บทที่ 22 จัดการพวกเด็กแสบแบบไม่เลือกหน้า
"เ้าเป็ลูกไม่มีพ่อมาจากไหนกัน บ้านเราไม่้าเ้า รีบไสหัวไปซะ!" จวงหยวนเตี้ยน บุตรชายคนที่สี่ของตระกูลจวง เป็คนแรกที่ะเิอารมณ์ใส่ซูมู่มู่
เขายังไม่ทันสิ้นคำพูดดี ซูมู่มู่ก็ปล่อยมือจากเมิ่งเฮ่อ นางเคลื่อนที่วูบเดียวเข้าไปหาแล้วะโตบหน้าเขาฉาดใหญ่สองที ส่วนสูงไม่ถึงเนี่ย เวลาตีคนมันน่าหงุดหงิดนิดหน่อยนะ ดูท่าว่านางต้องขยันกินข้าวเพื่อจะได้ตัวสูง ๆ เสียแล้ว
"เ้ากล้าตีข้า!" จวงหยวนเตี้ยนถูกตบจนกระอักเืออกมาคำหนึ่ง แถมยังมีฟันหลุดติดมาด้วย
"เ้ากล้าตีพี่สี่ ข้าจะจัดการเ้าให้เข็ด!" จวงหยวนปิง บุตรคนที่ห้าของตระกูลจวงกำหมัดน้อย ๆ พุ่งเข้าใส่ซูมู่มู่
ซูมู่มู่ถีบเขากระเด็นไปหนึ่งที พร้อมกล่าวอย่างโอหังว่า "อย่างเ้าเนี่ยนะจะจัดการข้า! ใครกล้าเรียกข้าว่าลูกไม่มีพ่ออีก ข้าจะตีให้จำหน้าพ่อแม่ตัวเองไม่ได้เลย ถ้าไม่ยอมก็ลองดู!"
"เื่ราวยังไม่คลี่คลาย เ้าก็ลงมือทำร้ายคนเสียแล้ว ช่างไร้การอบรมสั่งสอนโดยแท้" จวงหยวนอวี่ บุตรชายคนที่สองของตระกูลจวงกล่าวด้วยสายตาไม่พอใจ
ซูมู่มู่ชักกระบี่ไม้ท้อจากด้านหลังออกมาแล้วชี้ปลายกระบี่ไปที่จวงหยวนอวี่ "เ้าหยิบอาวุธมาสิ เอาชนะข้าให้ได้ก่อนถึงจะมีสิทธิ์มาอบรมสั่งสอนข้า ถ้าแพ้ก็ไสหัวไปซะ!"
"ลูกผู้ชายไม่สู้กับสตรี เ้ามันก็แค่เด็กน้อย..." จวงหยวนอวี่ปฏิเสธที่จะหยิบอาวุธและไม่ยอมสู้กับนาง
"ก็บอกมาตรง ๆ ว่ากลัว ข้าไม่หัวเราะเยาะเ้าหรอก แต่จะดูถูกเ้าแทน ดูถูกตระกูลจวงด้วย ถ้าพวกเ้าไม่ยอมก็เข้ามาพร้อมกันทั้งสี่คนเลย ส่วนเ้าคนพิการนั่นช่างเถอะ" ซูมู่มู่เหลือบมองบุตรชายคนที่สามของตระกูลจวง ที่มีท่าทางซึมเซา ไร้ซึ่งความสดใสของวัยเยาว์
แม้ว่านางจะพูดเช่นนั้น บุตรชายคนที่สามของตระกูลจวงก็ยังคงไม่มีสีหน้าใด ๆ
"มู่มู่..." เมิ่งเฮ่อร้อนใจแทบแย่ แค่พูดไม่กี่คำก็เปิดฉากตีกันเสียแล้ว เขาจะวางใจได้อย่างไร
"ท่านพ่อ ท่านนั่งรออยู่ตรงนั้นเถอะแค่พวกเขาสองสามคน ข้าจัดการได้ง่ายมากเ้าค่ะ" ซูมู่มู่แสดงความมั่นใจออกมาอย่างเต็มที่ สำหรับคนที่ดื้อรั้นวิธีที่เร็วที่สุดก็คือการซัดให้หมอบ ซัดจนกว่าจะยอมสยบปัญหานี้ก็จะคลี่คลายไปได้ครึ่งหนึ่ง
"ช่างเป็นักพรตน้อยที่โอหังยิ่งนัก เช่นนั้นข้าขอทดสอบฝีมือหน่อยก็แล้วกัน เ้ายังไม่คู่ควรให้ข้าใช้อาวุธหรอก" จวงหยวนอวี่ถูกยั่วยุจนสำเร็จ
ซูมู่มู่ไม่อยากเสียเวลาหว่านล้อมคนที่อยากโดนตีจนตัวสั่น "เข้ามาเลย!"
