อากาศ่ฤดูหนาวแย่จริงๆ ข้างนอกหนาวนักหมอกลงจัดมาหลายวันแล้ว จนเธอไม่อยากลุกจากที่นอนเลย ที่นี่ถ้าหนาวจนอากาศติดลบยังพอจะมีหิมะตกให้เห็นอยู่บ้าง แต่ไม่เท่าที่ปักกิ่ง เธอเป็คนขี้หนาว เกลียดฝน ไม่ชอบร้อน หลี่เซียงเซียงพยายามรับไออุ่นจากผ้าห่มให้มากอีกสักนิดแล้วก็ถอนหายใจอย่างจำยอม บิดี้เีแล้วลุกมาล้างหน้าแปรงฟัน ทำอาหารเช้า แต่ระหว่างข้ามตัวผ่านเด็กๆและเขา
"รีบลุกไปไหน"
" ฉันจะไปทำอาหารเช้าให้เด็กๆ ปล่อยก่อนค่ะ" เธอเซเข้าปะทะอกกว้างน่าซบของเขาเมื่อเขาดึงแขนเธอเอาไว้ แล้วพยายามหันหน้าไปทางอื่น
"ยังมืดอยู่เลย นอนต่ออีกหน่อยเถอะ"
"เดี๋ยวก็สว่างแล้ว ปล่อยก่อนนะคะ วันนี้คุณต้องไปคุยเื่เมื่อวานให้ฉันและต้องไปบ้านใหญ่ด้วยไม่ใช่เหรอ"
"อืมมม ผมช่วย..."
"ไม่ต้องหรอกค่ะ คุณาเ็อยู่นะ ไว้หายก่อนค่อยมาช่วยฉัน คุณนอนกับลูกไปก่อนนะคะ"
เมื่อหลี่เซียงเซียงเดินออกไปแล้ว เฉินซีซวนก็หันไปมองสองแฝด แล้วคิดถึงเื่ที่เธอเล่าให้ฟังเมื่อคืน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขากลับมาแล้วเจอเหตุการณ์แบบนี้ แต่ปกติแล้วคนที่เป็ฝ่ายหาเื่และลงมือก่อนมักจะเป็เมียของเอาเอง ถ้าเป็เมื่อก่อนเ้าแฝดจะาเ็หนักกว่านี้เพราะหลี่เซียงเซียงมักจะโยนความผิดมาให้และบางทีก็มีลงไม้ลงมือกับลูกเองด้วยเหมือนกัน วันนี้ก่อนจะไปบ้านผู้นำเขาจะไปสอบถามกับคนรู้จักที่อยู่ในเหตุการณ์อีกที ถ้าเื่เป็อย่างที่เมียเขาพูดจริงและอีกฝ่ายไม่ยินยอม เขาก็จะเอาเื่เหมือนกัน เขารู้สึกว่าเธอเปลี่ยนไปมากจริงๆ อย่างเช้านี้ก็เช่นกัน ถ้าเป็เมื่อก่อนหล่อนไม่มีทางลุกขึ้นแต่เช้าเพื่อไปทำอาหารแบบนี้หรอก เฉินซีซวนนอนคิดอะไรต่ออีกนิดหน่อยก็ลุกขึ้นไปจัดการธุระส่วนตัว
ส่วนหลี่เซียงเซียงเมื่อจัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อยแล้วก็เข้าห้องครัวลงมือเตรียมอาหาร วันนี้เธอจะทำหมูพะโล้หม้อใหญ่ ต้มจืดไข่น้ำ ผัดวุ้นเส้นหมูสับแล้วก็ทำข้าวต้มปลาให้เด็กๆ
"เช้านี้คุณทำอะไรกินบ้าง หอมจัง"
"หลังกลับมาจากบ้านผู้นำแล้ว ก่อนไปบ้านใหญ่คุณแวะมาเอาหมูพะโล้ไปด้วยนะคะ ฉันจะเตรียมไว้ให้" ยังไงก็เป็พ่อแม่ของเขานี่นะ เธอคิดว่าเตรียมอาหารให้เขาถือติดมือไปด้วย อย่างน้อยเขาจะได้ถูกตำหนิน้อยลง
