากที่แม่จากเธอไป
“ได้ค่ะป้าจะทำของโปรดคุณหนูให้ทาน” แม่บ้านเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้ม แม้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณหนู แค่ได้ยินว่าคุณหนูจะกลับมาอยู่ที่นี่นางก็ดีใจเป็อย่างมาก
เฟิ่งหนิงอัน สูดลมหายใจเข้าออกลึก ๆ หน้าห้องทำงานของคนเป็พ่อ พยายามห้ามน้ำตาไม่ให้รินไหลออกมา คิดถึงเหลือเกิน คิดถึงอ้อมกอดที่อบอุ่นของพ่อเหลือเกิน
ก๊อก ๆ
“คุณพ่อ”
แกร๊ก
“นายท่านให้คุณหนูเฟิ่งเข้าไปได้” เป็พ่อบ้านคนสนิทที่ออกมาเปิดประตูห้องทำงานให้ ร่างบางก้าวเข้าไปในห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างเรียบหรู ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็ระเบียบ สะอาด ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมในความทรงจำของเธอ
“คุณพ่อ” ร่างบางรีบสาวเท้าเดินเข้าไปโอบกอดคนเป็พ่อด้วยความคิดถึง เธอไม่สนใจว่าพ่อจะกอดเธอไหม ขอแค่เธอได้กอดพ่อก็พอแล้ว
“ซมซานกลับมาทำไม” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยถาม นับจากที่ลูกสาวตัดขาดกับครอบครัวเพราะผู้ชายสารเลวคนนั้น ลูกสาวก็ไม่เคยมาเหยียบบ้านหลังนี้อีกเลย ไม่แม้แต่จะยอมเจอหน้าคนเป็พ่ออย่างเขา
“หนูขอโทษนะคะ ขอโทษที่ทำให้พ่อเสียใจ”
“คิดว่าฉันจะยกโทษให้อย่างนั้นเหรอ?” เพราะใจของคนเป็พ่อก็มีทิฐิเป็ของตัวเอง ถึงแม้จะรักลูกสาวมากแค่ไหน แต่เขาก็โกรธเธอจริง ๆ ในวันที่เขายื่นคำขาด ลูกสาวที่รักดั่งแก้วตาดวงใจกลับเลือกผู้ชายสารเลวคนนั้น แล้วเดินหันหลังจากไปอย่างไม่ลังเล ใจคนเป็พ่อเ็ปเป็ที่สุด
“หนูขอโทษและขอบคุณที่พ่อไม่เคยทอดทิ้งหนู” แม้ว่าจะโกรธเธอที่เลือกฉางเหลียงแต่พ่อก็ส่งคนดูแลและคุ้มกันเธออยู่ลับ ๆ
น้ำเสียงที่พยายามกลั้นน้ำตาของลูกสาวทำเอา เฟิ่งเลี่ยงหรง นายใหญ่ของตระกูลเฟิ่งใจอ่อน เขารักลูกสาวคนนี้มาก และเลี้ยงดูเธอมาราวกับไข่ในหิน ไม่เคยสอนว่าโลกภายนอกมันโหดร้ายแค่ไหน ประคบประหงมเธอให้เติบโตในทุ่งลาเวนเดอร์ จะโทษใครได้ ก็ต้องโทษตัวเขาที่รักลูกสาวมากจนเกินไป
“นั่งก่อน” เขาบอกกับลูกสาวด้วยเสียงเข้ม
เฟิ่งหนิงอันทำตามที่พ่อบอก เธอรู้ว่าพ่อยังโกรธเธออยู่ แต่เธอจะทำทุกอย่างเพื่อชดเชยความเสียใจและความเ็ปให้กับพ่อ
“คิดจะทำยังไงต่อไป” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยถามลูกสาว แววตาจ้องมองอย่างไม่ละสายตา แววตาที่จ้องมองมามีแววตาของความกดดันชวนให้อึดอัดยามสบตา
“คุณพ่อคงทราบเื่ทุกอย่างแล้ว หนูจะกลับมาอยู่ที่บ้าน” ในเมื่อขายทุกอย่างหมดแล้ว ทั้งบ้าน คอนโด รถยนต์ ข้าวของต่าง ๆ ไม่ได้เอากลับมาแม้แต่ชิ้นเดียว มีเพียงกระเป๋าแบรนด์เนมใบหรู กระเป๋าเงินและเอกสารส่วนตัวเท่านั้น
