ใบหน้าหล่อเหลาราวรูปสลักของทอมบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจนดูน่ากลัว เ้าเด็กใหม่นี่... กล้าปฏิเสธเขางั้นหรือ? หลังจากที่เขายอมลดตัวลงมาเสียเวลาอธิบายปรัชญาของตัวเองให้ฟังเนี่ยนะ?
"นี่... แกกำลังลองดีกับฉันอยู่ใช่ไหม?"
หลี่เหวยเต๋อโบกมืออย่างใจเย็น "เปล่าเลย ผมไม่ได้ลองดี ผมพิจารณาข้อเสนอของคุณอย่างจริงจังแล้ว... ปรัชญาเื่ความกลัวของคุณน่าสนใจมาก และผมเห็นด้วย แต่ขอพูดตามตรงนะ คุณยังขาด 'ปัจจัย' ที่จะทำให้ทฤษฎีนั้นสมบูรณ์"
เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ "ซึ่งก็คือ... พลังที่มากพอจะทำให้ผมรู้สึกกลัวได้ และเผอิญว่าผมไม่ได้เลี้ยงกระต่าย"
ทุกคำพูดของหลี่เหวยเต๋อราวกับแส้ที่ฟาดลงบนความหยิ่งทะนงของทอม ทอมหุบปากสนิท ดวงตาสีดำของเขามีประกายสีแดงเืวาบผ่านอย่างน่าขนลุก
"ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้ว ก็เชิญออกไปได้เลย ผมยังต้องซ่อมกลอนประตูที่คุณทำพัง" หลี่เหวยเต๋อออกปากไล่แขกด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"แกกำลังยั่วโมโหฉัน..." ทอมเค้นเสียงลอดไรฟัน "แต่แกพูดถูกอยู่อย่าง... ถ้าไร้ซึ่งพลัง ก็ไม่อาจทำให้ใครหวาดกลัวได้จริงๆ งั้น... แกเอาความมั่นใจจากไหนมาคิดว่าฉัน 'ไร้พลัง' ล่ะ?"
สิ้นเสียงของทอม หลี่เหวยเต๋อก็ััได้ถึงบางสิ่ง... เศษไม้ทุกชิ้นที่กองอยู่บนพื้นสั่นสะท้าน พวกมันลอยขึ้นกลางอากาศด้วยพลังดิบที่เกิดจากความโกรธเกรี้ยว หมุนวนอยู่รอบตัวทอมราวกับฝูงผึ้งนักฆ่า
'น่าสนใจ... นี่คือพลังที่ไร้การควบคุมอย่างสิ้นเชิง' หลี่เหวยเต๋อคิดในใจแทนที่จะตื่นกลัว เขากลับรู้สึกตื่นเต้นเหมือนนักวิทยาศาสตร์ที่ค้นพบสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์ใหม่ 'ในที่สุดก็เจอแล้ว... คนที่มีพร์แบบเดียวกัน!'
ทอมเห็นสีหน้าเรียบเฉยของหลี่เหวยเต๋อแล้วยิ่งทวีความเดือดดาล เขาคิดว่าจะได้เห็นสีหน้าหวาดกลัวแทบคลั่ง แต่สิ่งที่ได้กลับเป็แววตาอยากรู้อยากเห็น!
"ฉันจะให้แกได้เห็นพลังที่แท้จริง!"
วินาทีต่อมา เศษไม้ทั้งหมดก็เปลี่ยนเป้าหมาย พุ่งเข้าใส่หลี่เหวยเต๋อด้วยความเร็วสูงราวกับะุปืน!
แต่หลี่เหวยเต๋อเพียงแค่ยืนนิ่ง เขาไม่ได้มองเศษไม้ด้วยซ้ำ แต่จับจ้องไปที่ทอม ราวกับจะวิเคราะห์ทุกอณูของพลังที่อีกฝ่ายปลดปล่อยออกมา
ฟุ่บ!
ราวกับมีกำแพงที่มองไม่เห็นปรากฏขึ้นกลางอากาศ เศษไม้ทั้งหมดหยุดนิ่งสนิท ห่างจากใบหน้าของหลี่เหวยเต๋อไม่ถึงหนึ่งฟุต... พวกมันแข็งค้างอยู่กับที่อย่างท้าทายกฎฟิสิกส์
ทอมเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ
"เป็ไปได้ยังไง?! แก... แกก็ทำได้เหมือนกันเรอะ?! ไม่! เป็ไปไม่ได้! พลังนี้... พลังนี้เป็ของฉันคนเดียวเท่านั้น!"
"ทำไมคุณถึงปักใจเชื่อว่าตัวเองเป็คนพิเศษเพียงหนึ่งเดียวกันล่ะ?" หลี่เหวยเต๋อถามกลับด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันเล็กน้อย
คำถามนั้นแทงทะลุใจกลางอัตตาของทอม "หมายความว่า... เราเป็พวกเดียวกัน?"