"พ่อจ๋า พ่อจ๋า พ่ออยู่ไหน" เสียงชิงชิง ตอนนี้ชิงชิงลืมเธอไปแล้ว จะคิดถึงเธอก็ตอนหิวเท่านั้น ฮึ! ใช่สิลูกสาวน่ะลูกพ่อ ส่วนลูกชายลูกแม่สินะ พอได้ยินเสียงลูกสาวเขาก็รีบเดินออกจากห้องครัว เธอจึงเอาอาหารออกไปตั้งโต๊ะรอ
"คุณจะไปบ้านใหญ่กับผมมั้ย" เฉินซีซวนเหลือบมองภรรยาแล้วถามออกไป
"ไม่ค่ะ" เธอตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด
หลังจากกินข้าวเสร็จแล้วหลี่เซียงเซียงก็เตรียมข้าวของที่เฉินซีซวนจะเอาไปที่บ้านใหญ่ลงในตระกร้า หมูพะโล้ที่เธอแบ่งเอาไว้แล้ว นมผงสำหรับแม่ของเขา ลูกอมกระต่ายขาว ผ้าสำหรับตัดเสื้อสองทบ เท่านี้ก็น่าจะทำเพียงพอให้เขาไม่ถูกตำหนิแล้วมั้ง เธอยังเพิ่มเนื้อหมูไปด้วยอีก 2 ชั่ง ถือเป็การปิดปากคนบ้านนั้นไปในตัวแล้วกัน
เฉินซีซวนก็เดินออกจากบ้านพร้อมอุ้มชิงชิงไปด้วย เขาเดินไปบ้านสหายก่อนเพื่อสอบถามเหตุการณ์เมื่อวานกับภรรยาของสหายอีกครั้ง และเมื่อข้อมูลตรงกันกับที่หลี่เซียงเซียงบอก เขาก็อุ้มลูกเดินตรงไปบ้านผู้นำต่อ
"ท่านผู้นำ ท่านผู้นำ อยู่มั้ยครับ"
"อยู่ๆ ใครมาน่ะ อ้าววอาซวนกับนังหนูชิงชิงมาเหรอ กลับมาถึงเมื่อไหร่ แล้วมาหาลุงมีอะไรล่ะ" แล้วเฉินซีซวนก็เล่าให้เหตุการณ์เมื่อวานให้ลุงผู้นำฟังอีกรอบ
"อ่อ เรียกค่าเสียหาย 50 หยวนเหรอ อย่างนั้นเดี๋ยวลุงจะให้หนานฉวนมาที่นี่นะ จะได้ตกลงกัน" แล้วผู้นำก็ให้ลูกชายไปเรียกหนานฉวนให้มาตกลง
ทางฝ่ายหนานฉวนเองตัวเขาเองก็รู้เื่เมื่อวานจากเพื่อนบ้านบ้างแล้วว่าเมียเขาก่อเื่และเขาก็รู้จักนิสัยเมียตัวเองดีเหมือนกัน ดังนั้นเมื่อลูกชายผู้นำมาบอกเขาจึงเดินออกจากบ้านมาพร้อมเงินอย่างไม่อิดออด
"อาซวนพี่ขอโทษด้วยนะ แล้วนี่เสี่ยวซีเป็ยังไงบ้าง"
"ดีขึ้นแล้วล่ะพี่ฉวน ขอบคุณพี่นะที่เข้าใจ" หลังจากรับเงินและพูดคุยกันนิดหน่อยก็กลับบ้าน
เมื่อมาถึงบ้านก็พบว่าภรรยาเตรียมของให้พร้อมแล้ว เขาจึงวางชิงชิงลง เพื่อเตรียมตัวไปบ้านพ่อกับแม่ของเขา
"ฉันเตรียมของให้แล้วนะคะ คุณลองตรวจดูอีกที เผื่อจะเอาอะไรไปเพิ่ม" เธอยื่นตระกร้าให้เข้าแล้วบอกว่ามีอะไรบ้าง
"พอแล้วล่ะ เด็กๆไปบ้านปู่ย่ากับพ่อมั้ยลูก"
"ซีจะอยู่กับแม่ครับ/ชิงชิงก็อยู่กับแม่"
".........."