ระหว่างคนสองคน คนหนึ่งสูงคนหนึ่งเตี้ย รูปร่างใกล้เคียงกัน จวงหยวนอวี่นั้นล่ำสันส่วนซูมู่มู่นั้น...กลมป้อม
ซูมู่มู่ที่ตัวกลมป้อมกลับมีความคล่องตัวอย่างยิ่ง นางกดดันและไล่ตบจวงหยวนอวี่อยู่ฝ่ายเดียว ฮูหยินจวงกับแม่ทัพใหญ่ตระกูลจวงที่กำลังทะเลาะกันอยู่ก่อนหน้า ต่างก็หันมาดูการต่อสู้พร้อมกัน
"ลูกชายเ้าแพ้แล้ว แม่หนูน้อยคนนี้แค่เล่นสนุกกับเขาเท่านั้น" แม่ทัพใหญ่ลูบเคราวรยุทธ์ของแม่หนูน้อยคนนี้ไม่เลวเลยจริง ๆ
ฮูหยินจวงได้ยินดังนั้นก็ระดมหมัดใส่เขาทันที "ลูกข้าสู้ลูกสาวเ้าไม่ได้ใช่ไหม ในเมื่อเ้าเก่งขนาดนี้งั้นเราก็หย่ากันเถอะ!"
"ไม่ ไม่ใช่หย่า ข้าจะขอขับไล่สามีจะตีฆ้องประกาศร้องให้รู้กันทั่วว่าข้าขอหย่ากับสามี!"
"ฮูหยิน ฮูหยิน เ้าใจเย็น ๆ ก่อน เรามาทำความเข้าใจเื่นี้ให้ชัดเจนก่อน ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดต่อเ้าจริง ๆ อีกอย่างเ้าดูหน้าข้าสิ จะให้กำเนิดเด็กหญิงที่น่ารักขนาดนี้ได้อย่างไร?" แม่ทัพใหญ่รีบขอความเมตตา
เมื่อเห็นว่าตัวจริงสองคนมาแล้ว ซูมู่มู่ก็ยื่นเท้าถีบจวงหยวนอวี่ไปแขวนไว้บนต้นไม้
"ตอนนี้ เราคุยกันได้หรือยังเ้าคะ?" นางเป็เด็กดีที่รู้จักใช้เหตุผล
หากแม่ทัพใหญ่บอกความจริงกับนางตรง ๆ นางก็สามารถจากไปได้ทันที
"คุย! ต้องคุยให้รู้เื่! ข้าอยากจะเห็นนักว่าเ้าคนสารเลวคนนี้รังแกคนอย่างไร แม่หนูน้อยเ้าไม่ต้องกลัว ข้าจะไม่โทษแม่ของเ้าและไม่โทษเ้าด้วย"
"ถ้ามีความผิดก็เป็ความผิดของเ้านี่แหละ ไม่เกี่ยวกับผู้หญิงและยิ่งไม่เกี่ยวกับเด็ก" แม้ฮูหยินจวงจะโกรธแต่ก็นับว่าเป็คนมีเหตุผล
เมิ่งเฮ่อจึงหาโอกาสพูดขึ้น "ฮูหยินจวง มู่มู่บ้านข้าเป็เด็กดีจริง ๆ และแม่ของนางก็เป็คนดีเช่นกัน"
"ใต้เท้าเมิ่ง ท่านกับแม่ลูกคู่นี้มีความสัมพันธ์กันอย่างไรหรือ?" ฮูหยินจวงรู้สึกแปลกใจจึงอดถามไม่ได้
"เื่นี้มันยาว..." เมิ่งเฮ่อไม่ได้ตอบตรง ๆ
เมื่อมาถึงห้องรับรอง คนในตระกูลจวงยกน้ำชามาเสิร์ฟ เขาจึงกล่าวต่อ "มู่มู่ เอาจดหมายกับของแทนใจออกมา"
ซูมู่มู่เปิดกระเป๋ากระต่าย ในวินาทีที่นางหยิบหยกห้อยเอวออกมาสายตาของแม่ทัพใหญ่ก็จ้องเขม็ง เขาหยิบมันมาถือไว้ "ใช่ ชิ้นนี้แหละ"
ฮูหยินจวงจำได้เช่นกัน ขอบตาของนางเริ่มแดงระเรื่อทันที "จวงเหริน เ้าเก่งนักนะ! เก่งเหลือเกิน!"
