ตอนที่ 6
พี่หญิงรั่วซี
หยางอวี่สวนอาศัยแรงกระทืบเท้าส่งร่างทะยานลอยเข้าหาคู่ต่อสู้ พร้อมใช้ออกด้วย...เพลงเตะสกุลหยางกระบวนท่าป่นศิลา ซึ่งอาศัยแรงทำลายจากบนลงล่าง เน้นสภาวะถาโถม กดทับคู่ต่อสู้ให้จมพสุธาแต่ไม่ทันที่ท่าเท้าจะบรรลุถึงร่างของเด็กสาว ฝ่าเท้าที่เห็นชัดว่ากำลังจะฟาดเหยียบลงอย่างสุดกำลังกลับถูกแรงดีดสะท้อนที่มองไม่เห็นกระแทกใส่ รองเท้าที่สวมปิดฉีกขาดกระจายฝ่าเท้ากลายเป็ร้อนแดงบวมเป่ง ร่างที่โถมเข้าราวกลับกลายเป็ปุยนุ่นไร้น้ำหนักถูกเหวี่ยง...วืด ลอยย้อนกลับไปยังทิศทางก่อนหน้าพริบตาเสียงแผ่นหลังกระแทกพื้นดัง...ปั๊ก !!! ก็สะท้านะเืตามมาแต่ครั้งนี้เด็กสาวเพียงต้องกรสั่งสอนผู้คน จึงออมยั้งฝีมือเอาไว้ทำให้หยางอวี่สวนมิได้หมดสติไปั้แ่ต้น
หยางอวี่สวนฝืนอาการปวดชาไปทั้งร่างเหม่อมองไปยังเด็กสาวผู้นี้ด้วยแววตาเหม่อลอย ก่อนจะพึมพำบางสิ่งออกมาด้วยความหวาดกลัว“ลลลละ...ลม...ลมปราณ...แรกธรรมชาติ” เมื่อรู้ว่าคู่ต่อสู้สูงส่งเกินกว่าตนจะตอแยหยางอวี่สวนก็ไม่คิดปกปิดความขี้ขลาดของตน ฝืนข่มอาการวิงเวียน หมอบคลานหลบหนี และทันทีที่ตะเกียกตะกายจนตั้งหลักลุกได้ก็ตั้งหน้าตั้งตาวิ่งหนีจากไปอย่างไม่คิดชีวิต
หยางอี้เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นชัดตาในใจหวั่นเกรงเด็กสาวไม่น้อยไปกว่าหยางอวี่สวน ด้วยไม่รู้ว่านางมาดีหรือมาร้ายแต่จนใจตนเองถูกมัดติดกับต้นไม้
เด็กสาวมิได้มีเจตนาฆ่าคนั้แ่ตนจึงมิได้ใส่ใจติดตาม เพียงหันกลับไปมองหยางอี้อย่างสนอกสนใจ “มาเดี๋ยวข้าเอาผ้านี่ออกให้”
แฮกแฮก...ทันทีที่ผ้าสกปรกหลุดออก หยางอี้ก็หอบหายใจหนักเข้าไป
“เ้าเป็ขโมยตามที่พวกนั้นกล่าวมาจริงไหม”เด็กสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่สองมือยังคงแก้มัดให้หยางอี้อย่างต่อเนื่อง
“แฮก...ไม่เ้าพวกนั้นต่างหากที่ขโมยของข้า”
“ขโมยของเ้า”เด็กสาวย่นคิ้วเรียว ทันทีที่พันธนาการของหยางอี้หลุดออก นางก็ย้ายกลับมายืนที่ด้านตรงข้ามของหยางอี้อีกครั้ง
“ใช่”หยางอี้เอ่ยตอบ พลางบีบนวด เพื่อคลายความเ็ปก่อนหน้า
“แล้วพวกมันขโมยอะไรของเ้าไปแล้วของนั้น...”
