...รุ่นพี่ที่รัก...

นับตั้งแต่วันนั้น ฉันกับพี่ยอร์ซ เราก็ไม่ได้เกี่ยวข้องหรือเจอกันอีก แม้แต่ช่วงพักเที่ยง จากที่เคยเห็นเขาที่โรงอาหาร ตอนนี้กลับไม่เห็นเขา เหมือนเขาหายไปอย่างไร้ล่องลอย หรือฉันพูดกับเขาแรงเกินไป จนเขาต้องหนีหน้าหรอ? ไม่สิ เขาจะหนีหน้าฉันทำไมล่ะ
"โมจิ โมจิ" เหยียนซินเรียก ตอนนี้เรานัดติวหนังสือกันอยู่ในห้องสมุด เหยียนซินเป็นคนหัวไว ฉลาด แต่ทำไมถึงเลือกมาอยู่ห้องบ๊วยก็ไม่รู้ "ห๊ะ!? ว่าไงน่ะ" ฉันตอบรับที่เขาเรียก แต่เขากลับทำหน้างุนงงใส่ฉัน
"ช่วงนี้ไม่ค่อยตั้งใจฟังสิ่งที่ฉันสอนเลยน่ะ เธอต้องตั้งใจกว่านี้สิ" ฉันเบ๊ะปากใส่เหยียนซฺน น่าหมั่นไส้
"รู้แล้วน่า นายนี่ขี้บ่นชะมัด" แล้วฉันก็ทำเป็นมองไปที่หนังสือ แล้วเหยียนซฺนก็เอาปากกามาตีหัวฉัน "ก็เพราะเธอชอบเป็นแบบนี้ไง ฉันถึงต้องบ่น" แล้วเราก็ติวกันต่อ
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เหยียนซฺนบ่นว่าหิวน้ำ ฉันเลยขออาสาไปซื้อมาให้ เพราะฉันอยากออกไปเดินยืดเส้นยืดสาย ผ่อยคลายซะหน่อย เผื่อจะมีสมาธิมากกว่านี้
ฉันได้เดินไปเรื่อยๆจนมาจบที่ตู้น้ำอัตโนมัติ หน้าตึกหอสมุด ด้วยความที่จำไม่ได้ด้วยซื้อว่าเหยียนซินสั่งน้ำอะไร ฉันจึงได้แต่ยืนคิดอยู่หน้าตู้น้ำนั่น
แต่จู่ๆก็มีหน้าปริศนายื่นเข้ามาด้านข้าง พร้อมกระซิบว่า "เลือกน้ำให้แฟนเธออยู่หรอ?" เสียงนี้มัน แล้วฉันก็หันไป ทำให้หน้าฉันไปชนกับแก้มนุ่มๆของพี่ยอร์ซ ฉันถึงกับตาค้าง ตัวเกร็งไปหมด ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ แล้วที่ผ่านมาเขาหายไปไหน
พอได้สติ มือฉันก็ผลักพี่ยอร์ซออกห่างอัตโนมัติ "เราไม่ได้เป็นแฟนกันซะหน่อย" พี่ยอร์ซค่อยยื่นตัว แล้วหันมายิ้มแสย่ยิ้มให้ฉัน เขาคิดแบบนี้ตลอดเลยหรอเนี่ย
"เราเป็นแค่เพื่อนกัน" ฉันเสริม
"เธอคิดว่าฉันจะเชื่อหรอ ผู้ชายนะ ดูกันออกว่าเขาชอบเธอ แถมชอบมากด้วย เหมือนที่เธอชอบพี่ไงล่ะ" พี่ยอร์ซยืนพิงตู้น้ำ
"ฉันไม่ได้ชอบพี่ขนาดนั้นซะหน่อย หลงตัวเอง" แล้วฉันก็กดซื้อน้ำแบบมั่วๆ รีบซื้อจะได้รีบไป อยู่เดี๋ยวจะมีปัญหา แต่เอ๊ะ!? ทำไมฉันถึงกดน้ำแล้ว แต่น้ำไม่ออกละ แล้วทำไมพี่เขาไม่ไปซะทีละ ไม่ซงไม่ซื้อละ ตู้เฮงซวย!? ฉันเต็มแล้วเดินจากไป แต่พี่ยอร์ซกลับไม่ให้ฉันไป พี่ยอร์ซค่อยเดินเข้ามาใกล้ฉัน จนฉันต้องเดินถอยหลังเพื่อหลบเขา แต่แล้วเขาก็ดึงแขนฉัน
"เพราะพี่เป็นแบบนี้ไง เธอถึงชอบพี่ขนาดนี้" ฉันรีบสลัดแขนออก ด้วยความโมโห จึงตอบกลับไป
"ใช่ ฉันชอบพี่ ชอบมากด้วยพี่ก็รู้ แต่พี่ ทำไมชอบทำร้ายจิตใจฉัน ไม่เคยปกป้องฉัน ไม่สนด้วยซ้ำว่าฉันจะเป็นยังไง โดยเฉพาะเหตุการณ์วันนั้น ทำให้ฉันรู้ว่า พี่ไม่เคยหันมามองฉันเลยด้วยซ้ำ"
สุดท้ายแล้วปัญหาที่ฉันหนี มันก็หวนกลับมาจนได้ แต่ฉันไม่รอให้มันนานกว่านี้หรอกน่ะ ฉันจึงตัดสินใจเดินออกมาจากการสาทนาของเรา
ฉันเดินถอนหายใจไปยังโต๊ะที่มีเหยียนซินนั่งอยู่ เหยียนซินมองหน้าฉัน แล้วถามถึงน้ำที่เขาสั่ง เอ่อ....ขอโทษน่ะ ฉันลืมหยิบมาด้วย
เวลาผ่านไปสองชั่วโมง เราติวกันยาวนานขนาดนี้ยเลยหรอ รู็สึกล้าสายตา เราต่างคนต่างนั่งพักสายตา รอบนี้เหยียนซินอาสาไปซื้อน้ำเอง ระหว่างรอฉันจึงของีบสักแปปนึง
แต่แล้วก็มีเสียงฝีเท้าของคนเดินเข้ามา เหยียนซินมาไวจัง แต่ฉันไม่ตื่นหรอกน่ะ ไม่อยากตื่นมาติวต่อ แล้วฉันก็รู้สึกว่าเขาได้ก้มตัวลงมา ใกล้หน้าฉันมากขึ้น มากขึ้นเรื่อยๆ แล้วฉันก็รู้สึกว่า มีอะไรบางอย่างมาโดนแก้มของฉัน

การแกล้งหลับบางทีมันก็ไม่ดีจริงๆน่ะ เพราะเราจะไม่สามารถรู้ได้ว่า...ใครทำอะไรเรา แล้วฉันก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมา ก็ได้เห็นเหยียนซิน นั่งกินน้ำอยู่ พร้อมรอยยิ้มที่กวนๆของเขา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

###...รุ่นพี่...9...###

นิยายแนะนำ

...รุ่นพี่ที่รัก...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

###...รุ่นพี่...9...###

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้