"พวกเดียวกัน? ไม่หรอก" หลี่เหวยเต๋อส่ายหน้า "น่าสมเพช... การมีพร์ที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้อยู่ในมือ แต่กลับใช้มันได้แค่ข่มขู่พวกคนที่ไร้พลัง มันคือการสูญเปล่าที่น่าเวทนาที่สุด"
เขาดีดนิ้วเบาๆ เศษไม้ทั้งหมดก็ร่วงกราวลงบนพื้นราวกับของเล่นที่ถูกทิ้ง
"แก!" ทอมคำราม ดวงตาของเขาแดงก่ำ "ถึงแกจะมีพลังเหมือนฉัน... ก็ไม่ได้หมายความว่าแกจะมาทำตัวเหนือกว่าฉันได้..."
ตุ้บ!
ยังไม่ทันพูดจบประโยค ร่างของทอมก็ถูกพลังที่มองไม่เห็นกดกระแทกลงกับพื้นอย่างรุนแรงจนหน้าแนบกับไม้กระดานเก่าๆ เขาดิ้นรน แต่กลับขยับไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว ราวกับมีูเาทั้งลูกทับอยู่บนหลัง!
หลี่เหวยเต๋อเดินเข้ามาใกล้ ยืนค้ำร่างของทอมที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้น "เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ ผมได้ยินไม่ค่อยชัด"
ทอมมองเห็นเพียงปลายรองเท้าผ้าเก่าๆ ของหลี่เหวยเต๋อ เขาพยายามเงยหน้า แต่ก็ทำไม่ได้ ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็ความตื่นตระหนกอย่างรวดเร็ว
"ปะ... เปล่า... ฉันไม่ได้พูดอะไร..."
แรงกดดันที่มองไม่เห็นหนักขึ้นเรื่อยๆ จนเขาแทบหายใจไม่ออก ความกลัวตายเริ่มเกาะกุมหัวใจของเด็กชายเป็ครั้งแรกในชีวิต
"ตอนนี้ผมััได้ถึง 'ความกลัว' จากตัวคุณแล้วนะ" เสียงนุ่มนวลของหลี่เหวยเต๋อดังมาจากเบื้องบน แต่สำหรับทอม มันคือเสียงกระซิบของปีศาจ "ตามทฤษฎีของคุณ... ตอนนี้คุณควรจะเชื่อฟังผมได้แล้วใช่ไหม?"
ทอมพยักหน้ารัวๆ อย่างยากลำบาก
ทันใดนั้น แรงกดดันมหาศาลก็หายวับไปราวกับไม่เคยมีอยู่ ทอมรีบลุกขึ้นยืน หอบหายใจอย่างหนัก เหงื่อเย็นไหลท่วมตัว
"ดีมาก ผมชอบเด็กที่ว่านอนสอนง่าย" หลี่เหวยเต๋อยิ้มบางๆ พร้อมกับช่วยปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้าเก่าๆ ของทอมอย่างเป็กันเอง "จริงสิ เรายังไม่ได้แนะนำตัวกันเลยนะ ผมหลี่เหวยเต๋อ แล้วคุณล่ะ?"
ทอมยังคงขวัญเสียไม่หาย เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าหากอีกฝ่าย้า... เขาสามารถถูกบดขยี้จนแหลกสลายได้ในพริบตา "ริดเดิ้ล... ฉันชื่อ... ทอม ริดเดิ้ล..."
[ติ๊ง! ตรวจพบโฮสต์และจอมมารในอนาคตได้มีปฏิสัมพันธ์กัน!]
[ระบบคุณธรรมเปิดใช้งานอย่างเป็ทางการ!]
[ติ๊ง! ตรวจพบโฮสต์ได้สั่งสอนเด็กเลวอย่างสาสม มอบรางวัลแต้มคุณธรรม 50 แต้ม!]
หลี่เหวยเต๋อชะงักไปครู่หนึ่ง
...ทอม ริดเดิ้ล? จอมมารในอนาคต? ระบบคุณธรรม?...
"อ้อ... อย่างนี้นี่เอง" หลี่เหวยเต๋อพึมพำ "ทอม... ริดเดิ้ล"
เขาหันกลับไปมองเด็กชายตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
จู่ๆ ชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ที่เคยมองข้ามก็พุ่งเข้ามาในหัว... 'สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าวูลส์'... 'คุณนายโคล'... เด็กชายผมดำผู้หยิ่งทะนงและหลงใหลในพลัง... มันไม่ใช่เื่บังเอิญ
เขาไม่ได้แค่ย้อนเวลามา... แต่เขาหลุดเข้ามาในโลกของหนังสือ... โลกของ 'แฮร์รี่ พอตเตอร์'
และนั่นหมายความว่า... พลังที่เขาคิดว่าเป็พลังจิตมาตลอด...
แท้จริงแล้วคือ 'เวทมนตร์'
(จบตอน)
8K
