นางร้ายถูกเนรทศกับระบบร้านค้าความดี

บทที่ 172

เข้าสู่หน้าหนาว 

ความหนาวเหน็บเริ่มคืบคลานเข้ามาเรื่อยๆ ซูฉีใช้ชีวิตผ่านไปภายในเมืองแห่งนี้จนตอนนี้มันก็เข้าสู่เดือน 9 เรียบร้อยแล้ว 

อีกไม่นานทั่วทั้งอาณาจักรคงจะปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวโพลน ตอนนี้บรรยากาศภายในเมืองแห่งนี้มันเองก็เริ่มหนาวเย็นมากขึ้นเรื่อยๆ 

ลมหนาวพัดผ่านมาเป็นระยะแม้ไม่ได้หนาวเย็นขนาดที่ไม่สามารถทนได้ แต่มันเองก็เป็นสัญญาณว่าอีกไม่นานหน้าหนาวก็จะมาถึง 

ซูฉีเก็บตัวอยู่ภายในห้องของนาง “ เสร็จแล้ว!!!! ”

“ ในที่สุดจองตั๋วทดลองตัวแรกก็เสร็จสักที ” 

ในขณะที่ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มจากผลงานที่ตนเองสร้างสรรค์ขึ้นมาจนเสร็จสมบูรณ์ 

เสียงจากด้านนอกดังเข้ามาบริเวณด้านใน “ คุณหนูเจ้าขาได้เวลาที่พวกเราต้องไปดูแล้วเจ้าค่ะ ”

ลี่ถังตะโกนเรียกนางจากด้านนอก ซูฉีรีบลุกขึ้นวางงานทุกอย่างที่กำลังทำในตอนนี้แล้วออกไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว

“ เสร็จแล้วอย่างนั้นหรอ ”

“ ใช่แล้วเจ้าค่ะคุณหนูในตอนนี้บ้านที่คุณหนูสร้างขึ้นในที่ดินบ้านหลังใหม่ของพวกเราเสร็จแล้วเจ้าค่ะ ”

“ ในที่สุดก็เสร็จสักที ” ซูฉีใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

นางคิดแผนการรายการสร้างบ้านหลังใหม่มาสักพักแล้ว หลังจากที่มีเงินสำรองมากพอนางเองก็แบ่งเงินในบางส่วนออกมาสร้างบ้านของนาง

นางมีที่ดินอยู่มากมายภายในเมืองแห่งนี้แน่นอนว่านางเลือกที่ดินมาผืนนึงที่อยู่ใกล้ๆถนนเส้นหลัก

สร้างบ้านของนางขึ้นมาหลังนึงเพื่ออาศัยอยู่อย่างสุขสบาย บ้านหลังนี้แม้ว่าจะตกแต่งและซ่อมแซมแต่ว่ามันก็ยังเล็กไปสำหรับนางอยู่ดี

มันยังด้านหลังเก่าๆที่ตั้งอยู่ภายในที่ดินที่นางได้รับมาตอนที่เดินทางมาที่สถานที่แห่งนี้

แต่เมื่อนางมีกิจการมากขึ้นสิ่งที่นางต้องทำก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ บ้านหลังเล็กๆหลังนี้มันไม่เพียงพอกับการรับรองทั้งหมดแล้ว

นางจึงตัดสินใจสร้างบ้านหลังใหม่ขึ้นมา ในวันนี้มันถูกสร้างจนเสร็จนางจะเดินไปตรวจตา 

ซูฉีเดินไปกับลี่ถังมุ่งตรงไปยังใกล้ๆถนนเส้นหลักที่ดินที่นางสร้างบ้านหลังใหม่ขึ้นมา 

ทว่า…เมื่อนางเดินทางมาถึง ซูฉีก็ต้องหยุดเท้าทั้งสองข้างของนางลง ดวงตาเบิกขว้างขึ้นมองสิ่งที่อยู่บริเวณด้านหน้า

“ นี่มัน…อะไรกัน ”

“ ท..ทำไม…มันถึงใหญ่โตขนาดนี้ล่ะ ”

“ นี่มันจวนเลยไม่ใช่หรอไม่ใช่เพียงแค่บ้านหลังเล็กๆ ” ซูฉีพูดอย่างตกตะลึงหันไปถามบ่าวรับใช้ของตนเองที่น่าจะรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ที่สุด 

