เมื่อความมืดมิดนั้นที่กำลังคืบคลานเข้ามาสู่แก่นจิติญญาของมีคาเอลถูกแทนที่ด้วยละอองรัตติกาลที่แม้ว่าจะเป็เพียงละอองเท่านั้นแต่ก็นับว่าแข็งแกร่งกว่ามากดั่งเ้าแห่งรัตติกาลทั้งปวง และละอองรัตติกาลนั้นก็กำลังจะคืบคลานเข้ามาสู่แก่นจิติญญาของมีคาเอลแทนหมายจะกลืนกินและครอบงำทั้งสิ้นแม้กระทั่งิญญาของมีคาเอล แต่ทันใดฉับพลันนั้นเอง...
พรึ่บบบบ พรึ่บ....
เพียงละอองรัตติกาลนั้นเข้ามาโอบล้อมถึงในขอบแก่นจิติญญาของมีคาเอลพร้อมจะ่ชิงกลืนกินทั้งหมดแล้ว ครานี้เป็พลังธาตุเหมันต์นิรันดรที่มีความแข็งแกร่งยิ่งแสดงเดชานุภาพปลดปล่อยละอองเหมันต์แท้จริงออกมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้นแต่ก็สามารถข่มและขับไล่เหล่าพลังธาตุรัตติกาลทั้งหลายที่กำลังจะกลืนกินมีคาเอลทั้งเรือนร่างกายหยาบและจิตใจจนจะล่วงถึงทั้งบริเวณแก่นจิติญญาจนสู่ห้วงลึกสุดของจิติญญาให้หายไปผนวกเพิ่มกับพลังนภาของัวารีเหมันต์แห่งผืนนภาที่ค่อยๆ ช่วยชะล้างความมืดมิดแห่งรัตติกาลนั้นเสริมเข้ามาด้วยจึงสามารถช่วยมีคาเอลได้อย่างทันท่วงที
‘หึ’ ไม่สำเร็จ... สุดท้ายหลังจากนั้นเสียงเก่าแก่ลึกลับนั้นก็เหลือไว้เพียงเสียงหัวเราะหึในลำคออย่างไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ทิ้งท้ายไว้และเงียบหายไปพร้อมกับความรู้สึกน่าสะพรึงกลัวนั้น...
‘มีคาเอล...’ (แอลฟ์) ัวารีเหมันต์แห่งผืนนภารู้สึกโล่งและเบาสบายใจขึ้นเมื่อเห็นว่ามีคาเอลปลอดภัยแล้ว แต่อีกใจหนึ่งก็ยังอดทึ่งไม่ได้.... ‘พลังธาตุเหมันต์นิรันดร’ แข็งแกร่งอะไรถึงเพียงนี้ และ... ‘พลังธาตุแห่งรัตติกาล’ นั้นเองก็ช่างแข็งแกร่งและน่าสะพรึงกลัวยิ่งหนัก
มันรับรู้ทุกอย่างรับรู้กับทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อยามที่มีคาเอลกำลังหลับใหลมิได้สติสัมปชัญญะครบถ้วน ระหว่างที่ ‘ความมืดมิดแห่งรัตติกาล’ กำลังคืบคลานเข้ามาสู่แก่นจิติญญาของมีคาเอลก็มี ‘พลังแห่งรัตติกาล’ ที่แข็งแกร่งมากอยู่ๆ ก็โผล่มาจากห้วงลึกของมีคาเอลเองและกลับมาเข้าครอบงำทุกสิ่งอย่างของมีคาเอลแทนซะงั้นในระหว่างที่มันใช้ ‘พลังแห่งนภา’ ในการขับไล่ความมืดมิดแห่งรัตติกาลนั้น แรกๆ มันก็รู้สึกใมากและหลังจากนั้นก็แทนที่มาด้วยความรู้สึกถึงกลิ่นอายเก่าแก่น่าสะพรึงกลัวยิ่งนักเป็ความรู้สึกเดียวกับเมื่อสองปีที่แล้ว... อันตรายภายในห้วงลึกสุดของมีคาเอล
‘พลังธาตุแห่งรัตติกาลนั่นคืออะไรกันแน่...’ (แอลฟ์)