"งั้นน ผมกลับมากินข้าวเที่ยงด้วยนะ"
"ค่ะ ฉันจะทำอาหารรอนะคะ"
เธอไม่เคยไปเป็เพื่อนเขา ครั้งที่แล้วที่ไปก็เพราะอยากเห็นอาเจียงนั่นแหละแล้วเป็ไงล่ะขนาดทำตัวลีบอยู่มุมห้องแล้วแท้ๆ พ่อแม่ของเขาไม่ชอบเธอแล้วก็พลอยไม่ชอบลูกของเธอไปด้วย สองแฝดมักจะโดนปู่ย่าและลุงป้าดุด่าอยู่บ่อยๆ หลังจากเฉินซีซวนเดินออกจากบ้านแล้ว เธอก็พาเด็กๆไปนั่งเล่นตรงพื้นพรมนุ่มแล้วหยิบเอาสมุดฝึกหัดคัดลายมือมาให้เด็กๆเริ่มฝึก ส่วนเธอเข้าห้องครัวไปเตรียมมื้อกลางวัน
"เด็กๆฝึกคัดลายมือไปก่อนนะลูก แม่จะออกไปทำกับข้าวให้นะคะ อยากกินอะไรมั้ยเอ่ยย"
"ชิงชิงกินไข่ตุ๋นกับปลาม่อนม่อน"
"ปลาแซลมอนคะชิงชิง ไหนลองพูดใหม่อีกทีสิลูก"
"ซีกินเหมือนชิงชิงครับ"
"ได้เลยคะ มาให้แม่หอมหน่อยมา" หลังจากได้รับรางวัลจากแก้มนุ่มนิ่มแล้ว เธอก็ไปห้องครัวทำไข่ตุ๋นแบบใหม่และแซลมอนย่างซีอิ้วให้เด็กๆแล้วค่อยคลุกข้าวเอา ไม่งั้นต้องหาคำตอบอีกว่าปลาอะไร ส่วนของตัวเธอและเขาจะทำราดหน้าเส้นหมี่หมูแล้วกันทำเยอะหน่อยเพราะตัวเขากินจุ เมื่อเธอทำกับข้าวเสร็จเฉินซีซวนก็กลับมาพอดี เธอจึงตั้งโต๊ะอาหารเลย
"กลับมาแล้วเหรอคะ กินข้าวกันเลยนะคะ ฉันทำเสร็จแล้ว เดี๋ยวออกไปเรียกเด็กๆสักครู่ค่ะ"
"เด็กๆมากินข้าวกันก่อนลูก แล้วเดี๋ยวค่อยมาทำใหม่"
"กิน กิน ชิงชิงหิว พ่อจ๋า ชิงชิงหิว" อ้อนพ่ออีกแล้ว เขาจึงเดินไปอุ้มเด็กๆให้นั่งเก้าอี้
"มีอะไรหรือเปล่าคะ" เธอเห็นเขามองมา
"คุณให้เสี่ยวอวี๋มาช่วยทำงานบ้านเหรอ"
"อ่อ ใช่ค่ะ ฉันให้ค่าจ้างแกเดือนละ 3 หยวน ว่างๆฉันก็สอนการบ้านให้ด้วย มีอะไรเหรอคะ" ยุคสมัยนี้จ้างแม่บ้านได้มั้ยล่ะ มีเสี่ยวอวี๋มาก็สามารถช่วยแบ่งเบางานของเธอได้เยอะเลย นี่คงโดนพี่สะใภ้ของเขาว่ามาสินะ เธอเคยบอกเสี่ยวอวี๋ว่าไม่ต้องบอกที่บ้านว่าเธอให้เงิน ส่วนบ้านนั้นจะว่าอะไรเธอไม่สนใจอยู่แล้วตราบใดที่เสี่ยวอวี๋ยังมาช่วยงานเธอได้อยู่
