"นอกกำแพงเมืองหลวง"
"องค์ชายกังจาทรงเสด็จมาเล่นนอกวังแบบนี้ ถ้าพระมเหสีรู้เข้า กระหม่อมจะโดนลงโทษนะพ่ะย่ะค่ะ" ขันทีผู้รับใช้องค์ชายกล่าว
"เ้ากับข้าจะโดนจับได้ ได้อย่างไร ถ้าไม่มีใครกราบทูลเสด็จแม่ข้า" องค์ชายวัย 9 ปี แอบออกมาเที่ยวเล่นนอกวังหลวงเพียงลำพังกับขันทีคนสนิทในชุดธรรมดา เพียงอยากรู้อยากเห็นเื่นอกวัง
"อะ..องค์" ขันทีผู้ติดตามกำลังเอ่ยปาก
"ชู่วววว....เบาๆ สิ เ้าอยากให้ทหารหน้าวังจำเราได้หรือ" องค์ชายกล่าวขัดขันทีทันที
"ขออภัยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมควรระวังมากกว่านี้แล้วพระองค์จะเสด็จไปที่ใดหรือ กระหม่อมจะรีบพาองค์ชายไปที่นั้นเอง" ขันทีกล่าว
"ไปที่ที่ไม่มีเ้าจะดีเสียอีก ชั่งขัดใจข้าเสียจริงๆ" องค์ชายกล่าวด้วยอารมณ์ขุ่นเคืองขันทีคนสนิท
"ไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ...หากไม่มีพระองค์หม่อมฉันอาจถูกส่งออกนอกวังจริงๆได้นะพ่ะย่ะค่ะ" ขันทีกล่าวพูดด้วยสีหน้าใ
"เอาเถิดๆ ถือว่าข้าไม่ได้พูดอะไรออกไปเสีย" องค์ชายกล่าวตัดบท
"ถ้าเช่นนั้น เราก็รีบเถิดพ่ะย่ะค่ะ หากมืดค่ำแล้วจะอันตรายได้" ขันทีกล่าวเตือน
"เ้าเคยบอกว่านอกวังมีธารน้ำไหลผ่านทางหลังหมู่บ้าน เ้าเล่าให้ข้าฟังตั้งหลายครั้งข้าอยากไปที่นั่น" องค์ชายกล่าว
"พระๆๆ..องค์จะเสด็จไปที่นั่นจริงหรือ ในเวลาเช่นนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ" ขันทีกล่าวด้วยความสงสัย
"เ้าแปลกใจอะไรกัน ไหนตอนนั้นเ้าบอกข้าเองว่าที่นั่นเป็ที่ที่เ้าชอบเมื่อครั้งที่เ้ายังเด็ก แล้วข้าจะไปดูเสียบ้างถึงได้.." องค์ชายกล่าว
"เปล่า..เปล่าพ่ะย่ะค่ะ หากแต่หม่อมฉันไม่คิดว่าองค์ชายจะทรงอยากไปที่ที่หม่อมฉันเล่า" ขันทีกล่าวด้วยความทราบซึ่ง
"เช่นนั้นก็ไปเสีย" องค์ชายกล่าว
"ตามหม่อมฉันมาเลยพ่ะย่ะค่ะ" ขันทีกล่าวพร้อมทำท่าเชิญชวนองค์ชายเดินตาม
ณ ธารน้ำท้ายหมู่บ้าน
"ว้าว สุดยอดไปเลย" องค์ชายกล่าวด้วยความรู้สึกตื่นเต้น ะโโลดเต้นดีใจ
"ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเสียจริงๆ ขอบใจเ้านะ" องค์ชายกล่าวขอบคุณก็หันไปยิ้มให้ขันที
"องค์ชาย..พูดอะไรเช่นนี้ กระหม่อมทำตัวไม่ถูกเลย" ขันทีทำท่าทีเขินเล็กน้อย
"อะไรของเ้าเนี่ย เ้าไปรอข้าที่ทางออกโน้น ข้าจะเล่นน้ำสักครู่" องค์ชายกล่าวเสร็จก็เตรียมตัวลงเล่นน้ำ
"พ่ะ.. พ่ะ...พ่ะย่ะค่ะ" ขันทีรีบเดินไปรอที่ทางออกซึ่งสามารถมองเห็นจากทางออกได้ว่าองค์ชายเล่นน้ำบริเวรนี้
เวลาผ่านไปชั่วครู่ ขันทีก็เริ่มรู้สึกง่วงนอนขึ้นมา
"ไม่ได้ๆ..เ้าจะ..จะ..งีบสักครู่" ขันทีหลับใหลลงโข่นหินก้อนหนึ่งหน้าทางออก
"อะไรกัน เ้าง่วงหรือ เช่นนั้นข้าไม่รบกวนเ้าหรอก ข้าขอเที่ยวเล่นแถวๆนี้สักครู่แล้วกัน แล้วข้าจะรีบกลับมานะ"
องค์ชายกล่าวเสร็จก็รีบวิ่งไปทางหนึ่ง เมื่อองค์ชายวิ่งออกมาได้ครู่ใหญ่แล้วก็พักลงตรงทางเดินที่สองข้างทางมีดอกไม้ร่วงโร่ยลงมา
"สวยจัง..นี่มันดอกไม้อะไร" องค์ชายเหม่อมองดูต้นไม้ที่สูงใหญ่มีดอกไม้สีขาวออกแดง กลิ่นหอมหวาน