เพราะความแข็งแกร่งและความรวดเร็วในการเข้าครอบงำทำการกลืนกินทุกสิ่งอย่างของมีคาเอลนั้นได้อย่างเหนือกว่าและข่มความมืดมิดแห่งรัตติกาลโดยใช้เพียงแค่ละอองรัตติกาลเท่านั้นดั่งกับว่าพลังธาตุนั้นเล่าคือเ้าแห่งรัตติกาลทั้งปวงแท้จริง และก่อนที่มันจะทำสำเร็จต่อมา ‘พลังธาตุเหมันต์นิรันดร’ ก็ปะทุขึ้นมาปลดปล่อยละอองเหมันต์แท้จริงออกมาเพียงน้อยนิดเท่านั้นทุกสิ่งทุกอย่างก็กลับมาเป็เหมือนเดิม แม้แต่พลังแห่งรัตติกาลนั้นก็ยังต้องพ่ายแพ้แก่พลังธาตุเหมันต์นิรันดร
แต่ที่สลักสำคัญคือคล้ายกับว่าพลังธาตุแห่งรัตติกาลนั้นจะมิได้พ่ายแพ้อย่างหมดรูปเพียงแต่แค่ยอมล่าถอยไปก่อนอย่างผู้ถือชัยเช่นกันต่างหากเล่า!
‘มีลล์แท้จริงแล้วเ้าเป็ใครกันแน่นะ...’ (แอลฟ์) ‘มีคาเอลสเวน แม็กซีวีลอน’ เ้าเป็บุตรของใครกันแน่... มีธาตุหลักเป็พลังธาตุเหมันต์นิรันดรที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้และสืบทอดมาอย่างสมบูรณ์แบบเช่นนี้ได้อย่างไร ไหนจะพลังแห่งรัตติกาลนั่นอีกคืออะไร ปริศนาความลับในตัวเ้านี่มันช่างมากมายน่าท้าทายเสียจริง...
การตามหาความจริง... สักวันอย่างที่เ้าว่าเราคงได้รู้ความจริง และยังความคุ้นเคยที่ข้ามีต่อความเก่าแก่น่าเกรงขามน่าสะพรึงกลัว ‘พลังแห่งรัตติกาล’ นั้นอีกเล่าด้วย หึๆ ข้ากับมันคงจะได้พบกันแน่ในสักวันเช่นกัน
“อั่ก... อะแอลฟ์” มีคาเอลกระอักเืออกมาระลอกหนึ่งร่างเล็กสมวัยนั้นนอนแน่นิ่งหอบหายใจอย่างกระชั้นชิดแ่และเอ่ยเรียกสัตว์อสูรในพันธะสัญญาของตนอย่างไม่ไหวติงจากความเ็ปจากก่อนหน้านี้ยังคงหลงเหลืออยู่ ดวงหน้าหล่อเหลางดงามนั้นซีดเซียวและเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อพรางพราย เมื่อความมืดมิดต่างๆ ค่อยๆ จางมลายหายไปมีคาเอลก็เริ่มรู้สึกตัวสติสัมปชัญญะต่างๆ ก็ค่อยๆ กลับมา ดวงตาคมกริบสีรัตติกาลค่อยๆ ลืมขึ้นอย่างช้าๆ ภาพที่พร่าละเลือนต่างๆ ค่อยๆ ชัดเจนขึ้น
‘มีคาเอลเ้าเป็เช่นไรบ้าง’ (แอลฟ์) หากเดิมที่แล้วตามพันธะสัญญาหากว่านายตนได้รับาเ็มันก็จะต้องได้รับผลนั้นด้วยแต่นี่ถือเป็กรณีพิเศษนอกเหนือเพราะมันกับมีคาเอลมีความแตกต่างห่างชั้นกันในด้านพลังมากจนเกินไปความเ็ปของมีคาเอลจึงไม่สามารถส่งถึงหรือทำอะไรมันได้ แต่มันก็รับรู้ถึงความเ็ปของมีคาเอลได้เป็อย่างดีผ่านความรู้สึกนึกคิด... ความเ็ปเจียนตายในระหว่างห้วงชีวิตความเป็และความตายครั้งของมีคาเอล
“ข้าไม่เป็ไร...มาก” ถึงมีคาเอลจะเอ่ยออกไปเช่นนั้นแต่ก็รับรู้ได้ว่าภายในของเขาาเ็ขั้นรุนแรงพอสมควร เมื่อได้สติคืนกลับมาแล้วลืมตาขึ้นก็พบว่าเขานั้นมิได้อยู่ในความมืดอีกต่อไปแล้ว...