"อ่อ ไม่มีอะไรหรอก ก็ดีเหมือนกัน คุณจะได้สอนหนังสือเสี่ยวอวี๋ไปด้วย"
"คุณคะ ฉันอยากจะลองปลูกผักสักหน่อย ตรงสวนข้างบ้านเรานี่แหละ สักสี่ห้าแปลง คุณทำให้ฉันหน่อยได้มั้ยคะ หรือจะจ้างใครมาทำก็ได้ค่ะ"
"หืมมม คุณเคยปลูกผักมาก่อนเหรอ แล้วจะปลูกอะไร" เขาแทบสำลักข้าว
"ก็ปลูกพวกกะหล่ำ ผักบุ้ง ผักสวนครัวนี่แหละค่ะจะได้ไม่ต้องซื้อทุกครั้ง นะคะ ฉันอยากลองทำดู ถ้าไม่ได้จริงฉันจะหยุดทำเองคะ" เธอทำเป็มองไม่เห็นอาการของเขา
"ไว้เดี๋ยวรอ่บ่ายคล้อยลงหน่อยผมทำให้เองไม่ต้องจ้างคนอื่นหรอก"
"ขอบคุณคะ"
หลังจากกินข้าวและล้างจานเสร็จเธอก็ออกมานั่งเล่นกับพวกเด็กๆต่อ ส่วนเขาออกไปสำรวจดูพื้นที่ข้างๆบ้าน ที่จะทำลานเพาะปลูกให้เธอ ไม่นานก็ได้ยินเสียงจอบขุดดินดัง ปึก ปึก ปึก อ้าวววว ไหนบอกจะรอแดดร่มลมตกอีกหน่อยไง เธอเดินออกไปแวบดูสักหน่อย อ้อไม่มีแดด เธอลืมไปว่านี่เป็หน้าหนาว แต่จะถอดเสื้อทำไม! เธอเดินกลับเข้าบ้านเตรียมน้ำ ขนม และหมวกแล้วออกมาชวนเด็กๆ
"เด็กๆออกไปดูพ่อขุดดินกันมั้ยลูก"
"ไปๆ ชิงชิงไปช่วยพ่อจ๋า"
"ซีไปช่วยด้วย ชิงชิงรอก่อน"
"กลับมาเก็บของกันก่อนลูก ไม่งั้นไม่ให้ไปนะคะ" เด็กๆจึงวิ่งกลับมาเก็บของเธอเสร็จแล้ววิ่งกรูตามกันออกไป
เธอวางน้ำและขนมบนโต๊ะที่ทำขึ้นมาง่ายๆแล้วเดินเข้าไปสวมหมวกให้เด็กๆ ที่พากันนั่งหน้าสลอนให้กำลังใจอยู่ใกล้ๆพ่อ
"น้ำค่ะ"
"ขอบคุณครับ"
"เดี่ยวฉันเดินออกไปดูลำธารหลังบ้านหน่อยนะคะ ฉันให้เด็กๆอยู่กับคุณนะ รับรองเดินไม่ไกลคะ" เธอรีบสำทับทันทีที่เห็นเขาอ้าปากจะห้าม แล้วรีบเดินออกไปพร้อมกับถังน้ำใบเล็ก เธอจะลองไปจับปลาในลำธาร!