นางจำได้ว่านางบอกให้ลี่ถังสร้างบ้านขึ้นมาบนที่ดินผืนนี้ แต่ว่านางเองก็กำชับว่าไม่ต้องใหญ่มากนะขอให้มีเพียงแค่พวกพื้นที่ที่ใช้สอยในเรื่องต่างๆก็พอ

นางไว้ใจลี่ถังที่เป็นคนสนิทเป็นอย่างมาก เพราะแบบนั้นจึงให้อีกฝ่ายจัดการเกี่ยวกับเรื่องนี้แทบจะทั้งหมด

โดยให้อีกฝ่ายนั้นจัดการเรื่องเงินที่ใช้ในการก่อสร้างด้วย นางยุ่งกับการทดลองในช่วงที่ผ่านมาเลยไม่ได้เดินทางมาตรวจสอบ

ในตอนแรกก็เคยเดินทางมาตอนที่มันยังคงเป็นโครงสร้างอยู่หรอก แต่ว่าในตอนนี้เมื่อเดินทางมาถึงอีกครั้งนี่มันอะไรกัน

เจ้าจวนขนาดใหญ่นี่มัน…มันใหญ่โตเกินไป มันเป็นจวนขนาดใหญ่มองจากสายตาแล้ว มีกำแพงสูงล้อมรอบด้านในมองเห็นเข้าไปว่าน่าจะมีเรือนอยู่สักประมาณ 3-4 หลัง ไม่เสียเท่านั้นยังมีพื้นที่กว้างที่เอาไว้ใช้สอยอีกพอสมควร

“ ใหญ่อย่างนั้นหรือเจ้าคะคุณหนูท่านบอกข้าว่า ก็ของคุณหนูต้องการบ้านที่มีพื้นที่ใช้สอยไม่ใช่หรือเจ้าคะ”

“ คุณหนูให้ที่ดินผืนนี้มามันมีขนาดความกว้างมากขนาดนี้ ข้าเลยเลขที่จะทำการปลูกมัน  ” 

“ โดยที่ก่อตั้งกลายเป็นชวนไปเลยอีกอย่างจะบอกว่านี่ขนาดใหญ่ก็ไม่ได้นะเจ้าคะ จวนแห่งนี้แม้ว่าจะใหญ่โตกว่าบ้านที่เราอาศัยอยู่ ”

“ เมื่อเทียบกับเมื่อก่อนแล้วจวนที่คุณหนูอาศัยอยู่เมื่อก่อนใหญ่โตกว่านี้มากเพราะแบบนั้นจะบอกว่าสถานที่แห่งนี้ใหญ่ก็ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ ”

ซูฉีถอนหายใจเฮือกใหญ่ ถึงแม้ว่าตัวของนางจะบอกว่านี่มันใหญ่เกินไป แต่ถึงอย่างไรมันเองก็ถูกสร้างขึ้นมาแล้วนางคงจะไม่สามารถปฏิเสธอะไรได้

แล้วอีกอย่างการสร้างใหญ่เอาไว้มันเองก็ไม่ได้เสียหาย ถึงแม้ว่าในสายตาของนางแล้วมันจะดูใหญ่เกินไป

เพราะว่าภายในชีวิตก่อนนางเองก็อยู่ภายในห้องเช่าเล็กๆ มันไม่ได้ใหญ่โตอะไรเลยแต่เมื่อเทียบกับตัวละครซูมี่

ซูมี่เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่จวนก่อนหน้านี้ของนางตามคำบอกเล่าของลี่ถังมันคงจะใหญ่โตเป็นอย่างมาก

ยังเคยโดนบรรยายเอาไว้ภายในหนังสือนิยายอีกมากด้วยว่ามันใหญ่โตขนาดไหน  

“ เอาเถอะสร้างใหญ่เอาไว้มันก็ไม่มีอะไรเสีย ”

“ ใช่ไหมล่ะเจ้าคะถึงอย่างไรนี่เองก็อยู่ในงบประมาณที่คุณหนูจัดสรรให้มันเองไม่มีปัญหาอันใดหรอกเจ้าค่ะ ” 

“ ภายในเมืองหลวงค่าวัสดุอุปกรณ์มันเป็นสิ่งที่แพงเป็นอย่างมากแต่ต่างจากภายในเมืองแห่งนี้ ”

“ เมืองแห่งนี้เป็นชายแดนถึงแม้ว่าจะได้รับการพัฒนาในช่วงที่ผ่านมา แต่ว่าภายในสถานที่แห่งนี้เองมันเองก็ยังอยู่ในช่วงพัฒนาค่าครองชีพต่างๆก็ไม่ได้สูงมาก ”