ก็ถือว่าเป็ประสบการณ์ชีวิตที่สำหรับมีคาเอลก็คิดว่าไม่เลวเหมือนกันแม้ว่าจะเกือบตายไปแล้วก็เถอะอีกอย่างก็เกือบที่จะ...เผลอไผลไปกับความน่าสะพรึงกลัวนั่น พลังแห่งรัตติกาลนั่นมันคือกันนะ... มีคาเอลคิดอย่างสงสัยหนักนี่หากว่ามิได้แอลฟ์ช่วยล่ะเขาเองก็คงยากที่จะรอดและสุดท้าย... ท่านแม่
“ที่นี้ที่ไหนกัน”
บริเวณโดยรอบเป็ป่าเขาที่เต็มไปด้วยต้นไม้ยืนต้นเขียวขจีชอุ่มสดใสและสวยงามสายลมอ่อนโยนแ่เบาพัดเอากลิ่นอายของธรรมชาติเข้ามาปะทะเข้ากับร่างมีคาเอลแล้วพาให้รู้สึกดีเป็ไหนๆ บรรยากาศช่างคล้ายคลึงกับใต้ต้นไม้ใหญ่บนูเาแอลฟ์สถานที่ซึ่งที่เขานั้นชื่นชอบยิ่งนัก และเมื่อมองกลับมาพบว่าเขากำลังนอนอยู่กลางป่านั่นเอง
‘บรรยากาศที่นี้ดีกว่าทีู่เาแอลฟ์เสียอีกนะเนี่ยน่าจะดีไม่น้อยหากว่าได้มานอนเล่นที่นี้บ่อยๆ’ (มีคาเอล) เพราะบรรยากาศโดยรอบที่อุดมไปด้วยธรรมชาติซึ่งบรรยากาศที่ชื่นตาและน่ารื่นรมย์ยิ่งนักทำให้มีคาเอลลืมความเ็ปไปได้สักพักและดื่มด่ำกับบรรยากาศนี้
‘จะมิให้ดีกว่าได้อย่างไรก็ที่นี้แหละคือ... ‘ห้วงลึกสุดูเาแอลฟ์’ ที่หมายที่เราตามหา’ (แอลฟ์)
“ที่นี้คือ อั่ก อ่าห์” เพราะลืมความเ็ปไปชั่วขณะเมื่อมีคาเอลขยับตัวอย่างรวดเร็วจึงทำให้เกิดการกระทบเทือนความเ็ปแล่นริ้วขึ้นมาอย่างกับมีอะไรมาสวดแทงบริเวณซี่โครงอย่างหนักทั่วทั้งร่างกายรู้สึกระบมยิ่งโดยเฉพาะกับอวัยวะภายใน ความปวดร้าวทั่วร่างกายทำให้มีคาเอลขยับตัวไม่ได้เลยนอนแน่นิ่งอยู่เช่นเดิม
‘มีคาเอล! เ้าพักก่อนเถอะ’ (แอลฟ์) ัวารีเหมันต์แห่งผืนนภาเห็นท่าไม่ดีหากฝืนไปมากกว่าก็รั้งแต่จะมีผลเสียกับมีคาเอลเอง อีกเป็เพราะความผิดของมันด้วยที่เร่งรีบและใจจนเกินไปไม่ทันฉุกคิดถึงนายตนเอง ก็คงจะไม่เป็ไรหากจะพักเสียหน่อยเพราะอย่างไรเราก็มาถึงที่หมายแห่งนี้แล้วและมันเองก็คาดว่าคงจะไม่มีใครตามมาได้แน่นอน
‘เรามาถึงแล้วอย่างนั้นรึห้วงลึกสุดูเาแอลฟ์น่ะ’ (มีคาเอล) มีคาเอลนอนหลับนิ่งพลางคิดเอ่ยถามสัตว์อสูรในพันธะสัญญาของตนในใจ ความเจ็บบริเวณซี่โครงอย่างหนักทำให้แม้แต่แรงที่จะเอ่ยคำพูดออกยังไม่มีเลย