หยางอี้ชี้ไปยังทิศทางที่หยางอวี่สวนวิ่งหางจุกตูดหลบหนีก่อนจะเอ่ยคำ “เป็โอสถล้ำค่าที่ท่านพ่อมอบให้ข้า แต่ช่างมันเถอะข้าขอบใจท่านมากที่ยื่นมือช่วยเหลือ”
เด็กสาวใบหน้าบูดบึ้งครานี้ตนเองแอบหนี แยกตัวมาจากขบวนขนสินค้าอันแสนน่าเบื่อ พอดีพบเหตุการณ์ที่หยางอี้ถูกกลุ่มของหยางอวี่สวนทำร้ายก่อนหน้าก็ลอบชมดูอยู่บนต้นไม้ได้ครู่หนึ่ง จึงตัดสินใจยื่นมือเข้าสอดแทรกหมายเล่นบทจอมยุทธ์หญิงผดุงคุณธรรมแก้เซ็งไม่คิดว่าสุดท้ายตนเองกลับปล่อยให้ตัวการใหญ่ชิงของหลบหนี กระทำการผดุงคุณธรรมครั้งนี้ถือว่าล้มเหลวโดยสิ้นเชิง “เ้าเห็นไหม เ้าคนร้ายนั่นวิ่งไปถึงไหนแล้วเดี๋ยวข้าจะไปตามทวงสิ่งของ กลับคืนมาให้เ้าเอง”
หยางอี้คิดตรองการกระทำของเด็กสาวก่อนจะหันกลับมาเปรียบเทียบกับตนเอง ซึ่งอ่อนแอไร้ฝีมือถึงได้ถูกผู้คนเอาเปรียบรังแกจู่ ๆ ก็กลายเป็น้อยเนื้อต่ำใจบ่อน้ำตาตื้น น้ำตาไหลนองออกมาอย่างไม่อาจควบคุมกลายเป็ปล่อยโฮ ร่ำไห้ออกมาเสียงดัง
เด็กสาวคิดไปเองว่าเพราะนางปล่อยให้หยางอวี่สวนขโมยของล้ำค่าหลบหนีทำให้หยางอี้ร้องไห้ บวกกับไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อนกลายเป็มือไม้ปั่นป่วน ไม่รู้จะปลอบใจหยางอี้อย่างไรพอดีหันไปเห็นสมุนของหยางอวี่สวนที่ยังไม่ทันหลบหนี แต่ทำทีเป็แกล้งหลับใหล ด้วยกลัวความผิด“ดีในเมื่อนายของพวกเ้าหนีไปแล้ว เช่นนั้นพวกเ้าก็ทำหน้าที่ รับโทษแทนนายก็แล้วกัน”
สมุนสามคนของหยางอวี่สวนบางคนได้ยินคำกล่าวของเด็กสาวก็เกิดความกลัวจนปัสสาวะเลอะเปียกกางเกง ได้แต่โขกศีรษะก้มกราบเด็กสาว ปากก็เอ่ยถ้อยคำสำนึกผิดด้วยความเกรงกลัว
เด็กสาวไม่คิดว่าเื่ราวยิ่งมายิ่งสับสนนางจึงคิดหาทางออกด้วยกฎสิ่งของแลกสิ่งของ “ดี เมื่อพวกเ้าสำนึกผิดแล้วก็ดีจงถอดสิ่งของมีค่าทั้งหมดของเ้าวางเอาไว้ เพื่อชดเชยแก่น้องชายผู้นี้เสร็จแล้วก็จงไสหัวจากไปซะ”
สมุนนักเลงของหยางอวี่สวนใบหน้าถอดสีพวกมันไม่คิดมาก่อนว่าวันนี้จะดวงซวย จากที่จะรีดไถผู้อื่นกลายมาเป็ตนเองต้องมาถูกรีดไถเช่นนี้แต่จะไม่ทำตามก่อนหน้าก็เห็นฝีมือของเด็กสาวว่าดุร้ายเพียงใด จึงมิคิดขัดขืนจนเมื่อผู้หนึ่งค่อย ๆ ล้วงถุงเงินและสิ่งของที่ซุกแนบเอาไว้ในอกออกมาวางคนด้านข้างก็ค่อยกระทำตาม แต่ทั้งหมดล้วนฝืนทำด้วยความชักช้า ทำให้เด็กสาวรู้สึกรำคาญจึงตวาดเร่งออกไป“มีสิ่งใดก็รีบ ๆ วางออกมาให้หมด ใครชักช้าได้เห็นดีกัน !!!”