“ รวมไปถึงค่าจัดสร้างพวกสิ่งก่อสร้างด้วยเช่นเดียวกันคุณหนูเองก็เห็นแล้วนี่เจ้าคะก่อนหน้านี้ ”

“ เพราะแบบนั้นสร้างใหญ่แบบนี้เอาไว้ถือว่าดีที่สุดอย่างไรเสียคุณหนูเองก็จะได้มีพื้นที่ใช้มากมายด้วย ”  

“ เอาล่ะเข้าไปตรวจด้านในกันเถอะ ”

“ เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ”

หลังจากนั้น 2 นายบ่าวก็เดินเข้าไปบริเวณด้านในเพื่อไปตรวจตาภายในสถานที่แห่งนี้ว่ามีอันใดบ้าง 

ซูฉีได้เดินเข้าไปบริเวณด้านในนางได้ลองตรวจดูจวนแห่งนี้ทุกอย่างถูกจัดสร้างได้อย่างสมบูรณ์แบบ 

เพราะว่ามันเป็นจวนขนาดใหญ่พื้นที่มันเลยมีกว้างขวาง มีลานด้านหน้าแล้วก็มีลานด้านหลัง เพียงเท่านั้นเรือนสามเรือนที่ตั้งอยู่ภายในพื้นที่ 

มันมีห้องอีกแบ่งแยกออกเป็นเรือนละประมาณ 5 ห้องสามารถใช้ได้โดยที่ไม่มีอันใดมารบกวน 

“ ยอดไปเลยแฮะไม่คิดเลยว่าจะใหญ่โตขนาดนี้เห็นด้านนอกว่าใหญ่โตแล้วเข้ามาด้านในมันใหญ่โตมากกว่าด้านนอกอีก ” ซูฉีพูดพลางชมจวนไปด้วย

“ ของพวกนี้ข้าคัดสรรมาอย่างดีเจ้าค่ะ ”

“ ถึงแม้ว่าสถานที่แห่งนี้จะเป็นเมืองชายแดนแต่ว่าพวกของตกแต่งจวนข้าเองก็ซื้อมาจากเมืองข้างๆ ” 

“ เพราะว่าเมืองแห่งนี้ไม่ค่อยมีช่างฝีมือมันเลยทำให้การหาพวกของตกแต่งจวนมันเป็นไปได้ยาก ” 

ลี่ถังค้นหาของพวกนี้ด้วยความสามารถของนาง หลังจากรับใช้ซูฉีมาเป็นเวลานาน นางก็ได้มีเส้นสายติดต่อในการค้าขายอยู่ไม่น้อย 

เพราะแบบนั้นตัวของนางจึงสามารถติดต่อการซื้อขายจากพวกพ่อค้าที่อยู่ต่างเมืองได้ไม่ยาก 

สามารถหาพวกเฟอร์นิเจอร์มาตกแต่งภายในโจรแห่งนี้ ซูฉีก็ว่าอยู่ว่ามันแปลกตา ถ้าภายในสถานที่แห่งนี้มันดูจะแตกต่างออกไป ทั้งของตกแต่งก็ดูไม่ใช่ของที่ขายอยู่ภายในเมืองแห่งนี้ 

ที่แท้ก็ซื้อมาจากเมืองข้างๆ แต่หลังจากที่ได้ยินคำพูดของลี่ถังซูฉีก็นึกขึ้นมาได้ 

“ เอ๋? เมื่อกี้เจ้าบอกว่าอันใดนะไม่มีพวกช่างฝีมือภายในเมืองแห่งนี้เลยอย่างนั้นหรอ ”

“ ใช่แล้วเจ้าค่ะเป็นเพราะว่าภายในเมืองแห่งนี้มันเป็นเมืองชายแดนคนที่มีฝีมือเป็นช่างฝีมือก็มีน้อยนอกจากช่างไม้ที่เราเคยไปจ้างเขาทำการก่อสร้างอยู่บ่อยๆก็ไม่มีเจ้าอื่นแล้ว”

“ ยิ่งเป็นพวกของตกแต่งบ้านยิ่งแล้วใหญ่แทบจะไม่มีคนทำภายในเมืองแห่งนี้เลยข้าเลยต้องเหนื่อยไปที่เมืองข้างๆเพื่อหาของมาตกแต่งจวน ”

ได้ยินแบบนั้นความคิดหนึ่งภายในหัวของซูฉีปรากฏขึ้นมา นางยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก 

จบบท