เมื่อมาถึงลำธารที่น้ำไม่ลึกเท่าไหร่ แต่ใสแจ๋วเลย มองซ้ายมองขวาเลยเอายอออกมาลองยกดู ตอนเด็กๆอยู่บ้านนอกเวลาฝนตกหนักติดกันหลายคืนจนน้ำป่าไหลนองขึ้นมาเมื่อไหร่ พวกลุงป้าน้าอาจะพากันไปยกยอบ้าง หว่านแหบ้าง เธอก็ทำเป็นะเอออ อุปกรณ์พวกนี้เธอแอบ(หยิบ)ของที่บ้านเมื่อตอนกลับไปบ้านนอกครั้งนั้นมาด้วย หลังจากยกยอได้สักพักก็ได้ปลาจริงด้วย ยกยอครั้งแรกน้ำยังใสอยู่ พอรอบสองรอบสามเท่านั้นแหละ น้ำก็ขุ่นแล้ว แต่ยังดีที่เธอยังได้ปลาอยู่ 4-5 ตัว สงสัยที่นี่ยังไม่มีค่อยมีคนรู้วิธีจับปลา เธอเลือกเอาแต่ตัวใหญ่ แล้วปล่อยปลาตัวเล็กๆไปเพราะเธอเอาไปทำอาหารไม่เป็ เมื่อพอแล้วก็เก็บยอแล้วเดินกลับ
"อู้หู ปลาตัวใหญ่ ใหญ่ๆทั้งนั้นเลยแม่" เสี่ยวซีที่เห็นปลาดิ้นถังน้ำวิ่งมาดู โดยมีชิงชิงวิ่งตาม
"ปลาๆ แม่จ๋ามีปลาด้วย หนึ่ง สอง สาม ....มีห้าตัว มีปลาตั้งห้าตัว " ชิงชิงยกนิ้วขึ้นมานับ
"เย็นนี้แม่ทำปลาเผาให้กินนะลูก เดี๋ยวแม่เอาปลาไปทำความสะอาดก่อน" เธอไม่ยอมสบสายตาที่พุ่งตรงมาของเขาหรอก แต่ไม่รอด เมื่อมีมือมาแย่งถังน้ำไป
"เดี๋ยวผมเอาไปทำความสะอาดให้ คุณบอกมาก็พอว่าจะเอาไปทำอะไร" หล่อนไม่ยอมบอกเขาก็ไม่ถาม
"คุณทำแค่สามตัวก็พอคะ ควักไส้ออก แล้วล้างให้สะอาด ไม่ต้องขอดเกล็ดหรือตัดหางตัดหัวนะคะ ส่วนอีกสองตัวขังไว้ก่อนค่อยทำพรุ่งนี้เช้าก็ได้คะ ฉันจะเอาไว้ทำปลานึ่ง"
"ได้ งั้นคุณรอเดี๋ยวนะ ผมไปทำให้" เขาเดินไปทำตรงลานหลังบ้านที่เธอให้ช่างมาทำลานซักผ้าให้ครั้งก่อน โดยมีเด็กๆวิ่งตามไป ส่วนเธอก็รีบเดินไปห้องครัวแอบเอาข่าตะใคร้ใบมะกรูดออกจากมิติแล้วมัดรวมกันเตรียมพร้อมรวมถึงน้ำจิ้ม ก่อนจะหยิบกระปุกเกลือเดินออกไปหาเขา เมื่อไปถึงก็หยิบปลาตัวที่เขาทำเสร็จแล้วจัดการยัดสมุนไพรเข้าไปในท้องปลาพร้อมกับนำเกลือมาทาบนตัวปลาทั้งสองด้าน เมื่อพลิกดูว่าเกลือแทรกเข้าเกล็ดปลาอย่างละเอียดดีแล้วก็วางลงบนตระแกรงเพื่อพักปลา เมื่อทำเสร็จแล้วก็บอกให้เขาก่อไฟและทำไม้มาเสียบปลา เมื่อทุกอย่างเสร็จแล้วก็พากันมาล้างไม้ล้างมือ ส่วนเธอเดินกลับเข้าไปเอากระปุกเกลือไปเก็บ ลวกเส้นหมี่ เอาผักกาดขาวออกมาล้าง เตรียมอุปกรณ์ถ้วยจานช้อนตะเกียบออกมาแทน