กลายเป็ความกลัวและอาการใผสานเข้าด้วยกันสุดประมาณ คนร้ายทั้งสามใบหน้าถอดสีไม่กล้ารั้งรออืดอาดใช้ออกด้วย...วิชาจั๊กจั่นลอกคราบ ที่มิต้องให้ผู้ใดมาสอน หรือเรียนรู้จากตำรารูดปรื๊ด...ถอดเสื้อผ้าออกั้แ่หัวจรดเท้าในพริบตา สิ่งของที่ซุกแอบล้วนร่วงกราวหล่นกองลงกับพื้นจนหมดสิ้น
เด็กสาวอ่อนต่อโลกแรกเห็นภาพตรงหน้า กลายเป็ใบหน้าแดงก่ำจนถึงหู ยังดีที่ทั้งสามเมื่อแก้ผ้าร่อนจ้อนแล้วก็ไม่กล้าชักช้าหันหลังกลับโกยอ้าวหลบหนีออกไปด้วยความกลัว
หยางอี้เห็นเช่นนั้น ถึงกับหยุดร้องไห้ กลายสภาพเป็ต้องฝืนกลั้นหัวร่อ แต่ยังไม่ลืมเลือนว่ามีสิ่งของที่ต้องทวงถามจึงตวาดสั่งออกไป...เดี๋ยวก่อน!!!
“นายน้อยหยางอี้โปรดให้อภัยพวกข้าด้วยข้าทำไป...” สมุนของหยางอวี่สวนยังมิทันหันหน้ากลับมา ก็เอ่ยคำวิงวอน ตัวสั่นเทา
“เ้า!!! สร้อยเส้นนั้นเป็ของข้า” หยางอี้ไม่พูดเปล่า เดินเข้าไปคว้าสร้อยเชือกหนังกลับคืนมาจากสมุนผู้หนึ่งซึ่งกำลังหวาดกลัวสุดขีด จนลืมเลือนไปว่า ตนเองหยิบฉวยสร้อยเส้นนี้มาจากหยางอี้ และเมื่อครู่ก็มิได้ถอดวางลง
เด็กสาวเขินอายก็เขินอาย แต่ในใจก็อยากรู้อยากเห็น จึงมองรอดผ่านง่ามนิ้วมือพอดีเห็นหยางอี้รับสร้อยหนังคืนมาจากคนร้ายแต่ไม่ได้กระทำการทุบตีตามที่นางจินตนาการเมื่อได้ของก็ปลดปล่อยผู้คนเปลือยกายวิ่งจากไป
“เ้าไม่คิดแค้นพวกมันรึ”เด็กสาวเห็นผู้คนหลบหนีพ้นสายตาแล้ว จึงค่อยลดฝ่ามือทั้งสองลงเอ่ยถาม
“ข้า...”หยางอี้หันกลับมาตอบด้วยใบหน้าเจื่อน ในมือยังคงกำสร้อยเส้นนั้นไว้แน่น
“ไม่อยากตอบก็ไม่ต้องตอบแต่เ้าพวกนั้นเรียกเ้าว่าหยางอี้”
“ข้าน้อยหยางอี้ขอคารวะ...” หยางอี้เอ่ยพลางย่อตัวลงคล้ายจะคุกเข่า
“เ้าอย่าได้ทำอย่างนี้”เด็กสาวเอ่ยพลางมองดูท่าทางพิกลของหยางอี้ ที่พยายามหันหลบหน้าซีกขวาของตน “ทำไมเ้าต้องเอียงใบหน้าเช่นนั้นด้วย”
“ข้า...ปานแดงนี่มัน...”