“ไม่โตขึ้นเลย” คนเป็พ่อเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเ็า สองปีที่ได้พบหน้าลูกสาวจริง ๆ ไม่ใช่จากภาพถ่ายและวีดิโอที่คนของเขาส่งมา
“หนูยอมรับว่าโตขึ้น ถึงได้ตัดสินใจหย่าและกลับมาที่บ้าน” เฟิ่งหนิงอันบอกกับพ่อ เธอได้เรียนรู้แล้วว่าใครรักและหวังดีกับเธอที่สุด พอกันทีความรักที่หน้ามืดตามัว
สายตาคู่คมจ้องมองใบหน้าของลูกสาว แววตาเปลี่ยนไปมาก ราวกับคนละคน คงเพราะผ่านความตายมา คนที่ส่งไปดูแลลูกสาวรับโทษอยู่ที่เกาะส่วนตัวสามเดือน โชคดีที่เขาไม่เสียลูกสาวไป เธอฟื้นขึ้นมาหลังจากที่นอนไม่ได้สติมาสองวันเต็ม ๆ
คนเป็พ่ออย่างเฟิ่งเลี่ยงหรง ไปเยี่ยมลูกสาวตลอด เห็นร่างของลูกสาวนอนไม่รู้สึกตัว ใจของคนเป็พ่อแทบแตกสลาย คนของเขาตรวจสอบสาเหตุแต่กลับไม่พบร่องรอยใด ๆ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับเฟิ่งหนิงอันไม่ใช่อุบัติเหตุอย่างแน่นอน คนของเขากำลังตามสืบเื้ัอยู่คิดว่าจะได้ความคืบหน้าในไม่ช้า
“ฉันดีใจที่เธอโตขึ้น”
“แต่พ่อดูเปลี่ยนไป” ไม่ตามใจลูกสาวคนนี้เหมือนแต่ก่อน ไม่ยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน ไม่โอบกอดเธอเหมือนแต่ก่อน
“เพราะฉันตามใจเธอมากไปไม่ได้อีกแล้ว” คนเป็พ่อนึกโทษตัวเองอยู่ในใจ ในขณะที่ลูกชายคนโตถูกเลี้ยงดูอย่างเข้มงวด ฝึกฝนทุกอย่างเพื่อรับ่ต่อตระกูลเฟิ่ง ลูกสาวเพียงคนเดียวที่เป็แก้วตาดวงใจคนทั้งบ้าน ถูกดูแลราวกับไข่ในหิน เขารักลูกทั้งสองคน เพียงแต่แสดงออกไม่เหมือนกัน
เฟิ่งหนิงอันเอาแต่ใจ อ่อนต่อโลก มองโลกในแง่ดี สุดท้ายก็ตกหลุมรักคนอย่างฉางเหลียง ถึงขนาดเอ่ยปากตัดขาดกับครอบครัวและยอมตายหากไม่ได้แต่งงานกับอีกฝ่าย
“ขอโทษที่ทำให้คุณพ่อเป็ห่วง ผู้ชายคนนั้นเขาไม่ได้รักลูกเลย เขาแค่้าเงินและอำนาจของลูกเท่านั้น” เฟิ่งหนิงอันบอกกับคนเป็พ่อ เธอได้เรียนรู้จากชีวิตครั้งก่อนแล้ว ความรักที่แสนโง่งมงาย นำพาสิ่งใดมาให้คนที่รักเธอมากที่สุด
“ฉันดีใจที่เธอโตขึ้น แล้วจะทำอะไรต่อ” อย่างน้อยลูกสาวก็โตขึ้น แม้ว่าจะผ่านความเ็ป อย่างน้อยก็ได้เรียนรู้ แม้ว่าเขาจะรู้สึกว่าลูกสาวเปลี่ยนไปมากก็ตาม แต่คนตรงหน้าก็ยังคงเป็ลูกสาวของเขา
“หนูอยากจะไปอยู่ไอแลนด์สักพัก คุณพ่ออนุญาตหรือเปล่า?” เฟิ่งหนิงอันเลือกที่จะแทนตัวเองเหมือนเดิม
“สัปดาห์หน้า ไปพร้อมฉัน”
“เย็นนี้คุณพ่ออย่าลืมลงมาทานข้าวนะคะ พ่อบ้านบอกว่าพี่ใหญ่กลับมาแล้ว เย็นๆ คงถึงบ้าน”
“ไปได้แล้วพ่อมีงานต้องทำ”
“...”
“มีอะไร?”
