บทที่ ๕
คู่หมั้นคู่หมาย ภาคปลาย
แล้วหานจงก็ให้บ่าวรับใช้ไปเรียกหานฟางเหนียงมาพบ นางที่กำลังก้มถูเรือนอยู่ได้ยินเสียงบ่าวผู้หนึ่งเรียกจึงวางมือแล้วลุกขึ้นยืนพูดกับเขาและเมื่อรู้ว่าผู้เป็บิดาเรียกพบถึงนางจะแปลกใจแต่ก็รีบไปล้างมือจัดอาภรณ์ให้เรียบร้อยยิ้มแก้มปริดีใจเดินไปหาเขาที่ห้องตำรา
"ท่านพ่อเรียกลูกหรือเ้าคะ"นางเดินเข้ามาข้างในห้องทำตัวไม่ถูกมองบิดาที่นั่งอยู่อีกฝั่งโต๊ะตัวเตี้ย
"อืม นั่งก่อนสิ อีกสามวันครอบครัวสหายของข้าจะมาข้าได้ให้ซูเอินหาอาภรณ์ตัวใหม่ให้เ้าแล้ว เ้าเตรียมตัวให้ดีแล้วมารับสำรับพร้อมหน้ากันด้วย"หลังนางนั่งลงฝั่งตรงข้าม เขาก็พูดต่อ
"เ้าคะ ข้าหรือ"
"อืม เ้าคงไม่รู้ว่าบุตรของสหายข้าเป็คู่หมั้นของเ้า"
"....."นางยังคงใอยู่
"วันนั้นอย่าทำให้ข้าขายขี้หน้าเล่า"
"เ้าค่ะ"
เย็นวันนั้นซูเอินมาที่เรือนหานลี่ถิงให้สาวใช้ช่วยรื้อค้นอาภรณ์ในหีบตัวที่บุตรีเคยใส่แล้วแต่ยังคงดูใหม่อยู่ พอเ้าของเรือนเข้ามาเห็นก็ใที่เห็นสาวใช้กำลังค้นอาภรณ์ของนางกระจัดกระจายอยู่ทั่วบนพื้น
"นี่มันอะไรกันเ้าคะท่านแม่"นางโวยวาย
"แม่กำลังหาอาภรณ์ให้นางฟางหนิงอยู่น่ะ"ถึงหานฟางเหนียงจะอายุมากกว่าหานลี่ถิงหนึ่งปีแต่ตัวของพวกนางเทียบเท่ากัน
"ห๊ะ ว่าอันใดนะเ้าคะ ทำไมข้าต้องให้ด้วยเล่า หยุดนะ"หานลี่ถิงเดินเข้าไปห้ามสาวใช้
"ช้าก่อนถิงเอ๋อร์เ้าฟังแม่นะ เ้ารู้ใช่ไหมว่าครอบครัวสหายของบิดาจะมาที่นี่ แล้วเ้ารู้หรือไม่ว่าบุตรของเขาเป็คู่หมั้นของนาง"ซูเอินดึงตัวบุตรสาวออกไปคุยโดยมีซูหนิงตามมาด้วย
"....."นางขมวดคิ้วก็ยังไม่เข้าใจว่ามันเกี่ยวกับนางอย่างไร
"บิดาของเ้าจึงจะให้แม่ซื้อผ้าพับงามๆ ให้นางใส่ในวันนั้น แล้วแม่จะยอมให้นางได้ของใหม่ๆ ทำไมเล่าแม่จึงมาเอาชุดเก่าของลูกไปให้นางแล้วจะซื้อผ้าพับงามๆ ให้เ้าใส่ในวันนั้นแทน ดีหรือไม่"นางพูดต่อ
"ท่านแม่หมายความว่าอย่างไรเ้าคะ"
"เ้าคงไม่รู้ว่าสหายของบิดาทำการค้าร่ำรวยนักถ้าเ้าได้แต่งกับเขาเ้าจะเป็สตรีที่ร่ำรวยที่สุดของสองเมือง และวันนั้นถ้าเขาได้เห็นความงดงามของเ้าเขาจะต้องชมชอบเ้าแน่"
"จริงหรือเ้าคะ"
สามวันต่อมาในยามอู่ทุกคนในตระกูลหานออกมาหน้าจวนยืนต้อนรับครอบครัวตระกูลกู่อย่างพร้อมหน้า ไม่นานรถม้าที่พวกเขานั่งก็มาถึงจากนั้นบุรุษวัยเดียวกับหานจงก็เดินลงมาตามด้วยภรรยาสาวตบท้ายด้วยกู่ซานบุตรชายวัยสิบสามหนาวหนุ่มรูปงามร่างสูงสวมอาภรณ์สีน้ำเงินเดินลงมายืนข้างมารดา