‘ใช่ ที่แห่งนี้ล่ะ’ (แอลฟ์) สายลมโชยกลิ่นหอมไอธรรมชาติปะทะเข้ามาไหววูบหนึ่งทำให้เขารู้สึกเคลิบเคลิ้มยิ่งนัก มีคาเอลเพียงพยักหน้ารับหลับตานอนนิ่งสักพักไปก่อนที่จะรู้สึกถึงความตื่นตัวของร่างกายอันบอบช้ำนี้ััความเบาบางนี้อีกแล้ว... ััที่แ่เบาและอ่อนโยนละมุนเหมือนกำลังครอบคลุมร่างทั้งร่างของเขาและทำการรักษาเยียวยาส่วนที่บอบช้ำของร่างกาย
‘อาการของเ้าดีขึ้นหรือไม่’ (แอลฟ์) พลังนี้... เป็พลังของแอลฟ์สินะ
“ดีขึ้นแล้วล่ะ” มีคาเอลมิเคยรู้เลยว่าแอลฟ์นั่นมีพลังในทางด้านสายเยียวยาด้วยนี่คงจะเป็ความรู้ใหม่ที่เกี่ยวกับัวารีเหมันต์แห่งผืนนภาสัตว์อสูรในพันธะสัญญาของเขากระมัง
“ข้ารู้สึก...”
‘มีคาเอลห้ามดูดซับพลังธรรมชาตินี้มันยังบริสุทธิ์ไม่พอยังมีทีที่ดีกว่านี้เสียอีก หึๆ หากว่าเ้าไหวแล้วเราไปกันต่อเถอะ’ (แอลฟ์) เพราะร่างกายที่คลายความเ็ปไปบ้างแล้วจึงรู้สึกถึงความตื่นตัวนี้ในที่ที่มีพลังธรรมชาติบริสุทธิ์อยู่จึงได้เผลอที่จะดูดซับมันเข้ามา ร่างกายภายนอกถือว่าได้รับการเยียวยาแล้วแต่ก็ใช่ว่าจะหายดีไปในเต็มร้อยเลย มีคาเอลพยักหน้ารับเตรียมลุกขึ้นและเดินทางต่อไปในที่ที่ัวารีเหมันต์แห่งผืนนภาว่า
มีคาเอลเดินไปตามทางโล่งเรื่อยๆ และได้โอกาสที่จะสำรวจป่าแห่งนี้ด้วยคือที่นี้ห้วงลึกสุดูเาแอลฟ์... ในูเาแอลฟ์มีที่แบบนี้อยู่จริงๆ สินะเนี่ยที่ที่มิเคยมีผู้ใดหาพบ ความบริสุทธิ์ของพลังธรรมชาติล่องลอยและอัดแน่นมากกว่าบนูเาแอลฟ์หรือบางทีอาจจะมากกว่าบางที่ที่ผู้นิยมไปฝึกฝนตนเสียอีก... สถานที่ที่เหมาะแก่การฝึกฝนตนมากและเงียบสงบไร้ซึ่งผู้ใดรบกวนเช่นนี้ช่างหายากยิ่งนัก
‘อืม หึๆ’ (แอลฟ์) เมื่อได้รับรู้ถึงความคิดของมีคาเอลก็หัวเราะในลำคออย่างชอบใจ นี่มันยังน้อยไปมันยังมีมากกว่านี้เสียอีก ‘ที่หมายที่แท้จริง’ คือ ‘สิ่งมหัศจรรย์’ นั่นต่างหาก นี่ก็แค่จุดชมวิวเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นแลหนา มิเช่นนั้นหรือที่มันจะกล่าวติว่าตนเองว่าเป็ไอ้ัโง่ที่ปล่อยเวลาล่วงเลยมาได้อย่างกันถึงสองปี มันก็มีแผนของมันเช่นกัน... ัวารีเหมันต์แห่งผืนนภาคิดไว้ในใจและแน่นอนว่ามีคาเอลก็ต้องเห็นด้วยแน่ๆ