“หนูขอกอดพ่ออีกสักครั้งได้ไหมคะ” ร่างบางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ คนเป็พ่อมองลูกสาวก่อนจะลุกขึ้นและเดินเข้าไปโอบกอดตามคำขอ
หมับ..
สองแขนของเธอโอบกอดคนเป็พ่อด้วยความคิดถึง “หนูกลับมาแล้ว” เธอเอ่ยประโยคนี้ในใจ สิ่งที่เกิดขึ้นสักวันเธอจะเล่าให้พ่อและพี่ชายฟัง แต่ยังไม่ใช่เร็ว ๆ นี้
“หนูคิดถึงพ่อนะคะแล้วก็รักพ่อมากด้วย” เฟิ่งหนิงอันโอบกอดคนเป็พ่ออยู่พักใหญ่ เธอค่อย ๆ ผละอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นของพ่อออก แล้วรีบเดินออกจากห้องทำงานของพ่อมา
เฟิ่งเลี่ยงหรงมองแผ่นหลังของลูกสาว เธอดูเปลี่ยนไปมาก แววตายามทอดมองมาราวกับคนที่ไม่ได้เจอกันมานานมาก ๆ ทั้ง ๆ ที่ความเป็จริงมันก็แค่สองปีเท่านั้น เกิดอะไรขึ้นกับลูกสาวของเขา เกิดเื่อะไรขึ้นที่เขายังไม่รู้กันแน่ คนเป็พ่อได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ
คนเป็พ่อย่อมรู้จักตัวตนของลูกสาวเป็อย่างดี การเปลี่ยนแปลงไปราวกับคนละคน แต่ก็ยังคงเป็คนเดิม ยังคงเป็หนิงอันลูกสาวที่เขารัก คงต้องหาคำตอบว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
เฟิ่งหนิงอันเดินเข้าไปอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็ชุดสบายๆ เดินไปหยิบแล็ปท็อปมานั่งลงบนเตียง มือเรียวกดเปิดและใส่รหัสผ่าน จัดการทรัพย์สินการเงินของเธอหลังจากการแต่งงานก่อนที่ฉางเหลียงจะตั้งตัว โยกย้ายมันไปเสียก่อน
เธอไม่กังวลว่าจะมีคนตามแกะรอย นอกจากความสามารถในการฆ่า เธอยังมีอีกหนึ่งความสามารถที่ไม่เคยเปิดเผยให้ใครได้รู้ นั้นคือแฮกเกอร์และอัจฉริยะด้านคอมพิวเตอร์
เธอปกปิดความสามารถเอาไว้ จากทุกคนในองค์กร แม้แต่หัวหน้าองค์กรเองก็ไม่รู้ คนที่ฝึกสอนก็ไม่รู้ ทรัพย์สินที่มีสามารถโยกย้ายมาเก็บเอาไว้ในบัญชีลับโดยที่ไม่มีใครรู้ เื่แกะรอยก็หายห่วง เธอทำทุกอย่างด้วยความรอบคอบและระวังตัวที่สุด ไม่ลืมที่จะใช้โปรแกรมอำพรางที่อยู่จริงของตัวเอง มีการเข้ารหัสที่ซับซ้อนแต่มันไม่อยากเลยสำหรับเธอ
ชีวิตที่สองของเธอเหมือนอยู่ในโลกคู่ขนาน โชคดีที่เทคโนโลยีทุกอย่างเหมือนกัน แตกต่างที่ไม่มีตระกูลเฟิ่ง ไม่มีคนที่เธอคุ้นเคยเลยสักคน
เด็กที่เกิดมาและถูกทอดทิ้งั้แ่เกิด องค์กรนักฆ่าใต้ดินเก็บเอามาเลี้ยง ตั้งชื่อให้เธอว่าหมายเลข 21 สอนให้เธอฆ่าเพื่อความอยู่รอด จนเธอกลายมาเป็นักฆ่าที่มีฝีมือคนหนึ่งในองค์กร
งานสุดท้ายที่เธอรับคือการแฝงตัวเข้าไปสังหารเป้าหมายระดับสูง แน่นอนว่าภารกิจสำเร็จ เป้าหมายระดับสูงตายไปพร้อมกับเธอ
และเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมากับความตาย เธอก็ได้รู้ว่าตัวเองได้กลับมามีชีวิตอีกครั้งราวกับปาฏิหาริย์
“เรียบร้อย” ร่างบางพึมพำออกมา
----TBC----
1K