ไม่นานกลิ่นหอมของปลาเผาก็ตลบอบอวน โดยมีชิงชิงที่อยู่ไม่สุขคอยถามพ่อจ๋าของเธอกลับไปกลับมาว่าสุกหรือยัง กินได้หรือยัง เมื่อเธอจัดการเอาตะเกียบลองจิ้มดู ไม่มีน้ำไหลออกมาแล้วก็เป็สัญญานว่าสุกแล้ว เธอจึงยกออกมาวางบนจานใบใหญ่ที่เตรียมมาและสาธิตวิธีกินให้เขาดู ส่วนเด็กๆเธอตักแต่เนื้อปลาให้และจิ้มน้ำจิ้มที่เธอทำแบบพิเศษไม่ใส่พริก
"อร่อยยมากเลยครับแม่/อร่อยย ชิงชิงชอบ"
"อร่อยก็กินเยอะๆนะลูก คุณพอกินได้มั้ยคะ เผ็ดเกินไปมั้ย นี่ขนาดเธอก็กินไม่เผ็ดนะ แต่เขาใบหน้าเริ่มมีเหงื่อผุดออกมาแล้ว กินน้ำก่อนค่ะ"
"ยังไหวอยู่ อร่อยมาก ผมไม่รู้มาก่อนว่าเอามาทำแบบนี้ได้ด้วย" ต่อไปเวลาออกไปทำภารกิจที่ต้องค้างคืนในป่าเค้าจะลองทำดู
แล้วเย็นนั้นสี่คนพ่อแม่ลูกก็กินปลาเผาอย่างอิ่มแปล้ เมื่อเก็บทำความสะอาดจานชามแล้วเธอก็เอาผลไม้ออกมาให้ทุกคนกินล้างปาก และนั่งคุยอยอกล้อกันหน้าเตาไฟที่ใช้ย่างปลาเป็การผิงไฟไปด้วย เฉินซีซวนมองหลี่เซียงเซียงที่ไล่ฟัดหอมแก้มลูกๆด้วยดวงตาที่อ่อนโยน ก่อนจะบอกให้ทุกคนเข้าไปอาบน้ำเตรียมเข้านอนเพราะมืดมากแล้ว
หลังจากที่เธอต้มน้ำและเขายกหม้อเทผสมน้ำแล้ว เธอก็เข้ามาอาบน้ำให้เด็กๆโดยมีเขารอช่วยแต่งตัวให้อยู่ด้านนอก เมื่อเธอยกตัวเสี่ยวซีออกมาเขาก็เข้ามารับ่ต่อโดยถือผ้าเช็ดตัวเข้ามารับเสี่ยวซีแล้วอุ้มออกไปซับน้ำและแต่งตัวข้างนอกปล่อยให้เธอจัดการกับชิงชิงต่อ เมื่อออกมาจากห้องน้ำเสียวซีก็แต่งตัวปะแป้งหล่อแล้ว เธอก็ส่งตัวชิงชิงให้เขาจัดการต่อ
"ฉันเข้าไปอาบน้ำก่อนนะคะ" หลังจากเธออาบน้ำแต่งตัวออกมาแล้ว ก็รับ่ต่อพาเด็กๆเข้าไปนอนแล้วเล่านิทานให้ฟังไม่นานเด็กๆก็หลับพร้อมๆกับที่เขาเดินเข้ามา
"เดี๋ยวฉันทำแผลให้นะคะ คุณออกไปรอข้างนอกสักครู่ค่ะ" แล้วก็ออกไปเอาอุปกรณ์ทำแผล
"มันตกสะเก็ดจนแทบมองไม่เห็นแล้ว พรุ่งนี้ก็น่าจะไม่ต้องทำแผลแล้วนะคะ" เธอมองแผลแล้วก็เงยหน้าบอกเขา เขามองสบตาเธอด้วยสายตานิ่งๆที่เธอคาดเดาอะไรไม่ออก
"นี่ของคุณ ตอนที่กลับเข้าบ้านเมื่อตอนเที่ยงมีคนเอามาส่งพอดี"
".............." เธอมองแล้วใจหายแวบ จดหมาย!! เขาไม่รอให้เธอยื่นมือไปรับ เอามันมาวางแหม่ะ บนตักเธอแล้วลุกขึ้นยืน
"ผมไปนอนก่อนนะ ฝันดีครับ"
เธอมองตามหลังจนเขาเดินหายเข้าไปในห้องนอนอย่างอึ้งๆ แล้วหยิบจดหมายที่จ่าหน้าคนส่งชัดเจน
หวังอี้เหอ!!!
2K