พวกเขากล่าวทักทายกันก่อนจะพากันไปรับสำรับที่เตรียมไว้ระหว่างทานอาหารทุกคนต่างพูดคุยกันอย่างสนุกสนานมีเพียงหานฟางเหนียงที่ดูจะอึดอัดเงอะงะทำตัวไม่ถูกเพราะเป็ครั้งแรกที่ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมครอบครัวและแขกคนพิเศษ เมื่อทานอาหารกันเรียบร้อยผู้ใหญ่จึงให้เด็กๆ ออกไปนั่งเล่นที่ศาลาริมน้ำ
วันนี้หานฟางเหนียงสวมอาภรณ์สีเหลืองสดใสที่ซูเอินหามาให้แต่นางจำได้ว่าชุดนี้เคยเห็นหานลี่ถิงใส่ แต่ยามนั้นหานลี่ถิงสวมมันช่วยขับผิวขาวผ่องน่าเอ็นดูต่างกับนางที่ผิวคล้ำดูไม่เข้าเท่าใด ส่วนหานลี่ถิงวันนี้สวมชุดสีชมพูอ่อนน่ารักสมวัยและดูเหมือนว่าทั้งกู่ซานกับครอบครัวเขาจะชอบหานลี่ถิงมากกว่านางที่เป็คู่หมั้นเสียอีก
"อากาศดีนักท่านพี่ซานชอบหรือไม่เ้าคะ"ขณะที่หานฟางเหนียง หานหลินเหอ หานลี่ถิง กู่ซานนั่งอยู่ในศาลาหานลี่ถิงจะยิ้มแย้มชวนกู่ซานพูดคุยกันอย่างถูกคอสนุกสนานต่างจากหานฟางเหนียงที่นั่งเงียบเหนียมอายเขา ส่วนซูหนิงที่อายุเท่ากับกู่ซานเริ่มเข้าวัยหนุ่มสาวยืนข้างหานลี่ถิงยิ้มกรุ้มกริ่มคอยลอบมองเขาเป็ระยะ
"อื้ม ลมเย็นดี"เขายิ้มกว้าง
"ลองทานนี่สิเ้าคะหวานกำลังดี"หานลี่ถิงหยิบขนมยื่นให้เขา
"ขอบใจเ้ามาก"
"เ้าค่ะ"ทั้งสองยิ้มสบตากันระหว่างที่เขารับขนมมากิน
"ตายจริงพี่หญิงใหญ่ก็ทานด้วยสิเ้าคะ"นางหันไปพูดกับหานฟางเหนียงเสียงหวานจนคนที่ถูกเรียกสะดุ้งไปไม่เป็เนื่องจากนางไม่เคยเรียกเช่นนี้
"อื้ม ขอบใจนะ"หานฟางเหนียงคลี่ยิ้มบางส่งให้นาง
"พวกเ้าดูสนิทกันดีนะ"ชายหนุ่มมองสตรีทั้งสองสลับกัน
"เ้าค่ะข้าสนิทกับพี่หญิงมาก"หานลี่ถิงตอบกู่ซาน
"จริงหรือข้าไม่ยักจะรู้"หานหลินเหอหยิบขนมเข้าปากเอ่ยขึ้น
"เ้าจะไปรู้อะไรเล่า พี่ซูหนิงพี่ช่วยพาหลินเหอไปล้างปากได้หรือไม่เลอะขนมหมดแล้ว"หานลี่ถิงเอ็ดน้องชายแล้วส่งสายตาให้ซูหนิงพาเขาออกไป
"ห๊ะ เอ่อ เ้าค่ะ ไปกันเถอะเ้าค่ะคุณชาย"ซูหนิงเออออตาม
"ปากข้าเลอะเหรอ ก็ไม่นะ"
จากนั้นพวกเขาก็พูดคุยกันต่อโดยที่หานฟางเหนียงนั่งฟังพวกเขาเสียมากกว่า และก่อนที่ตระกูลกู่จะเดินทางกลับเมืองกู่ซานจะมาเที่ยวเล่นที่จวนตระกูลหานทุกวันโดยมีหานฟางเหนียง หานลี่ถิงอยู่ต้อนรับ ทุกครั้งที่เขามาหานฟางเหนียงรู้สึกตื่นเต้นดีใจที่ได้เจอเพราะหลังที่ทราบว่าตนมีคู่หมั้นเหมือนนางมีตัวตน มีอยู่ครั้งหนึ่งที่นางนั่งเล่นกับเขาสองคนนางรู้สึกประหม่ามากส่วนเขานั้นรู้สึกอึดอัดแทบหายใจไม่สะดวก แต่พอหานลี่ถิงมาเขากลับโล่งใจผ่อนคลาย
ตอนที่แบ่งเป็สองพาทคือตอนเดียวกันนะคะ ไรท์เห็นว่าบางตอนยาวก็จะแบ่งพาทลงให้☺️
4K