“ปานแดงแค่นั้นเองมันมิได้ลดคุณค่าในตัวของผู้คนไปหรอกนะ”เด็กสาวจับใบหน้าของหยางอี้ให้หันมาตรงกับตนเองดวงตาแป๋วไร้เดียงสาของเด็กทั้งสองประสานกัน “รูปกายภายนอกล้วนไม่สำคัญ แต่ในเมื่อพบกันแล้วก็ถือเป็วาสนา”ถ้อยคำที่เด็กสาวเอ่ย ล้วนจำมาจากหนังสือตำราวีรบุรุษที่ตนเองชื่นชอบ “ข้าแซ่หลินนามรั่วซี ปีนี้อายุครบสิบปีพอดี ส่วนเ้าตัวเล็กลีบเช่นนี้ดูท่าคงอายุน้อยกว่าข้าสินะ” หยางอี้พยักหน้ารับ “ดี ถ้างั้นเ้าก็เรียกข้าเป็พี่หญิงรั่วซีก็ได้”หลินรั่วซีเอ่ยพลางยิ้มแย้ม “ตกลงไหม”
“ขอบคุณพี่หญิงรั่วซีที่ยื่นมือช่วยเหลือ”หยางอี้เอ่ยพลางก้มหน้ามองดูสร้อยหนังในมือ มันเป็เพียงสร้อยหนังไม่มีราคา แต่ที่มีคุณค่าต่อหยางอี้เพราะสร้อยหนังเส้นนี้ ถูกร้อยติดเอาไว้กับเม็ดยากระดำกระด้างเม็ดหนึ่ง“ท่านพี่หญิงรั่วซี ท่านรอข้าแปบหนึ่งนะ”
“ได้เลยน้องอี้”หลินรั่วซียิ้มกว้าง รู้สึกสบายหูที่มีคนเรียกตนเองเป็พี่หญิงเพราะตระกูลของนางนั้น นางเป็ได้แค่น้องเล็กเท่านั้น แถมในสำนักวิชาที่ศึกษา ล้วน...มีแต่ผู้หวาดเกรงเอาอกเอาใจ
หยางอี้เดินไปหยิบมีดพกขนาดเล็กจากกองสิ่งของที่วางไว้ใกล้ๆ กับเสื้อผ้า ก่อนจะลงมีดสลักตัวอักษรอี้ (义: ความชอบธรรม) ลงไป
“พี่หญิงรั่วซีข้าไม่มีของล้ำค่าใด ๆ มอบให้ท่าน” หยางอี้แววตามาดมั่นแน่วแน่“และข้าก็รู้ว่าฝีมือฝึกตนของท่านเหนือล้ำเพียงใดแต่ข้าก็อยากจะมอบสิ่งนี้แทนคำมั่นว่า หากวันใดท่านเดือดร้อนข้าหยางอี้พร้อมจะช่วยเหลือท่านพี่หญิงของข้าอย่างสุดกำลัง”
หลินรั่วซีไม่คิดว่าเด็กน้อยผู้หนึ่งจะกล่าวถ้อยคำระอุร้อนเช่นนี้ออกมา “ดีข้าหลินรั่วซีจะถือว่าสิ่งที่เ้ามอบให้...”แม้แต่แรกทำใจว่าสิ่งของที่หยางอี้มอบให้คงจะธรรมดาพื้นเพ แต่เมื่อรับมามองใกล้ ๆกลับทำให้หลินรั่วซีถึงกับงุนงง เพียงแต่ก่อนหน้าเห็นความแน่วแน่ในดวงตาและความทะนุถนอมที่หยางอี้มีต่อโอสถเม็ดนี้ นางจึงไม่คิดเอ่ยถาม “สมบัติล้ำค่าของเ้าสลักคำอี้ นับว่าไม่เลวเลย ข้าให้สัญญาว่าจะรักษาสมบัติชิ้นนี้ของเ้าไว้เป็อย่างดี”
หยางอี้เองก็มองท่าทางงุนงงของหลินรั่วซีออกแต่เด็กหญิงผู้นี้กลับไม่เอ่ยเปิดโปงความสงสัยต่อหน้าตนบวกกับก่อนหน้าหลินรั่วซีก็มิได้แสดงท่าทีรังเกียจ ต่อปานแดงนูนใหญ่บนใบหน้ายิ่งทำให้หยางอี้รู้สึกนับถือเด็กสาวมากยิ่งขึ้น
...มิตรภาพของผู้คนช่างลี้ลับนักบางคราขวยขวายตั้งใจกลับมิก่อเกิด แต่บางครั้งมิตั้งใจ มิตรภาพนั้นกลับก่อเกิดแน่นแฟ้นราวกับสายโซ่วิเศษผูกเชื่อมสองชีวิตเข้าด้วยกัน อย่างมิมีผู้ใดคาดคิดถึงเพียงแต่สายโซ่เส้นนี้ของเด็กน้อยทั้งสอง ไม่รู้ว่าจะดีร้ายจะดึงลากอีกฝั่งหนึ่งขึ้นสูง หรือจะฉุดรั้งอีกผู้คนให้ลงต่ำวันนี้เป็เพียงจุดแต้มเล็ก ๆ ของทั้งคู่เท่านั้นเื่ราวของชีวิตวัยเยาว์เช่นนี้ ยังคงมีเื่ราวอีกมากมายให้ขีดเขียนเช่นนั้นแล้ว คงมิอาจคาดเดาอนาคตที่ยังมามิถึง
4K
![ไม่เป็นแล้วนางเอกนิยาย ขอใช้ชีวิตสบายด้วยการเกาะต้นขาทองคำ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1784283254_33639692.webp)
![[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1733423336_51487422.webp)