"พลั่ก !!" เสียงกระทบอย่างแรง
"โอ๊ย!" เสียงร้องจากองค์ชายและเสียงปริศนาอีกคน องค์ชายรีบหันไปมองเสียงนั้น "เ้าวิ่งอะไรของเ้า!" องค์ชายกล่าวว่าเสียงปริศนานั้น และพบว่าเป็เด็กสาว ยังไม่ทันได้ทำอะไรก็มีเสียปริศนาจากทางด้านหลังทำให้องค์ชายไปมองดู "นั่นไง นั่งเด็กนั้นอยู่นั้น" ชายฉกรรจ์ 2-3 คนชี้มาทางนี้ "ซวยจริงๆ" เสียงเด็กสาวคนที่กล่าวและคว้ามืออกชายวิ่งทันที
"เ้า..เ้าปล่อยข้า..ปล่อยข้า" องค์ชายร้องะโแต่กลับไม่เป็ผล เด็กสาวจับมือองค์วิ่งอย่างรวดเร็ว เมื่อพ้นสายตาจากชายฉกรรจ์เด็กสายก็พาองค์ชายเข้ามานั่งหลบในกระท่อมไก่
"ชู่วว..." เด็กหญิงทำท่าให้เงียบใส่องค์ชาย
"อะไรกันเนี่ย" องค์ชายกล่าวด้วยความสงสัย
"อะไรกันว่ะ..ตามมาติดๆยังหายไปได้พวกเ้าแยกตามหา หากเด็กนั้นรอดไปพวกเราซวยเป็แน่" เสียงชายฉกรรจ์กล่าว
"เช่นนั้น ข้าจะไปทางนั้นขอรับ" ชายฉกรรจ์ผู้หนึ่งเสนอ
"เช่นนั้นก็แยกกันหา" ชายฉกรรจ์กล่าว
"ขอรับ !!" เสียงตอบรับของชายฉกรรจ์ 2-3 คน
ทุกอย่างดูเงียบไป....
"เ้าจะบอกข้าได้หรือยัง เ้าไปทำอะไรมาเหตุใดพวกชายฉกรรจ์นั้นถึงได้ตามเ้ามาเช่นนี้" องค์ชายกล่าวถาม
"เ้าจะอยากรู้ไปทำไม ไม่เห็นจะเกี่ยวกับเ้า หากข้าบอกไปเ้าก็ช่วยอะไรไม่ได้" เด็กสาวกล่าวพร้อมปล่อยมือองค์ชายและกำลังจะลุกเดินออกไปจากกระท่อม
"หากข้าช่วยเ้าได้ เ้าจะให้อะไรตอบแทนข้า" องค์ชายกล่าวถาม
"เ้าเป็ลูกหลานหัวหน้าองครักษ์หรือยังไงกัน..ถึงได้" เด็กสาวไม่ทันกล่าวเสร็จ องค์ชายก็พูดขึ้นว่า
"ไม่..เอ่อ...ใช่ๆๆ ใช่สิ" องค์ชายกล่าว
"จริงหรือ เ้าพูดจริงหรือ" เด็กสาวกล่าวถามเพื่อให้ได้ความแน่ใจ
"แน่สิ ข้าบอกเ้าแล้ว ข้าช่วยเ้าได้แน่นอน" องค์ชายกล่าวด้วยความมั่นใจ
"เช่นนั้น..ข้าจะลองเชื่อเ้าดู หากเ้าโกหกข้าครั้งหน้าหากข้าเจอเ้าที่ไหน ข้าจะตีเ้าไม่เลี้ยงเลยค่อยดู" เด็กสาวกล่าวพร้อมยื่นกระดาษจดหมายอะไรสักอย่างใส่ในมือองค์ชาย
"อะ..อะไรกัน" องค์ชายกล่าวด้วยความสงสัย
"เ้าน่าจะรู้ว่าจะทำยังไงต่อไป หากเื่นี้สำเร็จหากจะตอบแทนเ้า..เพราะมันเกี่ยวกับพ่อข้า" เด็กสาวกล่าวเสร็จก็เปิดประตูกระท่อมไก่แล้วเดินจากไป
"พ่อเ้า..อะไรกัน" องค์ชายพูดพำพึงคนเดียว แล้วก็เก็บกระดาษจดหมายไว้ในแขนเสื้อข้างในแล้วลุกออกจากกระท่อมไก่ "บ้าจริง ข้าต้องรีบกลับไปหาขันที ข้าต้องวิ่งอีกแล้วหรือ" องค์ชายกล่าวเสร็จก็ไม่รอช้ารีบวิ่งกลับไปหาขันที
ณ ธารน้ำท้ายหมู่บ้าน
"ถึงแล้ว..เหนื่อย..เหนื่อยเป็บ้าเลย" องค์ชายกล่าวด้วยความเหนท่อยล้าจากการวิ่ง
"องค์ชาย..องค์ชาย" เสียงขันทีเรียกหา
"ข้าอยู่นี้..ข้าอยู่นี้" องค์ชายกล่าวด้วยความหมดแรง ขันทีหันกลับมามองตามเสียง
"กระหม่อมเป็ห่วงองค์ชายแทบแย่..กระหม่อมไม่ควรเผลอหลับเลย" ขันทีกล่าวด้วยความรู้สึกผิด
"ข้าผิดเองที่หนีเ้าไปเที่ยว แต่ข้าก็กลับมาหาเ้าและครบ 32 ด้วยเช่นนั้นเ้าก็เลิกกังวลเสีย แล้วก็รีบกลับวังได้แล้วข้ามีเื่ต้องจัดการ" องค์ชายกล่าว
"พ่ะ..พ่ะย่ะค่ะ" ขันทีกล่าวเสร็จก็พาองค์ชายกลับวัง
4K