“นี่มัน... น้ำตกเหรอ”
เมื่อเดินมาจนสุดทางแล้วสิ่งที่มีคาเอลพบตรงหน้าคือ... น้ำตก เป็น้ำตกที่มีขนาดใหญ่มากไหลยาวลงด้วยความสูงชะลูดขึ้นไปจนแทบมองไม่เห็น้าสุดนู่นเลย น้ำที่ตกลงมาใสมากเป็สีฟ้าใสอ่อนๆ มองเห็นและััได้ถึงความบริสุทธิ์ของน้ำแม้กระทั่งถึงแม้ว่าน้ำนั้นจะตกลงถึงบริเวณของแอ่งน้ำด้านล่างแล้วก็ตามมันก็ยังคงเป็สีฟ้าใสอ่อนๆ เช่นเดิมไม่มีขุ่นตะกอนใดๆ ทั้งสิ้น... มันต้องไม่ใช่น้ำธรรมดาแน่ๆ
แต่สงสัยได้ไม่นานแอลฟ์ก็เอ่ยขึ้นมาไขข้อสงสัยของเขาเรียบร้อย
‘ต้นน้ำบริสุทธิ์’
“นะนี่นะเหรอ... ต้นน้ำบริสุทธิ์” มีคาเอลมองน้ำตกสีฟ้าใสอ่อนๆ เคลือบมันสวยงาม ‘ต้นน้ำบริสุทธิ์’ จากที่เขาได้อ่านมาจากหนังสือตำราเนี่ยเองก็มิใช่ว่าจะหาได้ง่ายๆ เลยเช่นกันตามสถานที่ฝึกฝนตนนั้นผู้ฝึกตนมักจะเลือกสถานที่ที่อุดมไปด้วยไอพลังธรรมชาติบริสุทธิ์ยิ่งบริสุทธิ์มากเท่าไหร่อัดแน่นมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี ซึ่งแน่นอนว่าสถานที่แหล่งน้ำหรือแหล่งธรรมชาติที่มีไอพลังธรรมชาติบริสุทธิ์ต่างก็ต้องมีผู้้าจับจองแย่งชิงอยู่มากแต่เหล่าสถานที่ต่างๆ ก็คล้ายกับแค่เป็ส่วนหนึ่งแยกแขนงไปตามแต่ละส่วนล้วนหาต้นตอมิได้ซึ่งต้นตอที่ว่านั่นก็คือต้นน้ำบริสุทธิ์อย่างไรเล่า ต้นน้ำบริสุทธิ์แห่งนี้หากว่ามีผู้รู้นี่ก็อาจจะก่อให้เกิดาการแย่งชิงเลยก็ว่าได้
‘ใช่ นี่คือต้นน้ำบริสุทธิ์แต่นี่ไม่ใช่ที่หมายที่แท้จริงของเราหรอกนะถึงแม้ว่าที่นี้เองก็ไม่เลวเช่นกัน ที่หมายที่แท้จริงของเราคือสิ่งมหัศจรรย์ต่างหาก’ (แอลฟ์) ัวารีเหมันต์แห่งผืนนภากล่าวพร้อมกับใช้วิถีเนตรนภามองไปที่น้ำตกที่ไหลเชี่ยวกรากรุนแรงลงมาสู่แอ่งน้ำด้านล่าง วิถีเนตรนภาที่มองทะลุไปถึงด้านในเข้าไปอีกถึงที่หมายที่แท้จริงของมันและมีคาเอลและ...สิ่งมหัศจรรย์นั้น
‘สิ่งๆ นั้นคือต้นไม้ผู้ให้กำเนิด.... ต้นไม้ลูกแก้ววารีศักดิ์สิทธิ์’
1K