ต่อให้เป็ผู้หญิงที่เข้มแข็งเพียงใดก็ยากจะยอมรับได้หากสามีมีลูกนอกสมรส
"ฮูหยิน เ้าให้ข้าดูจดหมายก่อน" แม่ทัพใหญ่เริ่มทำตัวไม่ถูก
ซูมู่มู่ส่งจดหมายให้แล้วนั่งรออยู่ตรงนั้น นางค่อนข้างชอบนิสัยของฮูหยินจวง ดูออกว่านางเป็คนดี
ฮูหยินจวงทำหน้าบึ้งตึงไม่ขัดจังหวะขณะที่เขาอ่านจดหมาย นางนั่งอยู่ตรงนั้น เดี๋ยวก็มองแม่หนูน้อย เดี๋ยวก็มองสามี แต่กลับหาจุดที่เหมือนกันไม่เจอเลยสักนิด หากจะหาจุดที่เหมือนจริง ๆ ก็คงเป็ความโอหังและวรยุทธ์ที่ยอดเยี่ยมนี้
หลังจากแม่ทัพใหญ่อ่านจดหมายจบเขาก็ก้มคำนับฮูหยินอย่างลึกซึ้ง "นางเป็ลูกสาวข้า ฮูหยิน ข้าขอโทษ เ้าตบข้าเถอะ!"
น้ำตาของฮูหยินจวงไหลพรากในวินาทีนั้น นางใช้แขนเสื้อเช็ดลวก ๆ "ดีนักนะจวงเหริน ข้าจะขอหย่าแล้วจะพาลูกชายทั้งห้าคนไปให้หมด"
"ไม่ได้ ข้าไม่ยอม เ้าไปไม่ได้ ลูก ๆ ก็ไปไม่ได้ มู่มู่ก็ต้องอยู่ที่นี่และต้องได้รับการดูแลในฐานะบุตรสาวสายตรงทุกประการ" แม่ทัพใหญ่เกรงใจภรรยามาตลอดชีวิต แต่ในยามนี้เขากลับพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
เมิ่งเฮ่อนั่งอยู่ด้านข้าง อยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่สะดวก เขาไม่เชื่อว่าเทพธิดาจะยอมมีลูกกับชายที่มีภรรยาแล้ว เป็ไปได้สูงว่าแม่ทัพใหญ่อาจจะเคยได้รับบุญคุณจากนางเช่นเดียวกับเขา
ส่วนเหตุใดเทพธิดาถึงให้มู่มู่มาตามหาพ่อไปทั่ว เขาก็คิดไม่ออกเช่นกัน
"จวงเหริน เ้าห้ากำลังจะห้าขวบ เด็กคนนี้สี่ขวบกว่า เ้าส่งของขวัญวันเกิดได้ยอดเยี่ยมจริง ๆ นะ เ้าบังอาจแอบไปสำมะเลเทเมาข้างนอกตอนที่ข้ากำลังตั้งท้อง ข้าจะตอนเ้าให้เข็ด!" ฮูหยินจวงโกรธจัดจนวิ่งออกไปข้างนอก
นางไม่ได้ยอมแพ้ แต่นางไปหยิบอาวุธ
แม่ทัพใหญ่รู้ดีว่าภรรยามีนิสัยอย่างไร จึงรีบสั่งให้คนไปเอาชุดเกราะมาสวม พร้อมกับหันมาคุยกับเมิ่งเฮ่อและซูมู่มู่
"มู่มู่ เ้าไม่ต้องกลัวนะ ข้าเก่งมาก ใต้เท้าเมิ่ง ท่านกับมู่มู่มีความสัมพันธ์กันอย่างไรหรือ?"
ซูมู่มู่มองเขาพร้อมขมวดคิ้ว "เขาเป็ท่านพ่อคนหนึ่งของข้า ส่วนท่านก็นับเป็คนสองแล้วกันเ้าค่ะ!"
คำว่าท่านพ่อนี้นางไม่อยากเรียกออกมาเลย เพราะถ้าเรียกออกมามันจะเป็การดูิ่ท่านแม่
ท่านแม่ผู้มีความงามล่มเมืองเช่นนั้นจะยอมเป็เมียน้อยได้อย่างไร ดังนั้นแม่ทัพใหญ่ไม่มีทางเป็พ่อของนางแน่นอน
ตอนนี้จะอยู่ต่อดีหรือไม่ นางเริ่มลังเล
ทันใดนั้น นางก็รู้สึกปวดหัวเหลือเกิน ปวดราวกับมีเสียงหนึ่งจากส่วนลึกของิญญาบอกนางว่าให้รั้งอยู่ต่อ ต้องรั้งอยู่ต่อให้ได้
"มู่มู่ เ้าเป็อะไรไป?" เมิ่งเฮ่อสังเกตเห็นความผิดปกติของลูกสาวทันที
"หรือว่าเ้าพวกเด็กแสบตีเ้าจนเจ็บ ตรงนี้... ตรงนี้ต้องทำอย่างไรดี?" แม่ทัพใหญ่ทำตัวไม่ถูก แม้เขาจะมีลูกชายถึงห้าคน แต่เขาเลี้ยงเด็กไม่เป็!
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อจู่ ๆ มีลูกสาวตัวน้อยนุ่มนิ่มปรากฏตัวขึ้น ยิ่งทำให้เขาทำตัวไม่ถูกเข้าไปใหญ่
876
