น้ำตานางเงือก

มาจะกล่าวบทไป      ถึงหนุ่มใหญ่นามว่าธอ

เจริญวัยเติบโตพอ     เป็๞หนุ่มกล้าจิตใจดี

เรือนกล้ามเป็๞มัดมัด  เข้มคมทัดผิวสองสี

ดวงตาดุจอินทรีย์        ดั่งครุฑาเขาสุเมรุ

อาชีพพรานทะเล         ตามพื้นเพบริเวณ

สืบทอดตามพ่อเถร      ยึดมั่นตนจิตใจงาม

สาวสาวบ้านละแวก      ชายตาแจกเพียรเทียวถาม

หวังได้ตัวเ๽้าตาม        ให้เป็๲เขยคู่สมใจ

อนึ่งในดวงจิต              ธอเ๽้าคิดเพียงฤทัย

เหตุการณ์วันวานไซร้     มิลืมเลือนฝังจดจำ

วันเพ็ญเวียน๢๹๹๯๢      วันนี้ครบกำหนดค่ำ

ธอเ๽้าแหวกว่ายน้ำ       ถึงโขดหินถิ่นคุ้นเคย

สิบเก้า ปีเวียนถึง      ใจคะนึงมิวางเฉย

ทุกปีตัวทรามเชย      จะเฝ้ารอพบเนื้อเย็น

เฝ้ารอจนเผลอหลับ    นาคี “ทรัพย” ผ่านมาเห็น

จำแลงแปลงกายเป็๲  สตรีงามเข้าถามดู

“ทรัพยจิตรา”          นามธิดาเมืองนาคู

เป่าคาถาสะกดดู      ร่ายเข้าใส่ให้หลับลง

บรรจงใช้มือลูบ         อยากจะจูบใจลุ่มหลง

แลเห็นสร้อยบรรจง-   ถอดออกถือในมือไว้

หวังคิดเก็บสร้อยนี้        ให้ตัวพี่ตามหัวใจ

ขีดเขียนอักษรไขว้        ปริศนาตามหามัน

ธอเ๯้าตื่นหลับใหล    หวนในใจคล้ายเหมือนฝัน

ใช้มือแตะอกพลัน     ใจหายดิ้นแทบสิ้นใจ

ของรักของต่างหน้า      สร้อยแก้วตาหายไปไหน

เหลือบเห็นหันมองไป   อักษรเวทย์สลักหิน

ความว่าเ๯้าข้าเอย       ตัวทรามเชยตามมาสิ้น

สุดน้ำสุดแดนดิน          จะได้พบประสบเจอ

สร้อยนั้นเป็๲ของข้า      เ๽้าตามมาอย่าพลั้งเผลอ

ตัวข้าจะเฝ้าเจอ            ชายในฝันที่รอคอย

ประหนึ่งเหมือนดีใจ        คิดว่าใช่จิตใจลอย

หรือเป็๲ดวงใจน้อย         ที่เฝ้ารอสิบเก้าปี

คิดได้ไม่รอช้า              ร่ายคาถาแหวกนที

ผุดดำลงดิ่งลี้              หวังติดตามนวลน้องเอย ฯ

+++ กาพย์ยานี ๑๑ +++